Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

Devendra Banhart – Mala

Αρχές της δεκαετίας του ’00 και σκάει σαν βόμβα στον χώρο της folk, indie σκηνής. Περισσότερο σχολιαζόταν το παρουσιαστικό του, πράγμα που έκανε πολλά κοριτσάκια τότε να τον λατρέψουν (για το στυλ του). Σήμερα σουλουπώθηκε και ειπώθηκε, μάλιστα, πως συμβιβάστηκε με την «επιτηδευμένη» χύμα εμφάνιση. Όλα αυτά, όμως, είναι λόγια του αέρα, καθώς ο Devendra Banhart έχει αποδείξει από την αρχή της δισκογραφικής του καριέρας πως δεν χρειάζεται καμία εμφάνιση και κανένα στυλ για να σε κερδίσει. Αυτό το κάνει με την μουσική του και περισσότερο με τις συναυλίες του, στις οποίες είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικός. Μεταξύ 2002 και 2009 έχει κυκλοφορήσει επτά δίσκους, οι οποίοι όλοι είναι εξαιρετικοί. Ο – σε πολλούς αγαπημένος – performer επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Mala”.
Πάντα ο Banhart εντυπωσίαζε με τις μουσικές του. Μελωδίες παιγμένες με αξιοπερίεργο τρόπο που ενθουσιάζουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν το παιδί που έβγαζε folk μελωδίες, τις οποίες, έσπευσαν πολλοί, να ονομάσουν art folk, freak folk και γενικά ό,τι παρακλάδι μπορεί να βγάλει η folk. Και σε αυτό τον δίσκο, ο 31χρονος Αμερικανός ερμηνεύει σε διάφορες γλώσσες. Τον ακούμε να τραγουδάει τραγούδια με ισπανικούς, γερμανικούς, αγγλικούς τίτλους. Δεν κωλώνει να ηχογραφήσει αυτό που θέλει ενώ η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στον ίδιο, γι’ αυτό και το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει και αυτόν και εμάς που τον ακούμε. Επίσης, το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Devendra Banhart. Στο “Mala” θα συναντήσουμε περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία, συγκριτικά με προηγούμενες δουλειές του, τα οποία τα δένει με εξαιρετικό τρόπο με την κιθάρα του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί το τρομερό “Your Fine Petting Duck” που περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Γενικότερα, ο δίσκος αγγίζει διαφορετικά είδη μουσικής με το “Mala” να χαρακτηρίζεται ως ένα πολυπολιτισμικό πόνημα. Το “Hatchet Wound” και το “Fur Hildegard von Bingen” είναι κάποιες από τις κορυφές του άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που ακούγεται ξανά και ξανά με τις πιθανότητες να βαρεθείς να είναι απειροελάχιστες. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ποζερά. Ό,τι και να είναι, το μόνο σίγουρο είναι πως το “Mala” είναι πάρα πολύ καλός δίσκος, δεν κάνει καθόλου κοιλιά και σε κάνει να κολλήσεις στο άκουσμά του.

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

Blancanieves

O Antonio Villalta είναι ένας από τους μεγαλύτερους ταυρομάχους την δεκαετία του 1920 νεώ το όνομά του έχει γίνει θρύλος. Σε μια ταυρομαχία πέφτει θύμα του ταύρου, με αποτέλεσμα να διακομιστεί αμέωσς στο χειρουργείο και τελικώς να μείνει παράλυτος για την υπόλοιπη ζωή του. Η έγκυος γυναίκα του γεννάει αλλά με το που έρχεται στη ζωή η κόρη τους πεθαίνει, με το κοριτσάκι να μεγαλώνει με μια πολύ κακιά μητριά. Η μικρή Carmen, μην αντέχοντας την τυραννία της μητριάς της, το σκάει από το σπίτι και στον δρόμο της θα συναντήσει ένα θίασο επτά νάνων ταυρομάχων. Θα τους ακολουθήσει και έκτοτε το μέλλον θα της επιφυλάσσει δόξα αντάξια του ταυρομάχου πατέρα της.
Ο Pablo Berger παρουσιάζει μια βωβή και ασπρόμαυρη διασκευή της Χιονάτης. Εντυπωσιάζεσαι με το πόσο καταφέρνει η ταινία να σε τραβήξει παρόλο που χρησιμοποιούνται μέσα μιας πολύ παλιάς εποχής του κινηματογράφου. Πολλοί ενθουσιάστηκαν με το περσινό “The Artist” που σάρωσε στα Όσκαρ και ήταν και αυτό βωβό. Φέτος το “Blancanieves” έρχεται από την Ισπανία έχοντας ήδη αρκετά διεθνή βραβεία στην πλάτη του. Δικαίως, αφού για μιάμιση ώρα έχει την εξουσία να σε συνεπάρει. Μπορεί το σενάριο να είναι κάπως ρηχό – μην ξεχνάμε ότι βασίζεται εξ ολοκλήρου στο γνωστό παραμύθι – ωστόσο η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι φανταστική.
Ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας της Χιονάτης είναι οι πρωταγωνίστριες. Η Carmen είναι το λιγότερο τρομερή και στις δύο ηλικίες της, παιδική και ενήλικη, ενώ η κακιά μητριά, που παίζει βασικό ρόλο στην ταινία, είναι αρκετά καλή. Επίσης, οι μουσικές που στολίζουν το βωβό φιλμ ταιριάζουν απόλυτα με τις εκπληκτικές φωτογραφίες και τα πλάνα. Το “Blancanieves” φέρνει ξανά τον βωβό κινηματογράφο κοντά μας. Θα προτιμούσα, όμως, η Χιονάτη να ήταν καλύτερα και πιο ανατρεπτικά διασκευασμένη.

Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

Τζίμης Πανούσης – Obi Obi Bi

Θεωρείται από τους πιο ανατρεπτικούς καλλιτέχνες της χώρας μας. Εδώ και τρεις δεκαετίες προκαλεί τα σχόλια πολλών με τις καυστικές του δηλώσεις και τα τραγούδια του. Από άλλους θεωρείται το καταλληλότερο άτομο για να μιλήσει – όπως μόνο αυτός ξέρει – για τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, χρησιμοποιώντας τη σάτυρα στο έπακρο. Όπως και να έχει, ο Τζίμης Πανούσης καταφέρνει να ελκύει κάθε φορά που κάνει κάτι καινούριο, αν αυτό είναι ένας δίσκος ή μια μουσική παράσταση. Τελευταία φορά που έκανε δισκογραφική παρουσία ήταν το 2003 με το άλμπουμ «Της Πατρίδας Μου Η Σημαία», συνδυάζοντάς το με μια σειρά παραστάσεων με το όνομα “Mnimonium, 30 Χρόνια Νύχτα”. Το 2013 ο 60χρονος καλλιτέχνης επιστρέφει με καινούριο υλικό και 13 τραγούδια με το όνομα “Obi Obi Bi”.
Δε χρειάζεται να πούμε πως και εδώ ο Πανούσης ανατρέπει την ελληνική στιχουργική με λόγια που αποτυπώνουν την κοινωνία μας. Πέρα τούτου, αξίζει να σημειωθεί η εξαιρετική ερμηνεία του Τζίμη και η πολύ καλή φωνή του, πράγμα που δεν θα προσέξεις λόγω των νοημάτων των κομματιών, στα οποία θα σκαλώσεις. Στον δίσκο ακούμε πολλή ηλεκτρική κιθάρα και δυνατά ντραμς αλλά και κάποια διασκευασμένα παραδοσιακά κομμάτια. Ο Πανούσης γράφει και ερμηνεύει για την τηλεόραση, την εμπορευματοποίηση, την σάπια πολιτική, τα ακόμα πιο σάπια πολιτικά κόμματα ενώ ένα από τα highlights είναι το «Ο Μπελογιάννης Ζει» που γράφτηκε από τους Δημήτρη Ραβάνη και Λάκη Χατζή για τον γνωστό κομμουνιστή που αγωνίστηκε κατά των Γερμανών. Πολύ καλό σημείο του δίσκου αποτελεί και το παραδοσιακό «Κανελόριζα» που έρχεται από την Μικρά Ασία και την Ιωνία ενώ πιο πριν το είχαν ερμηνεύεσει η Δόμνα Σαμίου και η Μαρίζα Κωχ.

Άλλη ροκ διασκευή που κάνει ο Πανούσης είναι στο γνωστό ρεμπέτικο «Παλιό Τρεχαντήρι» υπό τον τίτλο “Obi Obi Bi”. Από μουσικής άποψης, το άλμπουμ μπορεί να μην είναι κάτι το εξαιρετικό, ωστόσο κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Διαθέτει τα κομμάτια με τα οποία θα κολλήσεις και θα ξαναβάλεις να ακούσεις σίγουρα. Ο Τζίμης Πανούσης επέστρεψε και όσοι έχουν λατρέψει τα παλαιότερα τραγούδια του θα λατρέψουν και τα καινούρια. Προσωπική ένσταση, όμως, είναι πως ο ίδιος πριν λίγα χρόνια σατύριζε την μόδα να κυκλοφορούν δίσκοι μαζί με κυριακάτικες εφημερίδες. Εξ ου και το κορόιδευε με το προηγούμενο πόνημά του που έδινε και «εφημερίδα» μαζί με αυτό. Τώρα, όμως, το ίδιο κάνει και αυτός αφού το “Obi Obi Bi” κυκλοφόρησε μαζί με γνωστή εφημερίδα. Η κοινωνική στάση ενός καλλιτέχνη μπορεί να θεωρηθεί και καθρέφτης της μουσικής του. Ασχέτως με αυτό, το καινούριο άλμπουμ του Πανούση ακούγεται ευχάριστα χωρίς να σε κουράσει.

Τετάρτη 27 Μαρτίου 2013

The Angels' Share

Ο Ronnie είναι ένας μικροαπατεώνας που ζει στην Γλασκώβη και το δικαστήριο της πόλης τον έχει καταδικάσει σε 300 ώρες κοινωνικής εργασίας. Στη ζωή του είχε πάντα πολλά προβλήματα, αλλά μετά την γέννηση του γιού του έχει βάλει στόχο να αλλάξει και να κόψει τις κακές συνήθειες. Μόνος σύμμαχός του είναι ο επιστάτης που είναι υπεύθυνος για την επίβλεψη του Ronnie και μερικών άλλων με αντίστοιχες ποινές, που θα τον βοηθήσει να ανακαλύψει το ταλέντο του στην διάκριση των αρωμάτων από ουίσκι. Με αρχή αυτό και την βοήθεια των νέων του φίλων, θα προσπαθήσει να ξεφύγει από την παλιά του ζωή και να κάνει μια νέα αρχή.
Ο Ken Loach επιστρέφει με άλλη μια ταινία με θέμα τα προβλήματα της φτωχής κοινωνίας της Αγγλίας, με το προβληματικό σύστημα και την μεγάλη ανεργία. Με τον γνωστό ρεαλισμό του, ο Loach αποτυπώνει τα προβλήματα που όπως έχει αποδείξει γνωρίζει καλά, δημιουργώντας και μεταφέροντας στον θεατή όμως μια αίσθηση αισιοδοξίας πως ο καθένας μπορεί να ξεφύγει από αυτά. Το σενάριο είναι πολύ καλογραμμένο και βάζει τον θεατή για λίγο μέσα στον μαγευτικό κόσμο του σκωτσέζικου ουίσκι. Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί και με πολύ αληθινές ερμηνείες συμβάλουν στον ρεαλισμό της ταινίας.
Το "Μερίδιο των Αγγέλων" είναι μια κοινωνική κωμωδία που καταφέρνει να αγγίξει τον θεατή και να τον κάνει να γελάσει αλλά και να προβληματιστεί. Ο Ken Loach για άλλη μια φορά είναι εξαιρετικός και δημιουργεί μια ταινία που θα διασκεδάσει και θα γεμίσει αισιοδοξία για την ζωή τον θεατή.

Τρίτη 26 Μαρτίου 2013

The Strokes – Comedown Machine

Έσκασαν σαν ατομική βόμβα, στον χώρο της μουσικής, στις αρχές των 00’s με ένα επικό ντεμπούτο άλμπουμ, το οποίο έγινε πλατινένιο σε πολλές χώρες ενώ τα περισσότερα τραγούδια του παίζοντα ασταμάτητα 12 χρόνια αργότερα. Υπέροχο ξεκίνημα για μια μπάντα από τη Νέα Υόρκη που συνέχισε ακάθεκτη το έργο της και κυκλοφόρησε άλλους δύο, πολύ καλούς δίσκους, με τον τελευταίο να βγαίνει το 2006. Επτά χρόνια είναι πάρα πολλά αλλά οι Strokes έκαναν το χατίρι στους εκατομμύρια οπαδούς τους και φέτος, επιτέλους, επέστρεψαν με την τέταρτη, πολυαναμενόμενη δισκογραφική τους δουλειά. Ο δίσκος φέρει τον τίτλο “Comedown Machine” με το συγκρότημα να δηλώνει εξ αρχής πως ο ήχος τους είναι αλλαγμένος κατά πολύ, συγκριτικά με τις μουσικές που ακούγαμε την προηγούμενη δεκαετία.
Το είπαν και το έπραξαν. Ο ήχος δεν θυμίζει καθόλου τους Strokes που ακούγαμε στα προηγούμενα άλμπουμ. Αμέσως από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, “Tap Out”, συνειδητοποιείς πως οι τύποι έχουν γυρίσει πλέον το βλέμμα τους σε μελωδίες των 80’s και σε pop-rock μελωδίες των 90’s. Δείχνουν ξεκάθαρα την διάθεσή τους να προχωρήσουν την μουσική τους και αυτό είναι ευχάριστο, μιας και κάτι τέτοιο το πραγματοποιούν με εξαιρετικό τρόπο. Ακούγοντας το “All The Time” κολλάς κατευθείαν με τον rock ‘n’ roll ήχο και τον γρήγορο ρυθμό του. Γενικά, το τέμπο δεν πέφτει σε κανένα σημείο με τους Strokes να σε ενθουσιάζουν, όσο συνεχίζεις την ακρόαση του δίσκου. Το πρώτο δείγμα που μας είχε δώσει η μπάντα πριν την κυκλοφορία ήταν το “One Way Trigger”, το οποίο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να σε στροβιλίζουν με υπέροχο τρόπο.

Προχωρώντας παρακάτω, παίρνουμε μια γερή δόση funkιλας από το “Welcome to Japan” για να πέσουμε πάνω στην παραμορφωμένη κιθάρα του “80’s Comedown Machine”. Για την συνέχεια, οι πέντε Νεοϋορκέζοι μας επιφυλάσσουν μια πολύ καλή σύνθεση, πολυεπίπεδη, συνδυάζοντας συνθεσάϊζερ και ηλεκτρική κιθάρα απόρροια της δημιουργικότητας που βγάζουν. Κάλλιστα το “50/50” μπορεί να αποτελέσει το επόμενο single του άλμπουμ. Από το “Partners in Crime” συγκρατούμε την εναλλαγή στα φωνητικά του Julian Casablancas από τις πολύ ψηλές νότες στις χαμηλές. Και φτάνουμε σε μια ακόμη κορυφή του δίσκου, το “Happy Ending” με το κολλητικό – χορευτικό ρεφρέν του να εντυπωσιάζει πραγματικά. Για το τέλος, οι Strokes επιδεικνύουν ξανά και ξανά το πόσο μεγάλο – πλεόν – συγκρότημα είναι με ένα υψηλής έμπνευσης κομμάτι, το “Call it Fate Call it Karma”.
Το “Comedown Machine” περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Αγγίζει rock ‘n’ roll, funk, synthpop και όλα αυτά συνθέτουν ένα εξαιρετικό δίσκο. Μετά από επτά χρόνια οι Strokes επιστρέφουν για τα καλά με ένα άλμπουμ που ακούγεται ασταμάτητα και θα συνεχίσει να ακούγεται στο μέλλον (οι πέντε ακροάσεις είναι το ελάχιστο για να «χωνέψεις» όσα ακούς). Με λίγα λόγια είναι από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013

Μετέωρα

Βρισκόμαστε στα Μετέωρα στα μέσα του 12ου αιώνα. Ο Θεόδωρος είναι ένας νεαρός μοναχός που έχει αφοσιωθεί στον Θεό ολοκληρωτικά εδώ και αρκετά χρόνια. Στο απέναντι μοναστήρι μονάζει μια μοναχή, την οποία ο μοναχός Θεόδωρος θα συναντήσει τυχαία στο δρόμο. Από εκείνη τη στιγμή οι δύο «ταγμένοι» στον Θεό άνθρωποι θα αρχίσουν να βλέπουν διαφορετικά ο ένας τον άλλο. Ξεκινούν να γεννιούνται συναισθήματα αγάπης, τρυφερότητας, ερωτισμού και από τις δύο πλευρές. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα, όμως, μοναχός και μοναχή να έρθουν αντιμετώποι με τον Θεό και την μέχρι τότε κοσμοθεωρία τους.
Τα «Μετέωρα» έλαβαν μέρος στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ Βερολίνου αποσπώντας θερμό χειροκρότημα από το κοινό που τα παρακολούθησε. Η ταινία πραγματεύεται την αμφιταλάντευση εκείνου του ανθρώπου που έχει πάρει την απόφαση να ακολουθήσει το δρόμο του μοναχισμού αλλά μόλις λίγα δευτερόλεπτα είναι ικανά να του αλλάξουν τη γνώμη πολλών χρόνων. Θεός και λαγνεία έρχονται σε αντιπαράθεση με την μάχη να είναι μεγάλη και ανάμεσά τους να βρίσκεται ο άνθρωπος, ο οποίος παλεύει να βρει την καλύτερη λύση για εκείνον και τελικώς να καταφέρει να λυτρωθεί.
Ο σκηνοθέτης, Σπύρος Σταθουλόπουλος, έχει εντυπωσίασει ήδη από το 2007 με την ταινία του “PVC-1”, η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Καννών. Φέτος γυρίζει ένα φιλμ στην τρομερή περιοχή των Μετεώρων, με τις φωτογραφίες από τα τοπία να είναι φανταστικές. Χαρακτηριστικό της ταινίας, επίσης, είναι το κινούμενο σχέδιο που αποτελεί συνέχεια της ροής της πλοκής. Βέβαια, η λέξη «πλοκή» πρέπει να θεωρείται άγνωστη για τον Σταθουλόπουλο, μιας και η ταινία είναι αργή μέχρι το κόκκαλο. Οι ελάχιστοι διάλογοι, οι πολλές φωτογραφίες, τα μακρόσυρτα πλάνα και μια ιστορία που δεν εμφανίζει καμία απολύτως δράση σε κάνουν να κοιτάς το ρολόι σου κάθε δέκα λεπτά και να παρακαλάς να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Η συμπαραγωγή Ελλάδας και Γερμανίας είναι υψηλή, ωστόσο τα «Μετέωρα» αποτελούν μια υπερβολικά βαρετή ταινία. Για να την δεις θα πρέπει να οπλιστείς με μεγάλη υπομονή ενώ η καλύτερη επιλογή που έχεις να κάνεις είναι απλώς να διαλέξεις άλλη ταινία.

Σάββατο 23 Μαρτίου 2013

Depeche Mode – Delta Machine

Είχε ανακοινωθεί η ημερομηνία κυκλοφορίας ενώ μαζί ανακοινώθηκε και η συναυλία στη χώρα μας, με αφορμή το νέο άλμπουμ. Η αναμονή πολύ μεγάλη για την καινούρια κυκλοφορία αφού οι συγκεκριμένοι ανήκουν στην λίστα με τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες, όσον αφορά τους Έλληνες μουσικόφιλους. Το 2009 φάγαμε δύο ξενέρες από αυτούς. Η πρώτη ήταν ο δίσκος τους, “Sounds of the Universe”, ο οποίος δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών, συγκριτικά με όλα τα προηγούμενα που μας είχαν συνηθίσει. Η δεύτερη ήταν η ακύρωση της συναυλίας τους μισή ώρα πριν την έναρξή της (εδώ δικαιολογούνται λόγω σοβαρής αρρώστιας του τραγουδιστή). Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν και οι Depeche Mode επιστρέφουν για 13η φορά έχοντας συμπληρώσει τρεις γεμάτες δεκαετίες στην δισκογραφία και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Έτσι, το “Delta Machine”, που μόλις κυκλοφόρησε, είναι έτοιμο να μας συνεπάρει με τις alternative ηλεκτρονικές μελωδίες του.
Κατά πόσο, όμως, οι Depeche Mode είναι «διατεθειμένοι» να μας εκπλήξουν; Τα τελευταία χρόνια, η αλήθεια είναι πως, οι Άγγλοι δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι αξιόλογο που να μπορεί να συγκριθεί με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους, με αποτέλεσμα πολλοί φαν να αρχίζουν να απομακρύνονται από τις νέες μουσικές της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει με το “Welcome to my World”, το οποίο δίνει μια ήρεμη techno αισθητική με ένα αρκετά πιασάρικο ρεφρέν. Η συνέχεια ανήκει στο πολύ καλό “Angel” που θυμίζει κάτι από τους παλιούς Depeche Mode. Γρήγορο τέμπο και αρκετή παραμόρφωση συνθέτουν ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του άλμπουμ. Σειρά έχει το γνωστό, πλέον, “Heaven” που αποτελεί το πρώτο single και ακούγεται στο ραδιοφώνο με μεγάλη συχνότητα. Στην αρχή δεν το δέχεσαι με άνεση, ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση αρχίζεις να λατρεύεις το συναίσθημα που βγάζει. Βέβαια, δεν σημαίνει πως είναι αυτό που περίμενες από την τριμελή μπάντα και γι’ αυτό συμβιβάζεσαι με το ίσως καλύτερο τραγούδι του “Delta Machine”.
Στην συνέχεια, το ηλεκτρονικό τέμπο ανεβαίνει πάλι καθώς το “Secret to the End” έχει ένα δυνατό ρεφρέν και ξεσηκωτικό φινάλε με τα αλλεπάλληλα φωνητικά του κιθαρίστα Martin Gore να χτίζουν μια δυναμική ατμόσφαιρα στην ερμηνεία του Dave Gahan. Η κιθάρα του πρώτου, μετά από τα συνεχή χτυπήματα του συνθεσάϊζερ, δίνει τον ηλεκτρικό τόνο ενός blues κομματιού στο αρκετά καλό “Slow” ενώ το αμέσως επόμενο “Broken” επαναφέρει την ισορροπία στα ηλεκτρονικά στοιχεία των Depeche Mode, χωρίς ωστόσο να σου μένει. Σε αντίθεση με το “Soft Touch / Raw Nerve” που εκρήγνυται με τα ηλεκτρονικά του πυροτεχνήματα, θυμίζει κάτι από παλιούς DM και σίγουρα ανήκει στα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου. Επιπροσθέτως, πολύ καλή σύνθεση αποτελεί και το “Should Be Higher”, το οποίο συνεχίζει στο κλασικό φόντο του συγκροτήματος που μας αρέσει. Η βρετανική μπάντα μας επιφύλασσε το καλό για το τέλος αφού το κλείσιμο του άλμπουμ είναι αρκετά όμορφο. “Alone” και “Soothe My Soul” ανεβάζουν κατά πολύ τον δίσκο διότι είναι κομμάτια με εκρηκτική και χορευτική μελωδία, με τον τρόπο που οι Mode γνωρίζουν να μας πορώνουν. Το τελευταίο δε, σου καρφώνει στο μυαλό αμέσως το ρεφρέν του που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, για να μας αποχαιρετήσει το τρίο τραγουδώντας μας “Goodbye” και να μας αφήσει μια γλυκιά αίσθηση στο τέλος της ακρόασης.

Άλλη μια μεγάλη μουσική κυκλοφορία για το 2013 είναι γεγονός. Καινούριο υλικό από τους Depeche Mode είναι από μόνο του σημαντικό συμβάν για τα μουσικά δρώμενα. Ωστόσο, οι Dave Gahan, Martin Gore και Andy Fletcher έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια. Το “Delta Machine” είναι ανώτερο από το προηγούμενο “Sounds of Universe” αλλά δεν φτάνει σε ουδεμία περίπτωση τους δίσκους που αγαπήσαμε την δεκαετία του ’90. Στο άλμπουμ θα βρεις κάποιες καλές στιγμές, τις οποίες θα ξαναβάλεις να ακούσεις. Το συνολικό αποτέλεσμα, όμως, δεν σε χαροποιεί αφού δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σε ξεσηκώσει, με εξαίρεση τα τελευταία κομμάτια. Πάντως αν δώσεις αρκετές ευκαιρίες στο “Delta Machine”, ίσως να σε εκπλήξει σε ορισμένα σημεία.

Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Detachment

Ο Henry είναι ένας αναπληρωτής καθηγητής που καλύπτει προσωρινά τις κενές θέσεις των σχολείων μέχρι να βρεθεί μόνιμος δάσκαλος. Τώρα καλείται να διδάξει σε ένα από τα πιο κακόφημα σχολεία της Νέας Υόρκης, όπου οι μαθητές είναι πλήρως αδιάφοροι ενώ η ενδοσχολική βία βρίσκεται στα ύψη. Ωστόσο, ο Henry, παρά τις πρώτες άσχημες φάσεις που αντιμετώπισε με τα παιδιά, κατάφερε να αντιστρέψει το κλίμα και να φέρει με πολύ γλυκό τρόπο τους μαθητές προς το μέρος του και να γίνουν καλοί φίλοι. Όλα αυτά, όμως, κατά την διάρκεια των μαθημάτων. Μετά το χτύπημα του κουδουνιού, ο Henry βρίσκεται αντιμέτωπος με τα δικά του προβλήματα αλλά και με ορισμένα πρόσωπα που θα βρεθούν στο δρόμο του και θα προσπαθήσουν να έρθουν πιο κοντά στον δάσκαλο.
Μήπως, βλέποντας αυτή την ταινία, έρχεται στο μυαλό το “Monsieur Lazhar”; Πολύ πιθανόν αφού έχουμε να κάνουμε με δύο σενάρια που πατούν στην ίδια κεντρική γραμμή. Το “Detachment”, όμως, επικεντρώνεται περισσότερο στην ζωή του πρωταγωνιστή, ο οποίος είναι αρκετά μοναχικός ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ισορροπήσει τα πράγματα στην ζωή του και στην ζωή των παιδιών που το έχουν ανάγκη. Σε αρκετά σημεία θα συγκινηθείς με τις δυνατές, σπαρακτικές σκηνές ενώ η ψυχρότητα με την οποία τις παρουσιάζει ο σκηνοθέτης Tony Kaye (American History X), σε κάνουν να ανατριχιάσεις. Όπως τότε, έτσι και τώρα ο Kaye βλέπει κατάματα ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα και το παρουσιάζει χρησιμοποιώντας την ωμή πραγματικότητα.
Η πολύ καλή σκηνοθεσία σε συνδυασμό με τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, ανεβάζουν αρκετά την ταινία. Ο Adrien Brody (Midnight in Paris) στον ρόλο του Henry Barthes είναι τρομερός ενώ στις δυνατές σκηνές μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον «ανατριχιαστικός». Το υπόλοιπο cast, επίσης, κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα με την πιτσιρίκα Sami Gayle και την Christina Hendricks (Drive) να ξεχωρίζουν. Τα «Μαθήματα Ζωής» θα σε έχουν καθηλωμένο μπροστά από την οθόνη, θα σε συγκινήσουν , θα σε σκαλώσουν και τελικώς θα βγεις από τον κινηματογράφο δικαιωμένος για την επιλογή σου (και σίγουρα με μια μαυρίλα μέσα σου από το ψυχοπλάκωμα).

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013

Suede – Bloodsports

Πρόκειται για μεγάλη δισκογραφική επιστροφή. Πρόκειται για έναν μεγάλο δίσκο. Πρόκειται για ένα μεγάλο συγκρότημα. Και το όνομα αυτού, “Bloodsports”. Οι Suede μεσουρανούσαν την δεκαετία του ’90 με δίσκους που έχουν μείνει στην ιστορία, τραγούδια που παίζονται φανατικά ακόμη και σήμερα ενώ το όνομά τους έχει χαραχθεί με πλατινένια γράμματα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2002 αποτέλεσε την τελευταία χρονιά κυκλοφορίας δίσκου για την μπάντα από το Λονδίνο και έκτοτε δεν ξαναηχογράφησαν κάτι καινούριο. Ποιος θα το πίστευε πως 11 ολόκληρα χρόνια αργότερα, οι Suede θα αναδύονταν και πάλι στην επιφάνεια της δισκογραφίας και θα κυκλοφορούσαν καινούριο υλικό προς έκπληξη όλων των οπαδών τους που περίμεναν κάποτε την επιστροφή τους.
Αρχικά, η πρώτη ακρόαση περνάει χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς να δώσεις και μεγάλη βάση σε όσα ακούς. Απλώς αρκείσαι στο να ακούς καινούριους Suede και να χαίρεσαι γι’ αυτό. Αφού, λοιπόν, ολοκληρώνεις την πρώτη ακρόαση συνεχίζεις ακάθεκτος για την δεύτερη, στην οποία συνειδητοποιείς πως οι τύποι μπορεί να καθυστέρησαν 11 χρόνια να κυκλοφορήσουν το έκτο άλμπουμ τους αλλά άξιζε αυτό το μεγάλο διάλειμμα, αφού το “Bloodsports” αποτελεί ένα εξαιρετικό πόνημα. Ο δίσκος ανοίγει εκπληκτικά με πιασάρικα κομμάτια, όπως το “Barriers” και το “It Starts and Ends With You”, το οποίο ήδη έχει γίνει single και είναι μία από τις κορυφές του άλμπουμ. Πολύ καλός ήχος από τους Suede που δεν αλλάζουν ρότα και παραμένουν πιστοί στον ήχο με τον οποίο τους γνωρίσαμε όλοι. Όμορφα riffακια και σολαρίσματα από «βρώμικες» ηλεκτρικές κιθάρες που σε ενθουσιάζουν.

Από κει και πέρα οι ρυθμοί πέφτουν σχετικά χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως μαζί πέφτει και η πόρωση. Εξάλλου, δεν γίνεται να ακούς κλασικό ήχο Suede και να μην κολλάς. Διότι, το “Bloodsports” είναι ο γνωστός ήχος του βρετανικού συγκροτήματος έτσι όπως το γνωρίσαμε. Κομμάτια, όπως τα “Sometimes I Feel I’ll Float Away” και “What Are You Not Telling Me”, δεν τα ξεχνάς εύκολα καθώς η ατμοσφαιρική μελωδία που έχουν είναι κάτι παραπάνω από κολλητική. Ο δίσκος κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ δεν γίνεται να αρκεστείς σε λίγες ακροάσεις. 11 χρόνια είναι πολλά αλλά οι Suede επέστρεψαν για τα καλά και το “Bloodsports” δικαίως θα φιγουράρει στις ψηλές θέσεις των charts φέτος.

Τετάρτη 20 Μαρτίου 2013

La Source des Femmes

Σε ένα απομονωμένο χωριό του Μαρόκο οι γυναίκες είναι εκείνες που κουβαλούν σε καθημερινή βάση το νερό από το βουνό με τους κουβάδες, καθώς δεν υπάρχει ακόμα σύστημα ύδρευσης. Οι άνδρες, αντιθέτως, κάθονται στο καφενείο πίνοντας και καπνίζοντας ενώ γενικότερα η γνωμη της γυναίκας θεωρείται κάτι παραπάνω από αδιάφορη. Η Leila, όμως, είναι μια νεαρή κοπέλα η οποία δεν αντέχει αυτή την καταπίεση καθώς επιβάλλεται και στις εγκύους να κουβαλούν νερό. Γι’ αυτό το λόγο, ξεκινάει μια δράση ενάντια στην σωματική και ψυχολογική καταπίεση των γυναικών με μια απεργία. Απεργία από τον έρωτα. Οι γυναίκες αποφασίζουν να απεργήσουν από το σεξ, πράγμα που θα εξοργίσει τους άνδρες και γενικότερα την κοινωνία του χωριού.
Το “La Source des Femmes” μιλάει για τις προσπάθειες των γυναικών να γίνουν ίσες κοινωνικά με τους άνδρες. Ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζουν να αντιδράσουν οι γυναίκες είναι πολύ έξυπνος και χιουμοριστικός. Αυτό, ίσως, κάνει και τη διαφορά στο φιλμ, το οποίο το λες συγκινητικό μεν όχι πολύ δυνατό δε. Μπορεί να σε κουράσει από κάποια στιγμή και μετά καθώς σκηνές επαναλαμβάνονται και η πλοκή δεν ρέει με γρήγορο και ενδιαφέρον τρόπο, ώστε να σε τραβήξει. Από την άλλη, η προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να αλλάξει το σκηνικό στο χωριό αλλά και ο χλευασμός που δέχεται από άνδρες και κάποιες γυναίκες είναι κάπως ψυχρά και δεν αποτυπώνονται πολύ ζωντανά στην οθόνη.
Η ταινία πάντως μας θυμίζει τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετώπιζουν οι γυναίκες ακόμα και τώρα στο Ισλάμ και πως μπορεί να υπάρξει μια αλλιώτικη ισόνομη ζωή και εκεί. Αν δράμα και χιούμορ ήταν πιο δυνατά – και αν ο Radu Mihaileanu διασκεύαζε καλύτερα την «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη – τότε το “La Source des Femmes” θα σου έμενε για πολύ καιρό στο μυαλό.

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

The Virginmarys – King of Conflict

Έκαναν αισθητή την παρουσία τους τα προηγούμενα χρόνια με διάφορα ΕΡs που κυκλοφόρησαν, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να περιμένει πως και πως την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά. Αυτό δεν άργησε να γίνει και έτσι, οι Virginmarys πραγματοποιούν φέτος το ντεμπούτο τους με έναν δίσκο που θα ακουστεί αρκετά. Ήδη προκάλεσαν αίσθηση στην Μεγάλη Βρετανία ενώ ο ήχος τους ξεπέρασε τα αγγλικά σύνορα και επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ενώ φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε εμείς ασυγκίνητοι. Το “King of Conflict” είναι εδώ και πανέτοιμο να σε συνεπάρει.
Οι Virginmarys δείχνουν αποφασισμένοι να σε στραγγίξουν με τις δυνατές μελωδίες τους τη στιγμή που ο τυφώνας που ακούει στο όνομα “King of Conflict” σε στριφογυρνάει ανελέητα. Ο δίσκος διαρκεί μία ώρα και ούτε μια στιγμή δεν ρίχνει τους τόνους καθώς το βρετανικό τρίο τα δίνει όλα και ροκάρει χωρίς σταματημό. Όσα ακούσεις από το άλμπουμ δεν θα είναι κάτι εξεζητημένο ούτε κάτι πρωτοποριακό. Όμως, οι τύποι αρκούνται στο να σε πορώσουν μονάχα. Παίζουν ακριβώς αυτά που χρειάζονται για να ροκάρεις και εσύ μαζί τους και να κολλήσεις με τα τραγούδια τους. Τα πάντα σε αυτό τον δίσκο είναι άγρια. Φωνητικά που δεν σε αφήνουν σε ησυχία, μια ηλεκτρική κιθάρα που οργιάζει στα αυτιά σου και τα κρουστά που «βιάζουν» την ακοή σου. Η αλήθεια είναι πως από τον δίσκο λείπει η πρωτοτυπία. Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να χάσεις την πόρωσή σου ακούγοντάς τον. Υπάρχουν τραγούδια, όπως τα “Dead Man’s Shoes”, “My Little Girl” και “Taking the Blame”, που είναι εντελώς κολλητικά με τα κιθαριστικά riffακια να δίνουν και να παίρνουν.

Οι Virginmarys έχουν κάνει το εξής έξυπνο και με πολύ σωστή εκτέλεση. Να συνδυάσουν την grunge των Nirvana με το rock ‘n’ roll των Jet και άλλων βρετανικών συγκροτημάτων, προσθέτοντας μαζί και μια μεγάλη δόση αλτερνατίλας. Φαίνονται να γουστάρουν αυτό που κάνουν ενώ το πρώτο στάδιο με το ντεμπούτο άλμπουμ μόλις έγινε με επιτυχία. Το στοίχημα τώρα είναι να κάνουν το επόμενο βήμα και να μην επαναπαυθούν στη σιγουρια που δίνει αυτή η μουσική. Διότι η επιτυχία μιας μπάντας φαίνεται όταν μπορεί να εξελίξει τον ήδη επιτυχημένο της ήχο. Μέχρι τότε, το “King of Conflict” μπορεί να ακούγεται ασταμάτητα.

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

The Lumineers – The Lumineers

Οι Lumineers σχηματίστηκαν το 2005 στο New Jersey και χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια για να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο. Έτσι και έγινε, και το δισκογραφικό ντεμπούτο για την 3μελή μπάντα (στις συναυλίες μετατρέπεται σε 5μελή) είναι γεγονός με τον ομώνυμο τίτλο. Ήδη έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές ενώ έχει γίνει πλατινένιο σε Καναδά και Αμερική. Επίσης, οι Lumineers έχουν να περηφανεύονται και για την φετινή τους υποψηφιότητα στα Grammy Awards, στην κατηγορία καλύτερου νέου συγκροτήματος, ανάμεσα σε πολύ καλά ονόματα όπως οι Fun. (οι οποίοι κέρδισαν το βραβείο) και οι Alabama Shakes (Boys & Girls).
Καταρχάς, ο δίσκος ακούγεται συνέχεια και ασταμάτητα ολόκληρος. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ορισμένα τραγούδια καθώς η folk rock σε παρασύρει από το πρώτο λεπτό. Φαίνεται πως οι Lumineers δίνουν βάση στο παρελθόν αφού διατηρούν την παραδοσιακή γραμμή της americana μουσικής, θυμίζοντας πολλές φορές Bob Dylan (Tempest) ή Neil Young (Americana). Η country πλευρά της κιθάρας και τα βιολιά δίνουν και παίρνουν ενώ ο ρυθμός δεν σταματάει καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Ακόμα, και μπαλάντες, όπως το “Dead Sea”, καταφέρνουν να σε καθηλώσουν με το τέμπο τους.
Οι Lumineers με τον πρώτο τους δίσκο βάζουν αυτομάτως τον πήχη πολύ ψηλά για την συνέχεια. Τα κομμάτια ακούγονται ευχάριστα, η μπάντα δείχνει να γνωρίζει που πατάει μουσικά ενώ για πρώτο πόνημα είναι πολύ ώριμοι. Το άλμπουμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα γλυκό ταξίδι στην παλαιότερη εποχή της αμερικανικής μουσικής ενώ τα τραγούδια ενδείκνυνται για ζωντανή ακρόαση αφού προφανώς οι Lumineers δημιουργούν με αυτά μια φανταστική γιορτή.

Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

Smashed

Η Kate και ο Charlie είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που περνάει την ζωή του διασκεδάζοντας και γελώντας. Η πρώτη είναι δασκάλα πρώτης δημοτικού ενώ ο δεύτερος αρθρογραφεί για συναυλίες. Μεγάλη ευθύνη στην ευτυχία της ζωής τους έχει το αλκοόλ που ρέει άφθονο, με αποτέλεσμα να είναι και οι δυο τους μεθυσμένοι συνεχώς. Αυτό, ωστόσο, έχει ως αντίκτυπο η Kate να αντιμετωπίσει προβλήματα στην δουλειά της και για να τα ξεπεράσει να μπλεχτεί σε ψέμματα. Εκτός από αυτό, βρίσκεται αντιμέτωπη και με την καταστροφή του γάμου της καθώς θα πρέπει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που δημιουργούνται, από την στιγμή που αποφασίζει να κόψει το ποτό.
Μια κλασική ταινία για τον αλκοολισμό που πραγματεύεται τις δυσκολίες και τις θυσίες του ανθρώπου να ξεφύγει από αυτό το δαίμονα. Το “Smashed”, όμως, επικεντρώνεται και σε ένα άλλο θέμα, εκείνο της θεραπείας, η οποία μπορεί να μετατραπεί σε κόλαση για ένα άτομο χωρίς να το θέλει. Η Kate ξεκινώντας να πηγαίνει στις συναντήσεις των «Ανώνυμων Αλκοολικών», αρχίζει και την κατάρευση της σχέσης της με τον επίσης αλκοολικό άντρα της. Προκειμένου να σώσει την ζωή της, μπλέκεται σε ψέμματα με αποτέλεσμα να χάσει το παιχνίδι σε δουλειά και σπίτι. Συνήθως, τέτοιου είδους ταινίες προβάλουν την χαρούμενη πλευρά της απεξάρτησης, το “Smashed” όμως κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Η Mary Elizabeth Winstead (The Thing), στον ρόλο της αλκοολικής δασκάλας, δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας με τις σπαρακτικές ερμηνείες της. Η ένταση που επικρατεί κατά την διάρκεια της ταινίας είναι πολύ δυνατή ενώ η εναλλαγή των συναισθήματων της πρωταγωνίστριας είναι αρκετά εύστοχες. Αντιθέτως, ο επίσης αλκοολικός άντρας της, Aaron Paul, προσπαθεί να ακολουθήσει την συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία της Winstead αλλά μάταια. Σε δευτερεύοντα ρόλο, η πάντα εξαιρετική Octavia Spencer (The Help) εντυπωσίαζει και εδώ.
Το “Smashed” είναι μια συγκινητική ταινία που σε ταξιδεύει στην ειλικρινή αντιμετώπιση του αλκοολισμού χωρίς τα κλισέ που συναντάμε σε παρόμοιες ταινίες. Αυτό που την κάνει ξεχωριστή από τις υπόλοιπες είναι ότι ταυτόχρονα είναι και μια κομεντί με πολύ επιτυχημένους και ξεχωριστούς διαλόγους.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Stereophonics – Graffiti on the Train

Οι Stereophonics είναι από τα λίγα συγκροτήματα των οποίων ο πρώτος δίσκος έγινε πλατινένιος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επομένως, με μια τόσο καλή αρχή δεν γινόταν η συνέχεια να μην ήταν ανάλογη. Από το 1997 η μπάντα από την Ουαλία μετράει επτά στούντιο άλμπουμ, με κορυφαίο το “Just Enough Education to Perform”, και πάρα πολλές επιτυχίες. Η τελευταία φορά που μας «ενόχλησαν» οι Sterephonics ήταν το 2009 με το “Keep Calm and Carry On”, το οποίο ωστόσο δεν ακολούθησε την πορεία προηγούμενων δίσκων. Μετά από 4 χρόνια η 4μελής μπάντα επιστρέφει με το 8ο πόνημά της και το “Graffiti on the Train” με τον θάνατο του ντραμίστα Stuart Cable να επισκιάζει κάπως το μουσικό θέμα του γκρουπ.
Η αλήθεια είναι πως οι Stereophonics έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια και χρειάζονται ένα δίσκο που θα τους ανεβάσει κάπως, καθώς τα δύο τελευταία τους άλμπουμ δεν εντυπωσίασαν αρκετά τους οπαδούς της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει πολύ όμορφα με το “We Share the Same Sun”, το οποίο δίνει αμέσως έναν αέρα χορευτικής διάθεσης ορμόμενο από την γρήγορη ηλεκτρική κιθάρα. Ωστόσο, το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί ρίχνει τους τόνους αλλά καταφέρνει με τον συναισθηματισμό που εκπέμπει να σε ενθουσιάσει. Γενικά, οι Stereophonics δεν ακολουθούν τους πιο σκληρούς ήχους που συνηθίζαν. Βέβαια οι δυνατές στιγμές υπάρχουν, όπως το χειμμαρώδες “Catacomb”. Πέρα τούτου, όμως, ακούμε την βρετανική μπάντα να πατάει γερά σε πιο μελαγχολικά μονοπάτια σαν αυτό του “Been Caught Cheating”, το οποίο προοριζόταν για τα φωνητικά της Amy Winehouse.
Σε γενικές γραμμές, το “Graffiti on the Train” δεν σου αφήνει κάτι. Δεν υπάρχει η μελωδία που θα σε κρατήσει ενώ η κιθάρα στην πλειοψηφία των τραγουδιών περνάει απαρατήρητη. Μπορεί η επιστροφή των Stereophonics να θεωρείται σημαντικό μουσικό γεγονός για τους φαν της alternative rock αλλά οι Ουαλοί δεν καταφέραν να εντυπωσίασουν με το καινούριο τους άλμπουμ.
 

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Promised Land

Ο Steve Butler και η Sue Thomason είναι αντιπρόσωποι μιας εμπορικής εταιρείας που σχετίζεται με το φυσικό αέριο. Σκοπός τους είναι να ανεβάσουν οικονομικά μια μικρή επαρχιακή πόλη, η οποία έχει πλυγεί και οι κάτοικοί της ζουν δουλεύοντας σκληρά στην ύπαιθρο για να βγάλουν λίγα χρήματα. Έτσι, οι δυο τους φτάνουν στην περιοχή και αρχίζουν τις συζητήσεις με τον δήμαρχο και γενικά τους ντόπιους κατοίκους για να κλείσει μια συμφωνία γεώτρησης στην γη τους. Ωστόσο, μπροστά τους θα βρουν εμπόδια που θα καταστρέφουν τα σχέδιά τους, όπως ένας καθηγητής φυσικής που δεν συμφωνεί στο οικονομικό θέμα αλλά και ένας οικολόγος που θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει όσους περισσότερους μπορεί για να στραφούν εναντίον της φυσικής καταστροφής.
Το “Promised Land” δείχνει έναν υπάλληλο πολυεθνικής που όλα τα βλέπει με νούμερα και στατιστικές και στόχος του είναι το καλύτερο για την εταιρεία και το προσωπικό οικονομικό κέρδος. Όμως, ταυτόχρονα ο Steve Butler έχει συναισθήματα, γνωρίζει τις δυσκολίες ζωής που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Matt Damon (Contagion, The Adjustment Bureau) κινείται στα γνώριμα – αλλά αρκετά υψηλά – γι’ εκείνον επίπεδα. Αντιθέτως, η Frances McDormand (Moonrise Kingdom) δεν αφήνει κάτι στο πέρασμά της ενώ γενικότερα η ταινία κυμαίνεται σε ήρεμους τόνους. Αυτο έχει και ως αποτέλεσμα το δράμα να μην είναι τόσο έντονο και να πιάνεις τον εαυτό σου επ’ αυτοφώρω τη στιγμή που τον παίρνει ο ύπνος.
Το “Promised Land” είναι σεναριακά πολύ ρηχό αν και την ανατροπή του την έχει (χωρίς ομως αυτό να σημαίνει πως καλυτερεύει η καταστάση) Κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανικό φιλμ για το μεσημέρι της Κυριακής. Την παρτίδα σώζει ο Damon με την παρουσία του αλλά και την ερμηνεία του, ωστόσο την απογοήτευση, που έρχεται με μεγάλη ταχύτητα από τους βαρετούς διαλόγους, δεν θα την γλυτώσεις.

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Dido – Girl Who Got Away

Τέλη της δεκαετίας του ’90 κάνει την εμφάνισή της στα δισκογραφικά δρώμενα. Με το ντεμπούτο της άλμπουμ είχε ενθουσιάσει ενώ το όνομά της έγινε πασίγνωστο με τη συνεργασία της με τον Eminem (τότε που ο γνωστός ράπερ ήταν στα καλύτερά του). Πολλές οι επιτυχίες για την ερμηνεύτρια, η οποία τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Life for Rent” και πλέον αποτελούσε ένα πολύ «καυτό» όνομα στην παγκόσμια pop κοινότητα. Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν και η καλύτερη καθώς χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια για την επόμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία πέρασε απαρατήρητη. Ο λόγος για την Dido, που φέτος πραγματοποιεί το δισκογραφικό της comeback με τον τέταρτο δίσκο της.
Κατά πόσο μπορεί κάποιος να στοιχηματίζει στην Dido; Δε γνωρίζω αλλά η Αγγλίδα ερμηνεύτρια με το προηγούμενο πόνημά της δεν δείχνει πως μπορεί να γυρίσει στις παλιές καλές εποχές, όπου κυκλοφορούσε ραδιοφωνικά pop hitακια. Παρόλο αυτά, η συχνότητα με την οποία η Dido επανέρχεται στην δισκογραφία δεν είναι μεγάλη και αυτό κάνει την κυκλοφορία πιο «ενδιαφέρουσα». Τα δύο πρώτα singles που έχουν βγει ήδη κάνουν την αρχή για τον δίσκο, με το πρώτο “No Freedom” να μην σου λέει και πολλά ενώ αντιθέτως το “Let Us Move On” διαθέτει το κατιτίς του που θα σε τραβήξει (ίσως να είναι και το hip hop στοιχείο που περιλαμβάνει). Επόμενη στάση που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι το “Blackbird” με το χαμηλό πλην όμως γρήγορο beat του που προς το τέλος ξεσπάει σε ολοένα και πιο γρήγορο.
Στη συνέχεια, η πολύ γλυκιά φωνή της Dido σε συνδυασμό με την μοναχική παρουσία του πιάνου συνθέτουν το “Sitting on the Roof of the World” ενώ αργότερα ξαναμπαίνει το beat στα τραγούδια. Το “End of Night” ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με τον ελαφρύ χορευτικό ρυθμό όπως και το “Loveless Heart”. Με το ίδιο ύφος κινούνται και τα επόμενα κομμάτια με μοναδική διαφορά το “Sex Tonight” με τα πνευστά να δίνουν μια groovy διάθεση. Το “Girl Who Got Away” είναι σίγουρα καλύτερο από τον προηγούμενο δίσκο και αυτό είναι ένα σημάδι πως η Dido μπορεί να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, δεν είναι αρκετό για να επιστρέψουμε σε εποχές του “Life for Rent”, εκεί όπου η Βρετανίδα έβγαζε εξαιρετικά τραγούδια.

Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

David Bowie – The Next Day

Ορισμένες φορές τα λόγια είναι περιττά για κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική και για καλλιτέχνες των οποίων το όνομα είναι με χρυσά γράμματα στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη και πάρα πολλοί μεταγενέστεροι καλλιτέχνες οφείλουν πολλά σε αυτούς. Έτσι, τα πολλά λόγια είναι φτώχια για τον David Bowie, ο οποίος εδώ και πέντε δεκαετίες σχεδόν προσφέρει όχι μόνο απίστευτες συνθέσεις αλλά δίσκους που μένουν αναλείωτοι στον χρόνο. Ο Άγγλος καλλιτέχνης είχε εξαφανιστεί από το 2003 και το “Reality” και από τότε δεν είχε δώσει μουσικά σημάδια ζωής. Επειδή, όμως, πιθανότατα υπάρχει θεός της μουσικής, έβαλε το χεράκι του και ο μέγιστος Bowie επιστρέφει φέτος με το 24ο πόνημα και για το οποίο δεν είχε κινήσει καμία υποψία. Ένα πρωϊνό αποφασίζει με μια λιτή ανακοίνωση να δημοσιοποιήσει την ολοκαίνουρια δισκογραφική του δουλειά, η οποία τιτλοφορείται “The Next Day”.
Ο δίσκος καταφέρνει με την πρώτη κιόλας ακρόαση να σε εντυπωσιάσει, να σε ενθουσιάσει και με λίγα λόγια να ευγνωμονείς για την επιστροφή του David Bowie. Δεν χάνει σε καμία στιγμή τον δυναμισμό του ενώ κάθε τραγούδι ξεχωριστά καρφώνεται αυτομάτως στο μυαλό σου. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον χορό των τραγουδιών σε βάζει αμέσως στο παιχνίδι με τον γρήγορο ρυθμό του για να συνεχίσουμε με την απίστευτη σύνθεση που ονομάζεται “Dirty Boys”, έχοντας το σαξόφωνο που μας γυρνάει σε παλαιότερες, όμορφες εποχές. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single, “The Stars (Are Out Tonight)”, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο και αυτό, το τρελό και χορευτικό τέμπο. Αξίζει να σημειωθεί πως το video clip του συγκεκριμένου κομματιού είναι από τα ομορφότερα που έχουν βγει και με πρωταγωνίστρια την τρομερή Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin, Moonrise Kingdom). Το “Love is Lost” δίνει ένα πιο ηλεκτρικό τόνο με το ρεφρέν να σου μένει απευθείας ενώ το αμέσως επόμενο “Where Are We Now?”, που ήταν το πρώτο δείγμα από το άλμπουμ, δεν εντυπωσιάζει και πολύ. Αντιθέτως με το “Valentine’s Day” που δίνει μια ακόμη εθιστική, χορευτική διάθεση.
Ο David Bowie σε καθηλώνει με το καινούριο του δίσκο, από τον οποίο ρουφάς κάθε μελωδία του μη καταλαβαίνοντας πως η ώρα περνάει τόσο γρήγορα και φτάνεις προς το τέλος. Δεν γίνεται να μην τον προσκυνήσεις όταν ακούς κομμάτια όπως το “If You Can See Me” και τα κιθαριστικά riffακια που έχουν ξεπηδήσει από μια παλιά εποχή και έχουν προσαρμοστεί με απίστευτη άνεση στο σήμερα. Συνεχίζοντας προς τα τελευταία τραγούδια του δίσκου η rock ‘n’ roll δυναμική δεν χάνεται λεπτό με το “(You Will) Set the World on Fire” να αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα σημεία του δίσκου και να παλεύεις να συνειδητοποιήσεις πως αυτό που ακούς είναι ηχογραφημένο εν έτει 2012. Το “Heat” που κλείνει το άλμπουμ δείχνει χωρίς κανένα δισταγμό το δρόμο για την δεύτερη ακρόασή του, η οποία αποδεικνύεται ακόμα πιο κολλητική (για την τρίτη μην μιλήσουμε, ερωτεύεσαι).

Να πούμε ότι το είχαμε δεδομένο πως ο David Bowie θα κυκλοφορούσε κάτι το εξαιρετικό; Πρέπει να είσαι πολύ δύσπιστος για να μην είσαι σίγουρος εξ αρχής. Ο 66χρονος καλλιτέχνης όμως δεν ηχογράφησε απλώς κάτι όμορφο. Το “The Next Day” είναι ένας αριστουργηματικός δίσκος που σε γυρνάει στα 70’s ενώ από την αρχή μέχρι το τέλος σε γυρνάει σαν διαολεμένη σβούρα και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις απίστευτες, πραγματικά rock μελωδίες. Εκείνοι που μεγάλωσαν με τον Bowie ενώνονται με τους πιο πιτσιρικάδες και αμφότεροι πρέπει να είναι πλήρως ενθουσιασμένοι με την επιτυχημένη δισκογραφική επιστροφή του. Διανύουμε τον τρίτο μήνα του 2013 και ήδη γνωρίζουμε πως το “The Next Day” θα φιγουράρει στις υψηλές θέσεις με τους καλύτερους δίσκους στο τέλος της χρονιάς.

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013

The Paperboy

Ο Ward είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα Miami Times και αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση ενός καταδικασμένου σε θάνατο φυλακισμένου, ο οποίος κατηγορείται πως δολοφόνησε τον πρόεδρο της γενέτειρας του δημοσιογράφου. Έτσι, ο Ward επιστρέφει στην μικρή πόλη της Φλόριντα για να λύσει το κουβάρι της υπόθεσης. Σε αυτή την δουλειά μπαίνει και ο μικρός του αδερφός, Jack, που ζει στην επαρχιακή πόλη αλλά μπλέκει και η Charlotte, η οποία διατηρούσε επαφές με τον φυλακισμένο μέσω αλληλογραφίας. Κάπου εκεί οι σχέσεις μεταξύ των τριών θα μπλεχτούν και ανάμεσα στα μυστικά που κρύβει ο ένοχος σε θάνατο, θα αναδυθούν και τα μυστικά των τριών.
Ο Lee Daniels μετά το οσκαρικό και πολύ δυνατό “Precious” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη με την διασκευή του μυθιστορήματος “The Paperboy” του Pete Dexter όπου κυκλοφόρησε το 1995, κερδίζοντας αρκετά βραβεία. Ωστόσο, η ταινία κάπου το χάνει το πράγμα. Ένα συνοθύλευμα κιτς και σεξουαλικών χαρακτήρων κάνει παρέλαση από την οθόνη, την στιγμή που η υπόθεση για τον φυλακισμένο και η προσπάθεια αθώωσής του έχει πάει περίπατο. Ενώ περιμένεις μια τροπή στην όλη υπόθεση με το απαραίτητο σασπένς, παρακολουθείς τις επιφανειακές διαπροσωπικές σχέσεις ενός επαγγελματία δημοσιογράφου, ενός γόη και μιας πουτάνας.
Από την άλλη, δεν μπορείς να προσάψεις κάτι στην Nicole Kidman, η οποία εκτελεί τον χαρακτήρα της πόρνης με τρόπο γλαφυρό και ταυτοχρόνως δίνει μια «αγαπισιάρικη» εικόνα στο πρόσωπό της. Ο Matthew McConaughey (Bernie) στα γνωστά του επίπεδα χωρίς να εντυπωσιάζει ενώ ο μικρός Zac Efron φαίνεται να μεταμορφώνεται σε χολιγουντιανό είδωλο (περισσότερο για το καλοδιατηρημένο σώμα του). Επομένως, την παρτίδα σώζει η – κι όμως – πολύ καλή Kidman και φυσικά ο John Cusack (The Raven) στον ρόλο του φυλακισμένου, η παρουσία του οποίου πάντα προσδίδει ένα κύρος στην ταινία.
Αν θες να δεις μια Kidman να σκίζει το καλσόν της και να παίζει το αιδοίο της, τότε μην χάσεις. Αν, από την άλλη, περιμένεις μια καλογυρισμένη ταινία με συνεχείς τροπές στο θέμα του κατηγορουμένου, έχεις χάσει. Το “Paperboy” δεν σου δίνει αυτό που περιμένεις στην ουσία και αναλώνεται σε κιτς καταστάσεις χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More