L

Ένας άντρας μεταφέρει μέλι στο αφεντικό του με το αυτοκίνητό του, το οποίο αποτελεί και σπίτι για εκείνον. Βλέπει την γυναίκα του και τα παιδιά του συγκεκριμένες μέρες και ώρες όπου τον επισκέπτονται στο αμάξι. Μια μέρα το αφεντικό του θα του ανακοινώσει την απόλυσή του και πως στην θέση του θα πάρει έναν άλλο οδηγό, ικανότερο και γρηγορότερο. Τότε ο άνδρας μη μπορώντας να αποδεχτεί ότι χάνει την δουλειά από κάποιον άλλον, θα αρχίσει να παίρνει αποφάσεις για την ζωή του.

Ο Μπάμπης Μακρίδης σκηνοθετεί το L και ταυτόχρονα την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Η ταινία πραγματεύεται τον σύγχρονο τρόπο ζωής και την κοινωνική μοναξιά του ανθρώπου, ο οποίος όταν βρεθεί σε αδιέξοδο παίρνει αποφάσεις που μπορεί να του επιφέρουν ριζικές αλλαγές. Το «κύμα» του Λάνθιμου (Άλπεις, Κυνόδοντας) που διατηρήθηκε από την Τσαγγάρη (Attenberg) συνεχίζεται και από τον Μακρίδη. Μεγάλης διάρκειας πλάνα, «αυτιστικοί» διάλογοι και το αφηρημένο συνθέτουν την ταινία. Αν και η σύγκριση με τους προαναφερθέντες σκηνοθέτες είναι αναπόφευκτη, εντούτοις προφανώς δεν έχει κάποια αξία.

Δυνατό χαρτί στο cast είναι ο Άρης Σερβετάλης, του οποίου το όνομα μπορεί να θεωρηθεί έστω και λίγο βαρύ. Αρκετά καλός στο παίξιμό του και απλός, όπως προστάζει και η σκηνοθεσία του Μακρίδη. Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου στον ρόλο του αφεντικού που θέλει το μέλι, είναι κάπως «άχαρος» λόγω ίσως του ότι δεν τον έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες ηθοποιίες.

Το “L” είναι από τις ταινίες που χρειάζονται να αποκρυπτογραφήσεις πολλές έννοιες και σημεία. Αν σου αρέσει η «σχολή» του Λάνθιμου, τότε θα σου αρέσει και η συγκεκριμένη ταινία, αν και της λείπει η σχετική δράση. Αν πάλι ανήκεις στην αντίθετη πλευρά και βαριέσαι τέτοιου είδους ταινίες, το “L” θα σου φανεί τουλάχιστον ανιαρό.

Posted in: Άρης Σερβετάλης,Μπάμπης Μακρίδης,drama,L,Movies,Review