Σε ένα απομονωμένο χωριό του Μαρόκο οι γυναίκες είναι εκείνες που κουβαλούν σε καθημερινή βάση το νερό από το βουνό με τους κουβάδες, καθώς δεν υπάρχει ακόμα σύστημα ύδρευσης. Οι άνδρες, αντιθέτως, κάθονται στο καφενείο πίνοντας και καπνίζοντας ενώ γενικότερα η γνωμη της γυναίκας θεωρείται κάτι παραπάνω από αδιάφορη. Η Leila, όμως, είναι μια νεαρή κοπέλα η οποία δεν αντέχει αυτή την καταπίεση καθώς επιβάλλεται και στις εγκύους να κουβαλούν νερό. Γι’ αυτό το λόγο, ξεκινάει μια δράση ενάντια στην σωματική και ψυχολογική καταπίεση των γυναικών με μια απεργία. Απεργία από τον έρωτα. Οι γυναίκες αποφασίζουν να απεργήσουν από το σεξ, πράγμα που θα εξοργίσει τους άνδρες και γενικότερα την κοινωνία του χωριού.
Το “La Source des Femmes” μιλάει για τις προσπάθειες των γυναικών να γίνουν ίσες κοινωνικά με τους άνδρες. Ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζουν να αντιδράσουν οι γυναίκες είναι πολύ έξυπνος και χιουμοριστικός. Αυτό, ίσως, κάνει και τη διαφορά στο φιλμ, το οποίο το λες συγκινητικό μεν όχι πολύ δυνατό δε. Μπορεί να σε κουράσει από κάποια στιγμή και μετά καθώς σκηνές επαναλαμβάνονται και η πλοκή δεν ρέει με γρήγορο και ενδιαφέρον τρόπο, ώστε να σε τραβήξει. Από την άλλη, η προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να αλλάξει το σκηνικό στο χωριό αλλά και ο χλευασμός που δέχεται από άνδρες και κάποιες γυναίκες είναι κάπως ψυχρά και δεν αποτυπώνονται πολύ ζωντανά στην οθόνη.
Η ταινία πάντως μας θυμίζει τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετώπιζουν οι γυναίκες ακόμα και τώρα στο Ισλάμ και πως μπορεί να υπάρξει μια αλλιώτικη ισόνομη ζωή και εκεί. Αν δράμα και χιούμορ ήταν πιο δυνατά – και αν ο Radu Mihaileanu διασκεύαζε καλύτερα την «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη – τότε το “La Source des Femmes” θα σου έμενε για πολύ καιρό στο μυαλό.
