Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση. Αναμφισβήτητα ανήκουν στους πρωτεργάτες της εναλλακτικής dance, house και new wave μουσικής με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν τους, συναυλίες στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός από το κοινό και δίσκους που σκαρφαλώνουν με χαρακτηριστική άνεση στις πολύ υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών. Φέτος δυο είναι τα καλά νέα. Το πρώτο είναι πως οι Άγγλοι επιστρέφουν με καινούριο άλμπουμ πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος από την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου τους, “Elysium”. Το δεύτερο καλό νέο είναι πως οι Pet Shop Boys έρχονται στην χώρα μας μετά από αρκετά χρόνια για μια και μοναδική συναυλία στα πλαίσια του Ejekt Festival.

Οι Neil Tennant και Chris Lowe έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές με τις δυνατές pop μελωδίες τους και δείχνουν να το διασκεδάζουν ακόμα αφού τα τραγούδια που συνθέτουν μέχρι και σήμερα μπορούν να θεωρηθούν πρωτοποριακά. Ο καινούριος δίσκος του βρετανικού δίδυμου είναι ο 12ος, φέρει τον τίτλο “Electric”, περιλαμβάνει εννιά κομμάτια, ένα μινιμαλιστικό εξώφυλλο ενώ σε αυτά τα τραγούδια το ένα είναι διασκευή. Το άλμπουμ ανοίγει έτσι όπως αρμόζει να ανοίξει ένα πόνημα των Pet Shop Boys, δηλαδή με τέρμα τα γκάζια και ηλεκτρονικοί ήχοι να σε στροβυλίζουν. Το “Axis” με την πολλή χορευτική διάθεσή του πραγματοποιεί το ξεκίνημα του δίσκου ενώ μπαίνεις αμέσως στο κλίμα του συγκροτήματος. Η συνέχεια είναι ίδια με το “Bolshy” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον ρυθμό και να ακούμε και τους πρώτους στίχους. Ο Chris Lowe κάνει τα μαγικά του πάνω από το συνθεσάιζερ και το λάπτοπ με τις πορωτικές λούπες ενώ τα κρουστά βάζουν και εκείνα με την σειρά τους το λιθαράκι. Τα “Love Is A Bourgeois Construct” και “Fluorescent” ρίχνουν κάπως τους τόνους, ωστόσο δεν μπορείς να πεις πως περνούν απαρατήρητα. Φτάνουμε στο ατμοσφαρικό “Inside Dream”, το οποίο δίνει ένα πιο δυνατό beat ιδανικό για dancefloor, όπως έχει χαρακτηρίσει τις φετινές συνθέσεις του το συγκρότημα.

Η συνέχεια ανήκει στην διασκευή που αυτή δεν είναι άλλη από το “The Last To Die” του Bruce Springsteen (Wrecking Ball). Μια πολύ ενδιαφέρουσα και «γλυκιά» εκτέλεση του γνωστού τραγουδιού ενώ αμέσως μετά πέφτουμε πάνω στο “Shouting In The Evening”, ίσως το πιο ψυχεδελικό κομμάτι του δίσκου με την επαναληπτική «πριονιά» να κολλάει αμέσως στα αυτιά σου αλλά και ο συνδυασμός με τα πλήκτρα να το κάνει μια από τις πιο καλές στιγμές του “Electric”. Με το “Thursday” γυρνάμε σε παλαιότερες μουσικές του τύπου disco ενώ για το τέλος υπάρχει το δεύτερο μέχρι στιγμής single, “Vocal”. Με το συγκεκριμένο κομμάτι μας αποχαιρετούν οι Pet Shop Boys έτσι ακριβώς όπως μας καλωσόρισαν, με χορευτική διάθεση και το τέμπο στα ύψη. Το “Electric” είναι εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που σε κάνουν με την μια να χορέψεις, να ανέβεις και φυσικά να τα ακούς και να τα ξανακούς χωρίς καμία φοβία μήπως και τα βαρεθείς. Οι Pet Shop Boys, μετά το όχι και τόσο εντυπωσιακό, περσινό “Elysium”, επιστρέφουν με τον καλύτερο τρόπο και με εννιά καινούρια τραγούδια ανάμεσα στα οποία θα βρεις σίγουρα τουλάχιστον τρία που θα κολλήσεις πραγματικά μαζί τους.

Read More

Daft Punk – Random Access Memories

Πάρτυ, χορός, beats είναι κάποιες από τις δεκάδες λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς τις λέξεις Daft Punk ή όταν ακούς την μουσική των Daft Punk. Το ντουέτο που επηρέασε την μουσική των clubs, που έκανε και τους πιο πιστούς εχθρούς της ηλεκτρονικής μουσικής να την ακούσουν και να την χορέψουν επιστρέφουν μετά από πολλά χρόνια με ολοκαίνουριο υλικό. Πάντα οι Daft Punk εξαφανίζονταν μιας και από το 1997 έχουν κυκλοφορήσει μόλις τρία άλμπουμ, τα οποία βέβαια στάθηκαν ικανά να αλλάξουν ολόκληρο το σκηνικό της beatατης μουσικής. Μπορεί, λοιπόν, οι Γάλλοι να αργούν κάθε φορά να εμφανιστούν αλλά όταν το κάνουν έρχονται κρατώντας στα χέρια τους αριστουργήματα.

Αριστούργημα είναι και το “Random Access Memories”, ο τέταρτος δίσκος που μόλις κυκλοφόρησε. Guy-Manuel de Homem-Christo και Thomas Bangalter βρίσκονται πίσω από τις κονσόλες και τα υπόλοιπα τεχνολογικά μαραφέτια τους και δημιουργούν κάτι το μαγικό. Ήχοι από άλλο πλανήτη, μελωδίες που μπαίνουν μέσα σου και ταρακουνούν όλο σου το σώμα, χορευτική διάθεση στο φουλ και ταυτόχρονα κάτι το ψαγμένο που σε κάνει να σκέφτεσαι την ώρα που ακούς και όχι να χορεύεις ασυναίσθητα. Το “Get Lucky” που έσκασε σαν βόμβα πριν λίγο καιρό ως το πρώτο single του δίσκου, είναι μια καλή αρχή για τη συνέχεια πυ ακολουθεί. 13 τραγούδια όπου πατάς το play και αφήνεις να παίζουν ασταμάτητα με τη σειρά.

Κομμάτια που τα ακούς στο δρόμο, στο περπάτημα, στο σπίτι και πάντα σε φουλ ένταση. Το “Give Life Back to Music” αποτελεί το έναυσμα για την επόμενη μία ώρα, η οποία είναι γεμάτη από beats, ηλεκτρονικούς και ντίσκο ήχους. Ένα mix από τρεις δεκαετίες βρίσκεται μπροστά σου και εσύ που δεν ήσουν ποτέ φαντικός λάτρης της house μουσικής γίνεσαι έρμαιο των Daft Punk. Τα highlights είναι σίγουρα τα “Doin’ it Right”, “Contact” και “Get Lucky” αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι φανταστικό. Πολύ απλά βάζεις τον δίσκο να παίζει από την αρχή και τα υπόλοιπα τα κανονίζουν οι Daft Punk με τις ανεβαστικές μελωδίες τους.

Read More

Parov Stelar – The Invisible Girl

Ένας από τους πιο γνωστούς στο είδος της ηλεκτρονικής swing είναι ο Parov Stelar. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τραγούδια – σταθμούς στο συγκεκριμένο είδος μουσικής που ενδείκνυνται για ατέλειωτους χορούς. Ο Αυστριακός καλλιτέχνης αποδεικνύει πως αποτελεί αστείρευτη μηχανή έμπνευσης αφού επιστρέφει μόλις ένα χρόνο μετά το εκπληκτικό και φοβερό “The Princess”, με το οποίο κατέλαβε επάξια μία από τις κορυφαίες θέσεις δημιουργών της electroswing. Φέτος, λοιπόν, δεν εμφανίζεται μόνος του αλλά μαζί με δύο συνεργάτες του, τον Jerry di Monza και τον Max Sax, και οι τρεις τους αποτελούν το σχήμα Parov Stelar Trio.

Τα καινούρια τραγούδια των Parov Stelar Trio κυκλοφορούν υπό τον τίτλο “The Invisible Girl” και φυσικά μιλάμε για κομμάτια ξεχειλισμένα από δυναμικές swing μελωδίες που μοναδικό στόχο έχουν να σε ξεσηκώσουν. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι πως, σύμφωνα με τα λεγόμενα των τριών μουσικών, τα ορχηστρικά κομμάτια του δίσκου ηχογραφήθηκαν μόλις σε μια εβδομάδα και αυτό διότι εμπνεύστηκαν από τις διάφορες περιοδείες που πραγματοποίησαν τον προηγούμενο χρόνο και έτσι, θέλησαν να προσδώσουν στα τραγούδια το κλίμα του κοινού που υπήρχε στις συναυλίες. Στο “The Invisible Girl” ακούμε έναν καθαρά χορευτικό ήχο καθώς ο Stelar μας είχε συνηθίσε σε προηγούμενες δισκογραφικές του δουλειές να αφήνει το όλο μουσικό θέμα κάπως μετέωρο. Δηλαδή ηχογραφούσε γρήγορους ρυθμούς αλλά ηχογραφούσε και πιο «μελαγχολικά» τραγούδια.

Στον φετινό δίσκο όλα τα κομμάτια είναι ρυθμικά και με πολύ χορευτικό τέμπο. Με αυτο το τρόπο γίνονται πιο «εξωστρεφή» και ευκόλως αποδεκτά από ένα αυτί που δεν έχει μυηθεί σε swing νότες. Το άλμπουμ σε ολόκληρη τη διάρκειά του ανεβάζει την διάθεσή σου. Από τα πολύ καλά, εναρκτήρια “La Calatrava” και “The Invisible Girl” μέχρι το φουλ beatατο “The Fireface” και το jazzy “At The Flamingo Bar” ο δίσκος κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδα που ακούμε κάθε φορά τον Parov Stelar, δηλαδή πολύ υψηλά. Το “The Invsible Girl” αποδεικνύει ότι για άλλη μια φορά – αυτή τη φορά με την βοήθεια άλλων δύο μουσικών – ο Parov Stelar διεκδικεί επάξια το θρόνο της electroswing. Το περσινό "The Princess" ακούγεται ακόμα φανατικά.

Read More

Kavinsky – Outrun

2013 και στα 37 του χρόνια πραγματοποιεί το ντεμπούτο του δισκογραφικά έχοντας στην πλάτη του ελάχιστα αλλά πολύ δυνατά singles. Ο Vincent Belogrey μετονομάστηκε σε Kavinsky για τον εξής απλό λόγο, να τρελάνει κόσμο με τις beatατες μελωδίες του. Ο Γάλλος dj καταφέρνει από την πρώτη δισκογραφική απόπειρά του να ενθουσιάσει στο έπακρο τους φίλους της house μουσικής. Μια μουσική που σε βάζει σε καινούρια μουσικά μονοπάτια και σε γυρίζει σε μουσικές πιο παλιών δεκαετιών. Ο Kavinsky κυκλοφορεί το “Outrun” φέτος με στόχο να βάλει στα σπίτια μας ένα είδος μουσικής, το οποίο μπορεί να λατρέψεις ή να μισήσεις.

Ο δίσκος δεν αναλώνεται σε «άσκοπα» beats από δω και από κει δημιουργώντας ένα συνοθύλευμα δυνατών ηλεκτρονικών ήχων. Ο Kavinsky προσθέτει πολλές cult μελωδίες και αυτό, ίσως, είναι που κάνει την διαφορά από τα τωρινά «πριόνια». Εξ ου και η τεράστια επιτυχία, “Nightcall”, που παίζει στην cult ταινία Drive με τον Ryan Gosling. Η μουσική του είναι φτιαγμένη για soundtrack ταινιών μια άλλης εποχής, με μπόλικη δράση και γρήγορα αμάξια. Αν μπεις στον κόσμο του dj θα νιώσεις αμέσως πως παίζεις σε μια περιπέτεια της δεκαετίας του ’80. Ο Kavinsky ξεκίνησε ως ηθοποιός αλλά οι φίλοι του – που μάλλον είχαν δει κάτι καλό στον ορίζοντα – τον έπεισαν να το γυρίσει στη μουσική. Για το καλό όλων μας ο Γάλλος ακολούθησε τις φιλικές συμβουλές και τώρα μπορεί να απολαμβάνει τους καρπούς του πολύ καλού “Outrun”. Ο δίσκος ακούγεται μόνο δυνατά ενώ τα highlights του είναι το “Photovision”, το “Roadgame” και φυσικά το άκρως κολλητικό “Nightcall”. Τέλος, ο χαρακτήρας του Kavinsky είναι ένας τύπος που τράκαρε με την Ferrari του το 1986 και «ξαναγεννήθηκε» ακριβώς 20 χρόνια μετά ως ζόμπι.

Read More