Grizzly Bear – Shields

Ήχος του ’70 στα μέσα του 2012. Με εξαιρετικό τρόπο βλέπουν τις μουσικές της τότε εποχής οι Grizzly Bear, οι τέσσερις τύποι από τη Νέα Υόρκη που πλέον αποτελούν ένα μεγάλο όνομα σε Αμερική και Ευρώπη. Από το 2004 βρίσκονται στην δισκογραφία και έχοντας τρεις δίσκους – με τον πολύ καλό τελευταίο δίσκο να τους προσδίδει και την «απαραίτητη» εμπορικότητα – έχουν την άνεση να ηχογραφήσουν πολύ αξιόλογα τραγούδια. Πριν λίγους μήνες επέστρεψαν με τέταρτο άλμπουμ στα χέρια, το “Shields”, το οποίο τους εκτόξευσε ακόμα υψηλότερα στα charts πολλών χωρών ενώ κατέκτησαν και την δεύτερη θέση στην τελική λίστα της φετινής Blogovision.

Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του δίσκου δεν θα σου μείνει κάποιο riffάκι ή ένα ρεφρέν στο μυαλό. Ωστόσο, είσαι πλήρως ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα που άκουσες και είναι αναπόφευκτο το να ακούσεις ξανά όλα τα τραγούδια από την αρχή. Στο “Shields” κυριαρχούν οι κιθάρες μια παλαιότερης εποχής με λίγη παραμόρφωση ενώ σε πολλά σημεία συναντάμε και μια πιο ακουστική εκδοχή προσδίδοντας και το pop στα κομμάτια. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Sleeping Ute” και κάνει την αρχή για την συνέχεια, η οποία είναι εξαιρετική.
Οι Grizzly Bear γνωρίζουν πολύ καλά να «διαχειριστούν» το indie, ένα indie που δεν σε κουράζει ούτε σε ξενερώνει με απλοϊκές και βαρετές μελωδίες. Τραγούδια όπως το “Yet Again”, “A Simple Answer” ή “Sun in Your Eyes” πραγματικά δεν συναντάς εύκολα. Το “Shields” είναι ένας φοβερός δίσκος που πατάει σε αρκετές διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές μουσικές στάσεις. Αν κάνεις το «λάθος» και τον ακούσεις θα κολλήσεις και μετά δεν έχει γυρισμό. Δοκίμασέ το...

Read More

Silver Linings Playbook

Ο Pat Solitano παίρνει εξιτήριο από το ψυχιατρικό ίδρυμα στο οποίο έχει περάσει τους τελευταίους οχτώ μήνες της ζωής του, και επιστρέφει στο σπίτι των γωνιών του. Οι γονείς του προσπαθούν να τον βοηθήσουν να σταθεί πάλι στα πόδια του και να ξεπεράσει τα προβλήματά του, στόχος αυτού όμως είναι να ανακτήσει την παλιά του ζωή και κυρίως την γυναίκα του, η οποία δεν θέλει να τον ξαναδεί. Η ζωή του θα αρχίσει να γίνεται καλύτερη από την στιγμή που θα γνωρίσει την Tiffany, μια κοπέλα με τα προβλήματα που παλεύει με τον δικό της τρόπο να τα ξεπεράσει. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένα δέσιμο που θα φέρει μια μοναδική αισιοδοξία στην ζωή και των δύο.

Ο σκηνοθέτης του The Fighter, David O. Russell , επιστρέφει με μια ταινία αφιερωμένη στην ζωή και στην αισιοδοξία με την οποία πρέπει να την βλέπουμε. Η ιστορία της ταινίας, που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο, μιλάει για τα προβλήματα που έχει ο κάθε άνθρωπος αλλά με την βοήθεια των συνανθρώπων του μπορεί να τα προσπεράσει. Ο πρωταγωνιστής Solitano είναι με μια πρώτη ματιά ο πιο τραγικός χαρακτήρας της ταινίας, αλλά στη συνέχεια γίνεται φανερό πως ο κάθε ήρωας έχει το δικό του ιδιαίτερο πρόβλημα. Η επιτυχία της ταινίας είναι η μίξη του δράματος με το κωμικό και το ρομαντικό στοιχείο που φτιάχνει ένα όμορφο αποτέλεσμα που “μιλάει” σε όλους.

Μοναδικές επιλογές είναι αυτές του cast, καθώς όλοι οι ηθοποιοί είναι πολύ ταιριαστοί και βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό. Την παράσταση όμως, εκτός του πρωταγωνιστικού διδύμου, κλέβει ο μεγάλος Robert De Niro (Red Lights, Being Flynn) στον ρόλο του πατέρα που αποζητά το δέσιμο με τον γιο του. Στον ρόλο του Solitano βρίσκεται ο, αναπάντεχα καλός, Bradley Cooper ενώ από τον ρόλο της Tiffany ξεχωρίζει με την τρομερή της ερμηνεία η Jennifer Lawrence (The Hunger Games, House at the End of the Street), που δείχνει πως έχει την δυνατότητα να ξεκινήσει μια δυνατή καριέρα.

Το Silver Linings Playbook είναι μια όμορφη ταινία που καταφέρνει να απευθύνεται σε πολύ μεγάλου εύρους κοινό και να περνάει μια πραγματική αύρα αισιοδοξίας. Η πραγματική επιτυχία έρχεται από το εύστοχο χιούμορ και τις πολύ καλές ερμηνείες του cast. Το σύνολο είναι τόσο καλό που τελικά προτάθηκε για οχτώ Όσκαρ, με σοβαρές ελπίδες να κερδίσει κάποια από αυτά.

Read More

Monika – Primal

Αποτελεί ίσως το πιο «καυτό» όνομα τώρα στην εγχώρια μουσική σκηνή. Ανερχόμενο αστέρι δεν την λες διότι εδώ και πέντε χρόνια έχει κάνει αίσθηση και όλοι μιλούν για εκείνη. Το 2008 πραγματοποιεί το δισκογραφικό της ξεκίνημα με το “Avatar”, το οποίο εντυπωσίασε και έκανε την Μόνικα Χριστοδούλου γνωστή στο ευρύ κοινό. Το τραγούδι “Over The Hill” παίζεται ακόμα φανατικά στα ραδιόφωνα ενώ για όσους ήταν δύσπιστοι η 28χρονη καλλιτέχνις επέστρεψε με τον δεύτερο δίσκο της, “Exit”, ο οποίος ήταν μακράν καλύτερος σε παραγωγή και ενορχήστρωση και ανέβασε την Monika αρκετά σκαλοπάτια ψηλότερα. Φέτος, και με τις ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποιεί στην Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών – για τις οποίες όλοι όσοι έχουν πάει μιλούν με τα καλύτερα λόγια – η τραγουδοποιός, ενώ ετοιμάζει το τρίτο της άλμπουμ, κυκλοφορεί ένα ΕΡ.

Το ΕΡ περιλαμβάνει έξι ολοκαίνουρια τραγούδια και τιτλοφορείται “Primal”. Το στοίχημα είναι αν μπορέσει η Monika να κρατηθεί εκεί που έχει φτάσει διότι ο πήχης είναι ήδη ψηλά για εκείνη. Ο δίσκος ανοίγει με το ερωτικό “Birds” όπου επισημαίνει και την πιο λιτή μουσική της Ελληνίδας τραγουδοποιού. Όχι ότι είναι κάτι φτωχό σε ενορχήστρωση αλλά δεν συναντούμε τα πολυάριθμα πνευστά και έγχορδα. Αντιθέτως βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή της η ηλεκτρική κιθάρα που δεν πολυεμφανιζόταν παλαιότερα. Στην συνέχεια, έρχεται το “Hand in Hand” που κάνει την διαφορά ανάμεσα στα έξι κομμάτια ενώ το “Make Me Fly” που ακολουθεί αποτελεί και το πιο «εξωστρεφές» τραγούδι του ΕΡ με το ηλεκτρονικό στοιχείο και τα πνευστά να κάνουν την εμφάνισή τους.

Τέταρτο κομμάτι είναι το “Moonlight” με το οποίο η τραγουδοποιός κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδά της χωρίς να ξεφεύγει μουσικά ενώ το "Forever Yours", που και αυτό δεν διαφέρει αρκετά, είναι ίσως το κορυφαίο μεταξύ των έξι. Ο δίσκος κλείνει με ένα τραγούδι για τα Χριστούγεννα και με αυτό η Monika μας προετοιμάζει για το τρίτο της επερχόμενο άλμπουμ. Λογικό οι προσδοκίες να είναι μεγάλες καθώς οι μέχρι τώρα αποδείξεις της μαρτυρούν πως η συγκεκριμένη κοπέλα είναι για μεγάλα πράγματα. Ωστόσο, η ελαφρότητα των τραγουδιών της δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Στιχουργικά δεν είναι σε υψηλό σημείο ασχέτως ότι η παραγωγή και οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ καλές (πράγματα που βοηθιούνται από την εμπορικότητα). Δυστυχώς, το “Primal” φανερώνει πως η Monika δεν μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της μπροστά στις προηγούμενες δουλειές της και ότι επαναπαύεται σε συνθέσεις που που την ανέδειξαν.
 

Read More

Dredd

Μεγάλα μέρη του πλανήτη έχουν καταστραφεί πια μετά από πολλούς πολέμους και οι εναπομείναντες άνθρωποι, για να προστατευτούν από την ραδιενέργεια, έχουν μαζευτεί στις μεγαλουπόλεις. Αυτές εκτείνονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις και κατοικούνται από τεράστιους πληθυσμούς. Για την αστυνόμευση αυτού του κόσμου μέσα στις πόλεις έχει δημιουργηθεί το σώμα των Δικαστών, οι οποίοι είναι αστυνομικοί που όμως μπορούν να δικάσουν και να εκτελέσουν επί τόπου όποιον κρίνουν ένοχο. Στην Mega-City One, ο Δικαστής Dredd προσπαθεί να σταματήσει την Ma-Ma, αρχηγό μιας παράνομης εγκληματικής οργάνωσης που είναι υπεύθυνη για την πώληση ενός νέου ναρκωτικού, του Slo-Mo.

Ο χαρακτήρας από το διάσημο κόμικ “2000 ΑD” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά την cult μεταφορά του 1995 με τον Sylvester Stallone. Αυτή τη φορά στην τύχη του αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης Pete Travis ( Vantage Point ) και ο σεναριογράφος Alex Garland (Sunshine , 28 Days Later , Never Let Me Go). Η ταινία θυμίζει σε ύφος το The Raid μεταφερόμενο στο μέλλον, καθώς η συνεχόμενη δράση εξελίσσεται μέσα σε μια φουτουριστική πολυκατοικία στην οποία βέβαια κατοικούν χιλιάδες άνθρωποι. Η φωτογραφία είναι πολύ καλή και μεταφέρει τέλεια το δυστοπικό περιβάλλον, όπως και τα ειδικά εφέ στα οποία φαίνεται πως έχει δοθεί εξαιρετική σημασία, ειδικά στην super slow-motion τεχνική η οποία προσθέτει δόσεις ψυχεδέλειας στην ταινία.

Το παράξενο στο Dredd είναι πως ενώ φαίνεται από το ύψος της παραγωγής πως η ταινία είχε υψηλούς στόχους, το σενάριό της είναι τόσο απλοϊκό που θυμίζει επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, μακριά φυσικά από τα διαμάντια που μας έχει δώσει ο Alex Garland στο παρελθόν. Αυτό έρχεται σε ακόμα μεγαλύτερη αντιπαράθεση με τις δηλώσεις του σεναριογράφου για δημιουργία franchise γύρω από τον χαρακτήρα του Dredd. Το cast περιλαμβάνει τον Karl Urban ( Priest ) στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ δίπλα του βλέπουμε την Olivia Thirlby ως νεαρή δικαστίνα και την Lena Headey στον ρόλο της Ma-Ma.

Το trailer του Dredd είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες στις οποίες τελικά η ταινία δεν ανταποκρίθηκε, όπως συμβαίνει δυστυχώς συχνά πια. Στην περίπτωση του Dredd, η δράση είναι καταιγιστική και ευτυχώς, ενήλικη αλλά, η προχειρότητα του σεναρίου καταστρέφει το τελικό αποτέλεσμα. Η ταινία μπορεί να βρει μερικούς υποστηρικτές, αλλά σίγουρα οι περισσότεροι θεατές θα την ξεχάσουν λίγο μετά τους τίτλους τέλους.

Read More

Tom Odell – Songs From Another Love

Συγκρατείστε το όνομα Tom Odell διότι θα απασχολήσει πολύ μέσα στο 2013 με την μουσική του παρουσία. Ήδη έχει αρχίσει η «έκρηξη» εδώ και λίγους μήνες με κάποιες ζωντανές εμφανίσεις που πραγματοποιεί ο Βρετανός καλλιτέχνης. Εκτός αυτού, όμως, ο Tom Odell έχει κυκλοφορήσει τα πρώτα του κομμάτια μέσω ενός ΕΡ τεσσάρων τραγουδιών και αμέσως κατάφερε να ταρακουνήσει την βρετανική μουσική σκηνή. Αυτό αποτελεί και τον προπομπό για τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο του που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2013. Έναν πολύ καλό πρόλογο για την επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του, καθώς το “Songs From Another Love” έχει την ικανότητα να εντυπωσίασει σε ένα τέταρτο κιόλας, όσο διαρκεί δηλαδή.

Ο Tom Odell ψηφίστηκε από τους Βρετανούς κριτικούς στα Critics’ Choice Award ως το πρόσωπο του 2013. Το σχετικό βραβείο έχουν παραλάβει προηγούμενες χρονιές η Adele (21) αλλά και η Florence Welch (Ceremonials), οπότε διόλου ευκαταφρόνητο βραβείο είναι. Στα της μουσικής τώρα, ο 22χρονος τραγουδοποιός με τα πρώτα του δείγματα έχει δείξει μια τάση προς την ακουστική pop και folk κουλτούρα. Το πρώτο τραγούδι του ΕΡ είναι το “Another Love” με το οποίο ο Tom Odell προκάλεσε αίσθηση. Εξαιρετικός ρυθμός με το πιάνο να είναι ο μπροστάρης και από πίσω να ακολουθούν τα γρήγορα κρουστά. Επίσης, η φωνή του βγάζει μια γλυκύτητα αλλά και ένα αυθεντικό συναίσθημα. Συνέχεια έχει το “Sense”, το οποίο με το μοναχικό πιάνο ρίχνει κατά πολύ τους τόνους συγκριτικά με το προηγούμενο κομμάτι. Ωστόσο, και εδώ αναγνωρίζουμε το πάθος του νεαρού καλλιτέχνη που δείχνει πως δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να σε κάνει ανατριχιάσεις με την ερμηνεία του.

Και φτάνουμε στην κορυφή του μίνι άλμπουμ (αν μπορούμε να βγάλουμε κορυφή ανάμεσα σε τέσσερα τραγούδια) όπου είναι το “Can’t Pretend”. Εκπληκτική ενορχήστρωση με το πιάνο να κυριαρχεί και πάλι και σε συνδυασμό με την δυναμική που χαρίζουν το μπάσο και τα κρουστά συνθέτουν ένα εκπληκτικό τραγούδι που κολλάς μαζί του από την πρώτη ακρόαση. Για το τέλος υπάρχει το “Stay Tonight” που υπάρχει προς το παρόν σε demo. Ο Tom Odell έχει καταφέρει να εντυπωσίασει με τις πρώτες συνθέσεις του, με το συναίσθημα που βάζει στα τραγούδια του και το πάθος με το οποίο τα ερμηνεύει. Το “Songs From Another Love” είναι ένα τρομερό ΕΡ που απλώς αυξάνει την ανυπομονησία μας για την κυκλοφορία του “Long Way Down”, του πρώτου του δίσκου του Βρετανού στο οποίο θα περιλαμβάνονται και αυτά τα τέσσερα τραγούδια. Τα "Another Love" και "Can't Pretend" μάλλον θα παίξουν πάρα πολύ μέσα στη χρονιά που μόλις μπήκε.

Read More

A Royal Affair

Η νεαρή πριγκίπισσα της Αγγλίας Caroline Mathilde παντρεύεται τον βασιλιά της Δανίας Christian. Ο Christian απέχει πολύ από την εικόνα που ονειρευόταν για αυτόν πριν τον γνωρίσει, καθώς είναι αρκετά διαταραγμένος και ζει μια άστατη ζωή. Δίπλα του βρίσκεται ο Γερμανός γιατρός του, Johann Friedrich, ένας υπέρμαχος της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του λαού που προσπαθεί εκμεταλλευτεί την φιλία του με τον βασιλιά για το καλό απλών ανθρώπων. Η Caroline και ο Friedrich σύντομα θα γίνουν ζευγάρι και μαζί, θα ξεκινήσουν μια επανάσταση που θα αλλάξει τα πάντα.

Ο Nikolaj Arcel, σεναριογράφος του πρώτου μέρους της original τριλογίας The girl with the dragoon tattoo, σκηνοθετεί και δημιουργεί ένα έργο εποχής που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στο ρομάντζο και στο πολιτικό-κοινωνικό δράμα, με το αποτέλεσμα να δείχνει πως τα καταφέρνει τέλεια. Η ιστορία είναι πολυεπίπεδη χωρίς να μπερδεύει τον θεατή και διατηρεί το ενδιαφέρον του τόσο στην ερωτική ιστορία των δύο πρωταγωνιστών όσο και στην επαναστατική, αναγεννησιακή προσπάθεια τους να αλλάξουν ολόκληρη την Δανία.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλές, αλλά το πρωταγωνιστικό τρίο ξεχωρίζει και συγκλονίζει. Ο γνωστός Mads Mikkelsen ( The Hunt ) και η νεαρή Alicia Vikander, που θα παίζει στο επίσης εποχής Anna Karenina, είναι πάρα πολύ καλοί στους ρόλους τους, όμως, ο Mikkel Boe Følsgaard κλέβει την παράσταση με μία μοναδική ερμηνεία, στον ρόλο του τρελού αλλά και κατάφορα τραγικού βασιλιά Christian. Εκτός από το καλογραμμένο σενάριο, την εύστοχη σκηνοθεσία και το καταπληκτικό cast, η ταινία ξεχωρίζει και σε άλλους τομείς όπως της μοναδικής φωτογραφίας και των φανταστικών κουστουμιών.

Το A Royal Affair κατέχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται μια επιτυχημένη ταινία εποχής. Η ποιότητα της δουλειάς του Nikolaj Arcel είναι τρομερού επιπέδου και αυτό φαίνεται σε κάθε πλευρά της ταινίας. Αυτό αναγνωρίστηκε και, αφού πέρασε από μερικά από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ κινηματογράφου, τώρα έχει κερδίσει και μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Read More

Bad Religion – True North

Έχουν ξεπεράσει τα τριάντα χρόνια στην δισκογραφία, έχουν κυκλοφορήσει 15 στούντιο άλμπουμ αισίως και συνεχίζουν ακάθεκτοι αυτό που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν, να ροκάρουν δίχως φρένο. Η αρχή του νέου έτους φέρνει την επιστροφή των Bad Religion, της μπάντας από την Καλιφόρνια της οποίας το όνομα έχει ταυτιστεί πλήρως με την punk μουσική. Μπορεί το 6μελές συγκρότημα να μην έχει στο πάνθεόν του τον δίσκο – ορόσημο που θα μείνει στην ιστορία, ωστόσο αποτελεί ένα πολύ μεγάλο όνομα στην διεθνή μουσική βιομηχανία με τραγούδια γνωστά και πολλές επιτυχίες. Το “True North” είναι η 16η δισκογραφική δουλειά των Bad Religion, τους οποίους απολαύσαμε – μετά από τόσα χρόνια αναμονής – το 2010 στο Ejekt festival.

Το μουσικό ύφος παραμένει το ίδιο για τους Bad Religion που δεν δείχνουν την όρεξη να αλλάξουν μουσικούς δρόμους. Δηλαδή θα ακούσεις punk rock με την χαρακτηριστική μελωδικότητα των τραγουδιών της μπάντας. Αρχικά, βλέπεις ότι ο δίσκος περιλαμβάνει 16 τραγούδια, ωστόσο η συνολική διάρκειά του ξεπερνά για λίγο την μισή ώρα. Μικρής διάρκειας κομμάτια αλλά ικανά για να σε ξεσηκώσουν, ειδικά αν είσαι φαν της μουσικής των Bad Religion. Βέβαια το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορώ να πω πως σε δικαιώνει καθώς στο τέλος δεν σου μένει κάποιο τραγούδι. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο είναι αρκετά καλό και δυνατό, όμως τα υπόλοιπα τραγούδια έχουν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους και σε κάνουν να "κουραστείς". Πρώτο single από το άλμπουμ είναι το "Fuck You", το οποίο απλώς περνάει απαρατήρητο και γενικά το μισάωρο κατά το οποίο ακούς τον δίσκο θα περάσει αδιάφορα.
Πιο πολύ το “True North” μοιάζει με μια «καταναγκαστική» εργασία και για να βγει η υποχρεώση. Λείπει από τα τραγούδια το συναίσθημα που θα σε έκανε να τους δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία. Ο κορεσμός μάλλον έχει φτάσει για τους Bad Religion, οι οποίοι έχουν χάσει το όλο παιχνίδι και πρέπει ή να στραφούν προς διαφορετικά μονοπάτια ή να δώσουν ένα τέλος στην πολυετή καριέρα τους.

Read More

Upside Down

Το σύμπαν στο οποίο ζει ο Adam είναι πολύ ιδιαίτερο, καθώς χαρακτηρίζεται από την αντίστροφη βαρύτητα, που επιτρέπει την ύπαρξη 2 κόσμων, ο ένας πάνω από τον άλλον. Διάφοροι κανόνες διαχωρίζουν την ζωή του κάτω κόσμου με του πάνω, με τον σημαντικότερο να είναι πως αν κάτι περάσει από τον έναν κόσμο στον άλλον, τότε αυτό μετά από λίγο θα πάρει φωτιά. Σε αυτό το περίεργο σύμπαν, ο Adam, ένα απλό παιδί του κάτω κόσμου, ερωτεύεται την Eden, ένα κορίτσι από τον πάνω κόσμο. Ο έρωτάς τους καταπιέζεται από το άρρωστο καθεστώς που επικρατεί ανάμεσα στους δύο κόσμους, αλλά όταν ο Adam ενηλικιωθεί και ξανασυναντήσει την Eden, τότε κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να την ξανακερδίσει.

Ο πρωτάρης σκηνοθέτης Juan Diego Solanas δημιουργεί, μαζί με τον σεναριογράφο Santiago Amigorena, ένα φιλόδοξο και πρωτότυπο μίγμα δραμεντί με έντονα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας. Η υπόθεση αλλά και η αισθητική του έργου ακολουθούν τα πρότυπα της Young Adult λογοτεχνίας που έχει ανθήσει υπερβολικά τον τελευταίο καιρό, χωρίς να στηρίζεται όμως σε κάποιο βιβλίο. Ο σκηνοθέτης επιλέγει για την οπτικοποίηση της διπλής Γης να δείχνει πολλά πλάνα “ανάποδα”, πράγμα που αρκετούς θα τους κουράσει.

Το κύριο πρόβλημα όμως της ταινίας είναι η ελαφρότητα με την οποία καλύπτει τα θέματά της, με αποτέλεσμα χάνουν την ουσία τους. Το σενάριο δημιουργεί γρήγορα έναν κόσμο με τρομερές επεκτάσεις που αντέχουν κοινωνικό σχολιασμό για ταξικές διαφορές, στην συνέχεια όμως επιλέγει να ασχοληθεί περισσότερο με την ρομαντική πλευρά της ιστορίας, αφήνοντας όσα έχτισε στην αρχή ατελείωτα. Στα υπέρ της ταινίας συγκαταλέγεται η πολύ ωραία και ταιριαστή φωτογραφία η οποία χαρίζει μερικές πολύ όμορφες σκηνές, όπως και η ηθοποιία από δύο γνωστά πρόσωπα, την Kirsten Dunst (Melancholia, Hot to Lose Friends and Alienate People) και τον Jim Sturgess (Cloud Atlas).

Το Upside Down είναι ένα project που είχε την ικανότητα να εξελιχθεί σε κάτι αξιόλογο και πρωτότυπο όμως κάπου φαίνεται πως έχασε την φιλοδοξία του και τελικά μετατράπηκε σε μία ταινία που βοηθάει να περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά δεν θα αφήσει τίποτα στην μνήμη του θεατή για μετά του τίτλους τέλους.

Read More

Portico Quartet – Portico Quartet

Πιο ambient / new jazz πεθαίνεις... Αυτο το διαπιστώνεις αμέσως αν καθήσεις και ακούσεις τους τρεις δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει οι Portico Quartet. Ορχηστρικά τραγούδια εμπλουτισμένα με σαξόφωνο, κοντραμπάσσο και κρουστά, όπως το εκπληκτικό κρουστό hang, δίνουν μια εντελώς διαφορετική αίσθηση στα jazz κομμάτια. Η τετράδα σχηματίστηκε το 2005 και με μια αλλαγή ενός προσώπου στην σύνθεση το 2011, οι Portico Quartet ορμώμενοι από το Λονδίνο και έχοντας ήδη δύο άλμπουμ στην πλάτη τους, κυκλοφορούν την τρίτη δισκογραφική δουλειά τους.

Οι μουσικές που συνθέτουν οι Portico Quartet είναι ό,τι πρέπει για τον χειμώνα. Εξωγήϊνες μελωδίες, κάτι μεταξύ jazz, ambient και ηλεκτρονικής μουσικής χωρίς όμως να προκαλείται ένα συνοθύλευμα «άχρηστων» νοτών. Η μουσική των Λονδρέζων πατάει ακριβώς εκεί που πρέπει δημιουργώντας σου μια ευφορία κατά την ακρόασή της. Στα δύο προηγούμενα πονήματά τους έμπαιναν σε πιο «ακουστικούς» μουσικούς δρόμους ενώ τώρα εισβάλλουν και το ηλεκτρονικό στοιχείο πλέον, αλλάζοντας και λίγο ύφος.
Η μουσική των Portico Quartet δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με μία λέξη, καθώς οι Άγγλοι περνούν από πολλά μουσικά μονοπάτια. Το σίγουρο είναι πως οι ενορχηστρώσεις τους είναι τόσο μεστές και ώριμες που δεν αφήνουν χώρο για αμφισβήτηση. 50 λεπτά περίπου διαρκεί το ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας και είναι ίσως τα καταλληλότερα 50 λεπτά για να περάσεις πίνοντας τον ζεστό καφέ σου. Οι Portico Quartet πειραματίζονται στο έπακρο και καταφέρνουν να εντυπωσίαζουν ενώ θα τους απολαύσουμε και στην χώρα μας ζωντανά τον Μάρτιο.

Read More

Pieta

Ο Λι Κανγκ Ντο μαζεύει χρήματα από εργαζομένους που χρωστάνε σε ιδιωτικά δάνεια για λογαριασμό τοκογλύφων. Όταν εκείνοι δεν διαθέτουν τα λεφτά τότε ο νεαρός προβαίνει σε βίαιες πράξεις εναντίον τους, με αποτέλεσμα να τους προκαλεί ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες. Ξαφνικά, εισβάλλει στην ζωή του μια γυναίκα, η οποία ισχυρίζεται πως είναι η μητέρα του που ποτέ δεν είχε γνωρίσει. Ενώ αρχικά ο Λι Κανγκ Ντο δεν θα δώσει σημασία στο γεγονός, στην συνέχεια αρχίζει να αλλάζει χαρακτήρα καθώς βλέπει πως η γυναίκα είναι όντως η μητέρα του και μαζί αλλάζει και τα συναισθήματά του. Κάπου εκεί, όμως, θα μπλεχτεί ανάμεσα στα ηθικά διλήμματα και οι συνέπειες στην ζωή μητέρας και γιου θα είναι απρόβλεπτες.

Ο κορεάτικος κινηματογράφος μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους ταινίες, οπότε το “Pieta” δεν μπορεί να θεωρηθεί έκπληξη. Η πλοκή είναι πολύ καλή ενώ η σκηνοθεσία είναι λιτή και απέριτη, δηλαδή ό, τι πρέπει για να μπεις στο «ψυχρό» και σκληρό κλίμα του φιλμ. Οι διάλογοι δεν είναι πολλοί και μακροσκελείς ενώ μέσα από αυτούς βγαίνουν συζητήσεις για το τί είναι ο θάνατος, η χαρά και τελικά αν ο άνθρωπος χρειάζεται το χρήμα. Επίσης, η ελάχιστη μουσική επένδυση που υπάρχει προσδίδει μια πιο «ωμή» εικόνα στο μουντό σκηνικό του σκηνοθέτη.

Η βία υπάρχει καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας, άλλοτε σωματική και άλλοτε ψυχολογική. Ενώ το πρώτο μισό κυλάει μονάχα με την βία που προκαλεί ο πρωταγωνιστής, στο δεύτερο μισό η ιστορία γίνεται αρκετά πολύπλοκη καθηλώνοντάς σε. Παρόλο την βία, από το “Pieta” αναδύεται η τρυφερή ιστορία μητέρας και γιου χωρίς φυσικά να γίνεται ένα κοινότυπο μελόδραμα. Και αυτό, διότι η ταινία αγγίζει συναισθήματα όπως ο οίκτος, η συμπόνια, η εκδίκηση, η κάθαρση. Όλα αυτά συνδυασμένα με το θρησκευτικό στοιχείο καθώς η λέξη Pieta συμβολίζει την Παναγία να κρατάει στην αγκαλιά της τον πεθαμένο Ιησού.

Μετά από μια σειρά ταινιών που με κύριο οδηγό έχει την εκδίκηση, ο Κορεάτης σκηνοθέτης επιστρέφει με ένα φιλμ στο οποίο οι ερμηνείες είναι το λιγότερο φανταστικές. Ο Kim Ki-duk παρουσιάζει μια εξαιρετική ταινία που σε αγγίζει, σε ανατριχιάζει αλλά και που σου περνάει σκέψεις όσον αφορά την κοινωνία και την ζωή. Αν αντέχεις την βία στην γενική της μορφή που ασκείται τότε το “Pieta” είναι η ταινία σου. Τέλος, το φιλμ κέρδισε φέτος το Χρυσό Λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας.

Read More

Princess Chelsea – Lil’ Golden Book

Είναι ένα μικρό κοριτσάκι που τρελάινεται για παιδικές ιστορίες και παραμύθια με το αγαπημένο της να είναι η «Ωραία Κοιμωμένη». Φαντάζεται την ζωή της σαν ένα όμορφο παραμύθι και να ζει σε φανταστικές πόλεις ενώ όταν μεγαλώσει θα γίνει πριγκίπισσα. Όλα αυτά μπορεί και να τα ζει η Chelsea Nikkel. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έγινε πριγκίπισσα, «μεταμορφώθηκε» σε πριγκίπισσα Chelsea και συνθέτει μουσική για όλα εκείνα τα σκηνικά που ζει, έζησε και θέλει να ζήσει στον δικό της παραμυθένιο κόσμο. Έτσι, κυκλοφορεί το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ με τον τίτλο “Lil’ Golden Book”.

Ολόκληρος ο δίσκος θα μπορούσε άνετα να αποτελεί μουσική επένδυση για μια παιδική παράσταση ενώ το booklet του είναι εξ ολοκλήρου σχεδιασμένο από «παιδικά» χρώματα και χαρακτήρες γνωστών παραμυθιών. Το ότι η μουσική των τραγουδιών παραπέμπει σε κάτι «παιδιαρίστικο» δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι και ελαφρύ στο άκουσμά του. Η Chelsea Nikkel έχει ενορχηστρώσει με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο τα 11 κομμάτια του δίσκου όπου αν συμπεριλαμβάνονταν στο soundtrack μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων θα σάρωναν όλα τα βραβεία. Στιχουργικά τα τραγούδια μιλούν για την παιδική ηλικία της Princess Chelsea και πώς την βίωνε η ίδια μικρή. Αίσθηση έχει προκαλέσει το εξαιρετικό “The Cigarette Duet” όπου αναφέρεται στο παρθενικό της «μπλέξιμο» με το τσιγάρο και που το ερμηνεύει μαζί με τον Jonathan Bree των Brunettes.
Το “Lil’ Golden Book” μπορεί να σου κρατήσει την καλύτερη – μουσική – παρέα. Είναι γλυκό, έχει ζωντάνια, θυμίζει εφηβική ηλικία, είναι ερωτικό. Επιπροσθέτως, όλα τα προηγούμενα σε συνδυασμό με την φανταστική και γλυκιά φωνή της Chelsea συνθέτουν ένα υπέροχο συναίσθημα. Η Princess Chelsea μας καλεί στον μαγικό, μουσικό κόσμο της και αν ανοίξεις το «χρυσό βιβλίο» της σίγουρα θα μαγευτείς.

Read More

House at the End of the Street

Μία μητέρα με την κόρη της αγοράζει ένα σπίτι σε μια κοινότητα σε μια επαρχιακή πόλη. Γρήγορα μαθαίνουν πως στο γειτονικό τους σπίτι, μια νύχτα πριν μερικά χρόνια, ένα ψυχικά διαταραγμένο κορίτσι είχε δολοφονήσει τον πατέρα και την μητέρα του. Τώρα πια στο σπίτι κατοικεί ο γιος της οικογένειας, ο οποίος είναι κλεισμένος στον εαυτό του και δεν έχει σχέσεις με τους υπόλοιπους γείτονες, ενώ η αδερφή του δεν βρέθηκε ποτέ μετά από την νύχτα του φονικού. Ο ερχομός των δύο γυναικών θα φέρει ξανά την υπόθεση στην επιφάνεια, καθώς τα πραγματικά γεγονότα εκείνης την νύχτας μένουν μέχρι σήμερα σχεδόν άγνωστα.

Το horror τα τελευταία χρόνια έχει ξεπέσει πολύ και η πλειοψηφία των νέων έργων του είδους δυστυχώς είναι καθαρό χάσιμο χρόνου. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Mark Tonderai ξεκινάει στο κλασικό σκηνικό της επαρχίας την Αμερικής με την προβληματική οικογένεια με μερικές υποψίες ψυχολογικού θρίλερ, οι οποίες άμεσα διαψεύδονται. Μετά το έργο ακολουθεί έναν πολύ αργό ρυθμό με επιλογές-ευκολίες από τους πρωταγωνιστές που μετατρέπουν την ταινία σχεδόν σε δράμα, μέχρι να έρθει το τελευταίο μισάωρο με μια σχετικά έξυπνη ανατροπή, στο ύφος του Dream House, με το οποίο η ταινία έχει κοινό σεναριογράφο, που δεν θα είναι απίθανο όμως αν την έχει καταλάβει κάποιος από αρκετά νωρίτερα. Η ταινία το μόνο που καταφέρνει να προσφέρει στα 100 λεπτά της για να κρατήσει την προσοχή του θεατή, είναι τα ιδιαιτέρως πολλά σκηνοθετικά και σεναριακά λάθη που προσφέρουν γέλιο. Προφανώς από αυτό το κακό αποτέλεσμα δεν γλιτώνουν ούτε οι ηθοποιοί που μοιραία δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω, με την Jennifer Lawrence (The Hunger Games) να ξεχνάει γρήγορα αυτή τη συμμετοχή και τους Max Thieriot και Elisabeth Shue να περνάνε αφόρητα απαρατήρητοι.

Το House at the End of the Street εκμεταλλεύεται το γνωστό πρόσωπο της πρωταγωνίστριάς του με την ελπίδα να μπερδέψει κάποιον και ώστε να κάτσει να το δει. Είναι από τις ταινίες που σίγουρα δεν θα έλειπαν σε κανέναν αν δεν γυριζόντουσαν ποτέ ενώ αρκετοί θα γλιτώνανε και το χάσιμο μιάμισης ώρας από την ζωή τους.

Read More

New Order – Lost Sirens

Έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια για να βγουν στην επιφάνεια κάποια ηχογραφημένα τραγούδια που τα είχε σκεπάσει η σκόνη. Το 2005 οι New Order κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, “Waiting for the Sirens’ Call”, με το αρχικό σχήμα, δηλαδή με τον μπασίστα Peter Hook στην σύνθεσή τους. Γνωστό το θέμα με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις εκατέρωθεν, ωστόσο οι New Order – χωρίς τον γνωστό μπασίστα πλέον – συνεχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους ενώ φέτος πραγματοποιούν την κίνηση να κυκλοφορήσουν αυτές τις συνθέσεις που δημιουργήθηκαν την περίοδο των ηχογραφήσεων για το τελευταίο άλμπουμ. Έτσι, αρχές του 2013 η βρετανική μπάντα αποφάσισε να βγάλει το – παρόλα αυτά - ολοκαίνουριο “Lost Sirens”.

Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ τραγούδια και η συνολική διάρκειά του δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά. Το ότι τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν με την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος σε κάνουν, αφενός πριν την ακρόαση, ανυπόμονο να ακούσεις κάτι «νέο» από τους New Order και αφετέρου, μετά την ακρόαση, να βλαστημάς την ώρα και την στιγμή που τα «χάλασαν» Peter Hook και Bernard Sumner. Και αυτό διότι το μπάσο του Hook δίνει την ζωντάνια που χρειάζονται τα τραγούδια και σε συνδυασμό με τα τότε φωνητικά του Sumner δίνουν ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η χορευτική διάθεση υπάρχει ενώ η ηλεκτρική κιθάρα προσδίδει στο pop φόντο την απαραίτητη δυναμική που πρέπει να υπάρχει.

Σε όλη την διάρκειά του, το “Lost Sirens” διατηρεί μεγάλη ταχύτητα και ανεβαστικό τέμπο. Κυμαίνεται στο κλασικό ύφος των New Order χωρίς να ήθελαν τότε τα μέλη της μπάντας να αλλάξουν ρότα στην μουσική τους και διατηρώντας την συνηθισμένη, επιτυχημένη συνταγή των μελωδιών τους. Από το εναρκτήριο “I’ll Stay With You” μέχρι και το τελευταίο “I Told You So” ο ρυθμός μένει σταθερά ψηλά ενώ από τα οκτώ κομμάτια του άλμπουμ, αίσθηση προκαλεί το πολύ χορευτικό “Shake It Up”. Φυσικά, μην ξεχνάμε πως τα συγκεκριμένα κομμάτια ηχογραφήθηκαν πριν 7 χρόνια περίπου, οπότε και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ότι οι New Order είναι σε θέση τώρα να συνθέσουν κάτι παρόμοιο και ισάξιο των τραγουδιών του παρελθόντος. Όπως και να έχει, η, σε πολλούς, αγαπημένη μπάντα από την Αγγλία βγάζει από το χρονοντούλαπο μια σειρά τραγουδιών που αντιπροσωπεύουν επάξια το πολύ καλό μουσικό παρελθόν της.

Read More

Django Unchained

Δύο χρόνια πριν από τον αμερικανικό εμφύλιο, ο Django, ένας μαύρος σκλάβος, συναντάει έναν Γερμανό πρώην οδοντίατρο και νυν κυνηγό επικηρυγμένων, τον Dr. Schultz, ο οποίος χρειάζεται την βοήθειά του για να βρει και να σκοτώσει τους στόχους του. Στην αποστολή αυτή ο εντελώς ανορθόδοξος, για την εποχή, Schultz θα συμπαθήσει τον Django και θα του ζητήσει να μείνει μαζί του ως συνεργάτης για τις επόμενες αποστολές του, ενώ του υπόσχεται πως θα τον βοηθήσει να βρει και να σώσει την Broomhilda, την γυναίκα του η οποία έχει πουληθεί από τον προηγούμενο αφεντικό τους σε κάποιον άγνωστο.

Ο Tarantino είναι ένας σκηνοθέτης που καταφέρνει με κάθε νέα του ταινία να βρίσκει ένα τρόπο να προκαλέσει περισσότερο από την προηγούμενη, αλλά και να τρελαίνει τους πολλούς θαυμαστές του. Αυτή τη φορά όμως, πατώντας στο μοτίβο που έχτισε με το Inglourious Basterds, η ταινία του προκαλεί όχι μόνο από το χαρακτηριστικό γραφικό ύφος των εικόνων του Tarantino, αλλά και επειδή ασχολείται με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Η δουλεία και τα σκλαβοπάζαρα στην Αμερική είναι ένα ταμπού που μέχρι και τώρα δεν έχει ξεπεραστεί ούτε γίνετε εύκολα συζητήσιμο. Σε αυτή, την όγδοη του ταινία, ο Tarantino δημιουργεί ένα, τόσο δικό του, western με πολύ βία και χιούμορ, αναμειγνύοντάς τα όπως μόνο αυτός ξέρει. Ο Django είναι ένας μαύρος Lucky Luke, ένας ήρωας-τιμωρός που προσπαθεί να βγει νικητής σε μια εποχή που δεν τον “σηκώνει”, ο Calvin Candie αντιπροσωπεύει την τραγική αριστοκρατία της εποχής, ενώ ο King Schultz είναι ο μοναδικός που ανήκει στο ρεύμα της αλλαγής που θα έρθει μερικά χρόνια μετά.

Η σκηνοθεσία του Tarantino δεν χρειάζεται περιγραφή, καθώς είναι γνωστός ο τρόπος που χειρίζεται την κάμερα του, τους ηθοποιούς του και φυσικά, της άπειρες και τραβηγμένες σκηνές βίας, ενώ ξεχωρίζει και το σενάριο του που είναι γεμάτο από τους χαρακτηριστικούς ευφάνταστους διαλόγους με τις μοναδικές ατάκες. Το cast περιλαμβάνει τον αγνώριστο Jamie Foxx στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, τον τρομερό Christoph Waltz, ο οποίος κέρδισε ήδη την Χρυσή Σφαίρα φέτος ενώ έχει προταθεί και για το αντίστοιχο Όσκαρ και τους Leonardo DiCaprio και Samuel L. Jackson. Τέλος, εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στο soundtrack της ταινίας, το οποίο δένει απίστευτα με την ταινία, βοηθάει στην εξέλιξή της και ξαφνιάζει με την ποικιλία του.

Το Django Unchained δίχασε το κοινό, έχοντας πολλούς υποστηρικτές αλλά και αρκετούς που πιστεύουν πως ο Tarantino αυτή την φορά ξεπέρασε τα όρια. Με τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, αλλά περιέργως όχι αυτή για τον καλύτερο σκηνοθέτη, η ιστορία του Django μπαίνει στις καλύτερες του Tarantino και σίγουρα θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του έργου αυτού του ιδιαίτερου σκηνοθέτη.

Read More

Swans – The Seer

Για μιάμιση δεκαετία έκαναν θραύση με ό,τι κυκλοφορούσαν, οι μουσικές τους φάνταζαν εξωπραγματικές ενώ η έμπνευση του frontman τους ήταν κάτι παραπάνω από εξωγήϊνη. Οι Swans από το 1982 έως και το 1997 έβαζαν φωτιές με τις post-punk μελωδίες τους μέχρι που αποφάσισαν να διαλυθούν και να αφήσουν σύξυλους όλους τους φανατικούς οπαδούς τους, που πολλοί από τους οποίους μεγάλωσαν με τα τραγούδια τους. Ωστόσο, το 2010 πραγματοποιείται το μεγάλο comeback με την κυκλοφορία του “My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky”, το 11ο στούντιο άλμπουμ για λογαριασμό της αμερικανικής μπάντας. Εξαιρετικός o δίσκος της επιστροφής ενώ οι Swans δεν γύρισαν για τον ντόρο, αλλά γύρισαν για να μείνουν και να ηχογραφήσουν και άλλες εκπληκτικές συνθέσεις. Έτσι, πριν λίγους μήνες έφτασε και το “The Seer” για να αποδείξει, όχι το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι οι Swans, αλλά το πόσο έχουν ανάγκη την δημιουργία και δε την συγκροτημένη και αρκετά σκεπτόμενη δημιουργία.

Το “The Seer” αποτελείται από δύο δίσκους των επτά και τεσσάρων τραγουδιών αντίστοιχα. Η διάρκεια του πρώτου ξεπερνά την μία ώρα και αυτό γιατί το ορχηστρικό ομώνυμο κομμάτι διαρκεί (μόλις) 34 λεπτά. Ο δίσκος είναι για απαιτητικά αυτιά καθώς οι μελωδίες που ακούς δεν είναι "εύπεπτες". Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να βαρεθείς και μένεις αποσβολωμένος ακούγοντας τις ψυχεδελικές νότες των Swans. Όπως ο πρώτος δίσκος, έτσι και ο δεύτερος έχει διάρκεια κάτι παραπάνω από μία ώρα με τα μόλις τέσσερα τραγούδια του. Έτσι, περνάς δύο ώρες παρέα με τους Swans και στο τέλος όχι μονάχα είσαι δικαιωμένος αλλά νιώθεις ευτυχής που έκατσες και άκουσες μια rock διαφορετική, εμπλουτισμένη με ποικίλα μουσικά στοιχεία και φυσικά πάρα πολύ συναίσθημα.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια οι Swans αποτελούσαν μια εξαιρετική διέξοδο στην μουσική βιομηχανία. Το 2010 έφερε την επιστροφή τους και μαζί έναν πολύ καλό δίσκο, με τον οποίο η μπάντα πραγματοποιήσε κίνηση ματ. Πλέον με το “The Seer” οι Swans απλώς ανήκουν στα συγκροτήματα με ιστορικό παρελθόν και απίστευτο μουσικό παρόν και σε εκείνα που αποτελούν πηγή επηρεασμού για άλλες μπάντες.

Read More

The Perks of Being a Wallflower

Ο Charlie ετοιμάζεται για την πρώτη μέρα του στο λύκειο φτάνοντας το άγχος του στα ύψη. Είναι απόμακρος από τους άλλους, ποτέ του δεν είχε μια σοβαρή φιλία ενώ ολόκληρο το καλοκαίρι οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους συναναστράφηκε ήταν οι γονείς του. Πραγματοποιεί, έτσι, το ξεκίνημά του στο λύκειο νιώθοντας πολύ άβολα. Ωστόσο, δύο ετεροθαλή αδέρφια, ο Patrick και η Sam, όπου είναι τελειόφοιτοι θα τον εντάξουν στην παρέα τους. Από την μία ο πλακατζής Patrick και από την άλλη η ομορφιά της Sam, σε συνδυασμό με την ευαισθησία και των δύο, θα ανοίξουν νέους δρόμους στην κοινωνικότητα του Charlie.

Ο Stephen Chbosky παρουσιάζει το “The Perks of Being a Wallflower”, μία από τις πιο γλυκές ταινίες της χρονιάς. Εφηβικά διλήμματα, παιδικοί έρωτες και πλάκες σε μια ηλικία που προσπαθείς να δεις την ζωή διαφορετικά και όσο περισσότερο μπορείς ώριμα. Το σενάριο της ταινίας δεν αποτελεί κάτι το πρωτότυπο, ωστόσο η διαφορά που έγκειται στην ιστορία του πρωταγωνιστή, κάνει το φιλμ πολύ ενδιαφέρον. Με μια γερή δόση ευαισθησίας, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει ρεαλιστικά την αθωότητα εκείνης της ηλικίας. Αξίζει να σημειωθεί πως και το soundtrack που ντύνει την ταινία καθ’ όλη την διάρκειά της είναι εξαιρετικό με τραγούδια από Smiths, Sonic Youth, David Bowie.

Μεγάλη παρτίδα από το παιχνίδι σώζει το πρωταγωνιστικό cast, το οποίο αποτελείται από τη νεαρή τριάδα των Logan Lerman, Emma Watson και Ezra Miller (We Need to Talk About Kevin). Και οι τρεις τους είναι εκπληκτικοί, δίνοντας την απαραίτητη εφηβική – «τρελαμένη» νότα που χρειάζονται οι χαρακτήρες. Η Emma Watson φαίνεται να εξελίσσεται, από την εποχή του “Harry Potter” που ήταν μικρό κοριτσάκι, σε μια σοβαρή και «συγκροτημένη» ηθοποιό. Ωστόσο, την διαφορά πιστεύω πως κάνει ο Ezra Miller, ο οποίος δείχνει άνετος σε οποιοδήποτε ρόλο και να πάρει ενώ αξιοσημείωτη είναι η φυσικότητα που βγάζει.

Το “The Perks of Being a Wallflower” θα σε κάνει να σκεφτείς εκείνη την ηλικία που πέρασες και εσύ με ανησυχία και φυσικά θα σε συγκινήσει με την «αθωότητα» που παρουσιάζει την συγκεκριμένη ηλικία. Μπορεί το σενάριο να μην είναι πρωτότυπο αλλά η ταινία καταφέρνει να σε απορροφήσει.

Read More

Alabama Shakes – Boys & Girls

6 μήνες αργότερα έχει προκληθεί ένας κάποιος μουσικός πανικός γύρω από το όνομα Alabama Shakes. Βάζεις τον δίσκο τους να τον ακούσεις και συμβαίνει ένα μοναδικό πράγμα. Ήδη από τις πρώτες μελωδίες έχεις κολλήσει και διαπιστώνεις πως η μπάντα που ακούς δείχνει πολύ δεμένη και στέκεται αρκετά καλά στα πόδια της. Έλα μου, όμως, που το συγκρότημα πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στην δισκογραφία και όλα αυτά που ακούς αποτελούν μέρη από την πρώτη δουλειά των Alabama Shakes. Όπως καταλαβαίνουμε και από το όνομα, το 4μελές γκρουπ προέρχεται από την Alabama των Ηνωμένων Πολιτειών και μέσα σε λίγους μήνες έχει κατακτήσει την soul, funk rock σκηνή.

Το “Boys & Girls” έχει ήδη δεχθεί διθυραμβικές κριτικές, με αποτέλεσμα μια υποψηφιότητα για τα βραβεία Grammy, και φυσικά το αξίζει και με το παραπάνω. Όλα τα κομμάτια του είναι συνθέσεις δημιουργημένες από τα χεράκια των ίδιων των Alabama Shakes. Το “Hold On” ανοίγει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Η αμερικανική μπάντα δίνει μια φρεσκάδα σε μια παλιά και κάπως «παραγκωνισμένη» μουσική, την οποία οι 4 Αθηναίοι της Alabama παρουσιάζουν στο άλμπουμ τους με απίστευτο τρόπο. Η εκρηκτική και συνάμα μελαγχολική φωνή της Brittany Howard ανατριχιάζει με το συναίσθημά της. Ωστόσο, και η υπόλοιπη τριάδα του συγκροτήματος, Zac Cockrell, Steve Johnson, Heath Fogg, δίνει την δική της μαεστρία στα 11 τραγούδια του άλμπουμ. Η εναλλαγή στην διάθεση είναι πλήρως επιτυχημένη, καθώς μέχρι την μέση του δίσκου περίπου οι Alabama Shakes μας ανεβάζουν υπερβολικά την διάθεση και μας πωρώνουν.
Εξαιρετικές στιγμές αποτελούν τα “I Found You”, “Hang Loose και “I Ain’t The Same” ενώ το ομώνυμο κομμάτι αποδεικνύει πως η μπάντα μπορεί να συνθέσει και πιο χαμηλών τόνων κομμάτια που ανατριχιάζουν. Ο δίσκος κάνει το εξής θαυμαστό πράγμα. Και οπαδός της blues – soul να μην είσαι πολύ, θα σε κάνει να λατρέψεις τέτοιου είδους μελωδίες. Όσο γραφικοί κι αν γινόμαστε δεν γίνεται να μην αναφέρουμε ξανά και ξανά πως το “Boys & Girls” αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά για ένα συγκρότημα που πλέον ανήκει στα αγαπημένα μου και που θα απασχολήσουν αρκετά στο μέλλον, τους τρομερούς Alabama Shakes.

Read More