The Flaming Lips – The Terror

Ένα μεγάλο συγκρότημα, μια ακόμα μεγαλύτερη ιστορία και 13 δίσκοι πλέον. Οι Flaming Lips είχαν βαλθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να ξετινάξουν την έννοια της ροκ και να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό συνοθύλευμα από ψυχεδελική ροκ, κάτι από ambient, κάτι άλλο από post rock και γενικά να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που έσκαγαν στην επικαιρότητα με νέο άλμπουμ στα χέρια. Η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας από την Οκλαχόμα ήταν το 2009 με το “Embryonic” για το οποίο πρέπει να χαραμίσεις πάρα πολλά κολακευτικά επίθετα για να δείξεις το πόσο μεγάλο άλμπουμ ήταν. Οι Flaming Lips μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο μουσικό υλικό, νέα τραγούδια, νέες αφορμές για να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο.

Ο τίτλος όλων αυτών των αφορμών που θα σε κάνουν να υποκλιθείς στους Flaming Lips είναι “The Terror”. Το 5μελές συγκρότημα, λοιπόν, σπέρνει τον «τρόμο» με τον καινούριο του δίσκο. Καταρχάς, μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του άλμπουμ αμφιταλαντεύεσαι με την παράνοια. Η ψυχεδέλεια στα καλύτερά της με άλλα λόγια. Μετά το τέλος της δεύτερης ακρόασης πάλι θα παίξεις με την παράνοια και θα έχεις συνειδητοποιήσει πως ο καινούριος δίσκος των Flaming Lips δεν είναι καθόλου «εύπεπτος». Θα δυσκολευτώ να δεχτώ με ανοιχτές αγκάλες τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ τα οποία δημιουργούν ένα όχι και τόσο «ευκολοφόρετο» σκηνικό. Δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει καθώς η ροή των τραγουδιών κυλάει από την αρχή μέχρι το τέλος στο ίδιο τέμπο. Οι Flaming Lips παρουσιάζονται πιο ψυχεδελικοί από ποτέ και το “The Terror” είναι ένας δίσκος που ή θα αγαπήσεις ή που θα μισήσεις. Προσωπική γνώμη είναι πως οι Αμερικάνοι ηχογράφησαν έναν καταπληκτικό, «εξωπραγματικό» δίσκο που σε μαγεύει.

Read More

Atoms for Peace – AMOK

Επιτέλους είναι γεγονός! Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική κυκλοφορία του supergroup είναι γεγονός. Ο λόγος για την μπάντα του Thom Yorke (The Eraser) για την οποία πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, πριν καλά καλά κυκλοφορήσει δίσκο. Λογικό, καθώς το συγκρότημα αποτελείται από πολύ μεγάλα ονομάτα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Για τον μπροστάρη του γκρουπ δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις. Ο Thom Yorke είναι μια αστείρευτη μηχανή έμπνευσης που ό,τι αγγίζει το κάνει χρυσό (πλατινένιο για την ακρίβεια) είτε πίσω από τους Radiohead (The King of Limbs) είτε σε προσωπικό επίπεδο. Ο Flea (Helen Burns), ο γνωστός τρελός μπασίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) προσφέρει πολλά και μόνο με την μουσική του παρουσία. Μαζί βρίσκεται και ο Mauro Refosco, ο οποίος αποτελεί και εκείνος μέλος της μπάντας από την Καλιφόρνια στις συναυλίες ενώ θα τον βρείτε σε αρκετά άλλα μουσικά projects, όπως στο σχήμα του David Byrne (Love This Giant). Επίσης, ο παραγωγός Joey Waronker βρίσκεται πίσω από τα κρουστά και ο – επίσης παραγωγός – Nigel Godrich στις κιθάρες και τα ηλεκτρονικά.

Όλα τα παραπάνω ονόματα συνθέτουν τους Atoms for Peace όπου μας είχαν απασχολήσει κατά καιρούς με κάποια singles, χωρίς όμως να έχουν κυκλοφορήσει κάτι ολοκληρώμενο. Η στιγμή έφτασε και το 5μελές συγκρότημα πραγματοποιεί τιο δισκογραφικό ντεμπούτο του, με τον τίτλο “AMOK”, κάνοντας όλους τους μουσικόφιλους να πάθουν αυτό που δηλώνει το όνομα του άλμπουμ. ΟΙ επιφυλάξεις μου για το άλμπουμ είναι αρκετές. Και αυτό, διότι δεν ξέρω αν ο Thom Yorke μπορεί να ξεκολλήσει από την υπνηλία που έχει πατήσει τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα από την περίοδο του “The King of Limbs”, το οποίο δεν εντυπωσίασε και πολύ. Με την πρώτη ακρόαση συνειδητοποιείς την ακόμα μεγαλύτερη στροφή του καλλιτέχνη προς το ηλεκτρονικό στοιχείο. Οι ηλεκτρονικές μελωδίες των keyboards δίνουν και παίρνουν ανάμεσα στο συνοθύλευμα άπειρων και διαφορετικών beats.

Ομολογώ πως το ξεκίνημα του δίσκου δεν το περίμενα. Το “Before Your Very Eyes…” ακούστηκε στα αυτιά μου κάπως «εξωστρεφές» για τα μουσικά δεδομένα του Yorke και αποτελεί έναν πολύ καλό πρόλογο για την συνέχεια. Το “Default” που ακολουθεί έχει κυκλοφορήσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο και αυτό κινείται σε ίδια μονοπάτια με μια μεγαλύτερη δόση παραμορφωμένης χροιάς. Αφού προσπεράσουμε το αδιάφορο “Ingenue”, πέφτουμε πάνω στο “Dropped”, το οποίο σφυριλατεί μανιωδώς με τον συνδυασμό κρουστών και πλήκτρων ενώ το αμέσως επόμενο “Unless” αποτελεί μία από τις κορυφές του δίσκου. Τα πνευστά που κάνουν την εμφάνισή τους συντελούν στην γενικότερη, όμορφη ψυχεδέλεια. Στην συνέχεια, έρχεται το “Stuck Together Pieces” που κρατιέται από τις γραμμές του μπάσου του Flea και ακούμε και λίγο περισσότερο την ηλεκτρική κιθάρα ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι θυμίζει κάτι από Radiohead.

Όμορφο, χορευτικό τέμπο διατηρεί το “Judge, Jury and Executioner”, την στιγμή που το “Reverse Running” εκρήγνυται στο τέλος του από ηλεκτρονικά πυροτεχνήματα. Με το ομώνυμο τραγούδι κλείνουν το άλμπουμ οι Atoms for Peace, δίνοντάς μας το έναυσμα για πολλές κουβέντες γύρω από το όνομα του Yorke. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως το “AMOK” θα ήταν ρηξικέλευθο. Το ήξερες από την αρχή πως δεν θα είναι «εύπεπτο» ούτε και κάτι γλυκανάλατο. Αφού θες τόσο πολύ να το συγκρίνεις με προηγούμενες δουλειές των Radiohead, τότε σβήνει από τον χάρτη το “The King of Limbs” αλλά μέχρι εκεί. Σίγουρα θα βρεις αυτό που θες ανάμεσα στα 9 κομμάτια του δίσκου, θα σε εντυπωσίασει και θα σε κάνει να στήσεις το αυτί σου απορροφώντας μία προς μία όλες τις μελωδίες. Για άλλη μια φορά ο Thom Yorke αποδεικνύει το μεγαλείο του στην experimental ηλεκτρονική μουσική και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ακολουθήσουμε.

Read More

Grizzly Bear – Shields

Ήχος του ’70 στα μέσα του 2012. Με εξαιρετικό τρόπο βλέπουν τις μουσικές της τότε εποχής οι Grizzly Bear, οι τέσσερις τύποι από τη Νέα Υόρκη που πλέον αποτελούν ένα μεγάλο όνομα σε Αμερική και Ευρώπη. Από το 2004 βρίσκονται στην δισκογραφία και έχοντας τρεις δίσκους – με τον πολύ καλό τελευταίο δίσκο να τους προσδίδει και την «απαραίτητη» εμπορικότητα – έχουν την άνεση να ηχογραφήσουν πολύ αξιόλογα τραγούδια. Πριν λίγους μήνες επέστρεψαν με τέταρτο άλμπουμ στα χέρια, το “Shields”, το οποίο τους εκτόξευσε ακόμα υψηλότερα στα charts πολλών χωρών ενώ κατέκτησαν και την δεύτερη θέση στην τελική λίστα της φετινής Blogovision.

Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του δίσκου δεν θα σου μείνει κάποιο riffάκι ή ένα ρεφρέν στο μυαλό. Ωστόσο, είσαι πλήρως ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα που άκουσες και είναι αναπόφευκτο το να ακούσεις ξανά όλα τα τραγούδια από την αρχή. Στο “Shields” κυριαρχούν οι κιθάρες μια παλαιότερης εποχής με λίγη παραμόρφωση ενώ σε πολλά σημεία συναντάμε και μια πιο ακουστική εκδοχή προσδίδοντας και το pop στα κομμάτια. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Sleeping Ute” και κάνει την αρχή για την συνέχεια, η οποία είναι εξαιρετική.
Οι Grizzly Bear γνωρίζουν πολύ καλά να «διαχειριστούν» το indie, ένα indie που δεν σε κουράζει ούτε σε ξενερώνει με απλοϊκές και βαρετές μελωδίες. Τραγούδια όπως το “Yet Again”, “A Simple Answer” ή “Sun in Your Eyes” πραγματικά δεν συναντάς εύκολα. Το “Shields” είναι ένας φοβερός δίσκος που πατάει σε αρκετές διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές μουσικές στάσεις. Αν κάνεις το «λάθος» και τον ακούσεις θα κολλήσεις και μετά δεν έχει γυρισμό. Δοκίμασέ το...

Read More

Swans – The Seer

Για μιάμιση δεκαετία έκαναν θραύση με ό,τι κυκλοφορούσαν, οι μουσικές τους φάνταζαν εξωπραγματικές ενώ η έμπνευση του frontman τους ήταν κάτι παραπάνω από εξωγήϊνη. Οι Swans από το 1982 έως και το 1997 έβαζαν φωτιές με τις post-punk μελωδίες τους μέχρι που αποφάσισαν να διαλυθούν και να αφήσουν σύξυλους όλους τους φανατικούς οπαδούς τους, που πολλοί από τους οποίους μεγάλωσαν με τα τραγούδια τους. Ωστόσο, το 2010 πραγματοποιείται το μεγάλο comeback με την κυκλοφορία του “My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky”, το 11ο στούντιο άλμπουμ για λογαριασμό της αμερικανικής μπάντας. Εξαιρετικός o δίσκος της επιστροφής ενώ οι Swans δεν γύρισαν για τον ντόρο, αλλά γύρισαν για να μείνουν και να ηχογραφήσουν και άλλες εκπληκτικές συνθέσεις. Έτσι, πριν λίγους μήνες έφτασε και το “The Seer” για να αποδείξει, όχι το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι οι Swans, αλλά το πόσο έχουν ανάγκη την δημιουργία και δε την συγκροτημένη και αρκετά σκεπτόμενη δημιουργία.

Το “The Seer” αποτελείται από δύο δίσκους των επτά και τεσσάρων τραγουδιών αντίστοιχα. Η διάρκεια του πρώτου ξεπερνά την μία ώρα και αυτό γιατί το ορχηστρικό ομώνυμο κομμάτι διαρκεί (μόλις) 34 λεπτά. Ο δίσκος είναι για απαιτητικά αυτιά καθώς οι μελωδίες που ακούς δεν είναι "εύπεπτες". Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να βαρεθείς και μένεις αποσβολωμένος ακούγοντας τις ψυχεδελικές νότες των Swans. Όπως ο πρώτος δίσκος, έτσι και ο δεύτερος έχει διάρκεια κάτι παραπάνω από μία ώρα με τα μόλις τέσσερα τραγούδια του. Έτσι, περνάς δύο ώρες παρέα με τους Swans και στο τέλος όχι μονάχα είσαι δικαιωμένος αλλά νιώθεις ευτυχής που έκατσες και άκουσες μια rock διαφορετική, εμπλουτισμένη με ποικίλα μουσικά στοιχεία και φυσικά πάρα πολύ συναίσθημα.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια οι Swans αποτελούσαν μια εξαιρετική διέξοδο στην μουσική βιομηχανία. Το 2010 έφερε την επιστροφή τους και μαζί έναν πολύ καλό δίσκο, με τον οποίο η μπάντα πραγματοποιήσε κίνηση ματ. Πλέον με το “The Seer” οι Swans απλώς ανήκουν στα συγκροτήματα με ιστορικό παρελθόν και απίστευτο μουσικό παρόν και σε εκείνα που αποτελούν πηγή επηρεασμού για άλλες μπάντες.

Read More

Grimes – Visions

Δραστηριοποιείται τα τελευταία 3 χρόνια και έχει καταφέρει ήδη να κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών κριτικών της μουσικής αλλά και να αποκτήσει πολλούς φαν. Η Claire Boucher, ή κατά κόσμο Grimes, έχει κυκλοφορήσει τρεις δίσκους με τους δύο πρώτους να βγαίνουν το 2010 ενώ το τρίτο και καινούριο της άλμπουμ να κυκλοφορεί στις αρχές του 2012. Αμέσως από τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε, η 24χρονη Καναδή εντυπωσίασε πολλούς ακροατές με το ιδιαίτερο στυλ των κομματιών της. Μετά τα “Geidi Primes” και “Haflaxa”, η Grimes επιστρέφει φέτος με 13 τραγούδια και το “Visions”.

Αξιοπερίεργοι στίχοι και μουσικές από έναν άλλο πλανήτη συνθέτουν το μουσικό σκηνικό του δίσκου. Τα beat-άκια δίνουν και παίρνουν δημιουργώντας πολλές φορές, σε συνδυασμό με τα φωνητικά της Grimes, ένα συνοθύλευμα διαφορετικών ειδών μουσικής και γενικά μιας ηλεκτρονικής pop που περνάει από πολλές μουσικές στάσεις. Αυτό άλλοτε κουράζει και άλλοτε εντυπωσιάζει. Στην προκειμένη περίπτωση γίνονται και τα δύο. Όντως είναι κάπως εντυπωσιακό να ακούς μελωδίες που θεωρούνται περίεργες αλλά που έχουν να δώσουν κάτι στον ακροατή την στιγμή που φτάνεις στην τρίτη ακρόαση του δίσκου και λες πως δεν αντέχεις. Ανάμεσα στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις κάποια «εύπεπτα», όπως το πρώτο single “Oblivion”, και κάποια άλλα με τα οποία χάνεις λίγο την μπάλα, όπως το “Circumambient”.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Grimes δεν συνθέτει αυτές τις μελωδίες στην τύχη ή απλώς για να πει πως δημιούργησε κάτι. Αυτά θέλει να πει και αυτά λέει. Πολύ απλά ως μια άλλη Bjork (Biophilia) της οποίας φαίνεται να ακολουθεί τα δισκογραφικά βήματα. Το “Visions” είναι μια καλή δισκογραφική δουλειά από εκείνες που δεν βγαίνουν και συχνά. Οπότε τα 50 λεπτά της συνολικής διάρκειάς του αξίζουν να ακουστούν.

Read More

Animal Collective – Centipede Hz

Τέσσερις τύποι από την Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών κάπου στα μέσα του 2000 ένωσαν τις μουσικές δυνάμεις τους και σχημάτισαν ένα συγκρότημα ονόματι Animal Collective. Από τότε η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα οκτώ δίσκους ενώ αυτές τις μέρες ήρθε και ο ένατος. Μέσα σε 12 χρόνια τα εννιά άλμπουμ είναι αρκετά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όταν η ποσότητα είναι μεγάλη, η ποιότητα θα είναι χαμηλή. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού το 4μελές γκρουπ ηχογραφεί όλα αυτά τα χρόνια καταπληκτικούς δίσκους και έχει δημιουργήσει εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οπότε η κυκλοφορία ενός καινούριου πονήματος από το αμερικανικό συγκρότημα αποτελεί και μία ευχάριστη μουσική είδηση. Έτσι, το “Centipede Hz” είναι έτοιμο να μας βάλει στον κόσμο των Animal Collective από το 2009 και το προηγούμενο “Merriweather Post Pavilion”, το οποίο κάπως άλλαξε ρότα για την μουσική της μπάντας.

Όπως σχολίασε και ένα μέλος του γκρουπ, ο Brian Weitz, στον συγκεκριμένο δίσκο χρησιμοποιήθηκαν μεγαλύτερη ποικιλία οργάνων. Αυτό πιστεύω πως κάνει τα τραγούδια ομορφότερα δίνοντάς τους κάτι το διαφορετικό σε όλη αυτή την πανδαισία ηλεκτρονικών και ψυχεδελικών μελωδιών. Φυσικά, η χορευτική διάθεση δεν λείπει ενώ σε αρκετές στιγμές ο ρυθμός ανεβαίνει πολύ. Το “Centipede Hz” αποτελείται από 12 κομμάτια και δεν μπορείς να πεις πως κάπου γίνεται κοιλιά. Ήδη από τα πρώτα “Moonjock” και “Today’s Supernatural” εντυπωσιάζεσαι και η φόρα που έχει πάρει το γρήγορο τέμπο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Από την άλλη, επόμενο είναι να υπάρχουν και οι κάπως πιο ατμοσφαιρικές και ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, που ακούν στα ονόματα “Rosie Oh”, “Wide Eyed” και “Pulleys”.

Οι Animal Collective αποτελούν ίσως ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα που ξέρουν να συνδυάζουν τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα beat-άκια με ηλεκτρικές κιθάρες, δυνατά κρουστά και, πολλές φορές, άγρια φωνητικά. Όλα αυτά τα στοιχεία αναμειγνύονται και συνθέτουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα ψυχεδελικής και χορευτικής μουσικής. Μπορεί ο προηγούμενος δίσκος να μην άρεσε σε πολλούς φαν της μπάντας, ωστόσο οι David Portner, Noah Lennox, Josh Dibb και Brian Weitz επιστρέφουν στο σημείο όπου έπρεπε να επιστρέψουν. Δηλαδή, στην κορυφή. Το “Centipede Hz” είναι εξαιρετικό άλμπουμ και δεν γίνεται να μην το ακούσεις τουλάχιστον 3-4 φορές, μονάχα επειδή το αξίζουν πολύ τα κομμάτια που περιλαμβάνει.

Read More

John Frusciante – Letur Lefr

Αποτελεί έναν από τους πιο αγαπητούς μουσικούς και συγκεκριμένα κιθαρίστες της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Οι εκατομμύρια φαν που έχει, δεν αποτελούν «δημιούργημα» της προσωπικής του δισκογραφίας, μιας και το συγκρότημα στο οποίο έπαιζε ακούει στο όνομα Red Hot Chili Peppers (I’m With You) και φυσικά δεν γίνεται να μην αποκτήσεις οπαδούς όταν ανήκεις σε μια τέτοια μπάντα. Ο λόγος για τον πρώην κιθαρίστα του γκρουπ από την Καλιφόρνια, John Frusciante, ο οποίος φέτος κλείνει 18 ολόκληρα χρόνια στην δισκογραφία με προσωπικούς δίσκους. Το πρώτο πόνημα κυκλοφόρησε το 1994 και έκτοτε έχει ηχογραφήσει 10 άλμπουμ και 3 ΕΡ, με το 11ο άλμπουμ να έχει ήδη ολοκληρωθεί και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Πριν λίγες μέρες βγήκε το τέταρτο ΕΡ του καλλιτέχνη με τον τίτλο “Letur Lefr” και περιλαμβάνει 5 τραγούδια.

Πρώτα σκαλώνεις με το εξώφυλλο του ΕΡ όπου τραβούν την προσοχή σου τα χρώματα και γενικά το όλο artwork που έχει γίνει από τον 42χρονο μουσικό. Στη συνέχεια, και αφού ακούς τις πρώτες μελωδίες των καινούριων κομματιών σκαλώνεις με τους ήχους του Frusciante. Σίγουρα θέλει να αλλάξει ρότα και να δημιουργήσει κάτι το διαφορετικό από μουσικής άποψης, ωστόσο δεν παύει να είναι κάπως παράξενο για έναν καλλιτέχνη που τον έχουμε συνηθίσει να σολάρει με την ηλεκτρική κιθάρα του. Το “In Your Eyes”, που ανοίγει τον δίσκο, σε μπερδεύει πολύ. Πολλά, διαφορετικά ηλεκτρονικά στοιχεία συνθέτουν την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ένα συνοθύλευμα ηλεκτρονικών στοιχείων. Αφού προσπεράσεις γρήγορα αυτή την παγομάρα, συναντάς το “909 Day” όπου και εδώ επικρατούν τα beat-άκια αλλά με έναν ομαλό τρόπο ενώ προς το τέλος μπαίνουν τα φωνητικά του Frusciante που το κάνουν αρκετά όμορφο το τραγούδι. Το “FM” που έρχεται στην συνέχεια σε μπερδεύει και αυτό με τον δικό του τρόπο. Και αυτό διότι, ακούμε rap και hip hop λόγια, πράγμα που αλλάζει πάλι τα δεδομένα που υπήρχαν μέχρι να ακούσεις το συγκεκριμένο κομμάτι.

Σε γενικές γραμμές, το “Letur Lefr” δεν αποτελεί ένα πολύ καλό ΕΡ. Στα πέντε κομμάτια του έχει τις όμορφες στιγμές του αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ενθουσιάσει. Ίσως γιατί έχουμε συνηθίσει σε άλλα πράγματα τον John Frusciante, όπως το προηγούμενο άλμπουμ του, “The Empyrean”, το οποίο είναι απλώς εξαιρετικό. Από την άλλη, ίσως να ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εντελώς διαφορετικό 2 μήνες πριν την κυκλοφορία του 11ου δίσκου του.
Δύο μέλη των Red Hot Chili Peppers έχουν στραφεί και προς την προσωπική τους δισκογραφία. Τόσα χρόνια το έκανε ο John Frusciante , τώρα το κάνει και ο Flea με το πρώτο του ΕΡ που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες “Helen Burns”. Μπορεί ο Frusciante να μην αποτελεί πλέον μέλος της αγαπημένης μπάντας, ωστόσο πάντα θα μένει αγαπητός για την παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια και για όλα αυτά που συνέβαλλε στις απίστευτες δημιουργίες του συγκροτήματος αλλά και για τις προσωπικές του δισκογραφικές δουλειές

Read More

Flea – Helen Burns

Συγκαταλέγεται στους καλύτερους μπασίστες της εποχής μας. Το παίξιμό του είναι απίστευτο ενώ πολλές φορές που τον ακούς νομίζεις ότι οι χορδές του μπάσου είναι έτοιμες να σπάσουν. Αλλά ο συγκεκριμένος τύπος γνωρίζει τόσο καλά να «συμπεριφέρεται» στο μουσικό του όργανο που δικαίως λαμβάνει τα συγχαρητήρια όλων των φίλων της ροκ, και ειδικά των οπαδών των Red Hot Chili Peppers (I’m With You). Φυσικά, ο λόγος για τον Flea, ο οποίος δεν περιορίζεται στην μεγάλη επιτυχία που έχει με την γνωστή μπάντα και μπαίνει σε διάφορα μουσικά projects, όπως τους Atoms For Peace (The Eraser), το δεύτερο συγκρότημα του Thom Yorke, τραγουδιστή και συνθέτη των Radiohead (King Of Limbs). Φέτος, ο 49χρονος μουσικός κινήθηκε μουσικά μοναχός του, κυκλοφορώντας χθες μέσω του διαδικτύου την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά.
Πρόκειται για ένα ΕΡ έξι τραγουδιών, το οποίο ο Flea αποφάσισε να διαθέσει για κατέβασμα, δίνοντας ο καθένας όσα χρήματα θελήσει ή και δωρεάν. Τα κομμάτια γράφτηκαν από τον ίδιο τον μπασίστα, εκτός από ένα όπου έβαλε το χεράκι της και η Patti Smith (Banga). Σύμφωνα με τον ίδιο, ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από έναν χαρακτήρα της νουβέλας Jane Eyre. Τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους είναι ορχηστρικά ενώ ο ήχος τους δεν μοιάζει καθόλου με τις μουσικές των Peppers.

Το “333” ανοίγει τον δίσκο με κάποια ψυχεδέλεια, καθώς το τέμπο πάει κι έρχεται με ηλεκτρονικούς ήχους την στιγμή που το τραγούδι κλείνει έτσι όπως ξεκινάει, με πιάνο το οποίο δένει πολύ όμορφα με τα ηλεκτρονικά στοιχεία. Το δεύτερο “Pedestal of Infamy” ηρεμεί κάπως τα πράγματα όσον αφορά τον ρυθμό ενώ το “A Little Bit of Sanity” αναμειγνύει ξανά το πιάνο με τους ηλεκτρονικούς ήχους, μαζί με τα beat-άκια που κρατάνε την γραμμή του τραγουδιού. Στην συνέχεια, ακολουθεί το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο περιλαμβάνει μονάχα πιάνο και είναι το μοναδικό που έχει στίχους, όπου ερμηνεύει η Patti Smith. Την κορυφή του δίσκου αποτελεί το τελευταίο κομμάτι, “Lovelovelove”, στο οποίο συναντάμε την χορωδία του ωδείου του Silverlake, αποτελούμενη από ενήλικες και μικρά παιδιά. Σου δημιουργείται μια ευφορία ακούγοντας να μπαίνει η χορωδία στην μέση του τραγουδιού ενώ ακριβώς πριν έχεις περάσει από τα ψυχεδελικά μονοπάτια του “333 Revisited”.
Το “Helen Burns” αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη πως ο Flea είναι ένας καταπληκτικός μουσικός, του οποίου οι μουσικές ματιές δεν περιορίζονται καθόλου. Οι μουσικές του είναι εξαιρετικές και σε ταξιδεύουν ενώ ταυτόχρονα δεν είναι κοινότυπες. Δεν γνωρίζω αν ο Flea ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εξεσυζητημένο αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το έκανε με την καρδιά του και το αποτέλεσμα είναι φοβερό.

Read More

Sigur Ros – Valtari

Βρίσκονται στην δισκογραφία εδώ και 15 χρόνια. Ποτέ δεν αναζήτησαν την δημοσιότητα, ποτέ δεν διαφημίστηκαν άσκοπα, ποτέ δεν προσπάθησαν να συνθέσουν κάτι για να εντυπωσιάσουν. Πλέον έχουν γίνει γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο μονάχα με την μουσική τους. Το κατάφεραν με την «αλήθεια» που κρύβει η μουσική τους αλλά και με την αυθεντικότητα που έχουν οι ίδιοι. Αποτελούν μουσικό πρότυπο για πολλές μπάντες από αρκετές χώρες ενώ τον δρόμο που χάραξαν ακολουθούν με επιτυχημένο τρόπο οι Rokkuro που έχουν ήδη αποκτήσει το δικό τους φανατικό κοινό. Ο λόγος για τους Ισλανδούς Sigur Ros που πλέον έχουν γράψει την δική τους ιστορία στην παγκόσμια μουσική σκηνή και συνεχίζουν να συνθέτουν μελωδίες από έναν άλλον πλανήτη, τον δικό τους.

Τέσσερα χρόνια μετά το “Með suð í eyrum við spilum endalaust” (μακάρι να μπορούσα και να το προφέρω) η 4μελής μπάντα από την πρωτεύουσα της Ισλανδίας επιστρέφει με οκτώ καινούρια τραγούδια, στον δίσκο με τον τίτλο “Valtari”. Μας είχαν «προειδοποιήσει» πριν λίγους μήνες, με το live άλμπουμ “Inni” που είχαν κυκλοφορήσει, πως φέτος είναι η χρονιά της δισκογραφικής τους επιστροφής. Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες δεν γινόταν να μην υπάρχουν και σε αυτή τη δουλειά του συγκροτήματος, με το ηλεκτρονικό στοιχείο να ξεπηδά από το πουθενά ακόμη περισσότερο από τα προηγούμενα άλμπουμ, όπως είχε «διαπιστώσει» μετά την ηχοφράφηση και ο ίδιος ο frontman, Jonsi. Το “Eg Anda” κάνει το ξεκίνημα του δίσκου με την μακροσκελή μελωδική εισαγωγή του η οποία σταδιακά πιάνει έναν ρυθμό με την ηλεκτρική κιθάρα και με τα λόγια που μπαίνουν. Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Varuo” το οποίο προς το τέλος του μπλέκει στις απαλές νότες τα ρυθμικά κρουστά, πράγμα που το κάνει δυναμικά όμορφο. Με τον ίδιο τρόπο ενορχηστρώνεται και το επόμενο κομμάτι, “Rembihnutur”, ενώ από κει και πέρα επικρατεί η συνηθισμένη Sigur Ros ηρεμία. Μια μουσική ηρεμία απίστευτη, με τα φωνητικά να σου χαϊδεύουν το τύμπανο και τις ατμοσφαρικές μελωδίες να σε ταξιδεύουν.

Στο “Valtari” είναι εμφανής η απουσία των δυνατών κρουστών και του μπάσου, όργανα τα οποία έδιναν μια δυναμική στα κομμάτια των Ισλανδών. Μπορεί με τα Ισλανδικά να μην καταλαβαινούμε οι περισσότεροι απολύτως τίποτα, ωστόσο η απαλότητα των τραγουδιών και η αρμονία με τις γλυκές μελωδίες κάνουν τα λόγια οικεία στο άκουσμα. Πλέον για να ακούσεις Sigur Ros δεν χρειάζονται ενδοιασμοί. Ξέρεις πως το υλικό που ηχογραφούν είναι άρτια προσεγμένο και σε μεγάλο βάθος εμπνευσμένο. Μπορεί το “Valtari” να μην αποτελέσει τον δίσκο ορόσημο για το συγκρότημα και να μην εντυπωσιάσει πλήρως τους οπαδούς του, ωστόσο είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Read More

Night On Earth – Second Hand

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς της εποχής μας είναι αναμφισβήτητα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Εδώ και 2,5 δεκαετίες συνθέτει καταπληκτικές μουσικές δημιουργίες που σε αγγίζουν και τσακίζουν κόκαλα. Συνδυασμός της παράδοσης με τον σύγχρονο ροκ κόσμο δημιουργούν ένα απίστευτο μουσικό αποτέλεσμα που μονάχα ο Λαρισαίος καλλιτέχνης – σε συνεργασία με τους μουσικούς του πάντα – γνωρίζει να ενορχηστρώνει με τέλειο τρόπο. Πέρα τούτου, όμως, κυκλοφορεί ένα άλμπουμ με συνθέσεις του Θανάση Παπακωνσταντίνου, με μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Οι Night On Earth σχηματίστηκαν το 2004 και 2 χρόνια μετά κυκλοφορούν τον ντεμπούτο τους δίσκο ενώ το 2008 διασκευάζουν με τον δικό τους τρόπο μουσικές δημιουργίες του γνωστού τραγουδοποιού.

Το “Second Hand” αποδεικνύει πως όταν υπάρχει έμπνευση, ακόμη και κομμάτια που είναι χιλιοτραγουδισμένα μπορούν να διασκευαστούν με τέτοιο τρόπο που να εντυπωσιάζουν. Οι «Γλώσσες του Κάμπου» ανοίγουν τον δίσκο χρησιμοποιώντας στιχάκια από διάφορα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου ενώ στη συνέχεια ακολουθούν funky αλλά και ηλεκτρισμένες μελωδίες. Η υπέροχη φωνή της Σοφίας Σαρρή καρφώνεται αμέσως στο μυαλό σου, μια και τα φωνητικά της δίνουν αίγλη στα κομμάτια. Αρκετά τραγούδια είναι διασκευασμένα με έναν πιο ελεύθερο και αγγλικό στίχο, ξεφεύγοντας από την φόρμα που τους έχει φορέσει ο Παπακωνσταντίνου. Η εκτέλεση που αποτελεί την (δική μου) κορυφή του άλμπουμ είναι η εξαιρετική διασκευή του «Άτμαν», ένα κομμάτι που βρίσκεται στον «Βραχνό Προφήτη» σε ερμηνεία του Γιάννη Αγγελάκα.
Το καλό με το “Second Hand” είναι ότι δεν απευθύνεται μόνο στους ακροατές των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Και κάποιος που δεν έχει ακούσει ποτέ Θανάση, μπορεί εύκολα να μπει στον κόσμο των Night On Earth και να λατρέψει τον δίσκο. Αφού η 8μελής μπάντα έχει βάλει το χεράκι της στα κομμάτια έτσι ώστε να μην καταλαβαίνεις κιόλας ότι είναι διασκευές.
Η φωτογραφία είναι του Νίκου Νικολόπουλου (fridge.gr)

Read More

Zola Jesus – Conatus

Έκανε το πρώτο δισκογραφικό της βήμα στα μέσα του 2009 με το ντεμπούτο της άλμπουμ “The Spoils”. Μπορεί η συγκεκριμένη δουλειά να πέρασε κάπως απαρατήρητη, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορεί το “Stridulum II” με το οποίο σκούντηξε λίγο τον κόσμο της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Χωρίς να λείψει πολύ καιρό, επανέρχεται με τον τρίτο κατά σειρά δίσκο της με τίτλο “Conatus”. Ο λόγος για την Zola Jesus (ή Nika Roza Danilova όπως είναι το πραγματικό της όνομα) η οποία στα 22 της χρόνια έχει καταφέρει να κυκλοφορήσει εκπληκτικές συνθέσεις. Έτσι, το “Conatus” έρχεται στο τέλος του 2011 για να απογειώσει την ρωσικής καταγωγής τραγουδοποιό.

Ο δίσκος δεν αποτελεί καμιά εξηζητημένη δημιουργία. Όμως αυτή η απλότητα της ερμηνείας της Zola Jesus, απλότητα που παρατηρείται και στις συνθέσεις φτάνει για να λατρέψεις τα τραγούδια της. 11 κομμάτια, στο καθένα από τα οποία η νεαρή τραγουδοποιός δίνει την προσωπική της πινελιά με το συνολικό αποτέλεσμα να κρίνεται τουλάχιστον εξαιρετικό. Σε ένα μπαλαντοειδές τοπίο ακούμε να ξεπηδούν ηλεκτρικές κιθάρες, hip hop στοιχεία αλλά και beat-άκια. Δεν μπαίνω στον κόπο να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, διότι δεν σε αφήνουν τα ίδια τα κομμάτια να επιλέξεις μια και ο δίσκος είναι πολύ καλά «δομημένος».
Παρόλο το νεαρό της ηλικίας της, η Zola Jesus φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά που βαδίζει μουσικά. Αποτελεί μια εξαιρετική συνθέτρια και ερμηνεύτρια ενώ στις δισκογραφικές της δουλειές φαίνεται η άνεση και ο αέρας που έχει. Το “Conatus” είναι ένας τρομερός δίσκος, οπου καθιερώνει την Zola Jesus στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα και ο οποίος αποτελεί τον προάγγελο για εκείνο το άλμπουμ που θα κάνει εκατομμύρια ακροατές να μιλούν για χάρη της (αν φυσικά δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής αυτό).

Read More

The Boy – When You Grow Up Your Heart Dies

Όταν η έμπνευση δεν τελειώνει ποτέ... Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει στον Αλέξανδρο Βούλγαρη, ο οποίος κυκλοφορεί δύο δίσκους μέσα στο 2011. Το καλοκαίρι μάς παρουσίασε την «Ηλιοθεραπεία», ένα από τα ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφορεί ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “When You Grow Up Your Heart Dies”, σε αγγλικούς στίχους. Ο The Boy αποδεικνύει πόσο παραγωγικός αλλά και πόσο δημιουργικός είναι, καθώς είναι πολύ δύσκολο να κυκλοφορήσει καλλιτέχνης 2 δίσκους μέσα σε λίγους μήνες, και οι δύο δίσκοι να είναι καταπληκτικοί.

 Στο “When You Grow Up Your Heart Dies” ο νεαρός τραγουδοποιός «πιάνει» ένα ευρύτερο ακροατήριο συγκριτικά με την «Ηλιοθεραπεία», η οποία ήταν αρκετά πιο δύσπεπτο άλμπουμ. Εδώ, λοιπόν, αφήνει για λίγο την ηλεκτρική κιθάρα και επικεντρώνεται περισσότερα στον ηλεκτρονικό ήχο και στα πλήκτρα. Μία επίσης στροφή του Βούλγαρη είναι ο στίχος, όπου από ελληνικός έγινε αγγλικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι καλλιτέχνες που ερμηνεύουν ξένο στίχο έχουν τη δυνατότητα να πουν και μια «βλακεία» παραπάνω, πράγμα που στον ελληνικό στίχο δεν γίνεται καθώς θα φανεί πολύ «βλακεία». Αυτό έχει ως αντίκτυπο να μην έρχεται ο ακροατής κόντρα με τις, κατά πολλούς, προσβλητικές λέξεις που έβαζε ο Αθηναίος τραγουδοποιός στα λόγια του. Όσον αφορά τωρα το δίσκο, το “Stroke My Dick A Bit” έχει εντυπωσιάσει αμέσως με τον υπόλοιπο δίσκο να πλαισιώνεται από εμπνευσμένες συνθέσεις.
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έχει καταφέρει ήδη να αφήσει το στίγμα του, πηγαίνοντας κιόλας κόντρα στη ροή των πραγμάτων αλλά και της μόδας. Και φαίνεται πως δεν επηρεάζεται από καμία δάφνη και ότι θα κάνει αυτό που γνωρίζει και που τον κάνει, πάνω απ’ όλα, ευτυχισμένο. Να συνθέτει όπως εκείνος θεωρεί σωστά.

Read More

Charlotte Gainsbourg - Stage Whisper

Έγινε γνωστή για την ηθοποιϊα της και τους ρόλους σε επιτυχημένες ταινίες του κινηματογράφου.
Ωστόσο, δεν έμεινε εκεί καθώς η καλλιτεχνική της φλέβα χτυπούσε εδώ και χρόνια και για τη μουσική. Έτσι, η Charlotte Gainsbourg, κόρη του πασίγνωστου Γάλλου καλλιτέχνη Serge Gainsbourg που διέπρεψε τη δεκαετία του '70, γεμίζει το ιστορικό της - εκτός από τους πολλούς ρόλους σε ταινίες - με τέσσερις δίσκους δημιουργημένους εξ ολοκλήρου από την ίδια. Το 2011 αποδείχθηκε εξαιρετική χρονιά για την 40χρονη Γαλλίδα, καθώς μετά τον συνπρωταγωνιστικό ρόλο στο "Melancholia" του Lars von Trier, κυκλοφορεί στα τέλη του χρόνου τον τέταρτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Stage Whisper".

2 χρόνια μετά το καταπληκτικό "IRM", του οποίου την παραγωγή είχε επιμεληθεί ο Beck, η τραγουδοποιός συνεχίζει με την ίδια συνταγή επιτυχίας και συναντούμε την ίδια συνεργασία στο δεύτερο τραγούδι του δίσκου "Paradisco". Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Η Charlotte κυκλοφορεί ένα διπλό άλμπουμ, όπου στον πρώτο δίσκο μας παρουσιάζει 8 νέα κομμάτια ενώ στο δεύτερο γνωστά κομμάτια που ηχογραφήθηκαν σε συναυλίες της. Εξαιρετικό ξεκίνημα με το "Terrible Angels", κομμάτι που είχε κυκλοφορήσει στις 5 Σεπτεμβρίου με τη μορφή ΕΡ. Η συνέχεια ανήκει στο "Paradisco" του Beck που ερμηνεύει τρομερά η Gainsbourg. Το ηλεκτρονικό στοιχείο αναλαμβάνει την υπόθεση στο "All The Rain", ενώ αμέσως τα beats πέφτουν και τον κυρίαρχο ρόλο παίρνει η κιθάρα στο μπαλαντοειδή "White Telephone". Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το "Anna", στο οποίο όμως το τέμπο δίνουν τα κρουστά. Η Γαλλίδα τραγουδοποιός μας  αποχαιρετά με μια κιθάρα μονάχα στο φανταστικό "Memoir" και μας μεταβιβάζει στα ζωντανά της κομμάτια. Σε αυτά πετυχαίνουμε μια αρκετά όμορφη διασκευή του "Just Like a Woman" του Bob Dylan και κομμάτια από το "IRM".
Η Charlotte Gainsbourg γενικά το έχει στο αίμα της. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να μην το έχει με τέτοιους "καλλιτεχνικούς" γονείς. To "Stage Whisper" αποτελεί έναν καταπληκτικό δίσκο, με τα ηλεκτρονικά του στοιχεία αλλά και με τον ερωτισμό που βγάζει μέσα από τα κομμάτια του. Αδιαμφισβήτητα αξίζει πολλών ακροάσεων το συγκεκριμένο άλμπουμ.

Read More

Nefeli Walking Undercover – Τα Μολύβια - Κομάντος

Με την πρώτη ακρόαση πιστεύεις πως έχεις να κάνεις με τραγουδοποιό που βρίσκεται στον χώρο της δισκογραφίας πολλά χρόνια. Σε αυτη τη σκέψη σε οδηγεί η ώριμη φωνή της, οι στίχοι αλλά και η μουσική της που αν μη τι άλλο είναι πλούσια με όμορφα μελωδικά στοιχεία. Όλα αυτά για μια καλλιτέχνιδα που προφανώς υπάρχει χρόνια στο κουρμπέτι του δισκογραφικού χώρου. Ωστόσο, όλα αυτά τα αναφέρουμε όχι για μια μεγάλη (ηλικιακά) τραγουδοποιό αλλά για την μόλις 22χρονη Νεφέλη Λιούτα. Πριν κάμποσες μέρες, συγκεκριμένα στις 30 Οκτωβρίου, η νεαρή Νεφέλη κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της δίσκο με τίτλο «Τα Μολύβια – Κομάντος».

                                                                                                    (Φωτογραφία : Θόδωρος Βρανάς)
Η Νεφέλη δεν είναι μονάχη της στην ηχοφράφιση του δίσκου της. Έχει διαρκώς μαζί της τον πολυτιμότερο μουσικό βοηθό της, το βιολί. Η δύναμη των τραγουδιών βρίσκεται στο ότι δεν είναι κομμάτια για μία μόνο ακρόαση και το σημαντικότερο, ότι οι στίχοι είναι ελληνικοί (εκτός ενός τραγουδιού), πράγμα που δεν περιμένεις καθώς ακούς μια experimental – folk μελωδία. Το «Spedale» ανοίγει το δίσκο με όμορφο τρόπο, ενώ το αμέσως επόμενο «Το ρε και το μι από την ηρεμία» σε κάνει να φτιάχνεις τις εικόνες που έχει η νεαρή τραγουδοποιός στο κεφάλι της. Όμορφη στιγμή αποτελεί ο «Ο Μικρός Πρίγκηπας» και αρκετά συγκινητικοί οι στίχοι του «Χρήστου», ο οποίος φαίνεται να άφησε αυτό τον κόσμο νωρίς. Τα «μολύβια – κομάντος» κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα σε όλη τη διάρκειά τους, κλείνοντας αυτο το μουσικό ταξίδι με το ομώνυμο κομμάτι τους.
Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ακούς δίσκους χαμηλού μπάτζετ και να βγαίνουν αριστουργήματα. Σε αυτη τη κατηγορία ανήκει ο δίσκος της Nefeli Walking Undercover, όπως μας συστήνεται η ίδια. Και αυτό επειδή αναφέρει πως γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει ακόμα στην Αθήνα και περπατάει «υπό κάλυψη». Μετά τα εξαιρετικά «Μολύβια – κομάντος» δεν μπορώ να σκεφτώ τί να περιμένουμε στο μέλλον από τη Νεφέλη Λιούτα. Μάλλον κάτι ακόμη πιο όμορφο και το ίδιο - ή και παραπάνω - ώριμο.

Read More

Florence and the Machine – Ceremonials

Λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να γίνουν πασίγνωστοι και να κατακτήσουν τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ του κόσμου από τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Σε αυτούς τους λίγους ανήκει η τραγουδοποιός Florence Welch μαζί με το «μηχανισμό» της. Δύο χρόνια μετά το αριστουργηματικό ντεμπούτο “Lungs” και τις πολλές επιτυχίες που άφησε πίσω του, η 6μελής μπάντα από το Λονδίνο επιστρέφει ακόμη καλύτερη με το “Ceremonials”. Με τη πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά με πολύ καλά τραγούδια.

Το “Ceremonials” ανοίγει τις πόρτες του με το “Only If For A Night”, μια όμορφη εισαγωγή για την ακόμα ομορφότερη συνέχεια. Το “Shake It Out” έρχεται για να σου αποδείξει γιατί το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι ένα από τα καλύτερα που υπάρχουν τώρα και γιατί η Florence Welch εμπνέεται τρομερά. Αποτελεί το πρώτο single του δίσκου και δικαίως βάζει υποψηφιότητα για το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς. Μπορεί να αποτελεί το πρώτο single, ωστόσο το πρώτο κομμάτι που κυκλοφόρησε επισήμως είναι το αμέσως επόμενο, “What The Water Gave Me”. Ό,τι αναφέρθηκε πάνω για το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ, ισχύει και για αυτό, δηλάδή καταπληκτικό. Δε γίνεται να μην υποκληθείς στους στίχους, στη μουσική και στα φωνητικά της κοκκινομάλλας τραγουδοποιού, με τα οποία το τραγούδι γίνεται «βασιλικό» και να σε απογειώνει. Προσωπικά, δε πιστεύω πως μπορούσαν να υπάρχουν ομορφότερα singles για τη προώθηση του δίσκου. Στη συνέχεια, υπάρχει η εξαιρετική μπαλάντα “Never Let Me Go”, όπου δεν περνάει απαρατήρητη. Το “No Light, No Light”, επίσης, είναι εξαιρετικό τραγούδι, πολύ δυνατό. Η επόμενη στάση που θα κάνεις ονομάζεται “Heartlines” και θα μείνεις αρκετή ώρα, αφού δε γίνεται να μη το ξανακούσεις και αυτό. Ο δίσκος κλείνει με τα “Spectrum”, “All This And Heaven Too” και “Leave My Body”. Διαλέξτε και πάρτε το καλύτερο, αν και αναγκαστικά θα διαλέξετε και τα τρία. Υπάρχει και η deluxe edition του “Ceremonials”, στην οποία εμπεριέχονται και άλλα τέσσερα τραγούδια και τρεις, αρκετά όμορφες ακουστικές διασκευές των “Shake It Out”, “Breaking Down”, “Heartlines”. Επιπλέον, ακούμε το “What The Water Gave Me” σε μια demo εκτέλεση.

Τα συνεχή δυνατά φωνητικά από πίσω που υπάρχουν σε κάθε κομμάτι, από τη μία μπορεί να απογειώνουν το τραγούδι αλλά από την άλλη μπορεί να κουράσουν μετά από αρκετές ακροάσεις. Οι Florence and the Machine αρχίζουν να αποκτούν εμπορικότητα , ωστόσο αυτό δε πιστεύω πως φαίνεται. Δύο μήνες πριν φύγει το 2011, κατά πάσα πιθανότητα γνωρίζουμε τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Το “Ceremonials” έχει όλα αυτά που πρέπει να έχει ένα άλμπουμ για να βρίσκεται στη κορυφή. Πλην ελαχίστων τραγουδιών, το άλμπουμ μπορεί να χαρακτηριστεί πως αποτελείται μόνο από πανέμορφα singles. Με δυο δίσκους μονάχα, το βρετανικό συγκρότημα έχει καταφέρει να εδραιωθεί στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, προσφέροντας τρομερή μουσική και φοβερούς στίχους. Το θέμα είναι, βέβαια, μέχρι πότε θα αντέξει η Florence Welch να γράφει τέτοια τραγούδια. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε τις τρομερές και φοβερές συνθέσεις της.

Read More

Tom Waits – Bad As Me

Ναι, είναι γεγονός! Ένας από τους σημαντικοτέρους μουσικούς των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, επιστρέφει με ολοκαίνουριο μουσικό υλικό. Ο Tom Waits μετά από επτά χρόνια κυκλοφορεί το 17ο άλμπουμ του, με τίτλο “Bad As Me”. Η έμπνευση του συγκεκριμένου κυρίου μάλλον δεν τελειώνει ποτέ και εκεί που αρχίζαμε να πιστεύουμε πως θα απομακρυνθεί από τη δισκογραφία, με τελευταίο δίσκο το “Real Gone” το 2004, μας δίνει τη δυνατότητα να ακούσουμε φρέσκα του τραγούδια.

 Σε αυτές τις ηχογραφήσεις ο αειθαλής καλλιτέχνης από την Καλιφόρνια συνεργάζεται με πληθώρα μουσικών, όπως ο Keith Richards αλλά και ο Flea των Red Hot Chili Peppers. Από την αρχή ο Waits μας επιστρέφει στις παλιές εποχές των καλών, αυθεντικών blues και με το “Chicago” αρχίζει η περιπλάνηση στα μονοπάτια του καλλιτέχνη. Η φωνή του σε ενθουσιάζει στο “Raised Right Men”, στο οποίο κυριαρχούν τα τρομερά πλήκτρα μιας άλλης εποχής. Ηρεμία με το “Talking at The Same Time” και ξέφρενος χορός στο αμέσως επόμενο “Get Lost”. Δυνατές στιγμές του δίσκου αποτελούν το “Back in The Crowd” και το ομώνυμο τραγούδι. Αίσθηση προκαλεί το “Satisfied” με την ηλεκτρική κιθάρα να κατακτιέται από τον γερόλυκο της ροκ και των Rolling Stones, Keith Richards. Το “Bad As Me” θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί δίσκο μιας προηγούμενης δεκαετίας, και μάλιστα πολύ επιτυχημένο.
Δε χρειάζεται να μιλήσουμε για κάτι παραπάνω, όσον αφορά δισκογραφική δουλειά του Tom Waits. Απλά ο καλλιτέχνης είναι πολύ μεγάλος μουσικός και εμείς τυχεροί που απολαμβάνουμε καινούρια κομμάτια. Συνεχίζει να το αποδεικνύει εν έτει 2011 με το “Bad As Me”, το οποίο αποτελεί ένα ακόμη λιθαράκι στη μουσική από τον 61χρονο τραγουδοποιό, όπως τόσα άλλα που έχει βάλει κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας πορείας του.

Read More

The Boy – Ηλιοθεραπεία

Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, ή κατά κόσμο The Boy, συνεχίζει να εκφράζει το παλμό της εποχής μέσω της δισκογραφίας του. Συστήθηκε στον κόσμο μέσα από το μουσικό σχήμα “Mary and The Boy”, ενώ πλέον κινείται στο δικό του δρόμο. Μετά το “Please Make Me Dance” (2009) και το «Κουστουμάκι» (2010), επανέρχεται με το τρίτο σόλο άλμπουμ του, με τίτλο «Ηλιοθεραπεία». Ο The Boy συνεχίζει τους «ενοχλητικούς» και ωμούς στίχους, οι οποίοι πολλές φορές γίνονται βρωμόλογα. Αυτό δεν αναιρεί, όμως, την ουσία των λόγων του.

Η «Ηλιοθεραπεία» σε ενθουσιάζει από το πρώτο κομμάτι, αν έχεις ακούσει προηγούμενους δίσκους του Βούλγαρη. Αν όχι, θα παραξενευτείς και θα σκεφτείς «τί στο καλό ακούω;». Αν συνεχίσεις την ακρόαση, όμως, θα καταλάβεις πως έχεις να κάνεις με έναν σπάνιο καλλιτέχνη και ένα τρομερό δίσκο. «Κόψε το χέρι», λοιπόν, για άνοιγμα, με το ρυθμό ζεϊμπέκικου μέσα από τα κρουστά και την ηλεκτρική κιθάρα. Στους στίχους χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως τη πιο φθηνή πουτάνα, όπου όμως δεν την αφήνουμε εμείς για τίποτα. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το επόμενο, δεύτερο τραγούδι, με τίτλο «Δεν πονάει». Επίσης, μεγάλη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί η τριάδα που βρίσκεται στη μέση του δίσκου, «Αυτί», «Κυρία Χ Αλήθεια Λέω» και «Ξαπλώστρες Φέρετρα». Το τελευταίο δε, αποτελεί πολύ δυνατό τραγούδι, απεικονίζοντας έυστοχα τη κοινωνία στην οποία ζούμε. Ο δίσκος έχει αρκετά αδύναμα σημεία που κουράζουν, μέχρι τον «Άνθρωπο» που εντυπωσιάζει και αυτό στιχουργικά. Τέλος, κλείνει με το δικό του «Εθνικό Ύμνο».

Δε γνωρίζω αν ο Αλέξανδρος Βούλγαρης είναι ασυμβίβαστος (εξάλλου δεν εχει νόημα αυτό), το μόνο σίγουρο είναι όμως ότι οι στίχοι του και οι μουσικές του δεν έχουν ξαναυπάρξει. Ή θα βγάλεις αμέσως το δίσκο ή θα τον ξανακούσεις απευθεία. Με το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα, τα λόγια θα σου μείνουν μέσα σου, πράγμα πολύ δύσκολο για έναν καλλιτέχνη. Η μουσική του Boy είναι δύσκολη και οι στίχοι του «ενοχλούν». Ίσως, να βαρεθείς σε κάποια τραγούδια, ωστόσο θα σε κάνει να τον ακούσεις πολλές φορές ακόμα. Και αυτό, γιατί, κατ’ εμέ, δεν κυκλοφορούν παρόμοιες δισκογραφικές δουλειές. Η «Ηλιοθεραπεία» είναι ένα τρομερό άλμπουμ και ο Boy ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η εναλλακτική μουσική σκηνή. Στο δίσκο θα βρείτε και το πρώτο μυθιστόρημα του Boy, με τίτλο «Μαύρο Αίμα».

Read More