The Great Gatsby – Soundtrack

Μία από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της φετινής άνοιξης είναι το “The Great Gatsby”. Η αναμονή είναι μεγάλη καθώς από την οθόνη θα περάσουν πολύ μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως ο Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar), η Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go), ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) και άλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί. Η ταινία θα ανοίξει την αυλαία του 66ου Φεστιβάλ των Καννών και από κει θα ξεκινήσει τις πρεμιέρες στον υπόλοιπο κόσμο και στην Ελλάδα όπου θα βγει στις αίθουσες στις 16 Μαϊου. Εκτός, όμως, από το κινηματογραφικό ενδιαφέρον, η ταινία είναι ντυμένη και από ένα soundtrack με πολύ δυνατά ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος βάζοντας αυτομάτως μια υποψηφιότητα για το καλύτερο soundtrack της χρονιάς.

Το ενδιαφέρον γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο όταν διαβάζεις τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην μουσική επιμέλεια του «Υπέροχου Γκάτσμπι». Ξεκινάς με hip hop και rap και τον Jay-Z, έναν από τους γνωστότερους στο συγκεκριμένο είδος καλλιτέχνες, σε ένα ανεβαστικό κομμάτι με αλλεπάλληλα beats. Στη συνέχεια, συναντάμε μια ενδιαφέρουσα διασκευή του γνωστού τραγουδιού της Amy Winehouse, “Back to Black”, από την Beyonce και τον Andre 3000 ενώ αμέσως μετά έρχεται το πρώτο single από τον δίσκο, “Young & Beautiful”, ένα μελωδικό κομμάτι από την Lana del Rey (Born to Die, Paradise). Ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ είναι το “Love is Blindness” του Jack White (Blunderbuss) με την πολύ καλή ερμηνεία του. Μια ακόμη διασκευή έχουμε και στη συνέχεια με το pop τραγούδι “Crazy in Love” της Beyonce να ερμηνεύεται σε swing φόντα ενώ ο will.i.am των Black Eyed Peas εμφανίζεται και αυτός στο “Bang Bang” και στα γνωστά μουσικά μονοπάτια που τον έχουμε συνηθίσει. Επίσης, πολύ καλή στιγμή του δίσκου αποτελεί το "Over The Love" των Florence and the Machine (Ceremonials) με την εκπληκτική, για μια ακόμη φορά, ερμηνεία της Florence Welch. Σε γενικές γραμμές, ακούμε αρκετά διαφορετικά μουσικά στυλ με τον κυρίαρχο ρόλο να παίζει η τρομπέτα. Μάλλον πολύ δύσκολα να ανταγωνιστεί κάποιο άλλο soundtrack για το 2013 αφού οι καλλιτέχνες που παρελαύνουν από τον δίσκο είναι πραγματικά δυνατά ονόματα. Στο σύνολό του ίσως να σου φανεί βαρετό αλλά υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου τραβήξουν το ενδιαφέρον. Εν αναμονή, λοιπόν, και για την ταινία για την οποία οι προσδοκίες είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Read More

#Blogovision 2012 – Jack White – Blunderbuss (Νο. 2)

Τα λόγια είναι περιττά. Ο κύριος White είναι από τους καλύτερους μουσικούς της γενιάς του, με τα απίστευτα riff-άκια του και τις πολυσύνθετες μελωδίες του. Επί White Stripes δημιουργούσε φοβερά τραγούδια και γι’ αυτό το λόγο αναπολούμε εκείνη την περίοδο της μπάντας. Τώρα που κινείται σε σόλο μονοπάτια, ο Jack White συνεχίζει να συνθέτει τρομερά κομμάτια και εμείς δεν μπορούμε παρά να τον ακολουθούμε. Το “Blunderbuss” είναι ο πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Αμερικάνο μουσικό και απλώς είναι ένα καταπληκτικό άλμπουμ. Ηλεκτρισμένη κιθάρα στο φουλ, ανεβαστικές μελωδίες αλλά και blues καταστάσεις συναντάμε στον δίσκο, τον οποίο είναι αδύνατο να μην τον λατρέψεις. Δικαιωματικά το “Blunderbuss” φτάνει ελάχιστα πιο κάτω από την κορυφή της φετινής λίστας.



Η λίστα μέχρι τώρα :

  3) The Vaccines - Come of Age
  4) Animal Collective - Centipede Hz
  5) Muse - The 2nd Law
  6) Lana del Rey - Born to Die: The Paradise Edition
  7) Tindersticks - The Something Rain
  8) The Asteroids Galaxy Tour - Out Of Frequency   
  9) Tenacious D - The Rize of The Fenix
10) Dr. John - Locked Down
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal

Read More

Bob Dylan – Tempest

Δύο από τις κατηγορίες των καλλιτεχνών είναι πρώτον, εκείνοι οι οποίοι αξίζουν πολλά κείμενα και ιδιαίτερη μνεία για όλα αυτά που έχουν πράξει σε μουσικό επίπεδο και δεύτερον, εκείνοι για τους οποίους δεν πρέπει καν να μπαίνεις στον κόπο να μιλήσεις για το άτομό τους. Στην δεύτερη κατηγορία, όμως, ανήκουν άνθρωποι οι οποίοι όχι μόνο έχουν συνθέσει απίστευτα τραγούδια αλλά αποτελούν σημαντικότατο κομμάτι της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Οπότε τα λόγια για αυτούς είναι περιττά. Όπως για έναν από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, τον κύριο Bob Dylan. Από το 1962 κυκλοφορεί ασταμάτητα δίσκους αποτελώντας έναν από τους κύριους μοχλούς της μουσικής των δεκαετιών του ’70, του ’80, του ’90 αλλά και του ’00. Από αυτόν εμπνεύστηκαν οι περισσότεροι μουσικοί πριν 30 χρόνια ενώ ίσως αν δεν υπήρχε να μην είχε τόση άνθηση η μουσική τα χρόνια των 60’s. 40 χρόνια αργότερα από το δισκογραφικό ντεμπούτο του πιο γνωστού τραγουδοποιού της folk και της country και 34 στούντιο άλμπουμ, ο Bob Dylan επιστρέφει φέτος τον Σεπτέμβρη με το 35ο πόνημά του με τον τίτλο “Tempest”.

Ο 71χρονος καλλιτέχνης δείχνει ότι παρά την ηλικία του έχει δίψα, έχει έμπνευση και μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει 10 καινούρια τραγούδια. Το αξιοπερίεργο είναι πως ο αειθαλής τραγουδοποιός συνεχίζει να συνθέτει όμορφα κομμάτια με την κλασική προσωπική του νότα και φυσικά με αυτή την βραχνάδα στην φωνή του που απογειώνει το κάθε τραγούδι. Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν και εκείνοι που χαρακτηρίζουν την μουσική του Dylan βαρετή, πολλά κομμάτια του ίδια και ιδιαίτερα τώρα που δείχνει να «πιέζει» τον εαυτό του σε αυτή την ηλικία να βγάλει καινούρια τραγούδια. Όπως και να έχει, μια καινούρια κυκλοφορία από τον Bob Dylan αποτελεί από μόνη της τεράστια μουσική είδηση. Το “Tempest” με την πρώτη ακρόαση ακούγεται ευχάριστο. Έχει τις καλές στιγμές του, έχει και τις κοιλιές του. Το καλό όμως είναι πως οι καλές στιγμές παρά είναι καλές και σκεπάζουν τα όποια βαρετά σημεία υπάρχουν. Δεν μπορείς να μην σταθείς δηλαδή στα καταπληκτικά “Narrow Way” και “Pay In Blood” και να ξεχάσεις αμέσως την άσχημη παρένθεση του νοχελικού “Long and Wasted Years”. Όπως στα περισσότερα άλμπουμ του έτσι και εδώ ο αμερικανός καλλιτέχνης παρουσιάζει τραγούδια μεγάλης διάρκειας, χωρίς αυτό όμως να αποτελεί αρνητικό παράγοντα για το συνολικό αποτέλεσμα. Μάλλον με μια εξαίρεση, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 14 λεπτά και πραγματικά πιστεύω πως είναι ανούσιο και κουραστικό. Για το τέλος ο Bob Dylan συνθέτει ένα τραγούδι αφιερωμένο σε έναν άλλο μεγάλο καλλιτέχνη, τον John Lennon, με τον τίτλο "Roll on John".

Ο δίσκος κυμαίνεται στα γνώριμα μουσικά μονοπάτια του Bob Dylan με τα κλασικά ρυθμικά κρουστά, την ηλεκτρική κιθάρα που σε κάποιες στιγμές ξεφεύγει με όμορφο τρόπο από το συνηθισμένο τέμπο και φυσικά το βιολί και την φυσαρμόνικα που παραμένουν πιστοί σύντροφοι στις συνθέσεις του. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως ο τραγουδοποιός απο την Μινεσότα έχει ακόμα την σπίθα και την έμπνευση να κυκλοφορήσει εξαιρετικούς δίσκους. Προφανώς και ο Bob Dylan δεν είναι αναγκασμένος να αποδείξει σε κανέναν τίποτα όσον αφορά τις μουσικές του γιατί πολύ απλά αυτός προχώρησε την παγκόσμια rock, country, folk μουσική σκηνή πολλά βήματα μπροστά. Εκτός αυτών, το “Tempest” είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ με τραγούδια πιασάρικα και ας λείπει η πολύ παθιασμένη ερμηνεία. Αυτός ο τύπος συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί, να μας ενθουσιάζει και να μας κάνει να τον εξυμνούμε για όλες αυτές τις τρομερές συνθέσεις του. Ο Bob Dylan είναι εδώ και παρουσιάζει τον αρκετά καλό δίσκο του, τον υπ’ αριθμόν 35 παρακαλώ!

Read More

Dr John – Locked Down

Έχει κυκλοφορήσει πάρα πολλούς δίσκους (αν κάτσεις να τους μετρήσεις θα σου χρειαστεί αρκετή ώρα) από την δεκαετία του ’60 μέχρι και φέτος, όπου ηχογράφησε ολοκαίνουρια τραγούδια. Προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, με τους Bluesiana Triangle και συνεργασίες με άπειρους καλλιτέχνες συνθέτουν το παζλ αυτού του χαρισματικού μουσικού που δείχνει μέχρι και σήμερα ότι γνωρίζει να κυκλοφορεί καταπληκτικούς δίσκους. Ο λόγος για τον Malcolm John Rebennack, Jr., ή κατά κόσμο Dr John, ο οποίος παρουσιάζει το ολόφρεσκο “Locked Down”, του οποίου παραγωγός αλλά συνεργάτης του 71χρονου καλλιτέχνη είναι ο Dan Auerbech, frontman των Black Keys (Rubber Factory, El Camino).

Κάνεις το πιο απλό πράγμα για να ακούσεις τον δίσκο. Αφήνεσαι στις, δια χειρός Dr John, μελωδίες που αυτές με την σειρά τους θα σε ταξιδέψουν σε αμερικανικές πόλεις και παλιές εποχές όπου τα blues, η funk και η groove μουσική βασίλευαν. Όμως, από τη στιγμή που βγαίνουν δίσκοι, όπως ο συγκεκριμένος, μπορούμε να μιλάμε για στον ενεστώτα και πως αυτές οι όμορφες μελωδίες ακόμα βασιλεύουν και ηχούν γλυκά στα αυτιά μας. Η καλύτερη συνεργασία αποδεικνύεται αυτή μεταξύ του Dr John και του Dan Auerbech, καθώς ο δίσκος βγάζει μια φρεσκάδα και μια «νέα» ματιά σε όλα αυτά που θέλει να πει ο γερόλυκος από τη Νέα Ορλεάνη. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου σε παίρνει αμέσως από το χέρι και σε οδηγεί στο καταπληκτικό “Revolution” με τα εξαιρετικά πνευστά αλλά και το ηλεκτρονικό πιάνο που εντυπωσιάζει. Από το funky “Kingdom of Izzness” μέχρι το κορυφαίο του δίσκου “You Lie”, το “Locked Down” αποτελεί έναν πολύ δεμένο δίσκο και χωρίς κάποια κοιλιά που θα σε κάνει να βαρεθείς.
Γενικά, το άλμπουμ κινείται σε υψηλά επίπεδα και χωρίς κάποια αμφιβολία θα κοσμεί, στο τέλος της χρονιάς, πολλές λίστες με τους καλύτερους δίσκους για το 2012. Ο Dr John το έκανε πάλι το μουσικό του θαύμα και εμείς δεν έχουμε παρά απολαύσουμε μες στο καλοκαίρι τις groov-ιές του και τις funky νότες του. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Dan Auerbech, ο οποίος εκτελίσσεται σε μεγάλο μουσικό

Read More

Jack White – Blunderbuss

Ο Jack White αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικού. Είναι από εκείνους τους «ενοχλητικούς» που δεν σε αφήνουν καθόλου στην ησυχία σου. Ότι και να πιάσει θα το κάνει χρυσό (τις περισσότερες φορές και πλατινένιο), αναρίθμητα τραγούδια του αποτελούν ύμνους στην μουσική σκηνή της ροκ ενώ μοιάζει σαν μηχανή αστείρευτης έμπνευσης. Με την Meg White και τους White Stripes κατάφερε να καταπλήξει την παγκόσμια βιομηχανία της μουσικής με δίσκους – αριστουργήματα που αναμφισβήτητα θα μείνουν στην ιστορία. Ωστόσο, ο Αμερικανός μουσικός δεν έμεινε εκεί καθώς δημιούργησε τους Raconteurs, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει δύο επιτυχημένα άλμπουμ και αργότερα τους Dead Weather, με την Alison Mosshart στα φωνητικά, που και με αυτούς ηχογράφησε δύο στούντιο άλμπουμ.

Ο Jack White από πέρσι έχει αφοσιωθεί στην σόλο καριέρα του, ηχογραφώντας ολοκαίνουρια τραγούδια για τη νέα του δισκογραφική δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο “Blunderbuss”. Δεν περιορίζεται βέβαια μονάχα σε αυτό, καθώς συμμετείχε πριν κάποιους μήνες στα φωνητικά ενός κομματιού στον εκπληκτικό δίσκο του Danger Mouse, “Rome”, ενώ δημιούργησε και μια γυναικεία ροκ μπάντα, τις Black Belles. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος τα έχει όλα. Λίγο από ροκ του στυλ White Stripes, κάτι ψιλά από country, αρκετό blues. Εξάλλου, ο White έχει εκφράσει εδώ και πολλά χρόνια την αγάπη του για τα blues και οι δουλειές του των τελευταίων χρόνων στρέφονταν προς τα εκεί. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο, “Love Interruption”, εντυπωσίασε με τους «θανατηφόρους» στίχους του. Από τη μία η παιδικότητα και ο χαρωπός τόνος της μελωδίας και από την άλλη οι αντιφατικοί στίχοι, αναμειγνύονται μεταξύ τους καταφέρνοντας να σου δημιουργήσουν μια ανεξήγητη ευφορία.

Το “Sixteen Saltines” σίγουρα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ. Αμιγώς White Stripes ήχος, βάζοντας φωτιά στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Jack White σου καρφώνει την μελωδία αμέσως στο μυαλό σου. Κομμάτι που σου μένει από την πρώτη κιόλας ακρόαση και γίνεται τραγούδι της χρονιάς άνετα. Αμέσως μετά, το “Freedom at 21” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο. Οι γραμμές μπάσου και ντραμς αντίστοιχα διατηρούν τον ρυθμό στα ύψη ενώ το ηλεκτρικό πιάνο προσφέρει μια ξεχωριστή νότα, ένα όργανο με το οποίο έχουμε συνηθίσει τον Jack White. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο country μονοπάτια, με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να περιέχει βιολί και να μας θυμίζει κάτι από Bob Dylan. Με το “Hypocritical Kiss” ο μουσικός από το Michigan αποδεικνύει για πολλοστή φορά το λόγο που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους των τελευταίων ετών στο είδος του. Το δεύτερο μισό του “Blunderbuss” ανοίγει με τον αμείωτο ρυθμό που μας άφησε το πρώτο μισό. Σε πιο blues καταστάσεις, το “Weep Themselves To Sleep” με ενθουσίασε με το κλασικό πιάνο να δίνει μάχη με τα ηλεκτρικά στοιχεία που χώνει χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο Jack White. Γενικά τα τραγούδια που κλείνουν τον δίσκο, όπως τα “I Guess I Should Go To Sleep” και “Take Me With You When You Go”, είναι σα να έρχονται από μια πολύ μακρινή εποχή, όταν το blues ήταν αυθεντικό.

Στα 36 του χρόνια κιόλας ο Jack White έχει πραγματοποιήσει απίστευτα πράγματα στην παγκόσμια δισκογραφία, πράγματα που άλλοι μουσικοί χρειάστηκαν δεκαετίες για να τα πετύχουν. Μπορεί να «στεναχωρεί» τα εκατομμύρια οπαδών των White Stripes με την μη επανένωσή τους, ωστόσο δεν μας αφήνει σύξυλους από μουσικής άποψης. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του είναι τουλάχιστον αριστουργηματικός, απλά χαίρεσαι να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος ρουφώντας κάθε νότα του, κάθε στίχο του. Το “Blunderbuss” κυκλοφορεί από την δισκογραφική του ίδιου του Jack White, την Third Man Records, ενώ φυσικά δεν είναι μοναχός του σε αυτή την ηχογράφηση. Περικλείεται από τους Ruby Amanfu (δεύτερα φωνητικά), Emily Bowland (μπάσο, κλαρινέτο) και Brooke Wagonner (ηλεκτρικό πιάνο).

Read More

The Black Keys- Rubber Factory

Blues blues blues και πάλι blues διάολε, είναι η λέξη που σου βιδώνεται στο μυαλό ύστερα από το άκουσμα του Rubber Factory. Κάποιοι ίσως γνωρίζετε τους The Black Keys από τη πρόσφατη επιτυχία τους “Too Afraid To Love You” και γενικότερα από τον τελευταίο τους δίσκο “Brothers”, όμως οι Black Keys δραστηριοποιούνται εδώ και μια δεκαετία. Οι old-school Blues ήχοι του δίσκου παραπέμπουν στις πρώτες δουλειές των White Stripes, έχοντας όμως ένα ελαφρώς πιο σοβαρό και ώριμο ήχο. Κομμάτια όπως τα “10 AM Automatic”, “Just Couldn't Tie Me Down”, “The Desperate Man”, “Keep Me” καθώς και η διασκευή “Grown So Ugly” ξεχωρίζουν, σε ένα δίσκο που προσφέρει ένταση, άφθονο πάθος και επιτέλους απλότητα, χαρακτηριστικό του είδους.

Αν είσαι απ’ αυτούς που λατρεύουν το Blues και αγάπησες τους Stripes, πιστεύω θα κολλήσεις καιρό με το Rubber Factory, τον συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Για την ιστορία, το Rubber Factory ηχογραφήθηκε σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, εξ ου κι ο τίτλος.

Read More

Bob Dylan - Tell Tales Signs

Την προηγούμενη Δευτέρα κυκλοφόρησε η τριπλή συλλογή του Bob Dylan με τίτλο "Tell Tale Signs". Περιλιμβάνει διάφορα ακυκλοφόρητα demos, ζωντανές εκτελέσεις τραγουδιών, σπάνια τραγούδια από soundtrack ταινιών, καθώς και σπάνιες φωτογραφίες. Όλα τα τραγούδια που περιέχονται στο διπλό cd σετ είναι από το 1986 - 2006. Ο Robert Allen Zimmerman, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, αποτελεί μία από τις καλύτερες φωνές της rock, country και folk μουσικής στην Αμερική. Έχει γίνει πρότυπο για πολλούς μουσικούς ανάμεσα στους οποίους είναι και ο John Lennon, φανατικός οπαδός του. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 βραβεύεται με βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι του "Things have changed", ενώ προτείνεται για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Δύσκολα βγαίνει τώρα τραγουδοποιός του βελινεκούς του Bob Dylan. Ο δίσκος "Tell Tales Signs" αποτελεί τον κλασικό ήχο του Dylan όλα αυτά τα χρόνια. Οι ζωντανές εκτελέσεις διάφορων τραγουδιών είναι καταπληκτικές, ενώ κομμάτια όπως το "Mississippi", "Dignity", "Cocaine Blues" και "Dreamin' of you" σε κάνουν να θες να είχες γεννηθεί την δεκαετία του '60 και να ζούσες τα τραγούδια αυτά. To τελευταίο κυκλοφόρησε και σε single.
Το track list της συλλογής :
CD 1 :
01 - Mississippi - Unreleased, Time Out of Mind
02 - Most Of The Time - Alternate Version, Oh Mercy
03 - Dignity - Piano Demo, Oh Mercy
04 - Someday Baby - Alternate Version, Modern Times
05 - Red River Shore - Unreleased, Time Out Of Mind
06 - Tell Ol' Bill - Alternate Version. North Country Soundtrack
07 - Born In Time - Unreleased, oh Mercy
08 - Can't Wait - Alternate Version , Time Out Of Mind
09 - Everything Is Broken - Alternate Version, Oh Mercy
10 - Dreamin' Of You - Unreleased Version, Time Out Of Mind
11 - Huck's Tune - Lucky you Soundtrack
12 - Marchin'To The City - Unreleased, Time Out Of Mind
13 - High Water (For Charley Patton) - Live, 2003

CD 2 :
01 - Mississippi - Unreleased Version 2, Time Out Of Mind 1
02 - Blues - Unreleased, World Gone Wrong
03 - Series Of Dreams - Unreleased, Oh Mercy
04 - God Knows - Unreleased, Oh Mercy
05 - Can't Escape From You - Unreleased, December 2005
06 - Dignity - Unreleased, Oh Mercy
07 - Ring Them Bells - Live, The Supper Club, 1993
08 - Cocaine Blues - Live, 1997
09 - Ain't Talkin' - Alternate Version, Moderne Times
10 - The Girl On The Greenbriar Shore - Live, 1992
11 - Lonesome Day Blues - Live, 2002
12 - Miss The Mississippi - Unreleased, 1992
13 - The Lonesome River With Ralph Stanley
14 - Cross The Green Mountain - Gods And Generals Soundtrack

Read More