Μιλτιάδης Πασχαλίδης – Ξένοι Σ’ έναν Τόπο που Αλλάζει

Πρώην μέλος του συγκροτήματος Χαϊνηδες και με αρκετούς δίσκους στην πλάτη του, αποτελεί πλέον έναν από τους χαρακτηριστικότατους τραγουδοποιούς της λεγόμενης έντεχνης μουσικής σκηνής. Συνδυάζει την παραδοσιακή μουσική με ροκ στοιχεία ενώ έχει αφήσει το μουσικό του στίγμα με κομμάτια όπως οι «Βυθισμένες Άγκυρες», οι «Κακές Συνήθειες», η «Πηνελόπη» και το «Στα είπα όλα». Ο λόγος για τον Μίλτο Πασχαλίδη, ο οποίος κυκλοφορεί φέτος τον ένατο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Ξένοι σ’ έναν τόπο που αλλάζει».

Ο στίχοι του δίσκου είναι γραμμένοι από τον Οδυσσέα Ιωάννου με εξαιρέσεις δύο τραγούδια που το ένα είναι σε στίχους Αλέκου Λουντζή και το άλλο σε στίχους Μίλτου Πασχαλίδη. Η μουσική εξ’ ολοκλήρου ανήκει στον τραγουδοποιό από την Καλαμάτα. Ίσως ένα από τα κομμάτια που θα μείνουν από το άλμπουμ είναι εκείνο που ανοίγει τον δίσκο, το «Σκυλίσια Μέρα». Όμορφοι στίχοι – που αναφέρονται στα καλοκαίρια της Νάξου, σύμφωνα με τον ίδιο τον Μίλτο Πασχαλίδη – στολισμένοι με μια γλυκιά μελωδία. Ωστόσο, καθώς προχωράμε στις στιχουργικές δημιουργίες του Οδυσσέα Ιωάννου και στα μουσικά μονοπάτια του Μίλτου, συναντάμε 2 νεαρές και πολύ καλές ερμηνεύτριες. Η Μαρία Παπαγεωργίου ερμηνεύει το «Οι Δικοί Μου Άνθρωποι», ενώ η Μιρέλα Πάχου το «Δύο Πεταλούδες». Συμμετοχή έκπληξη αποτελεί η παρουσία των Γιάννη Ζουγανέλη και Σάκη Μπουλά στο εξαιρετικό «Ρεμάλια».
2 χρόνια μετά τον «Ξένιο – Η Κρήτη Εντός Μου», που κατ’ εμέ ήταν εξαιρετικός δίσκος – άσχετα που ο Πασχαλίδης δεν μου αρέσει σε γενικές γραμμές – ο γνωστός τραγουδοποιός επιστρέφει με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Το «Ξένοι σ’ έναν Τόπο που Αλλάζει» δεν αποτελεί τον τρομερό δίσκο, ωστόσο είναι μια ευχάριστη μουσική διαδρομή.

Read More

The Rum Diary – Μεθυσμένο Ημερολόγιο

Το Πουέρτο Ρίκο σε γενική κρίση, οι κάτοικοί του σε κατάσταση απελπισίας και το ρούμι που μοιάζει ατέλειωτο να ρέει ακατάπαυστα στο αίμα. Ο Πολ Κεμπ (Johnny Depp) είναι δημοσιογράφος και μόλις καταφθάνει από τη Νέα Υόρκη στο Πουέρτο Ρίκο για να πιάσει δουλειά σε μια τοπική εφημερίδα, η οποία παραπέει. Ο Αμερικάνος δημοσιογράφος όμως, ο οποίος κουρασμένος από την τρέλα της μεγαλούπολης και αποφασισμένος να αλλάξει ζωή, είναι αλκοολικός με το χρώμα των ματιών του να τον προδίδουν συνεχώς. Έτσι, αρχίζει η περιπλάνηση του Πολ Κεμπ στα στενά της πόλης ενώ αρχίζει να αναπτύσσει σχέσεις με περιθωριακούς ανθρώπους αλλά και πρόσωπα της πρώτης τάξεως της κοινωνίας.

Κάπου εκεί θα καταλάβει ο πρωταγωνιστής πως μερικοί άνθρωποι θέλουν να καταστρέψουν την τοπική κοινωνία με παράνομες κτηματομεσιτικές διαδικασίες. Ο Πολ Κεμπ βρίσκεται αντιμέτωπος μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες «υπόγειες» συζητήσεις των μεγάλων προσώπων του Πουέρτο Ρίκο και στο δίλημμα να επιλέξει αν θα ακολουθήσει το κεφάλαιο ή την δική του «φτωχή» ζωή. Ο Johnny Depp με τον αέρα του ρομαντικού και του ειλικρινή ανθρώπου στήνει τον πρωταγωνιστή με εξαιρετικό τρόπο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι δικαίως θεωρείται ένας από τους καλύτερους χολιγουντιανούς ηθοποιούς. Στον ρόλο της μοιραίας γυναίκας, η Amber Heard εντυπωσιάζει ενώ ο Michael Ripsoli δίνει μεγάλες και αρκετές ανάσες γέλιου στο ρόλο του τοπικού συναδέλφου του Πολ Κεμπ κατά τη διάρκεια του φιλμ.

Ο Bruce Robinson αναβιώνει την ιστορία του δημοσιογράφου – συγγραφέα Χάντερ Τόμσον, η οποία γράφτηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Η ταινία θα μπορούσε να ήταν μικρότερης διάρκειας (είναι 2 ώρες) ενώ κατά την διάρκειά της χαζεύουμε την ζωή των κατοίκων του Πουέρτο Ρίκο και τα σοκάκια της κεντρικής πόλης. Το «Μεθυσμένο Ημερολόγιο» είναι μια ευχάριστη ταινία, μια ταινία μάλλον για ένα ευχάριστο και χαλαρό δίωρο στο σπίτι.

Read More

The Cranberries – Roses

Μια μεγάλη επιστροφή από ένα μεγάλο συγκρότημα που σημείωσε τεράστια επιτυχία την δεκαετία του ’90. Η εν λόγω μπάντα βρέθηκε στην κορυφή των charts πολλών χωρών ενώ οι περισσότεροι δίσκοι της έγιναν πολυπλατινένιοι. Με την μελωδική φωνή της Dolores O’Riordan, οι Cranberries μετά από ένα διάλειμμα 6 χρόνων, στο οποίο η frontwoman του γκρουπ ακολούθησε σόλο καριέρα, επιστρέφουν ξανά στις επάλξεις. Το 2009 ανακοινώνουν πως επανενώνονται για παγκόσμια περιοδεία ενώ φέτος ήρθε και η στιγμή για την κυκλοφορία καινούριου υλικού. Έτσι, το “Roses” έρχεται για να μας θυμίσει τις παλιές καλές στιγμές του Ιρλανδικού συγκροτήματος και αξέχαστα κομμάτια όπως τα “Zombie”, “Dreams, “Promises”, “Linger”, “Salvation” και άλλα που έχουν αφήσει την δική τους ιστορία.

Ωστόσο, κατά πόσο είναι εφικτό οι Cranberries να επιστρέψουν εκεί που βρίσκονταν πριν αρκετά χρόνια, δηλαδή στην κορυφή; Συνήθως, τέτοιες περιπτώσεις – που η μπάντα κάνει ένα μεγάλο διάλειμμα και ξαναενώνεται – δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα που θα θέλαμε. Το “Roses” ανοίγει με το “Conduct”, το οποίο αποτελεί μια όμορφη εισαγωγή του δίσκου και μας θυμίζει αμέσως το προσωπικό μουσικό στίγμα της μπάντας. Αμέσως μετά συναντάμε ένα εκ των δύο singles που έχουν βγει από το άλμπουμ, με τίτλο “Tomorrow”. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της Dolores O’Riordan, το συγκεκριμένο κομμάτι μιλάει για το πώς μπορεί κάποιος να σκέφτεται τα πράγματα όσο είναι σε νεαρή ηλικία και πώς σε μια μεγαλύτερη ηλικία. Στα μέσα του δίσκου βρίσκεται το “Schizophrenic Playboy”, ένα από το ομορφότερα κομμάτια με ένα αρκετά όμορφο, γρήγορο τέμπο, ενώ με το μπαλαντοειδές “Waiting In Walthamstow” ο ρυθμός κάπως ηρεμεί. Μέχρι να πέσουμε πάνω στο πρώτο single του δίσκου, “Show Me The Way” που μας απογειώνει ξανά. Στο κλείσιμο του άλμπουμ βρίσκεται το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει με γλυκό τρόπο τον δίσκο.
Χρειάστηκαν 11 χρόνια για να κυκλοφορήσουν ξανά δίσκο μαζί οι Cranberries και μονάχα η κυκλοφορία καινούριας δισκογραφικής δουλειάς χαρμόσυνη είδηση αποτελεί. Το “Roses”, δυστυχώς, για τους οπαδούς του συγκροτήματος, που περίμεναν πως και πως την επανένωσή του, δεν αποτελεί τον δίσκο που θα χαρακτήριζε με τον καλύτερο τρόπο την επιστροφή της 4μελής μπάντας. 

Read More

In Time

Στο μέλλον τα σώματα των ανθρώπων μεγαλώνουν μέχρι την ηλικία των 25. Από εκεί και πέρα η εξωτερική εμφάνιση μένει ίδια αλλά ένα ρολόι που έχει ο καθένας στο χέρι του μετράει αντίστροφα πόσο χρόνο έχει ακόμα για να ζήσει. Ο χρόνος είναι πια το κύριο νόμισμα, κάνοντας τους πλούσιους πρακτικά αθάνατους ενώ τους φτωχούς να παλεύουν καθημερινά για να κερδίσουν την επόμενη μέρα ζωής τους. Όλα θα αλλάξουν όταν ο Will Salas, ένας φτωχός νέος, αποφασίσει να πάει ενάντια στο σύστημα, μαζί με την Sylvia Weis, μια πλούσια κοπέλα η οποία προτιμά να ζήσει την πραγματική ζωή μακριά από την υπερβολική σιγουριά που τις παρέχει η οικογένειά της.

Ο Andrew Niccol είναι γνωστός για τις καταπληκτικές ιστορίες του, καθώς όλα του τα σενάρια χαρακτηρίζονται από την ευρηματικότητα τους και από τα νοήματα που κρύβουν. Μετά το πολύ καλό Lord of War ο διάσημος σκηνοθέτης και σεναριογράφος επιστρέφει με ένα σενάριο, η κεντρική ιδέα του οποίου, ότι ο χρόνος είναι χρήμα, είναι μια scifi έκδοση της πραγματικότητας που ζούμε και σήμερα. Ο Niccol κριτικάρει της ταξικές διαφορές και δίνει στο πιάτο τις λόγους ύπαρξής τους. Ενώ στο σενάριο η δουλειά του είναι αρκετά καλή, o Niccol χάνει την ταινία στην σκηνοθεσία, καθώς φαίνεται σαν να μην υπάρχει συνέχεια στην ροή της ιστορίας αλλά κολλημένες μεγάλες σκηνές. Από ένα σημείο και μετά, η ταινία χάνει την μυθολογία της και αρχίζει να μοιάζει περισσότερο σε Ρομπέν των δασών ή καλύτερα σε Μπόνι και Κλάιντ.

Περιέργως αλλά η επιλογή του Justin Timberlake (Friends with Benefits, The Social Network) στον ρόλο του Will Salas κρίνεται τουλάχιστον θετική, ενώ η Amanda Seyfried (Mamma Mia!) στον ρόλο της Sylvia Weis, παρά την ιδιαίτερη ομορφιά της, αποτυγχάνει να δείξει οτιδήποτε άλλο από το παγωμένο βλέμμα που έχει από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας. Στον ρόλο ενός αστυνομικού, υπεύθυνου για την σωστή διανομή του χρόνου, βλέπουμε τον Cillian Murphy(Inception).
Το In Time δεν είναι κακή ταινία, αλλά θα μπορούσε στα χέρια ενός πιο έμπειρου σκηνοθέτη να γίνει αριστούργημα. Αν κάποιος ψάχνει μια περιπέτεια με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, χωρίς να έχει πολλές απαιτήσεις όμως, τότε το In Time είναι μια καλή επιλογή.

Read More

Katzenjammer – A Kiss Before You Go

Ακορντεόν, μελόντικα, μπαλαλάϊκα και πάνω από 20 διαφορετικά μουσικά όργανα μπλέκονται, αναμιγνύονται και στο τέλος δημιουργούν μια τρελή πανδαισία μελωδιων, μελωδίες επηρεασμένες από τον Bregovic και τα Βαλκάνια. Κι όμως, αυτά τα τραγούδια δεν προέρχονται από κάποια νοτιοκεντρική χώρα της Ευρώπης, αλλά από την Σκανδιναβία. Συγκεκριμένα, οι Katzenjammer έρχονται από τη Νορβηγία και είναι 4 κοπέλες που ενώνουν την βαλκανική μουσική με ποπ και ροκ πινελιές, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η πρώτη αίσθηση που προκλήθηκε από την γυναικεία μπάντα σημειώνεται, 3 χρόνια μετά την σχημάτιση του γκρουπ, στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο τους “Le Pop” ενώ πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν και την δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο “ A Kiss Before You Go ”.

Αν και Νορβηγίδες ο στίχος είναι αγγλικός, πράγμα που φυσικά κάνει πιο προσιτά τα κομμάτια τους. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου κάνει την μικρή εισαγωγή του 1,5 λεπτού και σε συνδυασμό με το δεύτερο τραγούδι, “I Will Dance (When I Walk Away)”, μας βάζει αμέσως στον γεμάτο τρέλα και χορευτικό κόσμο των τεσσάρων γυναικών. Η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη με το “Land of Confusion” να αποτελεί ίσως το πιο εξωστρεφές κομμάτι του άλμπουμ, καθώς αμέσως μετά το τέμπο πέφτει για λίγο με το μπαλαντοειδές “Lady Merlene”. Και έρχεται η κορυφαία στιγμή του δίσκου που ονομάζεται “Rock – Paper Scissors”. Ένα εξ ολοκλήρου χορευτικό τραγούδι που σε προσελκύει αμέσως και με το οποίο δεν γίνεται να μην κουνήσεις ρυθμικά το σώμα σου στο τέμπο που κανονίζει.
Μετά το ηρεμιστικό του “Soviet Trumpeter” έρχεται το πολύ γρήγορο “Loathsome M” να μας απογειώσει με τα δυνατά κρουστά και τα πολυπληθή φωνητικά να μπλέκονται δημιουργώντας μια τρομακτικά όμορφη πανδαισία. Στο ίδιο, περίπου, μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Shepherd’s Song” με τα πλήκτρα να παίρνουν και να δίνουν και η κιθάρα να έχει πάρει φωτιά από το γρήγορο τέμπο. Προς το κλείσιμο του δίσκου συναντάμε το “Gypsey Flee” που ακούγοντάς το καταλαβαίνεις ότι δημιουργήθηκε κάπου στο δρόμο από Νορβηγία για Βαλκάνια, ενώ το “God’s Great Dust Storm” κλείνει τον κύκλο των 12 κομματιών με ένα πιο χαλαρό τρόπο, δίνοντάς μας ραντεβού για την επόμενη – και επομένως τρομερή – δισκογραφική δουλειά της Νορβηγικής μπάντας.
Οι Anne Bergheim, Marianne Sveen, Solveig Heilo και Turid Jorgensen αν συνεχίσουν με αυτό τον όμορφο μουσικό τρόπο θα γίνουν θαυμαστές σε παγκόσμιο επίπεδο (αν δεν έχει συμβεί δηλαδή μέχρι στιγμής). Η μουσική τους εκπλήσσει με τις δυνατές και χορευτικές μελωδίες, με τα γλυκά από τη μία και άγρια από την άλλη φωνητικά και γενικά με αυτή την τρελή πανδαισία που δημιουργούν. Ξεκάθαρο πως το μέλλον ανήκει στις Katzenjammer, τις οποίες θα απολαύσουμε και ζωντανά φέτος στο Ejekt Festival μαζί με τους Kasabian.

Read More

The girl with the dragon tattoo

Ο Mikael Blomkvist, ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος της Σουηδίας, βλέπει την καριέρα του να καταστρέφεται μετά από μία χαμένη δίκη που είχε. Εκείνη την στιγμή, θα τον προσεγγίσει ο Henrik Vanger, ένας πλούσιος βιομήχανος, και θα τον προσλάβει για να τον βοηθήσει να εξιχνιάσει την εξαφάνιση της αγαπημένης του ανηψιάς, η οποία χάθηκε πριν από 40 χρόνια. Σύμμαχο στην αναζήτηση της αλήθειας θα βρει την νεαρή και εκκεντρική Lisbeth Salander, ενώ στην πορεία θα ανακαλύψει πως η οικογένεια Vagner κρύβει πάρα πολλά μυστικά.

Ο David Fincher επιστρέφει μετά το περσινό The Social Network με το remake του Σουηδικού ομότιτλου έργου, που βασίζεται σε μία από τις πιο δημοφιλείς σειρές βιβλίων των τελευταίων ετών. Ο Fincher δεν χαρίζεται και καταγράφει στην ταινία του όλη την βία και την σκληρότητα του έργου, ειδικά σε κάποιες σοκαριστηκές σκηνές που πολλοί θα τις βρουν υπερβολικές. Η δομή της ταινίας θυμίζει στο μεγαλύτερο (κυρίως στο δεύτερο) μέρος της το Zodiac, με τον ερευνητή να παθιάζεται για να λύσει το μυστήριο. Η ταινία πατάει πάνω στο πολύ καλό αυθεντικό, με τις αναφορές στα λαθεμένα κοινωνικά ταμπού και στις ναζιστικές ρίζες της Σουηδίας, και ο Fincher αποφεύγει να αποκλίνει από αυτήν έστω και στο ελάχιστο, πράγμα που αναπόφευκτα δεν θα αρέσει σε όσους έχουν δει το Σουηδικό.

Η Αμερικάνικη εκδοχή του έργου υπερτερεί λόγω παραγωγής, καθώς από την φωτογραφία μέχρι την μουσική επένδυση, και φυσικά και στο καταπληκτικό intro της ταινίας, η ποιότητα δουλειάς είναι εξαιρετική. Πολύ σωστές επιλογές έγιναν και στο casting, όπου ο Daniel Craig (Dream House, Casino Royale) ερμηνεύει τον δημοσιογράφο Mikael ενώ, ευτυχώς, θυμίζει μόνο σε ελάχιστες στιγμές των James Bond. Η αποκάλυψη της ταινίας όμως ήταν η τρομερή Rooney Mara (The Social Network, Youth in Revolt) στον ρόλο της, μακριά από κάθε κοινωνικού στάνταρτ, Lisbeth Salander. Αν και ο χαρακτήρας της ήταν ελαφρώς υπερβολικός (σε σχέση με το πρωτότυπο πάντα), η ίδια τον απογειώνει και κερδίζει επάξια την υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η ταινία από ένα σημείο και μετά βασίζεται περισσότερο πάνω τις και ίσως ήταν λάθος ότι καθυστερεί τόσο πολύ η πλήρης ένταξη της στην πλοκή. Σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε τους Stellan Skarsgård (Melancholia, King of Devil's Island) και Robin Wright (Moneyball, State of Play).

Το The Girl with the Dragon Tattoo, φαινομενικά μπορεί να πει κάποιος πως δεν έχει λόγο ύπαρξης, καθώς δεν φέρνει κάτι καινούριο στην ήδη ειπωμένη ιστορία, αλλά το έργο του Fincher σε καθηλώνει πότε με τις τρομερές του ερμηνείες πότε με την καταπληκτική του φωτογραφία και πότε με το τρομερό του σενάριο. Αν κάποιος περιμένει μια νέα ματιά ή μια διασκευή του μύθου, τότε θα απογοητευτεί, αλλά αν κάποιος δεν έχει δει το αυθεντικό ή δεν το πειράζει να δει μια δεύτερη φορά την ίδια ιστορία, τότε το έργο σίγουρα θα τον κερδίσει.

Read More

Tindersticks – The Something Rain

Μία από τις πιο λατρεμένες μπάντες του πλανήτη – και ιδιαίτερα στην χώρα μας – επιστρέφει δισκογραφικά με ολοκαίνουριο άλμπουμ και νέες, ψαγμένες, τρομερές μελωδίες. Οι Tindersticks φτάνουν αισίως στον ένατο δίσκο τους, μετά από 2 χρόνια από το “Falling Down a Mountain”, όπου σημείωσε τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα. Το 3μελές συγκρότημα από το Nottingham σε κάθε δισκογραφικό του βήμα καταφέρνει να εντυπωσιάσει με τις μουσικές του δημιουργίες και όπως είναι αναμενόμενο, έτσι και τώρα μας προσφέρει μια ολοκληρωμένη και καλοδουλεμένη δισκογραφική δουλειά.

Το “The Something Rain”, λοιπόν, ανοίγει με το “Chocolate”, που θεωρείται η συνέχεια του κομματιού “My Sister” από το άλμπουμ του 1995 “This Way Up”. Πανέμορφο άνοιγμα για τον δίσκο με μια απαγγελία στην ουσία να συνοδεύεται από ένα εξαίσιο τέμπο κορυστών και να αναδύεται σταδιακά προς το τέλος η τρομπέτα. Αμέσως οι ήχοι των Tindersticks σε κατακλύζουν ενώ προχωράς στο “Show Me Everything” και εκεί συνειδητοποιείς την ευτυχία που ακόμα υπάρχουν τέτοιες μπάντες να ηχογραφούν τέτοια τραγούδια. Στη συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει λίγο με το “This Fire of Autumn” ενώ η μελαγχολία σε συνδυασμό με την ήρεμη δύναμη που δίνει η φωνή του Stuart Staples είναι το κάτι άλλο. Περίπου στα μέσα του άλμπουμ συναντάμε το πρώτο single και video clip με τίτλο “Medicine”. Προς το κλείσιμο βρίσκεται το “Goodbye Joe”, το οποίο είναι ορχηστρικό και φαντάζει έναν εξαιρετικό πρόλογο για τον επόμενο δίσκο του συγκροτήματος.
Ήχοι με ωριμότητα, τρομερές συνθέσεις και ερωτικά κομμάτια συνθέτουν το παζλ του “The Something Rain”, ενός δίσκου αντάξιου των προσδοκιών των φαν των Tindersticks. Αξίζει πολλών ακροάσεων ενώ το κόλλημα μετά από λίγο ειναι αναπόφευκτο. 

Read More

My Week With Marilyn

Το καλοκαίρι του 1956 η Marilyn Monroe ταξιδεύει σε μια επαρχία του Λονδίνου για να ξεκινήσει την σειρά των γυρισμάτων για την ταινία “The Prince and The Showgirl”. Με την ευκαιρία αυτού του επαγγελματικού ταξιδιού, η ξανθιά περσόνα θα συνδυάσει και τον μήνα του μέλιτος, καθώς μόλις έχει παντρευτεί για τρίτη φορά, τον Arthur Miller. Στην αρχή των γυρισμάτων, η Monroe θα συναντήσει αρκετά προβλήματα προσαρμογής με αποτέλεσμα να παλεύει να υποδυθεί τον ρόλο της, γεγονός που την εξουθενώνει σωματικά και ψυχολογικά. Η πίεση που δέχεται από τον σκηνοθέτη της ταινίας προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ένταση, με την 30χρονη τότε ηθοποιό να βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Εκεί που όλα φαίνονται να καταρρέουν για την Marilyn, εμφανίζεται στο δρόμο της ο νεαρός Colin Clark, ο τρίτος βοηθός του σκηνοθέτη. Συμπονετικός και με τον αέρα του αθώου και του πρωτάρη, ο Colin καταφέρνει να προσεγγίσει την γνωστή ηθοποιό – σε συνδυασμό και με την χειροτέρεψη της συζυγικής της σχέσης – και εκείνη να τον αγαπήσει. Για 7 μέρες το ζευγάρι περνάει τον έρωτά του, ο οποίος αποτελει ως ένα αντίδοτο στην ψυχολογική πίεση που τρώει το εσωτερικό της ξανθιάς καλλονής. Ένας έρωτας που από την αρχή είναι γνωστό και από τους δύο πως έχει ημερομηνία λήξης και ότι δεν θα οδηγήσει πραγματικά πουθενά. Ωστόσο, η φανταχτερή περσόνα και ο άσημος βοηθός σκηνοθέτη ζουν την κάθε στιγμή με έρωτα και ανεμελιά.

Ο Simon Curtis στο ντεμπούτο του αναβιώνει στην μεγάλη οθόνη την συγκεκριμένη εβδομάδα του Colin Clark με την Marilyn Monroe, έτσι όπως μονάχα ο τότε βοηθός σκηνοθέτη έζησε. Ταινίες για την εκρηκτική ξανθιά γυναίκα έχουν γυριστεί αρκετές. Και πάντα η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ποιό θηλυκό είναι ικανό να ταυτιστεί με την Monroe, με τις αξέχαστες κινήσεις της, με το «θανατηφόρο» χαμόγελό της. Η επιλογή της Michelle Williams, προσωπικά πιστεύω πως είναι η καλύτερη. Από την πρώτη στιγμή σε κάνει να καρφώσεις τα μάτια σου πάνω της ενώ αποφεύγονται και οι υπερβολές σε εκφράσεις και κινήσεις. Μετά το εξαιρετικό “Blue Valentine”, με το οποίο η 31χρονη ηθοποιός το λιγότερο που προκάλεσε ήταν ενθουσιασμό, έρχεται τώρα να αφήσει με χρυσά γράμματα την υπογραφή της στον κινηματογράφο.

Ωστόσο, το σενάριο του “My Week With Marilyn” δεν αποτελεί κάτι το γεμάτο και δυνατό. Η υπόθεση δεν προχωρά, ή αν προχωρά αυτό γίνεται με απίστευτα αργό τρόπο, ενώ στο τέλος δεν μένει κάτι από το φιλμ. Λογικό, αφού τα ίδια τα γεγονότα εκείνης της εβδομάδας δεν αφήνουν δρόμο για μια καθηλωτική ανάπτυξη του σεναρίου.

Read More