The Black Angels – Indigo Meadow

Ολοένα και περισσότερες μπάντες ξεφυτρώνουν και παίζουν μουσικές των 60’s και 70’s. Εν έτει 2013 έχουμε γυρίσει για τα καλά σε εκείνες τις εποχές όπου η ψυχεδελική ροκ μεσουρανούσε. Την ίδια δουλειά κάνουν και οι Black Angels από το Τέξας οι οποίοι φέτος κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους. Από το 2006 μέχρι και πρόπερσυ είχαν στην πλάτη τους τρία άλμπουμ και κάποια ΕΡs. Το “Indigo Meadow”, όπως ονομάζεται το καινούριο πόνημα της αμερικανικής μπάντας, παρουσιάζει όλη την καλή διάθεση να σε γυρίσει κάμποσες δεκαετίες πίσω, τότε που το garage και τα «παιδιά των λουλουδιών» βρίσκονταν στην επικαιρότητα.

Οι Black Angels με το νέο τους δίσκο μπαίνουν ακόμα περισσότερο στα μουσικά μονοπάτια εκείνων των εποχών καθώς ακολουθούν μια πιο κιθαριστική πορεία. Υπάρχουν, βεβαίως, και τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα αλλά σε μικρότερη συχνότητα. Το “Indigo Meadow” πάντως μας τα μπερδεύει κάπως. Δείχνει να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ατμόσφαιρα της τότε εποχής και αυτό ίσως κουράζει. Υπάρχουν τραγούδια που σε υπνωτίζουν και σε κάνουν να χάνεσαι στις παραμορφωμένες μελωδίες. Από την άλλη, θα ακούσεις και κομμάτια τα οποία είναι αξιόλογα και η επανάληψή τους είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, τα 13 τραγούδια που απαρτίζουν τον δίσκο δημιουργούν ένα συνοθύλευμα «βρώμικων» ήχων που κουράζει με εξαίρεση το τελευταίο “Black Isn’t Black” που διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα. Οι Black Angels δεν είναι φυσικά για χαντάκωμα διότι η συνολική δισκογραφία τους έχει αποδείξει πως δεν πρόκειται για μια τυχαία ή πρόχειρη μπάντα ασχέτως που το “Indigo Meadow” ζητάει αρκετές υποχωρήσεις σου.

Read More

Miles Kane – Don’t Forget Who You Are

Οπαδός – λάτρης – συνεχιστής της βρετανικής rock-pop μουσικής με (κλασικό) είδωλο τον John Lennon. Ίδιο σινάφι με εκείνο των Oasis και γενικότερα της ηλεκτρικής κιθαριστικής μελωδίας που βασιλεύει στην Μεγάλη Βρετανία. Τον γνωρίσαμε από τους Last Shadow Puppets. Ο Miles Kane έδειχνε, από την εποχή που συνεργαζόταν με τον Alex Turner των Arctic Monkeys (Suck It And See), πως διαθέτει την έμπνευση και το μεράκι. Πριν δυο χρόνια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο “Colour of the Trap”, το οποίο ήταν αρκετά καλό. Φέτος, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο και 11 καινούρια τραγούδια.

Το “Don’t Forget Who You Are” αναμενόταν πολύ από τους οπαδούς της αγγλικής σχολής. Εξ αρχής γνωρίζεις πως αυτό που θα ακούσεις είναι ένας αμιγώς βρετανικός rock-pop ήχος. Ο δίσκος ανοίγει με πολύ γρήγορο ρυθμό και την κιθάρα του Kane να παίρνει αμέσως φωτιά στο εναρκτήριο “Taking Over”. Η συνέχεια όχι μόνο παραμένει ίδια αλλά το τέμπο ανεβαίνει ολοένα και συνεχώς. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ θα σου μείνει αμέσως με το πιασάρικο ρεφρέν του ενώ ο 27χρονος Βρετανός συνεχίζει να κυμαίνεται στους κλασικούς δρόμους που τον έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή, το “Out of Control” δείχνει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Miles Kane από τις μπαλάντες των Oasis ή των Arctic Monkeys.

Ο δίσκος στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να συμπαθείς την εν λόγω μουσική σκηνή θα ζοριστείς να αγαπήσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα σε τραβήξουν από το πρώτο άκουσμα αλλά ο Miles Kane δεν κάνει το επόμενο βήμα με την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του. Παραμένει επαναπαυμενος στα ίδια επίπεδα του προηγούμενου "Colour of the Trap".  Συμπαθητικά riffακια και τραγούδια που έχουν τα φόντα να γίνουν μικρές επιτυχίες αλλά μέχρι εκεί. Το “Don’t Forget Who You Are” είναι πιασάρικο, έχει κομμάτια που θα ακούσεις αρκετές φορές αλλά δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Καλύτερα Last Shadow Puppets παρά solo καριέρα για έναν Miles Kane, όμως, που κινείται σε καλά και ενδιαφέρουσα μουσικά μονοπάτια.

Read More

Black Rebel Motorcycle Club – Specter At The Feast

Καινούρια κυκλοφορία από τους Black Rebel Motorcycle Club θεωρείται πάντα σημαντικό / ευχάριστο μουσικό γεγονός. Το συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο είχε ξεκινήσει πολύ δυναμικά στις αρχές των 00’s με το ομώνυμο άλμπουμ τους να σκαρφαλώνει στις πρώτες θέσεις των charts πολλών χωρών. Έκτοτε, ακολούθησαν άλλοι δύο δίσκοι μέχρι το 2005 που κρατούσαν την μπάντα ψηλά. Όμως, η επιστροφή τους το 2007 δεν ήταν καλή με το τότε πόνημά τους να είναι αδιάφορο ενώ μέχρι και σήμερα τα άλλα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν δεν εντυπωσίασαν. Φέτος, οι Black Rebel Motorcycle Club επιστρέφουν με τον έβδομο δίσκο τους, ο οποίος τιτλοφορείται “Specter At The Feast”.

Μεγάλη αλλαγή στην ζωή της μπάντας προκάλεσε ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του frontman, Robert Levon Been, ο οποίος εργαζόταν ως μηχανικός ήχου και στην ουσία ήταν το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος. Μετά από το τραγικό συμβάν, οι Black Rebel Motorcycle Club μπήκαν στο ψυγείο ενώ το μουσικό μέλλον τους ήταν αμφίβολο. Ωστόσο, η έμπνευση και η δημιουργία δεν έφυγαν από το καλιφορνέζικο τρίο, το οποίο επέστρεψε φέτος με 12 ολοκαίνουρια τραγούδια. Τραγούδια που βγάζουν συναίσθημα (ίσως αυτό οφείλεται στο παραπάνω συμβάν) παραπάνω από ότι μας έχει συνηθίσει η μπάντα, αφήνοντας κάπως στην άκρη το rock ‘n’ roll που ίσως να περιμένεις να ακούσεις. Βέβαια, υπάρχει η τριάδα των “Hate The Taste”, “Rival” και “Teenage Disease” στα μέσα του δίσκου που σου φέρνει τους παλιούς καλούς BRMC στο μυαλό αλλά και το προτελευταίο “Sell It”.

Από και και πέρα με εξαίρεση το “Let The Day Begin”, το άλμπουμ κινείτα σε ρηχά νερά. Και τα παραπάνω κομμάτια που δίνουν μια μεγαλύτερη δυναμική δεν φαίνονται ικανά να σε εντυπωσιάσουν. Είναι σα να μην έχει αλλάξει κάτι για την αμερικανική μπάντα και αντί να προχωρούν μπροστά, κάνουν βήματα προς τα πίσω. Ο δίσκος περιέχει κάποια σημεία που πορώνουν αλλά μέχρι εκεί και αυτή η αλλαγή ρότας που κάνουν δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύ καλή. Οι Black Rebel Motorcycle Club όσο και να προσπαθούν δεν πατάνε τέρμα τα γκάζια όπως πριν μια δεκαετία όπου μας εντυπωσίαζαν με την δεμένη και κολλητική μουσική τους.

Read More

The Men – New Moon

Το όνομά τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το απίστευτο / τρομερό / εξαιρετικό / πορωτικό “Leave Home” που είχαν κυκλοφορήσει το 2011. Όχι μόνο συζητιέται το συγκρότημα για τον συγκεκριμένο δίσκο αλλά ακόμα ακούγονται φανατικά όλα τα κομμάτια του. Τότε οι The Men μας είχαν γυρίσει στα 90’s, τις «βρώμικες» κιθάρες και την όλη ένταση που επικρατούσε εκείνη την περίοδο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά επιστρέφουν με το “Open Your Heart”, με το οποίο έβαλαν την βάση για μια μεγαλύτερη χρονοκάψουλα καθώς με αυτό το πόνημα μας γύρισαν ακόμα πιο παλιά, αφήνοντας κάπως τα παραμορφωνμένα ηλεκτρικά στοιχεία. Για να έρθουν φέτος ξανά και να χωθούν για τα καλά στην δεκαετία του ’70 και να «ηρεμήσουν» για τα καλά τα μουσικά όργανά τους.

Τρόπος του λέγειν να «ηρεμήσουν» τα μουσικά όργανα, μιας και οι Men ούτε τώρα τα αφήνουν σε ησυχία. Το ολόφρεσκο “New Moon”, λοιπόν, κατέφθασε με σκοπό η μπάντα από τη Νέα Υόρκη να μας τρελάνει για μια ακόμη φορά. Τα πρώτα σχόλια για τον δίσκο είναι είτε διθυραμβικά είτε απαξιωτικά. Και αυτό, διότι από την μία τα τραγούδια του άλμπουμ παραπέμπουν – με εξαιρετικό τρόπο κατ’ εμέ – σε μια πολύ αγαπημένη μουσική περίοδο. Από την άλλη, όμως, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του “Leave Home” (και άρα της δεκαετίας του ’90) δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δεχθούν αυτή την μικρή αλλαγή ρότας που πραγματοποιούν οι Men. Μια αλλαγή που έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή στις ρίζες του punk, δηλαδή ενός punk σε αποχρώσεις country και folk.

Ο δίσκος αποτελείται από 12 τραγούδια και χωρίζεται σε 6 και 6. Το πρώτο μισό αναφέρεται στην αλλαγή που πραγματοποιεί το συγκρότημα ενώ στο δεύτερο μισό πατάει λυσασμένα το γκάζι της garage μουσικής. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι τα πρώτα κομμάτια δεν διαθέτουν δυναμισμό. Το “Half Angel Half Light” ροκάρει με την μελωδικότητά του. Το ίδιο πράττουν και τα επόμενα “The Seeds” και “I Saw Her Face”. Και φτάνουμε στο “The Brass” με το οποίο μπαίνουμε στα γνώριμα μονοπάτια των Men. Πολύ γρήγορο τέμπο, παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς που όσο και να τα κυνηγάς δεν πρόκειται να τα φτάσεις. Με ένα διάλειμμα στο “Bird Song”, το οποίο κατευνάζει τους τόνους καπως, τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια αραδιάζουν με μιας τον σκληρό ήχο της garage μουσικής. Το “New Moon” που παρουσίαζει δύο πρόσωπα δικαιώνει τελικά όλους τους οπαδούς των Men. Έχει την όμορφη rock των 60’s και 70’s, ταυτόχρονα όμως έχει και τον γρήγορο punk / garage ήχο που λατρέψαμε από τη Νεοϋρκεζικη μπάντα. Όσο και να το θέλεις, δεν αρκείσαι σε λίγες ακροάσεις του δίσκου.

Read More

Alabama Shakes – Boys & Girls

6 μήνες αργότερα έχει προκληθεί ένας κάποιος μουσικός πανικός γύρω από το όνομα Alabama Shakes. Βάζεις τον δίσκο τους να τον ακούσεις και συμβαίνει ένα μοναδικό πράγμα. Ήδη από τις πρώτες μελωδίες έχεις κολλήσει και διαπιστώνεις πως η μπάντα που ακούς δείχνει πολύ δεμένη και στέκεται αρκετά καλά στα πόδια της. Έλα μου, όμως, που το συγκρότημα πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στην δισκογραφία και όλα αυτά που ακούς αποτελούν μέρη από την πρώτη δουλειά των Alabama Shakes. Όπως καταλαβαίνουμε και από το όνομα, το 4μελές γκρουπ προέρχεται από την Alabama των Ηνωμένων Πολιτειών και μέσα σε λίγους μήνες έχει κατακτήσει την soul, funk rock σκηνή.

Το “Boys & Girls” έχει ήδη δεχθεί διθυραμβικές κριτικές, με αποτέλεσμα μια υποψηφιότητα για τα βραβεία Grammy, και φυσικά το αξίζει και με το παραπάνω. Όλα τα κομμάτια του είναι συνθέσεις δημιουργημένες από τα χεράκια των ίδιων των Alabama Shakes. Το “Hold On” ανοίγει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Η αμερικανική μπάντα δίνει μια φρεσκάδα σε μια παλιά και κάπως «παραγκωνισμένη» μουσική, την οποία οι 4 Αθηναίοι της Alabama παρουσιάζουν στο άλμπουμ τους με απίστευτο τρόπο. Η εκρηκτική και συνάμα μελαγχολική φωνή της Brittany Howard ανατριχιάζει με το συναίσθημά της. Ωστόσο, και η υπόλοιπη τριάδα του συγκροτήματος, Zac Cockrell, Steve Johnson, Heath Fogg, δίνει την δική της μαεστρία στα 11 τραγούδια του άλμπουμ. Η εναλλαγή στην διάθεση είναι πλήρως επιτυχημένη, καθώς μέχρι την μέση του δίσκου περίπου οι Alabama Shakes μας ανεβάζουν υπερβολικά την διάθεση και μας πωρώνουν.
Εξαιρετικές στιγμές αποτελούν τα “I Found You”, “Hang Loose και “I Ain’t The Same” ενώ το ομώνυμο κομμάτι αποδεικνύει πως η μπάντα μπορεί να συνθέσει και πιο χαμηλών τόνων κομμάτια που ανατριχιάζουν. Ο δίσκος κάνει το εξής θαυμαστό πράγμα. Και οπαδός της blues – soul να μην είσαι πολύ, θα σε κάνει να λατρέψεις τέτοιου είδους μελωδίες. Όσο γραφικοί κι αν γινόμαστε δεν γίνεται να μην αναφέρουμε ξανά και ξανά πως το “Boys & Girls” αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά για ένα συγκρότημα που πλέον ανήκει στα αγαπημένα μου και που θα απασχολήσουν αρκετά στο μέλλον, τους τρομερούς Alabama Shakes.

Read More

The Raveonettes – Observator

Πριν ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησαν τον πέμπτο τους δίσκο, “Raven In The Grave”, ο οποίος, η αλήθεια είναι, πως δεν ενθουσίασε πολύ. Οι Raveonettes έχουν εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως και δικαίως, αφού δίσκοι όπως το “Pretty in Black” και “Lust Lust Lust” δεν παύουν να ακούγονται μέχρι και σήμερα μανιωδώς. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να μην είχαν φανατικό κοινό και στη Ελλάδα, πράγμα που φαίνεται από τις συχνές επισκέψεις τους για συναυλίες και τον αριθμό κόσμου που μαζεύουν. Δεν άργησαν όμως να επιστρέψουν και φέτος το φθινόπωρο έβγαλαν το έκτο άλμπουμ τους με εννέα καινούρια τραγούδια και με τον τίτλο “Observator”.

Ήδη από πολύ νωρίς έχουν βγει τέσσερα singles από τα συνολικά εννέα κομμάτια του δίσκου. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι κάτι θα αξίζει από το άλμπουμ. Όντως... Όχι μονάχα κάτι αλλά από την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως αυτός ο δίσκος αξίζει. Ο ήχος των Raveonettes κυμαίνεται στα συνηθισμένα πλαίσια του ντουέτου από την Δανία, δηλαδή γλυκιά pop που αρκετές φορές σε γυρίζει σε παλιές δεκαετίες συνδυασμένη με μια επίσης γλυκιά «βρωμιά». Με το “Young and Cold” ο δίσκος ανοίγει με μεγάλη χορευτική διάθεση ενώ στην συνέχεια οι τόνοι πέφτουν κάπως με την τριάδα των singles. “Observations”, “Curse The Night” και “The Enemy” ηρεμούν κατά πολύ την κατάσταση με τα απαλά πλήκτρα και φυσικά την πολύ γλυκιά φωνή της Sharin Foo. Έρχεται, όμως, το εκπληκτικό “Sinking With The Sun” να ανεβάσει τον ρυθμό. Η συνέχεια παραμένει ίδια καθώς προς το κλείσιμο τα “Downtown” και “You Hit Me” μας απογειώνουν για να έρθει το τελευταίο “Till The End” με τα δυνατά κρουστά και μαζί του να αναπολύσουμε το μισάωρο που μόλις πέρασε.
Με το προηγούμενο άλμπουμ “Raven In The Grave”, μπορεί να χαλαστήκαμε. Αλλά οι Raveonettes γύρισαν πολύ γρήγορα πίσω για να «επουλώσουν» την άσχημη στιγμή και να κυκλοφορήσουν ένα πολύ καλό δίσκο. Το “Observator” είναι ό,τι πρέπει για τον φθινοπωρινό καιρό και τον ερχόμενο χειμώνα.

Read More

Jack White – Blunderbuss

Ο Jack White αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικού. Είναι από εκείνους τους «ενοχλητικούς» που δεν σε αφήνουν καθόλου στην ησυχία σου. Ότι και να πιάσει θα το κάνει χρυσό (τις περισσότερες φορές και πλατινένιο), αναρίθμητα τραγούδια του αποτελούν ύμνους στην μουσική σκηνή της ροκ ενώ μοιάζει σαν μηχανή αστείρευτης έμπνευσης. Με την Meg White και τους White Stripes κατάφερε να καταπλήξει την παγκόσμια βιομηχανία της μουσικής με δίσκους – αριστουργήματα που αναμφισβήτητα θα μείνουν στην ιστορία. Ωστόσο, ο Αμερικανός μουσικός δεν έμεινε εκεί καθώς δημιούργησε τους Raconteurs, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει δύο επιτυχημένα άλμπουμ και αργότερα τους Dead Weather, με την Alison Mosshart στα φωνητικά, που και με αυτούς ηχογράφησε δύο στούντιο άλμπουμ.

Ο Jack White από πέρσι έχει αφοσιωθεί στην σόλο καριέρα του, ηχογραφώντας ολοκαίνουρια τραγούδια για τη νέα του δισκογραφική δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο “Blunderbuss”. Δεν περιορίζεται βέβαια μονάχα σε αυτό, καθώς συμμετείχε πριν κάποιους μήνες στα φωνητικά ενός κομματιού στον εκπληκτικό δίσκο του Danger Mouse, “Rome”, ενώ δημιούργησε και μια γυναικεία ροκ μπάντα, τις Black Belles. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος τα έχει όλα. Λίγο από ροκ του στυλ White Stripes, κάτι ψιλά από country, αρκετό blues. Εξάλλου, ο White έχει εκφράσει εδώ και πολλά χρόνια την αγάπη του για τα blues και οι δουλειές του των τελευταίων χρόνων στρέφονταν προς τα εκεί. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο, “Love Interruption”, εντυπωσίασε με τους «θανατηφόρους» στίχους του. Από τη μία η παιδικότητα και ο χαρωπός τόνος της μελωδίας και από την άλλη οι αντιφατικοί στίχοι, αναμειγνύονται μεταξύ τους καταφέρνοντας να σου δημιουργήσουν μια ανεξήγητη ευφορία.

Το “Sixteen Saltines” σίγουρα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ. Αμιγώς White Stripes ήχος, βάζοντας φωτιά στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Jack White σου καρφώνει την μελωδία αμέσως στο μυαλό σου. Κομμάτι που σου μένει από την πρώτη κιόλας ακρόαση και γίνεται τραγούδι της χρονιάς άνετα. Αμέσως μετά, το “Freedom at 21” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο. Οι γραμμές μπάσου και ντραμς αντίστοιχα διατηρούν τον ρυθμό στα ύψη ενώ το ηλεκτρικό πιάνο προσφέρει μια ξεχωριστή νότα, ένα όργανο με το οποίο έχουμε συνηθίσει τον Jack White. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο country μονοπάτια, με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να περιέχει βιολί και να μας θυμίζει κάτι από Bob Dylan. Με το “Hypocritical Kiss” ο μουσικός από το Michigan αποδεικνύει για πολλοστή φορά το λόγο που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους των τελευταίων ετών στο είδος του. Το δεύτερο μισό του “Blunderbuss” ανοίγει με τον αμείωτο ρυθμό που μας άφησε το πρώτο μισό. Σε πιο blues καταστάσεις, το “Weep Themselves To Sleep” με ενθουσίασε με το κλασικό πιάνο να δίνει μάχη με τα ηλεκτρικά στοιχεία που χώνει χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο Jack White. Γενικά τα τραγούδια που κλείνουν τον δίσκο, όπως τα “I Guess I Should Go To Sleep” και “Take Me With You When You Go”, είναι σα να έρχονται από μια πολύ μακρινή εποχή, όταν το blues ήταν αυθεντικό.

Στα 36 του χρόνια κιόλας ο Jack White έχει πραγματοποιήσει απίστευτα πράγματα στην παγκόσμια δισκογραφία, πράγματα που άλλοι μουσικοί χρειάστηκαν δεκαετίες για να τα πετύχουν. Μπορεί να «στεναχωρεί» τα εκατομμύρια οπαδών των White Stripes με την μη επανένωσή τους, ωστόσο δεν μας αφήνει σύξυλους από μουσικής άποψης. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του είναι τουλάχιστον αριστουργηματικός, απλά χαίρεσαι να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος ρουφώντας κάθε νότα του, κάθε στίχο του. Το “Blunderbuss” κυκλοφορεί από την δισκογραφική του ίδιου του Jack White, την Third Man Records, ενώ φυσικά δεν είναι μοναχός του σε αυτή την ηχογράφηση. Περικλείεται από τους Ruby Amanfu (δεύτερα φωνητικά), Emily Bowland (μπάσο, κλαρινέτο) και Brooke Wagonner (ηλεκτρικό πιάνο).

Read More

The Black Belles – The Black Belles

Με τη πρώτη ματιά τρομάζεις και αναρωτιέσαι τί μπορεί να συνθέτουν τέσσερις μαυροφορεμένες γυναίκες μαζί. Όταν ακούς, όμως, το δίσκο τους συνειδητοποιείς πως ένα τέτοιο μουσικό γκρουπ έλειπε. Πίσω από αυτή την επιτυχία που ονομάζεται The Black Belles δεν θα μπορούσε να μην βρισκόταν ο Jack White. Ο παντός καιρού μουσικός – στιχουργός – παραγωγός ανακάλυψε την γυναικεία τετράδα και δεν άφησε την ευκαιρία να τη συμπεριλάβει στο label του Third Man Records, με αποτέλεσμα το Δεκέμβριο του 2011 να κυκλοφορήσουν το πρώτο άλμπουμ τους, με τον ομώνυμο τίτλο του συγκροτήματος.

 Το “The Black Belles” σε αρπάζει από την αρχή και σε στριφογυρίζει ανελέητα μέχρι να παραδεχτείς ότι το γυναικείο rock ‘n’ roll δεν έχει πεθάνει. Και ο συγκεκριμένος δίσκος όντως αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα πως η σκηνή με γυναίκες πίσω από μια ηλεκτρική κιθάρα ή ένα μπάσο ή τα ντραμς υπάρχει ακόμα. Από το “Leave You With a Letter”, με το οποίο καταλαβαίνεις πως θα περάσεις όμορφα με αυτό το άλμπουμ, μέχρι το θυελώδη “Honky Tonk Horror” τα ριφάκια αλλά και τα κιθαριστικά σόλο πάνε και έρχονται. Για το ομορφότερο κομμάτι, αν γίνεται να βγάλεις κάποιο, κονταροχτυπιούνται τα “Breathing Down My Neck” και “Pushing Up Daisies”. Στο κλείσιμο του άλμπουμ τα “Not Tonight” και “Hey Velda” «υπενθυμίζουν» πως κανένα τραγούδι δεν έχει συμπεριληφθεί μόνο και μόνο για να γεμίσει ο δίσκος, με το καθένα του να εντυπωσιάζει ολοένα και περισσότερο.
Φυσικά το μαγικό του χεράκι έχει βάλει και ο Jack White, που πιστεύω χωρίς εκείνον το όλο πράγμα δεν θα προχωρούσε. Έχει όμως τον τρόπο να απογειώνει κάθετι μουσικό εγχείρημα και στο τέλος να εντυπωσιάζει. Η αρχή ήταν εξαιρετική για τις Black Belles, ωστόσο αρκεί να δούμε πόσο μπορεί να κρατήσει η φάση του γυναικείου γκρουπ γιατί ομολογουμένως είναι μια δύσκολη φάση.

Read More

The Black Keys – El Camino

Πέρσι ταρακούνησαν για τα καλά το μουσικό στερέωμα της indie, garage και γενικά της alternative rock με το αριστουργηματικό “Brothers” αλλά και πιο παλιά με το "Rubber Factory". Δίσκος που συνεχίζει να ακούγεται μανιωδώς, και δικαίως. Οι Black Keys φτάνουν αισίως στο έβδομο στούντιο άλμπουμ τους, ακριβώς ένα χρόνο μετά. Τίτλος του δίσκου είναι “El Camino” και καταλαβαίνεις από την πρώτη ακρόαση πως η μπάντα από το Ohio δεν κυκλοφόρησε πέρσι μια τυχαία επιτυχία αλλά ήρθε για να μείνει.

 Το “El Camino” είναι ένας φοβερός δίσκος με το rock ‘n’ roll να συνεχίζεται από το περσινό άλμπουμ του συγκροτήματος. Εξαιρετικό ξεκίνημα με το πρώτο single “Lonely Boy”, με τον ρυθμό της rock ‘n’ roll να μπαίνει αμέσως μέσα σου. Με τα ίδια γκάζια συνεχίζουμε στο “Dead and Gone”, ενώ το ντουέτο επιστρατεύει ξανά τον Danger Mouse (Rome) στην παραγωγή, μία από τις καλύτερες επιλογές μουσικών και ειδικά στη παραγωγή. Ο χορευτικός ρυθμός συνεχίζεται και στο τρίτο κατά σειρά κομμάτι του δίσκου, με τίτλο “Gold On The Ceiling”. Αμέσως μετά, στο “Little Black Submarines” πέφτει ο τόνος για λίγο όμως, αφού πρόκειται μια πανέμορφη μπαλάντα όπου στη συνέχεια εξελίσσεται σε ξέσπασμα. Ο δίσκος συνεχίζει στο ίδιο φόντο, δηλαδή να ροκάρει ασταμάτητα, με ωραίες στιγμές να αποτελούν τα “Sister” και “Stop Stop”.
Οι Dan Auerbach και Patrick Carney, σε συνδυασμό με την υψηλή παραγωγή του Danger Mouse, παρουσιάζουν στα τέλη του 2011 έναν εξαιρετικό δίσκο. Το “El Camino” είναι ένας γνήσιος rock ‘n’ roll – garage rock δίσκος, με τα τραγούδια του να μένουν. Πού μπορεί να φτάσει το συγκεκριμένο συγκρότημα; Ήδη έφτασε στη κορυφή και από ότι φαίνεται έχει να δώσει πολλά ακόμα.

Read More

Arctic Monkeys – Suck It And See

Συμπεριλαμβανόταν στις καλύτερες μπάντες της δεκαετίας των ‘00s. Ο Alex Turner και η παρέα του έκαναν εκατομμύρια οπαδούς της indie και garage rock να τους παραδεχτούν. Μπορεί να υπήρχε μια «κοιλιά» με τη προηγουμένη δουλειά τους “Hambug”, ωστόσο το συγκρότημα από τη Μεγάλη Βρετανία επανήλθε κυριολεκτικά στη κορυφή με το φετινό τους άλμπουμ “Suck It And See”. Το λιτό εξώφυλλο σε προδιαθέτει για κάτι πολύ καλό, ενώ ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» (ήταν η επιγραφή στον τοίχο του κτιρίου όπου έμενε ο πρωταγωνιστής).

Στο άκουσμα του δίσκου δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει για έναν απλό και πρόχειρο δίσκο. Από την αρχή οι «μαϊμούδες» κρατάνε το δυναμικό και σύγχρονο ροκ στυλ, με εξέραιση την ήρεμη στιγμή του άλμπουμ στο “Love Is Laserquest”.

 Όμορφο άνοιγμα με το “She’s Thunderstorm” και το “Black Treacle”. Η συνέχεια ακόμη καλύτερη,με τα επόμενα κομμάτια που ακολουθούν να έχουν γίνει γνωστά εδώ και καιρό, μιας και είχαν κυκλοφορήσει πριν ο δίσκος να βγει στα δισκοπωλεία. Μιλάμε για την τριάδα των “Brick By Brick”, “The Hellcat Spangled Shalalala” και “Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair”, η οποία απογειώνει το “Suck It And See”. Κατά τη γνώμη μου,το κομμάτι που αξίζει προσοχή είναι το “Piledriver Waltz”,ένα όμορφο ποπ-ροκ τραγούδι με τρομερούς στίχους. Όπως προαναφέρθηκε, ακολουθεί η ήρεμη στιγμή του άλμπουμ, ενώ προς το κλείσιμο συναντούμε και το ομώνυμο τραγούδι.
Το “Suck It And See” αξίζει να βρίσκεται στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2011. Καταφέρνει να στείλει τους Arctic Monkeys στην κορυφή των βρετανικών ροκ συγκροτημάτων. Το εν λόγω γκρουπ φωνάζει πως βρίσκεται στο προσκήνιο της ροκ σκηνής, με τον καλύτερο τρόπο, προσφέροντας έναν πάρα πολύ καλό δίσκο, αποδεικνύοντας ότι η κιθαριστική ροκ-ποπ μουσική όχι μόνο ζει αλλά είναι και πολύ καλή.

Read More

Berlin Brides – Modern Celibacy

Τα τελευταία χρόνια η εγχώρια μουσική σκηνή γίνεται όλο και καλύτερη. Νέοι καλλιτέχνες δείχνουν ότι μπορούν να δημιουργούν μελωδίες φρέσκες και να εξάγουν τη μουσική τους στο εξωτερικό, ενώ ήδη στο εσωτερικό να έχουν κάνει πάταγο. Τι πιο ελπιδοφόρο μήνυμα γα την ελληνική μουσική σκηνή αυτοί οι καλλιτέχνες. Σε αυτούς ανήκει και το ντουέτο των Νατάσα Γιανναράκη και Μαριλένα Ορφανού με το όνομα “Berlin Brides”. “Modern Celibacy” ονομάζεται το πρώτο τους άλμπουμ, παρουσιάζοντας στοιχεία από garage, punk και electro.
Απανωτά χτυπήματα δεχόμαστε κατά τη διάρκεια των 12 τραγουδιών του δίσκου απο το synthesizer, τα φωνητικά της Νατάσας και τα κρουστά. Δυνατά ανοίγει το άλμπουμ με το φανταστικό “Ballad for the Touch-Deprived”, για το οποίο γυρίστηκε το πρώτο video clip του συγκροτήματος. Το “Hit and Run” σε συνδυασμό με το “Paralyzed”, αλλά και το “Failure to Wank” δίνουν την απόλυτη δύναμη και απογείωση στον δίσκο. Υπάρχει, βέβαια, και το ήρεμο σημείο (όχι όμως και άσχημο) στο “Rubberize”, ενώ προς το τέλος συναντούμε ένα γαλλο-ισπανόφωνο κομμάτι, το “Ete Athenien”.

Οι «νύφες του Βερολίνου» μας συστήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Δίνοντάς μας απλόχερα το ταλέντο τους. Με πολύ ωραίες και ανεβαστικές μελωδίες και αυτοβιογραφικά στοιχεία δύσκολα κάποιος να μην λατρέψει τη μουσική τους. Ήδη έχουν παίξει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού (με σημαντικότερη παρουσία στο Artrocker του Λονδίνου) και του εσωτερικού και αναμένουμε και άλλες όμορφες μελωδίες αναμειγνυόμενες με ροκ και electro στοιχεια.

Read More