Pillowfight – Pillowfight

Pillowfight = Emily Wells και Dan the Automator. Η πρώτη δραστηριοποιείται στην δισκογραφία από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ο δεύτερος από τα μέσα των 80’s. Η Emily Wells παίζει βιολί, πιάνο, κρουστά, κιθάρα και γενικότερα ό,τι θέλεις. Ο Dan the Automator παίζει και αυτός μια ντουζίνα μουσικά όργανα ενώ είναι παραγωγός πολλών μεγάλων συγκροτημάτων, όπως οι Gorillaz, Kasabian, Depeche Mode, Miles Kane. Πέρσυ πραγματοποιήθηκε η μουσική συνάντηση αυτών των δυο ατόμων και το αποτέλεσμα ήταν οι Pillowfight, όπως ονόμασαν το συγκεκριμένο project τους.

Ο ομώνυμος δίσκος των Pillowfight περιλαμβάνει 12 τραγούδια τα οποία είναι ένα κράμα από hip hop, ηλεκτρονική μουσική και folk rock στοιχεία. Με λίγα λόγια, δηλαδή, το άλμπουμ τα έχει όλα. Και διάθεση έχει, και έμπνευση έχει, και εξαιρετική ενοχρήστρωση έχει. Κάποιες στιγμές η μουσική θυμίζει κάτι από Portishead ενώ δεν γίνεται να μην σου μείνει η φωνή της Emily Wells, η οποία δένει καλά με την μουσική αισθητική του Dan του Automator. Επίσης, η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή με μια ενορχήστρωση καταπληκτική. Εκτός από τις λούπες ηλεκτρονικών χτύπων θα ακούσεις ακόμα πνευστά και έγχορδα, όπως βιόλες. Ο δίσκος ακούγεται με χαρακτηριστική άνεση και δεν καταλαβαίνεις πως πέρασαν 45 λεπτά ενώ δύσκολα θα ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι με διαφορά από τα υπόλοιπα. Emily Wells και Dan the Automator δημιούργησαν ένα εκπληκτικό άλμπουμ που θα σε κολλήσει με τις μελωδίες του και το αποτέλεσμα μετά την πρώτη ακρόαση έχει το όνομα repeat.

Read More

The Men – New Moon

Το όνομά τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το απίστευτο / τρομερό / εξαιρετικό / πορωτικό “Leave Home” που είχαν κυκλοφορήσει το 2011. Όχι μόνο συζητιέται το συγκρότημα για τον συγκεκριμένο δίσκο αλλά ακόμα ακούγονται φανατικά όλα τα κομμάτια του. Τότε οι The Men μας είχαν γυρίσει στα 90’s, τις «βρώμικες» κιθάρες και την όλη ένταση που επικρατούσε εκείνη την περίοδο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά επιστρέφουν με το “Open Your Heart”, με το οποίο έβαλαν την βάση για μια μεγαλύτερη χρονοκάψουλα καθώς με αυτό το πόνημα μας γύρισαν ακόμα πιο παλιά, αφήνοντας κάπως τα παραμορφωνμένα ηλεκτρικά στοιχεία. Για να έρθουν φέτος ξανά και να χωθούν για τα καλά στην δεκαετία του ’70 και να «ηρεμήσουν» για τα καλά τα μουσικά όργανά τους.

Τρόπος του λέγειν να «ηρεμήσουν» τα μουσικά όργανα, μιας και οι Men ούτε τώρα τα αφήνουν σε ησυχία. Το ολόφρεσκο “New Moon”, λοιπόν, κατέφθασε με σκοπό η μπάντα από τη Νέα Υόρκη να μας τρελάνει για μια ακόμη φορά. Τα πρώτα σχόλια για τον δίσκο είναι είτε διθυραμβικά είτε απαξιωτικά. Και αυτό, διότι από την μία τα τραγούδια του άλμπουμ παραπέμπουν – με εξαιρετικό τρόπο κατ’ εμέ – σε μια πολύ αγαπημένη μουσική περίοδο. Από την άλλη, όμως, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του “Leave Home” (και άρα της δεκαετίας του ’90) δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δεχθούν αυτή την μικρή αλλαγή ρότας που πραγματοποιούν οι Men. Μια αλλαγή που έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή στις ρίζες του punk, δηλαδή ενός punk σε αποχρώσεις country και folk.

Ο δίσκος αποτελείται από 12 τραγούδια και χωρίζεται σε 6 και 6. Το πρώτο μισό αναφέρεται στην αλλαγή που πραγματοποιεί το συγκρότημα ενώ στο δεύτερο μισό πατάει λυσασμένα το γκάζι της garage μουσικής. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι τα πρώτα κομμάτια δεν διαθέτουν δυναμισμό. Το “Half Angel Half Light” ροκάρει με την μελωδικότητά του. Το ίδιο πράττουν και τα επόμενα “The Seeds” και “I Saw Her Face”. Και φτάνουμε στο “The Brass” με το οποίο μπαίνουμε στα γνώριμα μονοπάτια των Men. Πολύ γρήγορο τέμπο, παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς που όσο και να τα κυνηγάς δεν πρόκειται να τα φτάσεις. Με ένα διάλειμμα στο “Bird Song”, το οποίο κατευνάζει τους τόνους καπως, τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια αραδιάζουν με μιας τον σκληρό ήχο της garage μουσικής. Το “New Moon” που παρουσίαζει δύο πρόσωπα δικαιώνει τελικά όλους τους οπαδούς των Men. Έχει την όμορφη rock των 60’s και 70’s, ταυτόχρονα όμως έχει και τον γρήγορο punk / garage ήχο που λατρέψαμε από τη Νεοϋρκεζικη μπάντα. Όσο και να το θέλεις, δεν αρκείσαι σε λίγες ακροάσεις του δίσκου.

Read More

Devendra Banhart – Mala

Αρχές της δεκαετίας του ’00 και σκάει σαν βόμβα στον χώρο της folk, indie σκηνής. Περισσότερο σχολιαζόταν το παρουσιαστικό του, πράγμα που έκανε πολλά κοριτσάκια τότε να τον λατρέψουν (για το στυλ του). Σήμερα σουλουπώθηκε και ειπώθηκε, μάλιστα, πως συμβιβάστηκε με την «επιτηδευμένη» χύμα εμφάνιση. Όλα αυτά, όμως, είναι λόγια του αέρα, καθώς ο Devendra Banhart έχει αποδείξει από την αρχή της δισκογραφικής του καριέρας πως δεν χρειάζεται καμία εμφάνιση και κανένα στυλ για να σε κερδίσει. Αυτό το κάνει με την μουσική του και περισσότερο με τις συναυλίες του, στις οποίες είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικός. Μεταξύ 2002 και 2009 έχει κυκλοφορήσει επτά δίσκους, οι οποίοι όλοι είναι εξαιρετικοί. Ο – σε πολλούς αγαπημένος – performer επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Mala”.

Πάντα ο Banhart εντυπωσίαζε με τις μουσικές του. Μελωδίες παιγμένες με αξιοπερίεργο τρόπο που ενθουσιάζουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν το παιδί που έβγαζε folk μελωδίες, τις οποίες, έσπευσαν πολλοί, να ονομάσουν art folk, freak folk και γενικά ό,τι παρακλάδι μπορεί να βγάλει η folk. Και σε αυτό τον δίσκο, ο 31χρονος Αμερικανός ερμηνεύει σε διάφορες γλώσσες. Τον ακούμε να τραγουδάει τραγούδια με ισπανικούς, γερμανικούς, αγγλικούς τίτλους. Δεν κωλώνει να ηχογραφήσει αυτό που θέλει ενώ η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στον ίδιο, γι’ αυτό και το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει και αυτόν και εμάς που τον ακούμε. Επίσης, το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Devendra Banhart. Στο “Mala” θα συναντήσουμε περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία, συγκριτικά με προηγούμενες δουλειές του, τα οποία τα δένει με εξαιρετικό τρόπο με την κιθάρα του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί το τρομερό “Your Fine Petting Duck” που περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Γενικότερα, ο δίσκος αγγίζει διαφορετικά είδη μουσικής με το “Mala” να χαρακτηρίζεται ως ένα πολυπολιτισμικό πόνημα. Το “Hatchet Wound” και το “Fur Hildegard von Bingen” είναι κάποιες από τις κορυφές του άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που ακούγεται ξανά και ξανά με τις πιθανότητες να βαρεθείς να είναι απειροελάχιστες. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ποζερά. Ό,τι και να είναι, το μόνο σίγουρο είναι πως το “Mala” είναι πάρα πολύ καλός δίσκος, δεν κάνει καθόλου κοιλιά και σε κάνει να κολλήσεις στο άκουσμά του.

Read More

Grizzly Bear – Shields

Ήχος του ’70 στα μέσα του 2012. Με εξαιρετικό τρόπο βλέπουν τις μουσικές της τότε εποχής οι Grizzly Bear, οι τέσσερις τύποι από τη Νέα Υόρκη που πλέον αποτελούν ένα μεγάλο όνομα σε Αμερική και Ευρώπη. Από το 2004 βρίσκονται στην δισκογραφία και έχοντας τρεις δίσκους – με τον πολύ καλό τελευταίο δίσκο να τους προσδίδει και την «απαραίτητη» εμπορικότητα – έχουν την άνεση να ηχογραφήσουν πολύ αξιόλογα τραγούδια. Πριν λίγους μήνες επέστρεψαν με τέταρτο άλμπουμ στα χέρια, το “Shields”, το οποίο τους εκτόξευσε ακόμα υψηλότερα στα charts πολλών χωρών ενώ κατέκτησαν και την δεύτερη θέση στην τελική λίστα της φετινής Blogovision.

Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του δίσκου δεν θα σου μείνει κάποιο riffάκι ή ένα ρεφρέν στο μυαλό. Ωστόσο, είσαι πλήρως ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα που άκουσες και είναι αναπόφευκτο το να ακούσεις ξανά όλα τα τραγούδια από την αρχή. Στο “Shields” κυριαρχούν οι κιθάρες μια παλαιότερης εποχής με λίγη παραμόρφωση ενώ σε πολλά σημεία συναντάμε και μια πιο ακουστική εκδοχή προσδίδοντας και το pop στα κομμάτια. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Sleeping Ute” και κάνει την αρχή για την συνέχεια, η οποία είναι εξαιρετική.
Οι Grizzly Bear γνωρίζουν πολύ καλά να «διαχειριστούν» το indie, ένα indie που δεν σε κουράζει ούτε σε ξενερώνει με απλοϊκές και βαρετές μελωδίες. Τραγούδια όπως το “Yet Again”, “A Simple Answer” ή “Sun in Your Eyes” πραγματικά δεν συναντάς εύκολα. Το “Shields” είναι ένας φοβερός δίσκος που πατάει σε αρκετές διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές μουσικές στάσεις. Αν κάνεις το «λάθος» και τον ακούσεις θα κολλήσεις και μετά δεν έχει γυρισμό. Δοκίμασέ το...

Read More

Nalyssa Green – The Seed

Θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα και να είχε το ονοματεπώνυμο Nalyssa Green. Όμως, η Βιολέτα είναι θρέμα των δυτικών προαστίων του λεκανοπεδίου ενώ το Nalyssa είναι το πολλών χρόνων ψευδώνυμό της και το Green απλώς προέρχεται από το αγαπημένο χρώμα της που δεν είναι άλλο από το πράσινο. Έκανε την έπληξη με το δισκογραφικό ντεμπούτο της, “Barock”, το οποίο ενθουσίασε και έκανε πολλούς να γίνουν φανατικοί φαν της Green. Έτσι, η Nalyssa ορμόμενη από την αγάπη που της δείχνει ο κόσμος και φυσικά την έμπνευσή της, κυκλοφορεί φέτος τον πλέον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της με τον τίτλο “The Seed”.

Από τους πρώτους στίχους καταλαβαίνεις ότι η Nalyssa νιώθει πολύ καλά αυτό που κάνει και πως αυτά που λέει βγαίνουν από το κατώτερο στρώμα της εσωτερικότηττάς της. Το κόλλημα έρχεται από το εναρκτήριο “The Island” με τις folk μελωδίες της Ελληνίδας τραγουδοποιού ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Με το “A Seed” κάνουν την είσοδό τους τα ηλεκτρικά στοιχεία με την κιθάρα και τα κρουστά να δίνουν ένα δυνατό ρεφρέν. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Windy” που θα μπορούσε κάλλιστα να προέρχεται από άλμπουμ της PJ Harvey (Let England Shake, A Woman A Man Walked By). Στην συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει πολύ με το γρήγορο “Eat Me Up” ενώ αργότερα πέφτουμε ξανά σε «ψυχεδελικό ύπνο».
Αναμφισβήτητα η Nalyssa Green με τον δεύτερο δίσκο της εδραιώνεται στην indie μουσική σκηνή της Ελλάδας. Το “Barock” ήταν ευχάριστη έκπληξη, το “The Seed” είναι απλώς ένας εξαιρετικός δίσκος και ναι, προέρχεται από Ελληνίδα καλλιτέχνιδα.

Read More

Band of Horses – Mirage Rock

Οι Band of Horses σχηματίστηκαν το 2004 και από τότε έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους. Παρόλο που είναι αμερικανικό γκρουπ, το ντεμπούτο άλμπουμ τους είχε περισσότερη ανταπόκριση στην Βρετανία ενώ όσο περνούσαν τα χρόνια γίνονταν και περισσότερο γνωστοί. Το 2007 βγήκε ο δεύτερος δίσκος για να τους ανεβάσει λίγο ακόμα, μέχρι το 2010 όπου με το “Infinite Arms” η μπάντα φιγουράριζε στις υψηλές θέσεις των charts. Μέχρι και πριν 2-3 χρόνια έπρεπε κανείς να τους "ανακαλύψει". Πλέον οι Band of Horses είναι ένα μεγάλο συγκρότημα, με το δικό του κοινό και φέτος ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ τους, με τον τίτλο “Mirage Rock”.

Η μπάντα από το Seattle παρουσιάζει μια country rock που εντυπωσιάζει ενώ στα τραγούδια της δίνει το δικό της στίγμα. Σήμα κατατεθέν για τους Band of Horses είναι ο συνδυασμός της ροκ μουσικής με την κλασική κιθάρα που δημιουργεί μια country rock που εντυπωσίαζει δίνοντας στα τραγούδια το δικό της στίγμα. Το μεγάλο κόλπο στην καινούρια δισκογραφική δουλειά είναι η συνεργασία του συγκροτήματος με τον παραγωγό Glyn Johns, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Beatles, Bob Dylan (Tempest), Rolling Stones, Led Zeppelin, Clash και πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως το “Mirage Rock” δεν θα είναι ένας πρόχειρος δίσκος, πράγμα που καταλαβαίνεις φυσικά και κατά την ακρόαση. Πιο ώριμοι από ποτέ στην μουσική τους, οι Band of Horses παρουσιάζουν 12 τραγούδια από τα οποία, η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο. Με εξαίρεση 3 κομμάτια, ο δίσκος κυμαίνεται περισσότερο σε country μονοπάτια παρά σε ροκ. Την διαφορά κάνει το “Feud” που είναι το πιο δυνατό τραγούδι χωρίς, όμως, να επισκιάζει τα υπόλοιπα.
Με τους τρεις προηγούμενους δίσκους οι Band of Horses απέδειξαν πως η indie σκηνή τους ανήκει. Με το φετινό πόνημά τους μάλλον έθεσαν το όνομά τους για τα καλά στη λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα μουσικά σχήματα της Αμερικής. Λέω ελπιδοφόρα, διότι δεν έχει έρθει ακόμα το άλμπουμ που θα κάνει το μπαμ, που θα εκτοξεύσει την μπάντα. Γνωρίζουν, όμως, να προχωρούν με σταθερά βήματα και δεν χωράει αμφισβήτηση ότι οι Band of Horses θα συνεχίσουν να απασχολούν στο μέλλον. Το “Mirage Rock” είναι ο πιο μεστός δίσκος του συγκροτήματος από άποψη ενορχήστρωσης αλλά όχι εκείνος που θα κάνει την διαφορά για το 5μελές γκρουπ. Τα διαμαντάκια του πάντως τα έχει, όπως τα “Knock Knock”, “Dumpster World” και “Electric Music” που αξίζουν προσοχή.

Read More

Shearwater – Animal Joy

Αυτός είναι ο δωδέκατος χρόνος που διανύει το συγκρότημα. Ένα συγκρότημα, το οποίο έχει προλάβει μέσα σε αυτά τα δώδεκα χρόνια να κυκλοφορήσει έξι δίσκους, και μάλιστα οι περισσότεροι εκ των οποίων πλήρως επιτυχημένοι. Φέτος, οι Shearwater ηχογράφησαν το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους, με το οποίο συνεχίζουν να χτίζουν την δική τους ιστορία στην indie rock μουσική ενώ ήρθαν και από τα μέρη μας για μία συναυλία. Το “Animal Joy” έχει κυκλοφορήσει εδώ και τέσσερις μήνες και συγκαταλέγεται ήδη στην λίστα με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς που διανύουμε.

Το “Animal Life”, που ανοίγει τον δίσκο, δίνει έναν δυναμικό ρυθμό με την δική του «έκρηξη» που κάνει προς το τέλος. Το πιάνο που παίρνει φωτιά αποτελεί και το ωραιότερη μέρος του τραγουδιού. Στην συνέχεια, έρχονται τα “Breaking the Yearlings” και “Dread Sovereign” με τα οποία πέφτει κάπως το τέμπο, πράγμα όμως που σε χαλάει διότι σε εντυπωσιάζει αμέσως ο παραμορφωμένος ήχος της κιθάρας. Για να έρθει μετά το γρήγορο “You As You Were” να σε ενθουσιάσει, με τα φωνητικά, προσωπικά, να μου θυμίζουν αρκετά τον Brandon Flowers των Killers (Day & Age). Ακριβώς το ίδιο πράγμα παρουσιάζεται και στο, ιλιγγιώδης ταχύτητας, “Immaculate”, την στιγμή που τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια κινούνται μέσα σε ήρεμες μελωδίες, στις οποίες ωστόσο δεν λείπουν οι παραμορφώσεις.
Το “Animal Joy” άνετα μπορεί να αποτελέσει μέρος των ομορφότερων δίσκων του 2012. Υπερβολές δεν συναντάς, εξαιρετικούς στίχους ακούς, μουσικές που είναι πειραματικές. Από την αρχή μέχρι το τέλος, αφήνεις να παρασυρθείς σε αυτό το όμορφο μουσικό ταξίδι που σχηματίζουν τα 11 τραγούδια του άλμπουμ, με την επόμενη σκέψη στο μυαλό σου να είναι πως οι Shearwater είναι ήδη στα συγκροτήματα που συμπαθείς.

Read More