The Great Gatsby – Soundtrack

Μία από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της φετινής άνοιξης είναι το “The Great Gatsby”. Η αναμονή είναι μεγάλη καθώς από την οθόνη θα περάσουν πολύ μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως ο Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar), η Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go), ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) και άλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί. Η ταινία θα ανοίξει την αυλαία του 66ου Φεστιβάλ των Καννών και από κει θα ξεκινήσει τις πρεμιέρες στον υπόλοιπο κόσμο και στην Ελλάδα όπου θα βγει στις αίθουσες στις 16 Μαϊου. Εκτός, όμως, από το κινηματογραφικό ενδιαφέρον, η ταινία είναι ντυμένη και από ένα soundtrack με πολύ δυνατά ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος βάζοντας αυτομάτως μια υποψηφιότητα για το καλύτερο soundtrack της χρονιάς.

Το ενδιαφέρον γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο όταν διαβάζεις τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην μουσική επιμέλεια του «Υπέροχου Γκάτσμπι». Ξεκινάς με hip hop και rap και τον Jay-Z, έναν από τους γνωστότερους στο συγκεκριμένο είδος καλλιτέχνες, σε ένα ανεβαστικό κομμάτι με αλλεπάλληλα beats. Στη συνέχεια, συναντάμε μια ενδιαφέρουσα διασκευή του γνωστού τραγουδιού της Amy Winehouse, “Back to Black”, από την Beyonce και τον Andre 3000 ενώ αμέσως μετά έρχεται το πρώτο single από τον δίσκο, “Young & Beautiful”, ένα μελωδικό κομμάτι από την Lana del Rey (Born to Die, Paradise). Ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ είναι το “Love is Blindness” του Jack White (Blunderbuss) με την πολύ καλή ερμηνεία του. Μια ακόμη διασκευή έχουμε και στη συνέχεια με το pop τραγούδι “Crazy in Love” της Beyonce να ερμηνεύεται σε swing φόντα ενώ ο will.i.am των Black Eyed Peas εμφανίζεται και αυτός στο “Bang Bang” και στα γνωστά μουσικά μονοπάτια που τον έχουμε συνηθίσει. Επίσης, πολύ καλή στιγμή του δίσκου αποτελεί το "Over The Love" των Florence and the Machine (Ceremonials) με την εκπληκτική, για μια ακόμη φορά, ερμηνεία της Florence Welch. Σε γενικές γραμμές, ακούμε αρκετά διαφορετικά μουσικά στυλ με τον κυρίαρχο ρόλο να παίζει η τρομπέτα. Μάλλον πολύ δύσκολα να ανταγωνιστεί κάποιο άλλο soundtrack για το 2013 αφού οι καλλιτέχνες που παρελαύνουν από τον δίσκο είναι πραγματικά δυνατά ονόματα. Στο σύνολό του ίσως να σου φανεί βαρετό αλλά υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου τραβήξουν το ενδιαφέρον. Εν αναμονή, λοιπόν, και για την ταινία για την οποία οι προσδοκίες είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Read More

#Blogovision 2012 – Jack White – Blunderbuss (Νο. 2)

Τα λόγια είναι περιττά. Ο κύριος White είναι από τους καλύτερους μουσικούς της γενιάς του, με τα απίστευτα riff-άκια του και τις πολυσύνθετες μελωδίες του. Επί White Stripes δημιουργούσε φοβερά τραγούδια και γι’ αυτό το λόγο αναπολούμε εκείνη την περίοδο της μπάντας. Τώρα που κινείται σε σόλο μονοπάτια, ο Jack White συνεχίζει να συνθέτει τρομερά κομμάτια και εμείς δεν μπορούμε παρά να τον ακολουθούμε. Το “Blunderbuss” είναι ο πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Αμερικάνο μουσικό και απλώς είναι ένα καταπληκτικό άλμπουμ. Ηλεκτρισμένη κιθάρα στο φουλ, ανεβαστικές μελωδίες αλλά και blues καταστάσεις συναντάμε στον δίσκο, τον οποίο είναι αδύνατο να μην τον λατρέψεις. Δικαιωματικά το “Blunderbuss” φτάνει ελάχιστα πιο κάτω από την κορυφή της φετινής λίστας.



Η λίστα μέχρι τώρα :

  3) The Vaccines - Come of Age
  4) Animal Collective - Centipede Hz
  5) Muse - The 2nd Law
  6) Lana del Rey - Born to Die: The Paradise Edition
  7) Tindersticks - The Something Rain
  8) The Asteroids Galaxy Tour - Out Of Frequency   
  9) Tenacious D - The Rize of The Fenix
10) Dr. John - Locked Down
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal

Read More

Jack White – Blunderbuss

Ο Jack White αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικού. Είναι από εκείνους τους «ενοχλητικούς» που δεν σε αφήνουν καθόλου στην ησυχία σου. Ότι και να πιάσει θα το κάνει χρυσό (τις περισσότερες φορές και πλατινένιο), αναρίθμητα τραγούδια του αποτελούν ύμνους στην μουσική σκηνή της ροκ ενώ μοιάζει σαν μηχανή αστείρευτης έμπνευσης. Με την Meg White και τους White Stripes κατάφερε να καταπλήξει την παγκόσμια βιομηχανία της μουσικής με δίσκους – αριστουργήματα που αναμφισβήτητα θα μείνουν στην ιστορία. Ωστόσο, ο Αμερικανός μουσικός δεν έμεινε εκεί καθώς δημιούργησε τους Raconteurs, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει δύο επιτυχημένα άλμπουμ και αργότερα τους Dead Weather, με την Alison Mosshart στα φωνητικά, που και με αυτούς ηχογράφησε δύο στούντιο άλμπουμ.

Ο Jack White από πέρσι έχει αφοσιωθεί στην σόλο καριέρα του, ηχογραφώντας ολοκαίνουρια τραγούδια για τη νέα του δισκογραφική δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο “Blunderbuss”. Δεν περιορίζεται βέβαια μονάχα σε αυτό, καθώς συμμετείχε πριν κάποιους μήνες στα φωνητικά ενός κομματιού στον εκπληκτικό δίσκο του Danger Mouse, “Rome”, ενώ δημιούργησε και μια γυναικεία ροκ μπάντα, τις Black Belles. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος τα έχει όλα. Λίγο από ροκ του στυλ White Stripes, κάτι ψιλά από country, αρκετό blues. Εξάλλου, ο White έχει εκφράσει εδώ και πολλά χρόνια την αγάπη του για τα blues και οι δουλειές του των τελευταίων χρόνων στρέφονταν προς τα εκεί. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο, “Love Interruption”, εντυπωσίασε με τους «θανατηφόρους» στίχους του. Από τη μία η παιδικότητα και ο χαρωπός τόνος της μελωδίας και από την άλλη οι αντιφατικοί στίχοι, αναμειγνύονται μεταξύ τους καταφέρνοντας να σου δημιουργήσουν μια ανεξήγητη ευφορία.

Το “Sixteen Saltines” σίγουρα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ. Αμιγώς White Stripes ήχος, βάζοντας φωτιά στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Jack White σου καρφώνει την μελωδία αμέσως στο μυαλό σου. Κομμάτι που σου μένει από την πρώτη κιόλας ακρόαση και γίνεται τραγούδι της χρονιάς άνετα. Αμέσως μετά, το “Freedom at 21” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο. Οι γραμμές μπάσου και ντραμς αντίστοιχα διατηρούν τον ρυθμό στα ύψη ενώ το ηλεκτρικό πιάνο προσφέρει μια ξεχωριστή νότα, ένα όργανο με το οποίο έχουμε συνηθίσει τον Jack White. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο country μονοπάτια, με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να περιέχει βιολί και να μας θυμίζει κάτι από Bob Dylan. Με το “Hypocritical Kiss” ο μουσικός από το Michigan αποδεικνύει για πολλοστή φορά το λόγο που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους των τελευταίων ετών στο είδος του. Το δεύτερο μισό του “Blunderbuss” ανοίγει με τον αμείωτο ρυθμό που μας άφησε το πρώτο μισό. Σε πιο blues καταστάσεις, το “Weep Themselves To Sleep” με ενθουσίασε με το κλασικό πιάνο να δίνει μάχη με τα ηλεκτρικά στοιχεία που χώνει χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο Jack White. Γενικά τα τραγούδια που κλείνουν τον δίσκο, όπως τα “I Guess I Should Go To Sleep” και “Take Me With You When You Go”, είναι σα να έρχονται από μια πολύ μακρινή εποχή, όταν το blues ήταν αυθεντικό.

Στα 36 του χρόνια κιόλας ο Jack White έχει πραγματοποιήσει απίστευτα πράγματα στην παγκόσμια δισκογραφία, πράγματα που άλλοι μουσικοί χρειάστηκαν δεκαετίες για να τα πετύχουν. Μπορεί να «στεναχωρεί» τα εκατομμύρια οπαδών των White Stripes με την μη επανένωσή τους, ωστόσο δεν μας αφήνει σύξυλους από μουσικής άποψης. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του είναι τουλάχιστον αριστουργηματικός, απλά χαίρεσαι να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος ρουφώντας κάθε νότα του, κάθε στίχο του. Το “Blunderbuss” κυκλοφορεί από την δισκογραφική του ίδιου του Jack White, την Third Man Records, ενώ φυσικά δεν είναι μοναχός του σε αυτή την ηχογράφηση. Περικλείεται από τους Ruby Amanfu (δεύτερα φωνητικά), Emily Bowland (μπάσο, κλαρινέτο) και Brooke Wagonner (ηλεκτρικό πιάνο).

Read More

Danger Mouse and Daniele Luppi – Rome

O Danger Mouse, ή κατά κόσμο Brian Burton, βρίσκεται σε συνεχείς ανησυχίες όσον αφορά τις μουσικές του δημιουργίες. Δεν μένει ποτέ άπραγος και συνεχώς πειραματίζεται με καινούρια μουσικά πράγματα χωρίς πολλές φανφάρες, ασχολούμενος μονάχα με τη δημιουργική φάση. Σε παραγωγές μεγάλων καλλιτεχνών, όπως οι U2, Gorillaz, Black Keys και Gnarls Barkley, ο μόλις 34χρονος Αμερικανός έχει καταφέρει μουσικά επιτεύγματα, όπου άλλοι καλλιτέχνες δεν το καταφέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους. Φέτος την άνοιξη κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τον Ιταλό Daniele Luppi το “Rome”.
Μαζί του τον ακολουθήσαν και 2 φοβεροί καλλιτέχνες που με τις φωνές του απογειώνουν τον δίσκο. Ο λόγος για τους Jack White των White Stripes και τη Norah Jones. Το άνοιγμα του άλμπουμ κάνει το ορχηστρικό “Theme Of “Rome””. Τη πρώτη φορά που συναντούμε τα φωνητικά του Jack White είναι στο “The Rose With The Broken Neck”. Ωστόσο, τη παράσταση κλέβει το “Two Against One” με την καταπληκτική ερμηνεία του τραγουδοποιού και δικαίως αποτελεί την κορυφή του δίσκου. Ο frontman των White Stripes κλείνει και το άλμπουμ με το “The World”, ένα πολύ όμορφο τραγούδι για κλείσιμο.

 Όσον αφορά τη Norah Jones δεν χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο. Αρκεί να ακούσεις τη φωνή της για να καταλάβεις πόσο χαρισματική είναι. Στολίζει και εκείνη με τη σειρά της τρία κομμάτια από το “Rome”, με κορυφή το “Season’s Trees”. Όμορφα σημεία είναι, επίσης, το “Black” και το “Problem Queen”, με τη συμμετοχή της Norah Jones στα φωνητικά.
15 τραγούδια απαρτίζουν το “Rome” με το καταπληκτικό της υπόθεσης να είναι πως η συνολική διάρκεια του δίσκου δεν ξεπερνά τα 35 λεπτά. Οπότε, δεν σε κουράζουν τα μικρής διάρκειας κομμάτια και η ώρα περνάει με τον πιο ευχάριστο μουσικό τρόπο. Ο Danger Mouse παρουσιάζει ένα αριστούργημα με τον τίτλο “Rome”, το οποίο αποτελεί μια πολύ καλή μουσική επιλογή για το 2011.

Read More