Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα sci-fi. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα sci-fi. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά. Έχουν μερικά προβλήματα λόγο της απόλυσης του Daniel από την δουλειά του, αλλά πιστεύουν πως δεν υπάρχει κάτι που θα τους καταβάλει σημαντικά. Αυτό θα αλλάξει όταν θα αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα πράγματα μέσα στο σπίτι, που δεν θα μπορούν να εξηγήσουν. Όταν καταλάβουν πως υπάρχει κάτι τρομακτικό και άγνωστο που τους κυνηγάει θα προσπαθήσουν να βρουν όποια βοήθεια μπορούν για να σώσουν την οικογένειά τους.
Το Dark Skies είναι ένα θρίλερ τρόμου από τον παραγωγό των Insidious και Paranormal Activity, Jason Blum, με την επιρροή και των δύο να είναι παραπάνω από εμφανής. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος αυτής της ταινίας είναι ο Scott Stewart, δημιουργός των αρκετά μέτριων Legion και Priest. Αυτή τη φορά η δουλειά του είναι αρκετά καλύτερη, πιο προσεγμένη και θεματικά πολύ λιγότερο fantasy.
Το cast είναι μικρό καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ασχολείται με τους δύο γονείς, τον Josh Hamilton και την Keri Russell. Η απόδοση και των δύο είναι αρκετή για το είδος της ταινίας αλλά σίγουρα δεν κάνουν κάτι για να ξεχωρίσουν σε αυτήν. Κύριο μειονέκτημα της ταινίας, που την συγκρατεί και δεν την ανεβάζει επίπεδο, είναι η έλλειψη αρκετών τρομακτικών σκηνών. Παρότι τρόμου, η ταινία έχει ελάχιστες σκηνές που προσφέρουν πραγματικό τρόμο και αυτό φυσικά είναι καταστροφικό για ταινία του είδους.
Αν και η δουλειά του Scott Stewart είναι σίγουρα καλύτερη από αυτή που μας είχε δείξει στις προηγούμενες ταινίες του, το Dark Skies κυμαίνεται σε ρηχά νερά, χωρίς να καταφέρει κάτι ιδιαίτερο. Δυστυχώς, ειδικά στον χώρο του τρόμου, οι ταινίες πρέπει αναγκαστικά να έχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία ώστε να θεωρούνται αξιοπρεπείς και άξιες θέασης και, το Dark Skies κάπου τα έχανε αυτά.

Παρασκευή 28 Ιουνίου 2013

Iron Man 3

Αμέσως μετά τα γεγονότα που παρακολουθήσαμε στην ταινία των Avengers, ο Iron Man ή κατά κόσμο Tony Stark, έχει αλλάξει πολύ και έχει χάσει μεγάλο κομμάτι του εαυτού του. Παράλληλα, ένας νέος τρομοκράτης, ο Mandarin, εμφανίζεται αποφασισμένος να καταστρέψει τις ΗΠΑ, πράγμα όμως που θα κάνει τον Tony Stark, έστω και στην κατάστασή του, να τον προκαλέσει ανοιχτά. Ο Mandarin καταφέρνει μία τρομερή επίθεση στον Iron Man, στην οποία ο Stark χάνει κυριολεκτικά τα πάντα. Έτσι, θα πρέπει να ξεκινήσει από το μηδέν, για να ξαναβρεί τον εαυτό του και να νικήσει τον Mandarin πριν ολοκληρώσει το σχέδιό του.
Αναγκαστικά, μετά την τεράστια επιτυχία των Avengers, το βάρος που θα έφερνε η επόμενη ταινία της Marvel θα ήταν τεράστιο. Αυτό, σωστά, πέφτει στους ώμους του Tony Stark, της στολής του και του μοναδικού του χαρακτήρα. Βέβαια, η νέα ταινία Iron Man δεν είχε μόνο το βάρος των Avengers, αλλά και την σκιά της πολύ μέτριας, εντελώς διαδικαστικής προηγούμενης ταινίας της σειράς. Με σχετικό ρίσκο, η καρέκλα του σκηνοθέτη δόθηκε στον Shane Black ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον Drew Pearce, βασισμένο σε ένα από τα καλύτερα story arc του ήρωα. Ευτυχώς, η δουλειά τους κρίνεται επιτυχημένη, αφού το Iron Man 3 προσπαθεί να προσεγγίσει περισσότερο την μαγεία του πρώτου μέρους και κρατά το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο.
Η ταινία φυσικά βασίζεται τόσο στην αστείρευτη δράση της, όσο και στο ιδιαίτερο και πιασάρικο χιούμορ της. Όσον αφορά την δράση, η δουλειά που έχει γίνει είναι πολύ υψηλού επιπέδου και χαρίζει πολλές και πολύ θεαματικές σκηνές, με αποκορύφωμα το, ίσως λίγο υπερβολικό, φινάλε. Όσον αφορά το κωμικό κομμάτι της ταινίας, εκεί λαμβάνει δράση ο μοναδικός Robert Downey Jr. (Sherlock Holmes: A Game of Shadows) , ο οποίος ενσαρκώνει με τέτοιον τρόπο τον ήρωα που δεν θα μπορούσε κανένας άλλος. Δίπλα του, η πάντα δυναμική Gwyneth Paltrow (Contagion), ο γνωστός Don Cheadle και φυσικά, ο τρομερός σε κάθε ρόλο, Ben Kingsley (The Dictator, Shutter Island).
Το Iron Man 3 δεν έφτασε τα στάνταρτ του πρώτου μέρους, ενώ μια ανατροπή του σεναρίου θα κρίνει για πολλούς αν τελικά η ταινία αξίζει ή όχι. Είναι όμως μία άξια συνέχεια της σειράς, τόσο του Iron Man όσο και του γενικότερου σύμπαντος της Marvel και για αυτό δεν πρέπει να την χάσει κανείς.

Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Oblivion

Εξωγήινοι κάνουν επίθεση στην Γη και καταστρέφοντας το φεγγάρι φέρνουν τρομερές φυσικές καταστροφές στον πλανήτη, αφού σεισμοί και τσουνάμι καταστρέφουν τα πάντα. Η ανθρωπότητα αντιστέκεται και τελικά κερδίζει το πόλεμο, ο πλανήτης όμως πια δεν είναι κατοικήσιμος, με συνέπεια ο πληθυσμός της Γης να μετακομίσει μαζικά για στον Τιτάνα, το μεγαλύτερο φεγγάρι του Κρόνου. Δύο άνθρωποι, ο Jack και η Victoria, μένουν πίσω στη Γη για την συντήρηση των μηχανημάτων που βοηθούν στην πραγματοποίηση αυτού του τεράστιου ταξιδιού και, την προστασία τους από τους εναπομείναντες εξωγήινους που ακόμα προσπαθούν να καταστρέψουν την ανθρωπότητα. Η αποστολή τους φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της, αλλά όλα θα αλλάξουν όταν ο Jack σώσει μία κοπέλα που του μοιάζει γνωστή από το παρελθόν.
Ο σκηνοθέτης του Tron Legacy, Joseph Kosinski, επιστρέφει αυτή τη φορά με μια original ιστορία, που στην πραγματικότητα, μόνο αυτό δεν είναι. Βασισμένο σε comic γραμμένο από τον ίδιο, το Oblivion δεν είναι τίποτα άλλο από μια μεγάλη μίξη πολλών γνωστών έργων. Τα στοιχεία από το Moon, το Star Wars, το Prometheus, το BladeRunner και φυσικά το Matrix είναι τόσα πολλά που μεταμορφώνουν την ταινία σε τεστ για το αν μπορείς να τα ανακαλύψεις όλα.
Από την άλλη, η φωτογραφία και τα εφέ της ταινίας είναι πραγματικά πολύ υψηλού επιπέδου. Γι' αυτό άλλωστε και μεγάλο μέρος της ταινίας το εκμεταλλεύεται αυτό δημιουργώντας αρκετά πολύ όμορφα πλάνα.
Μεγάλο πρόβλημα της ταινίας είναι και το cast της. Ο Tom Cruise (Rock of Ages, Mission Impossible: Ghost Protocol, Valkyrie) πρωταγωνιστεί με τον δικό του μοναδικό και χαρακτηριστικό τρόπο, τραβώντας κλασσικά όλα τα φώτα πάνω του, μόνο που αυτή τη φορά ο post-apocalyptic Ethan Hunt δεν κολλάει στο υπόλοιπο σκηνικό. Δίπλα του Andrea Riseborough και η Olga Kurylenko (Seven Psychopaths) περνάνε απαρατήρητες ενώ η Melissa Leo (The Fighter) και φυσικά ο τεράστιος Morgan Freeman (The Dark Knight Rises, RED) παίρνουν τόσο ελάχιστο χρόνο που προφανώς προστέθηκαν μόνο για τα credits.
Παρότι στα μειονεκτήματα της ταινίας προστίθεται και ο αρκετά κακός ρυθμός, καθώς ειδικά η πρώτη ώρα της ταινίας μοιάζει ως αρκετά παραπάνω, συνολικά το αποτέλεσμα δεν είναι τραγικό. Αν μάλιστα δεν ήταν τόσο εμφατική η κατάφωρη αντιγραφή από άλλες ταινίες, ώστε να μην σου δίνει συνέχεια την εντύπωση πως τα πάντα τα έχεις ξαναδεί, τότε ίσως να ήταν και αρκετά καλή. Στην τελική όμως, το Oblivion είναι ένα scifi action του κουβά, που θα ξεχαστεί απίστευτα γρήγορα, αφού όμως, όπως φαίνεται, κάνει αρκετά μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013

Dredd

Μεγάλα μέρη του πλανήτη έχουν καταστραφεί πια μετά από πολλούς πολέμους και οι εναπομείναντες άνθρωποι, για να προστατευτούν από την ραδιενέργεια, έχουν μαζευτεί στις μεγαλουπόλεις. Αυτές εκτείνονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις και κατοικούνται από τεράστιους πληθυσμούς. Για την αστυνόμευση αυτού του κόσμου μέσα στις πόλεις έχει δημιουργηθεί το σώμα των Δικαστών, οι οποίοι είναι αστυνομικοί που όμως μπορούν να δικάσουν και να εκτελέσουν επί τόπου όποιον κρίνουν ένοχο. Στην Mega-City One, ο Δικαστής Dredd προσπαθεί να σταματήσει την Ma-Ma, αρχηγό μιας παράνομης εγκληματικής οργάνωσης που είναι υπεύθυνη για την πώληση ενός νέου ναρκωτικού, του Slo-Mo.
Ο χαρακτήρας από το διάσημο κόμικ “2000 ΑD” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά την cult μεταφορά του 1995 με τον Sylvester Stallone. Αυτή τη φορά στην τύχη του αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης Pete Travis ( Vantage Point ) και ο σεναριογράφος Alex Garland (Sunshine , 28 Days Later , Never Let Me Go). Η ταινία θυμίζει σε ύφος το The Raid μεταφερόμενο στο μέλλον, καθώς η συνεχόμενη δράση εξελίσσεται μέσα σε μια φουτουριστική πολυκατοικία στην οποία βέβαια κατοικούν χιλιάδες άνθρωποι. Η φωτογραφία είναι πολύ καλή και μεταφέρει τέλεια το δυστοπικό περιβάλλον, όπως και τα ειδικά εφέ στα οποία φαίνεται πως έχει δοθεί εξαιρετική σημασία, ειδικά στην super slow-motion τεχνική η οποία προσθέτει δόσεις ψυχεδέλειας στην ταινία.
Το παράξενο στο Dredd είναι πως ενώ φαίνεται από το ύψος της παραγωγής πως η ταινία είχε υψηλούς στόχους, το σενάριό της είναι τόσο απλοϊκό που θυμίζει επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, μακριά φυσικά από τα διαμάντια που μας έχει δώσει ο Alex Garland στο παρελθόν. Αυτό έρχεται σε ακόμα μεγαλύτερη αντιπαράθεση με τις δηλώσεις του σεναριογράφου για δημιουργία franchise γύρω από τον χαρακτήρα του Dredd. Το cast περιλαμβάνει τον Karl Urban ( Priest ) στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ δίπλα του βλέπουμε την Olivia Thirlby ως νεαρή δικαστίνα και την Lena Headey στον ρόλο της Ma-Ma.
Το trailer του Dredd είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες στις οποίες τελικά η ταινία δεν ανταποκρίθηκε, όπως συμβαίνει δυστυχώς συχνά πια. Στην περίπτωση του Dredd, η δράση είναι καταιγιστική και ευτυχώς, ενήλικη αλλά, η προχειρότητα του σεναρίου καταστρέφει το τελικό αποτέλεσμα. Η ταινία μπορεί να βρει μερικούς υποστηρικτές, αλλά σίγουρα οι περισσότεροι θεατές θα την ξεχάσουν λίγο μετά τους τίτλους τέλους.

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Cloud Atlas

Στο πλοίο ενός νεαρού δικηγόρου, τον 19ο αιώνα, εμφανίζεται ένας λαθρεπιβάτης ενώ μια φουρτούνα φέρνει προβλήματα στο ταξίδι τους. Δεκαετίες μετά, ένας μουσικός παλεύει να αποδείξει την αξία του μετά την κατακραυγή από την οικογένειά του και την φυγή του από το πανεπιστήμιο. Κάπου στα 70’s μια δημοσιογράφος προσπαθεί να ξεσκεπάσει μία πολύ καλά στημένη πλεκτάνη. Ένας εκδότης στην σημερινή εποχή αποκτά απρόσμενα κέρδη αλλά μπλέκεται και σε μία κωμικοτραγική κατάσταση. Λίγα χρόνια μετά, στη φουτουριστική Κορέα, μια κοπέλα ξεκινά να αψηφά όσα γνωρίζει. Πολλούς αιώνες μετά το τέλος του πολιτισμού, ένας βοσκός προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και τους φόβους του.
Το μυθιστόρημα του David Mitchell κυκλοφόρησε το 2004 και αμέσως απέκτησε τεράστιο κοινό ενώ, διακρίθηκε αποκτώντας ή όντας στις επιλογές για σημαντικά βραβεία λογοτεχνίας. Από τότε, το θέμα και η δομή του βιβλίου είχανε δημιουργήσει πως η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη θα ήταν σχεδόν αδύνατη. Οι έξι πολύ διαφορετικές ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε εντελώς διαφορετικές περιόδους συνδυάζονται με έναν μαγικό τρόπο που δείχνει πως οι πράξεις του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν με μοναδικό τρόπο το σύμπαν και ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι άρρηκτα δεμένα. Για το δύσκολο αυτό έργο επιστρατεύτηκαν τρεις(!) σκηνοθέτες, γνωστοί για την out-of-the-box οπτική τους. Ο Tom Tykwer ( Run Lola Run , Perfume : The story of a Murdered ) και τα αδέρφια, Andy και Lana Wachowski ( Matrix , V for Vendetta ) βρίσκονται πίσω τόσο από την σκηνοθεσία όσο και από την μεταφορά του βιβλίου σε σενάριο.
Το σκηνοθετικό τρίο μετέτρεψε την δομή του βιβλίου, όπου η κάθε ιστορία είναι κομμένη σε δύο κομμάτια, σε μια πιο συναρπαστική, κινηματογραφική φόρμα, όπου η κάθε ιστορία κατακερματίζεται και κάθε μικρό της κομμάτι αποτελεί από μία σκηνή της ταινίας. Έτσι, κάθε αλλαγή σκηνής επιφέρει και αλλαγή στην ιστορία που παρακολουθεί ο θεατής, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, βοηθώντας όμως έτσι την κατανόηση της μεγαλύτερης, ολοκληρωμένης ιστορίας, και τις επιπτώσεις που έχουν οι πράξεις των ηρώων στο μέλλον. Αυτή η ιδιαιτερότητα ζητάει λίγη υπομονή στην αρχή από το κοινό, μέχρι να καταλάβει τον τρόπο λειτουργίας της ταινίας, αλλά παρόλη την τεράστια διάρκεια του φιλμ, συντηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος, με την βοήθεια των συνεχών εναλλαγών ανάμεσα σε ερωτικό δράμα, περιπέτεια, κωμωδία, μυστήριο και επιστημονική φαντασία.
Η υψηλής ποιότητας δουλειά που έχει γίνει στην ταινία φαίνεται και στην τρομερή φωτογραφία, ειδικά στις δύο τελευταίες χρονικά ιστορίες, και στο καταπληκτικό μοντάζ, τόσο εικόνας όσο και ήχου, ο οποίος λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα στις ιστορίες. Ανάμεσα στις ιστορίες υπάρχει άλλος ένας συνδετικός κρίκος, και αυτός είναι το cast της ταινίας, καθώς κάθε ηθοποιός αναλαμβάνει παραπάνω από έναν ρόλο, βοηθώντας έτσι και την κατανόηση της εξέλιξης της ιστορίας. Μερικοί από αυτούς είναι ο Tom Hanks (Extremely Loud & Incredibly Close ), η Halle Berry, ο Jim Broadbent (Another Year ), ο Hugo Weaving ( Matrix, Lord of the Rings ), o Jim Sturgess ( The Way Back ), o Ben Whishaw ( Skyfall ) και η Doona Bae. Φανταστική δουλειά έχει γίνει και στο μακιγιάζ, καθώς οι μεταμορφώσεις των ηθοποιών είναι τόσο τρομερές που μερικές φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτοί.
Το Cloud Atlas, παρά τον χαρακτηρισμό του unfilmable, χάρη στην ευφυΐα των σκηνοθετών του, όχι μόνο μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη αλλά συγκαταλέγεται και στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η επιστροφή των Wachowski στον κινηματογράφο έρχεται με μια ταινία αντίστοιχη των προηγούμενων δουλειών τους. Ακόμα και αν κάποιος δεν ενστερνίζεται την φιλοσοφία που προωθεί η ταινία, το Cloud Atlas είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, τόσο λόγω της σκηνοθετικής πρωτοπορίας της όσο και του φοβερού οπτικοακουστικού θεάματος.

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Holy Motors

Ο Monsieur Oscar περιπλανιέται στους δρόμους του Παρισιού στο πίσω κάθισμα μιας τεράστιας λιμουζίνας. Η οδηγός του, Céline, τον μεταφέρει μέσα στη μέρα από το ένα επαγγελματικό ραντεβού στο άλλο, στα οποία ο Oscar κάθε φορά πρέπει να μεταμφιέζεται και να υποδύεται έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Από επιτυχημένος οικογενειάρχης σε ζητιάνος και από δολοφόνος σε τέρας, ο Oscar αναγκάζεται να ζήσει πολλές ζωές, χωρίς να είναι ευδιάκριτο ποια είναι η αληθινά δική του.
Ο Leos Carax μετά την αποτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Pola X, εξαφανίστηκε από τον χώρο του cinema για 13 χρόνια. Τώρα επιστρέφει με το Holy Motors, με το οποίο διαγωνίστηκε και στο φεστιβάλ των Καννών. Η νέα του ταινία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο με μερικές λέξεις, αλλά αν χρειαστεί, ο χαρακτηρισμός μοναδική είναι αυτός που της αξίζει περισσότερο. Με πολλές αναφορές στην ιστορία του cinema, στην ζωή και το έργο του δημιουργού αλλά και στην τέχνη του ηθοποιού, ο Leos Carax δημιουργεί ένα σουρεαλιστικό ταξίδι που θα μας μεταφέρει μέσα στις μορφές του κινηματογράφου και θα μας συναρπάσει με την περιέργεια του, την τρέλα του, την εντελώς ανορθόδοξη αφήγησή του. Ο χαρακτήρας που μας οδηγεί σε αυτό το ταξίδι είναι ο M. Oscar τον οποίο, μαζί με τους υπόλοιπους 10 υπο-χαρακτήρες του, ενσαρκώνει καθηλωτικά ο Denis Lavant. Η Edith Scob είναι η οδηγός της λιμουζίνας ενώ ο Michel Piccoli κάνει μια σύντομη εμφάνιση ως εργοδότης του Oscar. Το cast συμπληρώνεται με τις Eva Mendes και Kylie Minogue.
Το Holy Motors είναι ένα πολύ ιδιαίτερο έργο, ενός εξίσου ιδιαίτερου δημιουργού, που απαιτεί και ένα πολύ ανοιχτόμυαλο κοινό. Είναι ακριβώς το είδος της ταινίας που θα αποκτήσει διθυραμβικές κριτικές αλλά θα κάνει πολλούς να φύγουν από την προβολή πριν το τέλος της, που θα δημιουργήσει διαμάχες, αλλά που σίγουρα δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο. Για πολλούς το καλύτερο φιλμ της χρονιάς, σίγουρα όμως ένα από τα καλύτερα art film, το Holy Motors είναι μια ταινία-όνειρο, που προσπαθεί να αποδείξει πως το cinema έχει ξεχάσει πως δεν χρειάζεται να είναι πάντα σοβαρό.

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Sound of My Voice

Ο Peter Aitken έχει βαρεθεί την μεσοαστή ζωή του και αποφασίζει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ που θα ταρακουνήσει τον κόσμο. Για αυτό τον λόγο, παρεισφρέει σε μια μυστικιστική οργάνωση μαζί με την κοπέλα του Lorna, προσπαθώντας να μαζέψει πληροφορίες για την Maggie, την αρχηγό της οργάνωσης. Η Maggie υποστηρίζει πως έρχεται από το μέλλον και πως σύντομα ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει. Αργά αλλά σταθερά αρχίζει να αποκτά οπαδούς που πιστεύουν όσα λέει και φαίνεται να προετοιμάζονται για κάτι. Ο Peter και η Lorna προσπαθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια, αλλά όσο ποιο κοντά στην Maggie πάνε, τόσο περισσότερο επηρεάζονται από αυτήν.
Μία από τις ταινίες που ξεχώρισε στο περσινό φεστιβάλ του Sundance ενώ έκανε αίσθηση με την προβολή της και στο φεστιβάλ του SXSW ήταν το Sound of My Voice, του Zal Batmanglij. Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, καθώς αυτή είναι μόλις η πρώτη του ταινία, δημιουργεί ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν μοιάζει καθόλου με τα υπόλοιπα του είδους. Αυτό γιατί το έργο είναι αρκετά ιδιαίτερο και η περίληψη πολύ παραπλανητική. Στην πραγματικότητα η ταινία είναι ένα indie sci-fi που προβάλει φιλοσοφικές ανησυχίες για την αναπόφευκτη κατάρρευση της κοινωνίας με την μορφή που την ξέρουμε σήμερα. Η συν-σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια του έργου, Brit Marling (Another Earth), καταφέρνει να μαγέψει το κοινό της, τόσο εντός όσο και εκτός ταινίας, ως Maggie. Η χαρισματική ηθοποιός με το σαγηνευτικό βλέμμα καταφέρνει να δημιουργήσει το απαραίτητο μυστήριο γύρω από τον χαρακτήρα της και να το συντηρήσει μέχρι τέλους.
Η μίξη του κοινωνικού σχολιασμού με το θρίλερ και το sci-fi δημιουργεί μια αναπάντεχα όμορφη ιστορία για τους λάτρεις του indie. Ο Zal Batmanglij κάνει πολύ καλή δουλειά για πρωτάρης ενώ η Brit Marling φωνάζει πως το ταλέντο της, σε σενάριο και ηθοποιία, πρέπει να αποκτήσει την προσοχή μας. Το Sound of My Voice είναι μια ταινία που αν φανείς δεχτικός στην μαγεία της, δεν θα σε αφήσει ανικανοποίητο.

Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2012

Looper

Ο Joe είναι ένας επαγγελματίας δολοφόνος, μόνο που τα θύματά του έρχονται από το μέλλον. Το ταξίδι στο χρόνο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα, αλλά στο μέλλον έχει απαγορευτεί και μόνο η μαφία το χρησιμοποιεί ώστε να εξαφανίζει όσους θέλει να σκοτώσει. Η δουλειά του Joe θα μπλεχτεί πολύ, όταν ο νέος του στόχος δεν είναι άλλος από τον μελλοντικό εαυτό του. Ο μελλοντικός Joe γνωρίζει πως τα πράγματα στο δικιά του εποχή δεν είναι καλά, και θα κάνει τα πάντα για να τα αποτρέψει από το να ξαναγίνουν, ενώ ο αληθινός Joe πρέπει να σταματήσει τον μελλοντικό του εαυτό αλλά και να ξεφύγει από τα δυσαρεστημένα αφεντικά του.
Ο Rian Johnson είχε στο μυαλό του την αρχική ιδέα για την νέα του ταινία αρκετά χρόνια. Τα αρχικά σχέδια για ταινία μικρού μήκους αναβλήθηκαν και την θέση τους πήραν πιο μεγαλεπήβολα. Το Looper είναι μια sci-fi ταινία με έντονο το νουάρ στοιχείο, που δίνει μια διαφορετική και πρωτότυπη οπτική στο δυνατό αποτέλεσμα. Η ιστορία περιλαμβάνει ταξίδι στο χρόνο, οπότε υπόσχεται και παραδίδει το απαραίτητο mindfuck, αλλά αποφεύγει έξυπνα τα γνωστά μπλεξίματα που εμφανίζονται σε αντίστοιχα σενάρια. Στον ρόλο του νεαρού Joe βλέπουμε τον Joseph Gordon-Levitt (The Dark Knight Rises, 50/50, The Lookout) ενώ ως Joe του μέλλοντος βλέπουμε τον Bruce Willis (RED, Moonrise Kingdom). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και οι μικρότεροι ρόλοι, όπως αυτός του μοναδικού Jeff Daniels (The Lookout) αλλά και του τρομερού πιτσιρικά Pierce Gagnon, που φαίνεται αρκετά σίγουρο πως θα τον δούμε πολλές ταινίες ακόμα. To cast συμπληρώνει η Emily Blunt (The Adjustment Bureau, Salmon Fishing in the Yemen).
Το Looper έχει όσα χρειάζεται μια καλή sci-fi ταινία, καθώς η ιδέα είναι πολύ καλή, οι χαρακτήρες ιδιαίτερα καλογραμμένοι, όπως και οι διάλογοί τους, ενώ και η δράση είναι αρκετή και χορταστική. Ο Rian Johnson κάνει εξαιρετική δουλειά στην σκηνοθεσία ενώ το δυνατό cast της ταινίας συμπληρώνει ένα πολύ επιτυχημένο σύνολο που όμοιό του είχαμε καιρό να δούμε στο sci-fi action είδος.

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012

Safety Not Guaranteed / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Στην στήλη με τις αγγελίες στην εφημερίδα εμφανίζεται η παρακάτω «Ζητείται κάποιος να πάει πίσω στον χρόνο μαζί μου. Δεν πρόκειται για αστείο. Θα πληρωθεί όταν επιστρέψουμε. Πρέπει να φέρει τα δικά του όπλα. Καμία εγγύηση περί ασφάλειας». Ένας δημοσιογράφος, ο Jeff, θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τί κρύβεται πίσω από την αγγελία έχοντας μαζί του δύο νέους βοηθούς, την Darius και τον Arnau. Γρήγορα θα καταλάβουν πως, όπως και ο συντάκτης της αγγελίας, όλοι τους θέλουν να αλλάξουν πράγματα στην ζωή τους.
Η κεντρική ιδέα του σεναρίου του Derek Connolly είναι προσπάθειά μας να διορθώσουμε τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν και διαμορφώσανε τις ζωές μας, ενώ εμπνεύστηκε το sci-fi κομμάτι της ταινίας από μία πραγματική αγγελία που ζήταγε έναν συνεπιβάτη για ταξίδι στον χρόνο, που προφανώς ήταν φάρσα. Η ταινία που δημιούργησαν μαζί με τον σκηνοθέτη Colin Trevorrow, είναι μια κωμωδία με έντονο ρομαντικό στοιχείο και μερικές sci-fi πινελιές, που αν και ακούγεται περίεργο σύνολο αρχικά, το αποτέλεσμα, με budget μόλις 750.000, είναι μοναδικό και δικαιώνει. Σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας της ταινίας είναι οι πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, καθώς και η εμφανής χημεία μεταξύ αυτών. Οι Aubrey Plaza και Mark Duplass ξεχωρίζουν και δημιουργούν ένα ταιριαστό, ρομαντικό και geeky δίδυμο ενώ ο Jake Johnson και ο Karan Soni συμπληρώνουν μια πολύ καλή και εξίσου περίεργη ομάδα.
Το Safety Not Guaranteed είναι μια ρομαντική κωμωδία φτιαγμένη για τον κόσμο των nerd και των geek. Η πολύ καλή Aubrey Plaza και το πρωτότυπο και καλογραμμένο σενάριο της, για το οποίο άλλωστε η ταινία βραβεύτηκε στο φεστιβάλ του Sundance, εγγυούνται πως ο θεατής θα ευχαριστηθεί με την επιλογή του.

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

Total Recall

Ο Douglas Quaid είναι ένας απλός εργάτης σε ένα εργοστάσιο που συναρμολογεί ρομπότ και είναι παντρεμένος με τη Lori, μια πανέμορφη γυναίκα που κάνει μια εξίσου απλή ζωή. Στον ύπνο του όμως, βλέπει ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο πως είναι κάποιος άλλος, ένας πράκτορας, και στο πλευρό του δεν έχει την Lori αλλά μια άλλη γυναίκα. Μια εταιρεία, η Rekall, εμφυτεύει στους πελάτες της αναμνήσεις κατά παραγγελία, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ζήσουν κάτι που δεν μπορούν. Όταν ο Douglas θα επισκεφτεί αυτή την εταιρεία, κάτι θα πάει πολύ στραβά και από εκεί θα ξεκινήσει ένα μεγάλο κυνηγητό, καθώς όλοι θα προσπαθούν να τον πιάσουν, εκτός από την γυναίκα που έβλεπε στο όνειρό του. Μπερδεμένος για το τί είναι αληθινό και τί όχι, ο Douglas θα προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτούς που τον κυνηγάνε αλλά και να ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό, ενώ παράλληλα καλείται να σταματήσει τα σχέδια ενός δυνάστη.
Ο Len Wiseman επιστρέφει στον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης μετά από το Die Hard 4 και τα δύο πρώτα μέρη της σειράς Underworld, με ένα remake μιας cult ταινίας του 90’, της Ολικής Επαναφοράς. Το σενάριο της ταινίας είναι, όπως και στην παλιά ταινία, βασισμένο στο διήγημα του Philip K. Dick, “ We Can Remember It for You Wholesale”, με κάποιες αλλαγές που φέρνουν την ιστορία σε ποιο σύγχρονα μοτίβα. Η πλοκή, πέρα από την τρομερή δυνατότητα αγοράς αναμνήσεων, περιλαμβάνει και ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο μόνο δύο μέρη πάνω στον πλανήτη είναι ακόμα κατοικήσιμα, η Αγγλία και η Αυστραλία, με την πρώτη να προσπαθεί να υποδουλώσει την δεύτερη. Το σκηνικό θυμίζει έντονα Bladerunner ενώ η φωτογραφία στην πλευρά της Αυστραλίας είναι καταπληκτική. Ο Wiseman έχει στην διάθεσή του μία ωραία ιστορία που μπορεί να αποκτήσει δυνατό βάθος ειδικά με την διαμάχη των δύο χωρών και τις κοινωνικές προεκτάσεις της, αλλά αποφασίζει να μην την εκμεταλλευτεί. Επικεντρώνεται αποκλειστικά στην δράση και δημιουργεί ένα ξέφρενο κυνηγητό που ξεκινάει κοντά στην αρχή της ταινίας και τελειώνει λίγο πριν τους τίτλους τέλους, χωρίς να αφήσει τον θεατή να πάρει ανάσα, αλλά ούτε και να σκεφτεί πολύ αυτό που βλέπει. Η κάμερα του Wiseman κινείται πολύ γρήγορα και περνά το συναίσθημα της καταδίωξης και στον θεατή, ενώ δεν λείπουν οι μάχες σώμα με σώμα, τα όπλα αλλά και οι εκρήξεις. Η παραγωγή άλλωστε είναι υψηλού επιπέδου, με μοναδικό ίσως μειονέκτημα την έλλειψη ενός, αντίστοιχου με την ποιότητα της εικόνας, μουσικού score.
Στον ρόλο του Douglas Quaid, τον ρόλο που στην παλιά ταινία είχε υποδυθεί ο Arnold Schwarzenegger, βλέπουμε τον Colin Farrell (Fright Night), σε μια πιο “καθημερινή” έκδοση του ήρωα, καθώς ο Colin Farrell δεν μπορεί να βγάλει την τρέλα που είχε ο Arnold. Δίπλα του, η Kate Beckinsale (Underworld) εμφανίζεται στον ρόλο της γυναίκας του Douglas, ένας ρόλος πολύ αλλαγμένος και πολύ πιο ενεργός, καθώς βρίσκεται μέσα στις περισσότερες μάχες, και η εντελώς άχρωμη Jessica Biel στον ρόλο της γυναίκας που έβλεπε στο όνειρό του ο Douglas. Δυστυχώς η παντελής έλλειψη χημείας μεταξύ του cast είναι εύκολα εμφανής, ειδικά στους διαλόγους που προσπαθούν να δώσουν λίγο χιούμορ στην ταινία αλλά τελικά περνάνε εντελώς απαρατήρητοι.
Το Total Recall θα μπορούσε στα χέρια άλλου σκηνοθέτη να γίνει ένα πολύ επιτυχημένο remake, αλλά επιλέγοντας τον Len Wiseman η παραγωγή αποφάσισε να γυρίσει μια εύκολη αλλά όμορφη ταινία. Με ένα πιο δεμένο cast το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο, αλλά ακόμα και με τα ελαττώματά της, η ταινία παραμένει μια δυνατή περιπέτεια που όμως δεν θα αργήσεις να ξεχάσεις.

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Lockout

Ο Snow είναι ένας πράκτορας των ΗΠΑ που κατηγορείται για κατασκοπεία και φυλακίζεται. Η κόρη του προέδρου, Emilie, αποφασίζει να επισκεφτεί μια υψίστου ασφαλείας φυλακή, η οποία βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την Γη και, κρατά τους πιο επικίνδυνους φυλακισμένους σε καταστολή. Ένα ατύχημα θα φέρει το χάος, καθώς οι φυλακισμένοι θα καταλάβουν την φυλακή και θα κρατήσουν ως όμηρο την Emilie. Ο Snow θα αναλάβει να φέρει πίσω ζωντανή την Emilie αλλά ταυτόχρονα, θα προσπαθήσει να αποδείξει και την αθωότητά του.
Ο γνωστός από το Leon, το Taken, το πρόσφατο Colombiana αλλά και πολλά άλλα, Luc Besson, επιστρέφει με άλλη μια περιπέτεια από την θέση του παραγωγού και του σεναριογράφου. Η καινούργια ταινία της Γαλλικής Europa έχει μια πολύ ενδιαφέρον ιδέα και χτίζει ένα καλό, απλό σενάριο το οποίο υποστηρίζεται από αρκετά καλά εφέ. Ο Stephen Leger μαζί με τον James Mather, κάνουν ένα καλό σκηνοθετικό ντεμπούτο, παραδίδοντας μια αρκετά καλή περιπέτεια με κάποια στοιχεία θρίλερ καθώς μέρος της δράσης εκτυλίσσετε σε κλειστούς χώρους. O Guy Pearce (Don't Be Afraid of the Dark , Memento ) στον ρόλο του Snow είναι πολύ καλός και δίνει πολλούς πόντους στην ταινία, ενώ το υπόλοιπο cast περιλαμβάνει γνωστά πρόσωπα, κυρίως από την τηλεόραση, όπως την Maggie Grace ( Taken, 24) και τον Lennie James (Jericho ).
Το Lockout είναι μια πολύ αξιόλογη, ευρωπαϊκή παραγωγή, από αυτές που συχνά μας φέρνει η Europa του Luc Besson. Η δομή της δεν ξεφεύγει πολύ από τις παλιότερες δουλειές του Besson, κοινώς η δράση είναι το πρωταρχικό στοιχείο της ταινίας, ενώ το σενάριο και το δράμα έρχονται δεύτερα. Αυτό μαζί με μια έξυπνη ιδέα και ένα ωραία στημένο σκηνικό δημιουργούν μία ευχάριστη ταινία, που μπορεί να μην θυμάσαι για πολύ αλλά που, θα καταφέρει να σε διασκεδάσει.

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012

Ink

Όταν οι άνθρωποι κοιμούνται, εμφανίζονται δύο δυνάμεις, οι Succubi και οι Storytellers. Οι πρώτοι είναι υπεύθυνοι για τους εφιάλτες μας, ενώ οι δεύτεροι για τα όνειρά μας. Η δύναμή τους φτάνει μέχρι τον επηρεασμό του υποσυνείδητού μας ώστε να πάρουμε τις σωστές ή τις λανθασμένες αποφάσεις στη ζωή μας. Ο John είναι ένας πατέρας με πολλές επαγγελματικές επιτυχίες, που του έχουν στερήσει όμως στην οικογενειακή του ζωή. Η κόρη του, η Emma, θα βρεθεί ανάμεσα στις δύο αυτές ομάδες και για να σωθεί, θα χρειαστεί ο πατέρας της να αντιμετωπίσει τον εαυτό του για να μπορέσει να κάνει τις σωστές επιλογές.
Ο ανεξάρτητος κινηματογράφος έχει αποδείξει πως έχει στις τάξεις του, ανθρώπους με πολύ ταλέντο και τρομερές ιδέες. Ο Jamin Winans, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Ink, φαίνεται πως είναι ένα από αυτά τα πρόσωπα. Ο Jamin χτίζει έναν δικό του φανταστικό κόσμο, χωρίς να μας εξηγεί τις ρίζες του ούτε όλους τους μηχανισμούς του. Για την ταινία του, το σημαντικό είναι η καταπληκτική φωτογραφία και η τρομερή επιλογή χρωμάτων και φακών, η οποία δημιουργεί καλλιτεχνικά πλάνα που θα μαγέψουν τους πάντες. Η ιστορία της ταινίας εξελίσσεται σε ένα φανταστικό πλαίσιο, αλλά παραμένει ανθρώπινη, μιας και το βάρος πέφτει τον πατέρα και στην προβληματική ζωή και σχέση με την κόρη του.
Εντύπωση προκαλούν οι σκηνοθετικές επιλογές του Jamin, αφού η ταινία είναι γεμάτη από απότομα κοψίματα και παγώματα, που κάνουν το αποτέλεσμα ακόμα πιο ιδιαίτερο και ενδιαφέρον. Με budget μόλις 250,000 δολάρια, είναι φοβερή η δουλειά που έχει γίνει στα ειδικά εφέ, τόσο σε έμπνευση όσο και σε εκτέλεση. Αντίστοιχα τρομερή δουλειά έχει γίνει και στην μουσική επιμέλεια, καθώς η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των πλάνων και τις ιστορίας.
Το Ink δεν είναι μια εύκολη ταινία, και αυτό είναι συνειδητή επιλογή του δημιουργού της. Κάποια ερωτήματα θα ξεδιαλυθούν λίγα λεπτά πριν το τέλος ενώ άλλα θα μείνουν χωρίς απάντηση. Ο φανταστικός κόσμος του Jamin Winans όμως, περισσότερο μαγευτικός και λιγότερο mind-screw, κατάφερε να βρει το κοινό του μέσα το internet και τα torrents, όπως συνήθως γίνετε με τα cult διαμάντια.

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Prometheus

Μία ομάδα εξερευνητών ανακαλύπτει κάποιες τοιχογραφίες που υποδεικνύουν πως υπάρχει ζωή σε έναν άλλον πλανήτη, από τον οποίο οι κάτοικοί του έχουν έρθει στη Γή σε διάφορες εποχές της εξέλιξής του ανθρωπίνου είδους. Μετά από αυτή την τρομερή ανακάλυψη, μία εταιρεία τους βοηθάει να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι στο διάστημα με στόχο να βρουν αυτόν τον πλανήτη και, όπως οι ίδιοι πιστεύουν, τις απαντήσεις που ψάχνει η ανθρωπότητα για την καταγωγή της. Όταν φτάσουν στον προορισμό τους όμως, αυτό που θα βρουν εκεί θα απέχει πολύ από αυτό που περιμένανε.
Ο Ridley Scott επιστρέφει με το Prometheus σε ένα είδος που ο ίδιος διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό με το τρομερό Alien, του 1979. Αρκετά χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία του Alien, ο Ridley Scott δημιουργεί ένα prequel της αρχικής ταινίας, με σκοπό όμως να φτιάξει ένα ολοκαίνουριο, ανεξάρτητο και πιο φιλοσοφικό σύμπαν το οποίο θα τρέχει παράλληλα με τις παλιές ταινίες. Στο Prometheus ο άνθρωπος αναρωτιέται από πού κατάγεται και ποιος είναι ο πραγματικός δημιουργός του και προσπαθεί να βρει απαντήσεις μέσα στο αχανές διάστημα. Η φρίκη των Alien έχει δώσει την θέση της στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ενώ σημαντικό ρόλο στην ταινία παίζει και η μουσική της επένδυση, δουλειά η οποία είναι του πάγιου συνεργάτη του Ridley Scott, Marc Streitenfeld.
Η τρομερή δουλειά στην παραγωγή συνεχίζεται στην επιλογή και κατασκευή σκηνικών για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, πράγμα που προσδίδει μεγάλο βαθμό ρεαλισμού στα πλάνα του σκηνοθέτη, ενώ και τα special effects είναι τελευταίας τεχνολογίας. Καλή δουλειά έγινε και στην επιλογή του cast, ξεκινώντας από τον, για άλλη μια φορά, φανταστικό Michael Fassbender (Haywire, A Dangerous Method) στον ρόλο του ανδροειδούς David, ως άλλος HAL9000. Πολύ καλή είναι και η Noomi Rapace (Sherlock Holmes: A Game of Shadows) στον ρόλο της επιστήμονος Elizabeth Shaw ενώ αίσθηση προκαλεί η “ρομποτική” εμφάνιση της Charlize Theron. Το cast συμπληρώνουν οι Guy Pearce, Logan Marshall-Green και Idris Elba.
Γυρνώντας σε ένα σύμπαν με το οποίο σημαδεύτηκε τόσο ο ίδιος όσο και ο κινηματογράφος γενικότερα, ο Ridley Scott καταφέρνει να δώσει μια νέα ματιά και να δημιουργήσει έναν νέο, πολύ διαφορετικό αλλά εξίσου ενδιαφέρον κόσμο και να μας μαγέψει με τα μακρινά του πλάνα και την απίστευτη φωτογραφία του. Η φιλοσοφία του Prometheus έθεσε τα θεμέλια για ένα saga που όλοι θα περιμένουμε με αγωνία.

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

Chronicle

Στο περιθώριο ενός πάρτι, τρεις φίλοι ανακαλύπτουν ένα υπόγειο πέρασμα που στο τέλος του θα ανακαλύψουν κάτι που θα τους δώσει υπερφυσικές δυνατότητες. Ο καθένας τους θα μπορεί να πραγματοποιήσει ότι του έρθει στο μυαλό, μέχρι και να πετάξει. Αυτές οι δυνάμεις όμως θα δοκιμάσουν τον χαρακτήρα των παιδιών και θα αποκαλύψουν πλευρές που έμεναν κρυμμένες.
Ο πρωτάρης Josh Trank μας συστήνεται δημιουργώντας ένα mockumentary με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και εφηβικού δράματος. Το Chronicle προσπαθεί να τα ενώσει αυτά ώστε να αποκτήσει κάποιο σενάριο, και τα καταφέρνει σε βαθμό που το κάνει να ξεχωρίζει από τα περισσότερα έργα τους είδους. Η κάμερα δεν περιορίζεται στα στενά όρια του “found footage”, αλλά είναι επικεντρωμένη κυρίως στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες. Ο πιο ενδιαφέρον από αυτούς, ο Andrew, περνάει τα δικά του κοινωνικά προβλήματα τόσο στο σχολείο, όπου πέφτει θύμα εκφοβισμού από άλλα παιδιά, όσο και στο σπίτι όπου η μητέρα του είναι βαριά άρρωστη ενώ ο πατέρας του ξεσπάει με βία πάνω του. Ο Josh, ίσως εύκολα αλλά αρκετά πειστικά, χρησιμοποιεί τις παραπάνω καταστάσεις για να φτιάξει μια ιστορία που το τέλος της φαίνεται προδιαγεγραμμένο και τραγικό. Το πρωταγωνιστικό τρίο περιλαμβάνει εξίσου νέους καλλιτέχνες που προσδίδουν με την δουλειά τους στον ρεαλισμό της ταινίας, με τον Dane DeHaan να ξεχωρίζει στον ρόλο του Andrew.
Το Chronicle είναι από αυτές τις ταινίες που τις σώζει η μικρή τους διάρκεια, καθώς δεν προλαβαίνουν να κουράσουν. Στα μόλις 84 λεπτά της διάρκειάς της καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον στον θεατή ενώ ο Josh Trank φυλάει για το τέλος και κάποιες αναμενόμενες, λόγω θεματικής, όμορφες σκηνές δράσης.

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

Men In Black 3

Ο πράκτορας Κ το μακρινό 1969 είχε καταφέρει να συλλάβει τον Μπόρις το “Κτήνος” και να αποτρέψει την επίθεση της φυλής του στην Γη. Ο Μπόρις παρέμενε φυλακισμένος σε ειδικές εγκαταστάσεις στην σελήνη, μέχρι που μια μέρα δραπέτευσε και ταξίδεψε στο παρελθόν, ώστε να σκοτώσει τον Κ και να αλλάξει την ροή της ιστορίας. Τελευταία ελπίδα για την σωτηρία του Κ αλλά και όλης της Γης είναι ο πράκτορας J, ο οποίος θα γυρίσει πίσω και θα συνεργαστεί με τον νεαρό K, τόσο για να αποτρέψουν τα σχέδια του Μπόρις.
Οι Άντρες με τα Μαύρα επιστρέφουν μετά από μία ολόκληρη δεκαετία, προσπαθώντας να διατηρήσουν αυτό το ιδιαίτερο κωμικό στοιχείο που τους χαρακτήριζε. Την σκηνοθεσία της τρίτης ταινίας της σειράς αναλαμβάνει ξανά ο Barry Sonnenfeld, επιστρέφοντας στην μεγάλη οθόνη μετά από το κακό RV του 2006. Ο σκηνοθέτης κρατάει την εικόνα πάντα γύρω από το πρωταγωνιστικό δίδυμο και προσπαθεί να δώσει αρκετό χρόνο τόσο στο κωμικό στοιχείο όσο και σε αυτό της περιπέτειας. Οι ξεκαρδιστικές καταστάσεις που δημιουργούνται από το ταξίδι στο παρελθόν, όπως η εμφάνιση του Andy Warhol και η αλληλεπίδραση του Smith με την φουτουριστική τεχνολογία του 1969, αντισταθμίζουν την αισθητή μείωση των περίεργων και αστείων εξωγήινων που είχαμε συνηθίσει στα ΜΙΒ Ι και ΙΙ. Παράλληλα, ο Sonnenfeld δεν χάνει την ευκαιρία να σχολιάσει και τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που επήλθαν στην Αμερική τα τελευταία χρόνια.
Κάτι που έκανε το MIB να ξεχωρίσει ήταν η τρομερή χημεία μεταξύ του Will Smith και του Tommy Lee Jones. Εδώ λόγο της σεναριακής πλοκής στον ρόλο του πράκτορα Κ βλέπουμε στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας τον Josh Brolin (True Grit , You Will Meet a Tall Dark Stranger), ο οποίος καταφέρνει σε τρομερό βαθμό να αντιγράψει όλες τις εκφράσεις (ή την μία και μοναδική) του προσώπου του Tommy Lee Jones και να τον αντικαταστήσει επάξια. Ο Will Smith (I Am Legend , Seven Pounds) επιστρέφει στον κινηματογράφο μετά από μια απουσία πενταετίας σε έναν ρόλο που ξέρει πολύ καλά, αυτή τη φορά πιο πρωταγωνιστικός από ποτέ, και για άλλη μια φορά τον απογειώνει.
Αν και το project της αναβίωσης της σειράς φωνάζει αρπαχτή για λεφτά, το αποτέλεσμα δικαιώνει την παραγωγή καθώς καταφέρνει άνετα να ψυχαγωγήσει τον θεατή και να τον αφήσει με θετικά συναισθήματα. Η επιστροφή των Will Smith και Barry Sonnenfeld στον κινηματογράφο κρίνεται επιτυχημένη ενώ, η πόρτα για επόμενο μέρος της σειράς έχει μείνει ανοιχτή.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More