Fall Out Boy – Save Rock And Roll

Το 2013 φέρνει την επανένωση για τους Fall Out Boy, ένα συγκρότημα αγαπημένο από εκατομμύρια μουσικόφιλους της pop-rock. Η μπάντα το 2009 και μετά το “Folie a Deux” είχε ανακοινώσει την διάλυσή του, ωστόσο δεν κράτησε πολλά χρόνια και φέτος πραγματοποιείται το comeback με ολοκαινούριο δίσκο. Το “Save Rock And Roll”, λοιπόν, κάνει την εμφάνισή του αυτές τις μέρες και το αμερικανικό συγκρότημα είναι πανέτοιμο να μας χαρίσει ακόμα περισσότερες επιτυχίες, όπως και στο παρελθόν. Στη φετινή δισκογραφική δουλειά η έκπληξη γίνεται σε δύο κομμάτια του άλμπουμ, στα οποία συμμετέχουν ο Elton John και η Courtney Love αντίστοιχα αλλά και άλλα σημαντικά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

Και τι χρειάζεται ένας δίσκος των Fall Out Boy για να ξεκινήσει; Φυσικά, ένα πολύ δυνατό και ξεσηκωτικό ξεκίνημα για να μας βάλει αμέσως στο κλίμα της 4μελής μπάντας. Αυτά τα έχει στο έπακρο το “The Phoenix” που ανοίγει το άλμπουμ με εκπληκτικό τρόπο και σου φωνάζει από μίλια μακριά πως οι Fall Out Boy γύρισαν για τα καλά. Τη σκυτάλη παίρνει το πρώτο single, με το οποίο έγινε γνωστό πως το γκρουπ επανενώθηκε. Το “My Songs Know What You Did in The Dark (Light Em Up)” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο, αν και δεν μπορώ να πω πως εντυπωσίαζει τόσο με το όχι και τόσο πρωτότυπο ρεφρέν του. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνονται και τα επόμενα “Alone Together” και “Where Did The Party Go” χωρίς όμως να σου μένει κάτι από αυτά. Και φτάνουμε στα μέσα του δίσκου, όπου συναντάμε τη συνεργασία με την εξαιρετική Foxes (Warrior) σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που θα βρεις ανάμεσα στα συνολικά 11 του άλμπουμ.

Το δεύτερο μισό του δίσκου κουράζει κάπως αφού ο ήχος των Fall Out Boy επαναλαμβάνεται. Η δυναμική των τραγουδιών δεν χάνεται, ωστόσο δεν ακούς κάτι διαφορετικό που θα σε τραβήξει. Τα δύο τελευταία κομμάτια έχουν τη δυνατότητα να σε ελκύουν, στα οποία πετυχαίνουμε τους δύο προαναφερθέντες καλλιτέχνες. Το πρώτο που κάνει μια μικρή στροφή προς την punk ερμηνεύεται μαζί με την Courtney Love ενώ το τελευταίο, ομώνυμο κομμάτι είναι η μεγάλη συνεργασία με τον Elton John και έτσι, οι Fall Out Boy μας αποχαιρετούν με ένα πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι.
Σε γενικές γραμμές, το “Save Rock And Roll” είναι ένα αρκετά καλό και πολύ δυνατό άλμπουμ, με το οποίο οι Fall Out Boy επιστρέφουν στην δισκογραφία για τα καλά. Υπάρχουν τα τραγούδια που θα σε πορώσουν και θα σε ξεσηκώσουν αλλά υπάρχει μια μεγάλη κοιλιά που κάνει και που δεν αφήνει να εντυπωσιαστείς από το συνολικό αποτέλεσμα.

Read More

Ska-P – 99%

Από τους πρωτοστάτες της ska μουσικής, με πολλές επιτυχίες και άλλες τόσες τρομερές συναυλίες, στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός και καταφέρνουν να σπείρουν κέφι. Οι Ska-P μετά από ένα διάλειμμα 6 χρόνων είχαν επιστρέψει με καινούρια δισκογραφική δουλειά το 2008 ενώ ο frontman τους, Pipi, είχε «μπλεχτεί» και με ένα άλλο μουσικό project με το όνομα The Locos (Tiempos Dificiles). 5 χρόνια αργότερα, το γνωστό συγκρότημα από την Ισπανία επιστρέφει με νέα τραγούδια με σκοπό να ξεσηκώσει για μία ακόμη φορά με τις μελωδίες του.

"99%" είναι ο τίτλος του δίσκου, ο οποίος περιλαμβάνει 15 κομμάτια. 5 χρόνια είναι πολλά για ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα της ska και έτσι οι 6 τύποι παρουσιάζουν ένα γεμάτο πόνημα. Η αρχή γίνεται με ένα ορχηστρικό κομμάτι που η αλήθεια είναι πως σε πιάνει απροετοίμαστο διότι ακούγεται σαν ένα συνοθύλευμα άσχημων ήχων. Ωστόσο, η συνέχεια είναι αυτή που σχεδόν επιθυμείς. Το “Canto a la Rebelion” σε χώνει αμέσως στην σβούρα των Ska-P όπως και τα επόμενα τραγούδια. Δεν θα ακούσεις κάτι διαφορετικό από την ισπανική μπάντα αφού όλα τα κομμάτια ανήκουν στην ska και punk μουσική. Υπάρχει το ενδεχόμενο να κουραστείς από κάποια στιγμή και μετά επειδή οι μελωδίες, αν και είναι ξεσηκωτικές και πολύ δυνατές, επαναλαμβάνονται. Φυσικά, και οι στίχοι απαιτούν την δική τους προσοχή γιατί γνωστό είναι πως οι Ska-P καταπιάνονται στιχουργικά με την ανθρώπινη ελευθερία και την καταπίεση των "μεγάλων" προς το πρόσωπο των λαών.
Από το σύνολο του δίσκου δεν ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι, με εξαίρεση το τελευταίο “Africa Agonica” που κλείνει τον χορό των κομματιών κάπως πιο ήρεμα. Το «99%» ακούγεται άνετα από την αρχή μέχρι το τέλος αλλά πολύ δύκολα σου αφήνει το περιθώριο για παραπάνω ακροάσεις. Όπως και να έχει, οι Ska-P επέστρεψαν και αυτό είναι ευχάριστο νέο για μια μπάντα που όσες φορές και να την ακούσεις ζωντανά δεν θα βαρεθείς ποτέ.

Read More

The Men – New Moon

Το όνομά τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το απίστευτο / τρομερό / εξαιρετικό / πορωτικό “Leave Home” που είχαν κυκλοφορήσει το 2011. Όχι μόνο συζητιέται το συγκρότημα για τον συγκεκριμένο δίσκο αλλά ακόμα ακούγονται φανατικά όλα τα κομμάτια του. Τότε οι The Men μας είχαν γυρίσει στα 90’s, τις «βρώμικες» κιθάρες και την όλη ένταση που επικρατούσε εκείνη την περίοδο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά επιστρέφουν με το “Open Your Heart”, με το οποίο έβαλαν την βάση για μια μεγαλύτερη χρονοκάψουλα καθώς με αυτό το πόνημα μας γύρισαν ακόμα πιο παλιά, αφήνοντας κάπως τα παραμορφωνμένα ηλεκτρικά στοιχεία. Για να έρθουν φέτος ξανά και να χωθούν για τα καλά στην δεκαετία του ’70 και να «ηρεμήσουν» για τα καλά τα μουσικά όργανά τους.

Τρόπος του λέγειν να «ηρεμήσουν» τα μουσικά όργανα, μιας και οι Men ούτε τώρα τα αφήνουν σε ησυχία. Το ολόφρεσκο “New Moon”, λοιπόν, κατέφθασε με σκοπό η μπάντα από τη Νέα Υόρκη να μας τρελάνει για μια ακόμη φορά. Τα πρώτα σχόλια για τον δίσκο είναι είτε διθυραμβικά είτε απαξιωτικά. Και αυτό, διότι από την μία τα τραγούδια του άλμπουμ παραπέμπουν – με εξαιρετικό τρόπο κατ’ εμέ – σε μια πολύ αγαπημένη μουσική περίοδο. Από την άλλη, όμως, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του “Leave Home” (και άρα της δεκαετίας του ’90) δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δεχθούν αυτή την μικρή αλλαγή ρότας που πραγματοποιούν οι Men. Μια αλλαγή που έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή στις ρίζες του punk, δηλαδή ενός punk σε αποχρώσεις country και folk.

Ο δίσκος αποτελείται από 12 τραγούδια και χωρίζεται σε 6 και 6. Το πρώτο μισό αναφέρεται στην αλλαγή που πραγματοποιεί το συγκρότημα ενώ στο δεύτερο μισό πατάει λυσασμένα το γκάζι της garage μουσικής. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι τα πρώτα κομμάτια δεν διαθέτουν δυναμισμό. Το “Half Angel Half Light” ροκάρει με την μελωδικότητά του. Το ίδιο πράττουν και τα επόμενα “The Seeds” και “I Saw Her Face”. Και φτάνουμε στο “The Brass” με το οποίο μπαίνουμε στα γνώριμα μονοπάτια των Men. Πολύ γρήγορο τέμπο, παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς που όσο και να τα κυνηγάς δεν πρόκειται να τα φτάσεις. Με ένα διάλειμμα στο “Bird Song”, το οποίο κατευνάζει τους τόνους καπως, τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια αραδιάζουν με μιας τον σκληρό ήχο της garage μουσικής. Το “New Moon” που παρουσίαζει δύο πρόσωπα δικαιώνει τελικά όλους τους οπαδούς των Men. Έχει την όμορφη rock των 60’s και 70’s, ταυτόχρονα όμως έχει και τον γρήγορο punk / garage ήχο που λατρέψαμε από τη Νεοϋρκεζικη μπάντα. Όσο και να το θέλεις, δεν αρκείσαι σε λίγες ακροάσεις του δίσκου.

Read More

Waxahatchee – Cerulean Salt

Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία με τους P.S Eliot, ένα συγκρότημα που έπαιζε κάτι μεταξύ punk και pop μουσικών. Η εν λόγω μπάντα πραγματοποιεί διάλειμμα και η μία εκ των δίδυμων αδερφών, που συμμετείχαν στην μπάντα, αποφασίζει να ακολουθήσει σόλο πορεία στο μουσικό στερέωμα. Έτσι, η Waxahatchee κλείνεται στο παιδικό της δωμάτιο και ηχογραφεί το “American Weekend”, το οποίο αποτέλεσε και τον πρώτο της δίσκο στις αρχές του 2012. Φυσικά, οι πωλήσεις από ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε εντελώς ανεξάρτητα δεν εκτοξεύθηκαν στα ύψη, ωστόσο η καλλιτέχνις από το Brooklyn εντυπωσίασε αρκετούς και σταδιακά το όνομά της αποκτούσε ένα «βάρος». Για να φτάσουμε ένα χρόνο και ένα μήνα αργότερα για να ξανατρακάρουμε πάνω στην Waxahatchee και την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Cerulean Salt”.

Το Waxahatchee (πραγματικά δεν γράφεται ούτε προφέρεται εύκολα) είναι το καλλιτεχνικό όνομα της Katie Crutchfield, η οποία δείχνει αρκετά ώριμη μουσικά, ήδη από τον δεύτερο δίσκο της. Στην ουσία ακολουθεί παρόμοια πορεία με την μπάντα της. Δηλαδή στο “Cerulean Salt” θα ακούσεις ένα κράμα από punk μελωδίες με χοντροκομμένες pop πινελιές, μπαλάντες αποτελούμενες από γλυκά φωνητικά αλλά και μουσικές στραμμένες προς το folk. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 12 τραγούδια με την συνολική διάρκειά του όμως να είναι κάτι παραπάνω από το μισάωρο. Επομένως, η πρώτη ακρόαση του δίσκου περνάει χωρίς να το καταλάβεις καν αλλά με πολύ καλές εντυπώσεις, με αποτέλεσμα η δεύτερη φορά να είναι αναπόφευκτη.

Η αρχή του δίσκου είναι πολύ καλή με το “Hollow Bedroom” να πραγματοποιεί εισαγωγή με την παρέα της μοναχικής κιθάρας και στο τέλος να κάνει την εμφάνισή της η παραμορφωμένη ηλεκτρική, δίνοντας τον απαραίτητο δυναμισμό. Όπως κλείνει το εναρκτήριο κομμάτι έτσι συνεχίζει το δεύτερο, “Dixie Cups and Jars”, με το σχετικά γρήγορο και μονότονο τέμπο που ακολουθεί η ηλεκτρική κιθάρα. Η «ηλεκτρική» pop συνεχίζεται και στο “Lips and Limbs” ενώ με το “Brother Bryan” η νεαρή τραγουδοποιός ηρεμεί κάπως τα μουσικά κύματα. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το “Tangled Envisioning” μέχρι να έρθει το παραμορφωμένο “Misery Over Dispute” με τον εκπληκτικό ρυθμό του. Στο ίδιο ύφος κυμαίνονται και τα επόμενα κομμάτια που οδηγούν προς το κλείσιμο του δίσκου. Έτσι, τα “Waiting” και “Peace and Quiet”, που εντυπωσίαζουν με την δυναμική τους, φέρνουν το τελευταίο “You’re Damaged”, το οποίο κλείνει το άλμπουμ με την παρουσία μιας ακουστικής κιθάρας μόνο.
Η Waxahatchee ηχογράφησε έναν αρκετά καλό δίσκο. Το μοναδικό άσχημο σημείο είναι πως τα περισσότερα κομμάτια διατηρούν τον ίδιο ρυθμό, χωρίς να είναι πολυεπίπεδα. Πολύ καλός ρυθμός αλλά μονότονος. Παρόλο αυτά, το “Cerulean Salt” είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα, χωρίς να κουράζει και δείχνει πως η Waxahatchee διαθέτει όλα τα φόντα για να συνεχίσει και εξελίξει τις μουσικές της, προσφέροντας κάτι ακόμα παραπάνω από τις μέχρι στιγμής δισκογραφικές της δουλειές.

Read More

Bad Religion – True North

Έχουν ξεπεράσει τα τριάντα χρόνια στην δισκογραφία, έχουν κυκλοφορήσει 15 στούντιο άλμπουμ αισίως και συνεχίζουν ακάθεκτοι αυτό που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν, να ροκάρουν δίχως φρένο. Η αρχή του νέου έτους φέρνει την επιστροφή των Bad Religion, της μπάντας από την Καλιφόρνια της οποίας το όνομα έχει ταυτιστεί πλήρως με την punk μουσική. Μπορεί το 6μελές συγκρότημα να μην έχει στο πάνθεόν του τον δίσκο – ορόσημο που θα μείνει στην ιστορία, ωστόσο αποτελεί ένα πολύ μεγάλο όνομα στην διεθνή μουσική βιομηχανία με τραγούδια γνωστά και πολλές επιτυχίες. Το “True North” είναι η 16η δισκογραφική δουλειά των Bad Religion, τους οποίους απολαύσαμε – μετά από τόσα χρόνια αναμονής – το 2010 στο Ejekt festival.

Το μουσικό ύφος παραμένει το ίδιο για τους Bad Religion που δεν δείχνουν την όρεξη να αλλάξουν μουσικούς δρόμους. Δηλαδή θα ακούσεις punk rock με την χαρακτηριστική μελωδικότητα των τραγουδιών της μπάντας. Αρχικά, βλέπεις ότι ο δίσκος περιλαμβάνει 16 τραγούδια, ωστόσο η συνολική διάρκειά του ξεπερνά για λίγο την μισή ώρα. Μικρής διάρκειας κομμάτια αλλά ικανά για να σε ξεσηκώσουν, ειδικά αν είσαι φαν της μουσικής των Bad Religion. Βέβαια το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορώ να πω πως σε δικαιώνει καθώς στο τέλος δεν σου μένει κάποιο τραγούδι. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο είναι αρκετά καλό και δυνατό, όμως τα υπόλοιπα τραγούδια έχουν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους και σε κάνουν να "κουραστείς". Πρώτο single από το άλμπουμ είναι το "Fuck You", το οποίο απλώς περνάει απαρατήρητο και γενικά το μισάωρο κατά το οποίο ακούς τον δίσκο θα περάσει αδιάφορα.
Πιο πολύ το “True North” μοιάζει με μια «καταναγκαστική» εργασία και για να βγει η υποχρεώση. Λείπει από τα τραγούδια το συναίσθημα που θα σε έκανε να τους δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία. Ο κορεσμός μάλλον έχει φτάσει για τους Bad Religion, οι οποίοι έχουν χάσει το όλο παιχνίδι και πρέπει ή να στραφούν προς διαφορετικά μονοπάτια ή να δώσουν ένα τέλος στην πολυετή καριέρα τους.

Read More

Τοξικά Απόβλητα – Ήρθε η Ώρα

Λίγα ελληνικά συγκροτήματα συνθέτουν μουσική με ανιδιοτέλεια και χωρίς να ενδιαφέρονται για το προσωπικό και το οικονομικό συμφέρον. Ένα τρανταχτό παράδειγμα από την εγχώρια μουσική σκηνή είναι οι Ωχρά Σπειροχαίτη, οι οποίοι πλέον δεν υφίστανται ως μπάντα. Πέρα τούτου, όμως, υπάρχουν και άλλα γκρουπ – συνήθως πιο “underground” – όπου παλεύουν ενάντια στην άδικη «μεταχείριση» της μουσικής από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες. Τα Τοξικά Απόβλητα – που ανήκουν σε τέτοιου είδους μπάντες – σχηματίστηκαν κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας και από τότε έχουν κυκλοφορήσει 2 δίσκους, ο πρώτος το 2001 και ο δεύτερος το 2006. Φέτος, ήρθε η στιγμή για το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον τίτλο «Ήρθε η Ώρα».

Τα Τοξικά Απόβλητα συνθέτουν τραγούδια άκρως πολιτικά και κοινωνικά, τα οποία αναφέρονται στους αγώνες κατά του καπιταλισμού και των φασιστικών ιδεών. Ο στίχος είναι ελληνικός πολύ απλά επειδή οι 6 του συγκροτήματος προσπαθούν να γυρίσουν την πλάτη τους στην παγκοσμιοποίηση. Όσον αφορά το μουσικό μέρος, η αθηναϊκή μπάντα παίζει punk και ska αλλά όταν λέμε punk – ska εννοούμε καθαρόαιμες punk μελωδίες. Οι έξυπνοι αλλά και αστείοι στίχοι που αναφέρονται στα χρόνια προβλήματα της κοινωνίας μας σε συνδυασμό με τις δυνατές μουσικές και τα πολύ καλά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας συνθέτουν έναν αρκετά καλό δίσκο. Οι τόνοι δεν πέφτουν καθόλου, μιας και από την αρχή μέχρι το τέλος σε τραβάνε χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα τα 11 κομμάτια του άλμπουμ. Να σημειωθεί πως το “I Want to Break Free” είναι κομμάτι των Queen.
Τα Τοξικά Απόβλητα σε βάζουν να σκεφτείς, να αναλογιστείς τις πράξεις του συνόλου αλλά και τις δικές σου. Φυσικά, καταφέρνουν και να σε πωρώσουν με τις μελωδίες τους και τον ξεσηκωτικό ρυθμό που «επιβάλλουν». Το «Ήρθε η Ώρα» αποτελεί έναν μουσικό τυφώνα και αποδεικνύει πως υπάρχουν ελληνικά συγκροτήματα που σέβονται τον εαυτό τους, τον ακροατή αλλά και την σωστή δισκογραφία.

Read More

Green Day – Dos!

Οι Green Day από τον Σεπτέμβρη μέχρι και τον ερχόμενο Ιανουάριο θα μας απασχολούν συνεχώς με τα καινούρια τους τραγούδια, τα οποία παρουσιάζουν σε τρεις διαφορετικούς δίσκους. Ο πρώτος κυκλοφόρησε στα τέλη του Σεπτεμβρίου με τον τίτλο “Uno!” ενώ τώρα ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με το όνομα “Dos!”. Το “Uno!” δεν εντυπωσίασε πολύ αν και περιελάμβανε ορισμένα καλά (εμπορικά) κομμάτια. Το punk τρίο από την Αμερική φαίνεται να είχε μεγάλο οίστρο τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να ηχογραφήσει αυτά τα τρία άλμπουμ.

Και σε αυτό τον δίσκο οι Green Day δεν παρουσιάζουν κάτι αρκετά διαφορετικό. Οι μελωδίες είναι οι συνηθισμένες που έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια από το συγκρότημα, όπως και οι στίχοι που επαναλαμβάνονται. Με άλλα λόγια, κλασικός ήχος Green Day με τραγούδια να τα σπάνε από ενέργεια και μπαλάντες με μοναχική ηλεκτρική κιθάρα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι το άλμπουμ δεν ακούγεται. Ακούγεται και μάλιστα πολύ εύκολα. Θα ξεκινήσεις να ακούς τον δίσκο και δεν θα καταλάβεις πώς έφυγε ένα 40λεπτο. Στην ουσία, έφυγε γεμάτο με pop punk μελωδίες, με κάποιες ξεσηκωτικές στιγμές και κάποιες άλλες ήρεμες στιγμές. Επίσης, η φωνή του Armstrong φαίνεται ίδια από εκείνη του 2004 χωρίς να έχει αλλάξει πολύ. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα που αποφάσισαν να κάνουν οι Green Day θα μπορούσε να πάει απευθείας στα σκουπίδια και να στείλει το συγκρότημα υπερβολικά κάτω στις προτιμήσεις των οπαδών του. Όμως στην πλειοψηφία, τα τραγούδια μπορούν να σταθούν κάπως σε έναν δίσκο του βεληνεκούς των Green Day.
Εποχές “American Idiot” είναι μάλλον απίθανο να ξαναέρθουν για την αμερικανική μπάντα. Ακόμη και το “21st Century Breakdown” βρίσκεται κάποια σκαλιά πιο πάνω από τις φετινές δουλειές. Το “Dos!” δεν ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις γιατί πολύ απλά θα το βαρεθείς πολύ γρήγορα. Συγκριτικά με το προηγούμενο “Uno!”, το πρώτο άλμπουμ είναι καλύτερο από το δεύτερο και πιστεύω πως θα είναι καλύτερο και από το τρίτο που έρχεται σε δύο μήνες.

Read More

Green Day – Uno!

Ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της αμερικανικής punk pop-rock σκηνής επιστρέφει στην δισκογραφική επικαιρότητα, με αφορμή την κυκλοφορία του ένατου στούντιο άλμπουμ του. Οι Green Day είναι αγαπητοί σε παγκόσμιο επίπεδο και λογικό, αφού κάθε δίσκος τους περιλαμβάνει αρκετές επιτυχίες με τις οποίες το τρίο από την Καλιφόρνια έχει χτίσει μια πλατινένια καριέρα. Μπορεί η δημοσιότητά τους να εκτοξεύθηκε το 2004 με το “American Idiot”, ωστόσο η μπάντα ηχογραφεί δίσκους από το 1990 ενώ τελευταία φορά που μας απασχόλησε δισκογραφικά ήταν το 2009. Φέτος, λοιπόν, οι Green Day είπαν να δώσουν το στίγμα τους στους τελευταίους μήνες του χρόνου και να κυκλοφορήσουν μια μουσική τριλογία μέσα σε πέντε μήνες. Ο πρώτος δίσκος με τον τίτλο “Uno!” κυκλοφόρησε και περιλαμβάνει 12 τραγούδια.

Για πολλούς μπορεί οι Green Day να ανήκουν στα εμπορικά συγκροτήματα και οι συνθέσεις τους να μην αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο μουσικά. Όπως και να έχει, οι κυκλοφορίες τους είναι υψηλής παραγωγής, όπως και το συγκεκριμένο άλμπουμ που δεν περνάει απαρατήρητο. Η δυναμική των τραγουδιών δεν λείπει και σε αυτό τον δίσκο με αρκετά κομμάτια να σου μένουν αμέσως στο μυαλό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως και εδώ τα singles δεν θα είναι λίγα την στιγμή που ήδη πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος ολοκληρωμένος, έχουν ξεπηδήσει τρία singles. Από το άλμπουμ τα σημεία που ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση είναι η αρχή και το τέλος. Δηλαδή, το εναρκτήριο “Nuclear Family” και το “Oh Love” όπου αποτελεί και το πρώτο single. Από κει και πέρα, το “Let Yourself Go” θυμίζει κάτι από παλιούς Green Day ενώ με το “Kill The Dj” η μπάντα περνάει και από άλλους μουσικούς δρόμους που δεν μας είχε συνηθίσει και πολύ. Όλα αυτά, όμως, δεν κάνουν τον δίσκο πολύ καλό. Απεναντίας, μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο κομμάτι περνάμε κάποια βαρεμάρα καθώς η ηλεκτρική κιθάρα φαίνεται ίδια σε πολλά τραγούδια.
Οι Billie Joe Armstrong, Tre Cool και Mike Dirnt επιστρέφουν για τα καλά με τον ένατο δίσκο τους και δεν μένουν εκεί. Στις 12 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το “Dos!” και η τριλογία θα κλείσει στις 14 Ιανουαρίου του 2013 με το “Tre!”. Κατά πόσο θα πετύχει αυτό το εγχείρημα δεν είμαι σίγουρος. Απλώς δεν πιστεύω πως τα επόμενα δύο άλμπουμ θα μπορούν να εντυπωσιάσουν αλλά μέχρι τότε μπορούμε να ακούσουμε το “Uno!” και να αποφασίσουμε αν είναι ένας όμορφος δίσκος, διότι δεν είναι εύκολο να βγάλεις αυτό το συμπέρασμα ακούγοντας τα καινούρια τραγούδια, τα οποία δεν αποτελούν κάτι το τρομερό.

Read More

Yellowcard – Southern Air

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας ένα καινούριο punk ρεύμα είχε αναπτυχθεί πολύ στις Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Ένα punk που δεν έμοιαζε με εκείνο των παλιών εποχών των Sex Pistols, των Ramones ή των Clash. Μια μουσική που περιείχε «βρώμικη» κιθάρα, κρουστά που εκρήγνυνται, κάπως «ελαφρούς» στίχους και φυσικά τυπάδες να κάνουν skate. Έτσι, αρχίζουν σταδιακά να σκάνε συγκροτήματα με γνωστότερα τους Offspring (Days Go By) και τους Limp Bizkit. Κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις μπάντες υπάρχουν και οι Yellowcard όπου συνεχίζουν να κυκλοφορούν τους δίσκους τους με συνέπεια από το 1997. Σχετικά γρήγορα βγάζουν το όγδοο στούντιο άλμπουμ τους αφού η τελευταία δισκογραφική δουλειά τους πραγματοποιήθηκε πέρσι τον Μάρτιο. Όπως και να έχει το πράγμα, οι Yellowcard κυκλοφορούν φέτος το καλοκαίρι ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Southern Air”.0

Βασικό χαρακτηριστικό των Yellowcard που τους διακρίνει από τα υπόλοιπα punk συγκροτήματα είναι συμβολή του βιολιού στα τραγούδια. Καταφέρνουν να συνδυάσουν τον ήχο του βιολιού με τις παραμορφώσεις της κιθάρας και των δυνατών κρουστών. Ο δίσκος ανοίγει έτσι όπως πρέπει να ανοίξει ένας punk δίσκος. Γρήγορος ρυθμός καθοδηγούμενος από τα ντραμς και την κιθάρα και στίχοι που εξαπολύονται με αστραπιαίο τρόπο από τις φωνητικές χορδές του frontman, Ryan Key. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως τα τραγούδια που θα ακούσεις θα σε ενθουσιάσουν κιόλας. Από τα 10 κομμάτια του άλμπουμ, 2-3 μπορούν να ξεχωρίσουν. Εξάλλου, πιστεύω ότι δεν γίνεται να μην υπάρχουν επιφυλάξεις κατά την ακρόαση των τραγουδιών. Και αυτό, διότι το συγκεκριμένο είδος μουσικής έχει πεθάνει για τα καλά και πολύ δύσκολα μπορεί να αναγεννηθεί. Πράγματι, στα τέλη των 90’s αυτή η μουσική ήταν ξεχωριστή και πολύ επιτυχημένη. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, τα συγκροτήματα που ανήκαν στην μουσική σκηνή εκείνων των χρόνων δείχνουν να προσπαθούν μάταια να ανακάμψουν.
Έτσι, ένας φανατικός οπαδός της punk μουσικής και πόσο μάλλον ένας φαν των Yellowcard, που ακόμα συνεχίζει να ακούει το πολύ καλό “Ocean Avenue” του 2003, σίγουρα δεν θα ενθουσιαστεί με το τελευταίο τους πόνημα. Το “Southern Air” μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ένας βαρετός δίσκος από τον οποίο δεν κρατάς και πολλές καλές στιγμές.

Read More

The Offspring – Days Go By

Μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες, σε παγκόσμιο επίπεδο, του punk και alternative rock είναι αδιαμφισβήτητα οι Offspring. Το συγκρότημα από την California αποτελεί αναπόσταστο κομμάτι της μουσικής της δεκαετίας του ’90 με δίσκους γεμάτους δύναμη, ηλεκτρική κιθάρα στα ύψη και κρουστά να είναι έτοιμα να σπάσουν. Με τα “Smash” και “Conspiracy of One” να ηχούν ευχάριστα μετά από τόσα χρόνια ακόμη στα αυτιά μου, το 4μελές γκρουπ επιστρέφει στην δισκογραφία φέτος, μετά τον όχι και τόσο καλό προηγούμενο δίσκο του. Το “Days Go By”, λοιπόν, έρχεται για να μας υπενθυμίσει πώς ειναι το punk rock που όσοι μεγάλωσαν στα τέλη της δεκαετίας των 90’s και αρχές της νέας χιλιετίας λάτρεψαν.

Όμως, δεν μένεις και πολύ ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα. Εννοείται πως ο δυνατός ήχος δεν λείπει και από αυτό τον δίσκο, με τα ντραμς να δίνουν τον γηρήγορο ρυθμό και τις ηλεκτρικές κιθάρες να σου τρυπάνε το τύμπανο. Ωστόσο, από την πρώτη ακρόαση κιόλας συνειδητοποιείς πως δεν είσαι καλυμένος από αυτό που μόλις άκουσες. Οι Offspring καταβάλλουν προσπάθειες για να φτάσουν τα παλιά τους άλμπουμ, πράγμα που εδώ και 5 χρόνια φάινεται πολύ δύκολο. Αυτό φαίνεται και από τις συναυλίες τους, στις οποίες παίζουν κατεξοχήν κομμάτια από προηγούμενους επιτυχημένους δίσκους, παραμερίζοντας τα καινούρια τραγούδια. Και δικαίως, αφού τα νέα κομμάτια δεν μπορούν να «ανταπεξέλθουν» μπροστά στις παλιές επιτυχίες. Από τα 12 τραγούδια ξεχωρίζουν ελάχιστα, ανάμεσά τους και τα δύο πρώτα singles “Days Go By” και “Cruising California (Bumpin’ in My Trunk)”.
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος κυμαίνεται ανάμεσα στην αδιαφορία και την βαρεμάρα. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο που θα σου τραβήξει την προσοχή ενώ αντίθετα σε απωθεί από την πρώτη ακρόαση. Δυστυχώς, οι Offspring, που είναι ένα αγαπημένο συγκρότημα, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν το μεγάλο comeback στην δισκογραφία.

Read More

Gossip – A Joyful Noise

Δραστηριοποιούνται στην δισκογραφία εδώ και 12 χρόνια ενώ σταδιακά αρχίζουν να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση παγκοσμίως. Χρειάστηκαν 6 χρόνια για να κάνουν το μπαμ στο μουσικό στερέωμα με το “Standing in the Way of Control” και 9 χρόνια για να γίνουν πασίγνωστοι με το “Music for Men” στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η Νο1 επιτυχία τους που συνεχίζει να παίζει ασταμάτητα σε ραδιόφωνο και μαγαζιά, “Heavy Gross”. Οι Gossip, λοιπόν, επιστρέφουν φέτος με το πέμπτο τους στούντιο άλμπουμ με τίτλο “A Joyful Noise”.

Η φετινή δισκογραφική δουλειά της αμερικανικής μπάντας είναι περισσότερο προσεγμένη από οποιαδήποτε προηγούμενη. Λογικό, καθώς παραγωγός του δίσκου είναι ο Brian Higgins, ο οποίος έχει αναλάβει την παραγωγή δίσκων των Pet Shop Boys, της Kylie Minogue και πολλών άλλων καλλιτεχνών της ποπ μουσικής. Περισσότερο ποπ οι μελωδίες του “A Joyful Noise” οι οποίες σε συνδυασμό με τα beat-άκια συνθέτουν έναν πλήρως χορευτικό δίσκο. Η τραγουδίστρια του γκρουπ, Beth Ditto, δήλωσε πως για την ηχογράφηση των καινούριων τραγουδιών επηρεάστηκε ακούγοντας μονάχα ABBA. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι του άλμπουμ, “Melody Emergency”, καταλαβαίνεις ότι τα επόμενα 45 λεπτά θα είναι γεμάτα χορευτικές μελωδίες γεμάτα δυνατά beats. Το “Perfect World” δικαίως αποτελεί το πρώτο single με το ρεφραίν να σου μένει απευθείας και τα όμορφα γυρίσματα της frontwoman της μπάντας να κάνουν την διαφορά. Επόμενη στάση έχει στο “Move in the Right Direction” το οποίο ίσως αποτελεί και το πιο ανεβαστικό κομμάτι του δίσκου. Το “Get Lost” σε πηγαίνει αμέσως στη δεκαετία του ’70 δείχνοντας το πόσο έχει επηρεαστεί το γκρουπ από τους ΑΒΒΑ ενώ το “Involved” εντυπωσιάζει και αυτό μετα beat-άκια του.
Ένα κράμα από pop, punk, dance-rock αποτελεί το “A Joyful Noise”. Η ηλεκτρική κιθάρα βέβαια λείπει κατά πολύ σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους αλλά το σύνολο είναι εξαιρετικό. Από την αρχή μέχρι το τέλος, με εξαίρεση 2-3 κομμάτια, ο δίσκος δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις και οι Gossip πλέον να αποτελούν ένα αγαπημένο σου συγκρότημα.

Read More

The Locos – Tiempos Dificiles

Στα χνάρια που χάραξαν οι SKA-P, οι οποίοι σημείωσαν τεράστια επιτυχία με τα ska – punk τραγούδια τους, προχωράει ένα νέο σχήμα από την Μαδρίτη. Οι The Locos είναι δημιούργημα του frontman των SKA-P, Pipi, όπου μετά την διάλυση της σπουδαίας αυτής μπάντας αποφάσισε να επικεντρωθεί σε ένα καινούριο μουσικό project με την συγκεκριμένη ονομασία. Το συγκρότημα υφίσταται από το 2005 και έχει κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ. Η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά τιτλοφορείται “Tiempos Dificiles” η οποία μόλις κυκλοφόρησε και θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε αυτά τα νέα κομμάτια στη συναυλία τους το καλοκαίρι, στα πλαίσια του Rockwave festival.

Το “A Punto De Explotar” κάνει την αρχή και η χορευτική διάθεση ανεβαίνει αμέσως στα ύψη. Όσα χρειάζεται ένας πιστός οπαδός της ska μουσικής, του τα δίνει απλόχερα ο συγκεκριμένος δίσκος. Η ίδια τρέλα που κουβαλούσε ο Pipi με τους SKA-P, την ίδια ακριβώς έχει και με αυτούς τους έξι «τρελούς» Ισπανούς που μάζεψε για να δημιουργήσει ένα καινούριο συγκρότημα. Το απίστευτα γρήγορο και συνεχές τέμπο των κρουστών που από πίσω του ακολουθούν πιστά οι ηλεκτρικές κιθάρες, η γραμμή του μπάσου που είναι έτοιμη να κοπεί στα δύο, το σαξόφωνο και η τρομπέτα που δίνουν την χαρακτηριστική νότα της ska μαζί με τα τρελά φωνητικά σε κάνουν να χοροπηδάς μέσα στο μυαλό σου σαν ένα 10χρονο (και αρκετές φορές και έξω από το μυαλό σου). Χωρίς καμία ήρεμη στιγμή και παύση, το “Tiempos Dificiles” παίρνει μια βαθιά ανάσα από την αρχή και μέσα σε 45 λεπτά εκρήγνυται, ταρακουνώντας μας.
Ένα συνεχές πάρτυ έχει στηθεί στον δίσκο και όση προσπάθεια και να καταβάλλεις δεν μπορείς να βρεις ένα ξεχωριστό σημείο. Το “Contrato Limosna” έχει δανειστεί την γνωστή μελωδία του “Speedy Gonzales” έχοντας διαφορετικούς στίχους. Οι The Locos μπορούν να θεωρηθούν μια πολύ καλή συνέχεια των SKA-P χωρίς φυσικά να προσπαθούν να μας γυρίσουν στην εποχή της λατρεμένης μπάντας.  Ένα αρκετά όμορφο άλμπουμ που δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά από το να βάζεις τα τραγούδια του ξανά και ξανά.

Read More

Berlin Brides – Modern Celibacy

Τα τελευταία χρόνια η εγχώρια μουσική σκηνή γίνεται όλο και καλύτερη. Νέοι καλλιτέχνες δείχνουν ότι μπορούν να δημιουργούν μελωδίες φρέσκες και να εξάγουν τη μουσική τους στο εξωτερικό, ενώ ήδη στο εσωτερικό να έχουν κάνει πάταγο. Τι πιο ελπιδοφόρο μήνυμα γα την ελληνική μουσική σκηνή αυτοί οι καλλιτέχνες. Σε αυτούς ανήκει και το ντουέτο των Νατάσα Γιανναράκη και Μαριλένα Ορφανού με το όνομα “Berlin Brides”. “Modern Celibacy” ονομάζεται το πρώτο τους άλμπουμ, παρουσιάζοντας στοιχεία από garage, punk και electro.
Απανωτά χτυπήματα δεχόμαστε κατά τη διάρκεια των 12 τραγουδιών του δίσκου απο το synthesizer, τα φωνητικά της Νατάσας και τα κρουστά. Δυνατά ανοίγει το άλμπουμ με το φανταστικό “Ballad for the Touch-Deprived”, για το οποίο γυρίστηκε το πρώτο video clip του συγκροτήματος. Το “Hit and Run” σε συνδυασμό με το “Paralyzed”, αλλά και το “Failure to Wank” δίνουν την απόλυτη δύναμη και απογείωση στον δίσκο. Υπάρχει, βέβαια, και το ήρεμο σημείο (όχι όμως και άσχημο) στο “Rubberize”, ενώ προς το τέλος συναντούμε ένα γαλλο-ισπανόφωνο κομμάτι, το “Ete Athenien”.

Οι «νύφες του Βερολίνου» μας συστήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Δίνοντάς μας απλόχερα το ταλέντο τους. Με πολύ ωραίες και ανεβαστικές μελωδίες και αυτοβιογραφικά στοιχεία δύσκολα κάποιος να μην λατρέψει τη μουσική τους. Ήδη έχουν παίξει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού (με σημαντικότερη παρουσία στο Artrocker του Λονδίνου) και του εσωτερικού και αναμένουμε και άλλες όμορφες μελωδίες αναμειγνυόμενες με ροκ και electro στοιχεια.

Read More