Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 30 Μαΐου 2009

PJ Harvey - A Woman A Man Walked By

H Αγγλίδα Polly Jean Harvey αναμφισβήτητα ανήκει στις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μέχρι τώρα προσφέρει τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή και συνεργασίες με καλλιτέχνες, όπως οι Nick Cave, Josh Homme, Marianne Faithfull. Το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ της με τίτλο "A Woman A Man Walked By". Η PJ επέστρεψε στον παλιό, θορυβώδη ήχο της μετά την <<παρένθεσή>> της με τον δίσκο "White Chalk", o οποίος περιελάμβανε κομμάτια με κύριο όργανο το πιάνο. Με την καινούρια δισκογραφική της δουλειά, μας υπενθύμισε πως δεν έχει ξεχάσει τι θα πει ροκ. Τα κομμάτια του δίσκου, εκτός από τον κυρίαρχο τόνο της ηλεκτρικής κιθάρας, εμπεριέχουν και στοιχεία folk. Η Βρετανίδα μουσικός - στιχουργός - ερμηνεύτρια δεν ξεφεύγει από τα μουσικά μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή διατηρεί τον σκληρό ήχο αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και ήρεμα κομμάτια.
To άλμπουμ ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο, ο οποίος ονομάζεται "Black Hearted Love". Το τραγούδι αποτελεί αν όχι το ομορφότερο, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του δίσκου. Επίσης, το "Chair" μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια των <<επιτυχιών>> του άλμπουμ. Από την άλλη, τραγούδια, όπως το April και το Pointless μόνο μια φορά μπορεί να αντέξει κάποιος να τα ακούσει. Η PJ επιδυκνύει το μουσικό της χάρισμα και μας θυμίζει το αριστουργηματικό "Τo Bring You Μy Love" του 1995, που μέχρι και σήμερα ακούγονται τα τραγούδια του και ανήκει στους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90. Το "A Woman A Man Walked By" αποτελεί ένα από τους καλούς (τουλάχιστον) δίσκους της χρονιάς, όχι όμως ότι είναι και αυτό που περίμεναν οι φαν της Polly Jean Harvey.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

Depeche Mode - Sounds of the Universe

Εμφανώς με περισσότερα ροκ στοιχεία στα τραγούδια τους, οι Depeche Mode επιστρέφουν μετά το 2005 και τον δίσκο "Playing the Angel". Οι Dave Gahan, Martin Gore και Andrew Fletcher συνεχίζουν να πειραματίζονται πάνω στη ηλεκτρονική μουσική και να συνδυάζουν ροκ-ποπ-electro καταστάσεις. Το "Sounds of the Universe" αποδεικνύει πως το συγκρότημα από το Έσσεξ δεν έχασε τη μουσική του φαντασία, ωστόσο δεν είναι πλέον σε θέση να εκπλήξει και τον πιο φανατικό οπαδό του. Ο δίσκος αυτός είναι ο 12ος για τους Depeche και κάθε φαν του γκρουπ θα κάτσει να τον ακούσει με ευχαρίστηση. Δεν μπορεί να συγκριθεί με το αριστουργηματικό Violator του 1990, όπως και κανένας άλλος δίσκος δεν μπορεί. Ο ήχος του άλμπουμ είναι σκοτεινά ατμοσφαιρικός και πολλές φορές σκληρός, μπορεί, βέβαια, να θεωρηθεί ξεπερασμένος για την εποχή.
Αυτό όμως δεν μας πειράζει γιατί η ταυτότητα του συγκροτήματος έχει οριστεί εδώ και δεκαετίες. Το "Sounds of the Universe" ακούστηκε το 2009 αλλά το 2010 δεν θα το θυμόμαστε καν. Ίσως αποτελέσει την αρχή της παρακμής των DM γιατί πολλές φορές μαζί με την ηλικία γερνάει και η μουσική. Ωστόσο, μας χαροποιεί η επιστροφή των Depeche Mode (και φυσικά όχι η συναυλία τους που ακυρώθηκε τελευταία στιγμή) γιατί η παρουσία μιας μπάντας στο προσκήνιο για 3 δεκαετίες είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Το tracklist του "Sounds of the Universe":
"In Chains"
"Hole to Feed"
"Wrong"
"Fragile Tension"
"Little Soul"
"In Sympathy"
"Peace"
"Come Back"
"Spacewalker"
"Perfect"
"Miles Away/The Truth Is"
"Jezebel"
"Corrupt"

Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

Tim "Ripper" Owens - Play My Game



Πρώτα προσπάθησε να γεμίσει το κενό μιας μορφής του Heavy Metal ήχου, του Rob Halford στους Judas Priest. Μετά προσπάθησε να αντικαταστήσει τον Jon Schaffer στους θρυλικούς Iced Earth. Δυστυχώς ή ευτυχώς και στις δύο περιπτώσεις επιβεβαιώθηκε η γνωστή ρήση πως ο παλιός είναι αλλιώς...

Aπότι φαίνεται έμαθε το μάθημα του ο Tim "Ripper" Owens και μετά από τα δύο μεγάλα γκρουπ που προσπάθησε να ενταχθεί χωρίς να τα καταφέρει ξεκινά την solo καριέρα του με τον νέο του δίσκο Play My Game. Ο Tim Ripper μάζεψε μια ομάδα από ταλαντούχους και καταξιωμένους μουσικούς όπως ο Doug Aldrich των Whitesnake και ο Vinny Appice των Black Sabbath/Heaven and Hell και έβγαλε τον πρώτο του δίσκο. Ο ήχος είναι καθαρό heavy metal και χαρακτηρίζετε από τα καταπληκτικά και, ελαφρώς υποτιμημένα από τις λάθος επιλογές του τα προηγούμενα χρόνια, φωνητικά του Tim Ripper ενώ έχει και κάποια πολλοί ωραία riffs. Ίσως το μόνο κακό είναι ότι όλα τα κομμάτια κυμαίνονται σε περίπου ίδιο επίπεδο και δεν ξεχωρίζει κανένα ιδιαίτερα. Με τόσα χρόνια εμπειρίας που έχει ο Ripper δεν ξέρω πόσο αυστηρά πρέπει να τον κρίνουμε αλλά εγώ πάντως έμεινα αρκετά ικανοποιημένος και περιμένω τις επόμενες δουλειές του.
Track Listing
02. Believe
03. The Cover Up
04. Pick Yourself Up
05. It Is Me
06. No Good Goodbyes
07. The World is Blind
08. To Live Again
09. The Light
10. Play My Game
11. Death Race
12. The Shadows Are Alive

Τρίτη 19 Μαΐου 2009

Angels and Demons : Οι Πεφωτισμένοι



Το Illuminati ή αλλιώς Angels and Demons είναι ένα βιβλίο από τον γνωστό συγγραφέα του Κώδικα DaVinci, Dan Brown. Μπορεί να μην έχει κάνει το ίδιο χαμό σαν βιβλίο με τον Κώδικα, παρότι κυκλοφόρησε πρώτο(στην ταινία το παρουσιάζουν σαν sequel), αλλά κατά τη δική μου γνώμη είναι πολύ καλύτερο βιβλίο από αυτό.
Η ταινία πίστευα ότι θα ήταν πολύ καλή και είχα μεγάλες προσδοκίες πριν πάω να την δω. Το καλό, μέχρι να μπω στη αίθουσα, ήταν πως δεν θυμόμουν τίποτα από το βιβλίο παρά μόνο το τέλος του. Περιέργως μέσα στα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας θυμήθηκα απέξω όλο το βιβλίο...

Αυτό δεν με δυσκόλεψε να ευχαριστηθώ την ταινία στην συνέχεια αν και τελικά αποδείχθηκε κατώτερη των προσδοκιών μου. Σίγουρα τα λάθη που γίνανε στον Κώδικα διορθωθήκανε αλλά η ταινία δεν καταφέρνει ούτε κατά διάνυα να μεταφέρει την δράση και την αγωνία που έχει το βιβλίο. Όλο το έργο είναι μια ασταμάτητη σκηνή δράσης που δεν σταματάει σχεδόν καθόλου ενώ περίεργες και βαρύγδουπες λέξεις σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον συνέχεια με τις επεξηγήσεις για τους διάφορους "περίεργους" όρους να "αναλύονται" έξυπνα ώστε να είναι εύκολη η παρακολούθησή τους. Η ροή του έργου είναι πολύ γρήγορη με αποτέλεσμα να μην σε κάνει να βαρεθείς ούτε για δευτερόλεπτο αλλά παράλληλα να καταστρέφει το μυστήριο της "εύρεσης του μονοπατιού" και του λυσίματος των γρίφων, αφού αυτά περνάνε πολύ γρήγορα και απλοποιημένα.
Ο Tom Hanks ενσαρκώνει για δεύτερη φορά τον επιστήμονα Robert Langdon με σχετική επιτυχία ενώ η Vittoria Vetra, φυσικό/βιολόγο που δημιούργησε την αντιύλη στο CERN και βοηθάει τον Robert στο κυνήγι του κλεμμένου φιαλιδίου είναι η Ayelet Zurer. Οι υπόλοιποι ρόλοι δεν αφήνουν κάποια αίσθηση, καλή ή κακή αφού το έργο επικεντρώνεται σε αυτούς τους δύο, ίσως και στον πάτερ Patrick McKenna(Ewan McGregor) που έχει όμως και μια από τις πιο άξιες συζήτησης (όχι καλής) σκηνής στην ταινία.

Σκηνοθετικά η ταινία έχει να δώσει τις πολλές σκηνές μνημείων και αρχιτεκτονημάτων, πολλά εκ των οποίων όμως δεν είναι αληθινά αφού το Βατικανό δεν επέτρεψε στην ταινία να γυρίσει τις σκηνές στις πραγματικές τοποθεσίες. Μετά την κινηματογραφική αποτυχία του Κώδικα Νταβίντσι περίμενα πως το Illuminati θα γίνει υπερπαραγωγή. Τελικά απογοητεύτηκα λίγο κυρίως γιατί θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που τελικά είδαμε.

Κυριακή 17 Μαΐου 2009

X-Men Origins: Wolverine



Το concept του Xmen origins ήθελε να έχει την ιστορία του κάθε μέλους της ομάδας των υπερηρώων ξεχωριστά και φυσικά αυτό το prequel-francshise δεν μπορούσε να ξεκινήσει αλλιώς παρά με τον πιο δημοφιλή ήρωα, τον Wolverine. Η ταινία φυσικά ανέπτυξε ένα τρομερό hype και όλοι το περιμέναμε για blockbuster της χρονιάς. Από εισιτήρια είμαι πεπεισμένος ότι θα πάει καλά, αλλά δυστυχώς μόνο από αυτά, και αυτό γιατί η ταινία τελικά βγήκε πολύ μικρότερη των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί αλλά και του ονόματος που κουβαλάει ο Wolverine και μαζί και οι Xmen.
Στα υπέρ της ταινίας η έλλειψη "κενών" κομματιών αφού η διάρκεια της ταινίας ίσα που ξεπερνάει τα 100 λεπτά και η καταιγιστική δράση καθόλη την διάρκεια του έργου με κάποιες σκηνές που θα λατρέψουν και οι πιο απαιτητικοί φίλοι της εφετζίδικης και hi-tech δράσης. Φυσικά στα υπέρ και ο Χιου Τζάκμαν ο οποίος κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πάει το έργο όσο πιο ψηλά γίνεται, χωρίς όμως και το υπόλοιπο cast να πηγαίνει πίσω και ειδικά ο Liev Schreiber που παίζει τον αδερφό του Wolverine τον Sabretooth, ενώ οι σκηνές δράσης μεταξύ τους είναι από τις καλύτερες της ταινίας.
Δυστυχώς, το τεράστιο αρνητικό τις ταινίας είναι η παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας στο σενάριο σε βαθμό να μπορείς να μαντέψεις την κάθε σκηνή και να σε φτάνει σε σημείο να μην σε ενδιαφέρει τι θα γίνει παρακάτω παρά μόνο να δεις την μάχη. Επίσης το ότι λείπει η αίσθηση της ομάδας που έχουν οι Xmen είναι μεγάλο μίον και αφού δεν κατάφερε να το αντιμετωπίσει αυτό ο Wolverine δεν ξέρω πως θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει κάποιος από τους υπόλοιπους. Ίσως χρειαζότανε να δείξουν λίγο παραπάνω από κάποιους από τους κύριους ήρωες των Xmen.

Τελευταία στον χώρο του κινηματογράφου έχουν χάσει εντελώς το μέτρο με τις προσδοκίες που δημιουργούν στο κοινό. Όταν μια κακή ταινία στην πλασάρουν για αριστούργημα είναι πολύ κακό γιατί στο τέλος θα χάσεις 2 ώρες και φυσική κάποια χρήματα, αλλά όταν μια μέτρια προς καλή ταινία στην παρουσιάζουν για την ταινία της χρονιάς τότε αυτό είναι ακόμα χειρότερο, γιατί εκτός από τα λεφτά και τις 2 ώρες χάνεις και ένα έργο που υπό άλλες συνθήκες ίσως και να το έβλεπες μέχρι και ευχάριστα.

Σάββατο 16 Μαΐου 2009

The Reader



Το The Reader είναι ένα έργο που θίγει ταυτόχρονα 2 θέματα, από τη μία των εσωτερικό πόλεμο μεταξύ του θέλω και του πρέπει μέσα από έναν "απαγορευμένο" έρωτα ενός 16χρονου με μια 36χρονη και από την άλλη οι ευθύνες που αποδίδονται σωστά ή μη για τον ποιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία.
Η Hanna Schmitz είναι μια απλή εισπράκτορας εισιτηρίων μέχρι που γνωρίζει τον Michael και χάνει τον έλεγχο μαζί του. Και οι δύο καταλαβαίνουν πόσο διαφορετικοί είναι αλλά δε θέλουν να χάσουν αυτό που έχουν, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και αναγνώσεις στην Hanna από τον Michael πολλών λογοτεχνικών βιβλίων. Η Hanna όπως καταλαβαίνουμε είναι αναλφάβητη και ντρέπεται για αυτό και λόγω αυτού θα "αναγκαστεί" να ενταχθεί στα Ες-Ες και να εξαφανιστεί από τη ζωή του Michael. Κάπου εκεί η ταινία αλλάζει εντελώς και μας πάει κάποια χρόνια μετά όπου ο Michael σαν φοιτητής της Νομικής θα βρεθεί στην δική της Hanna για τα εγκλήματα που έπραξε κατά τη διάρκεια του πολέμου και θα δει πόσο άδικα πολλές φορές αποδίδονται ευθύνες. Η Hanna πήγε στη φυλακή και ο Michael μεγάλωσε αλλά ποτέ δεν την ξεπέρασε. "Ανεκπλήρωτες αγάπες" όμως ζητούν την δικιά τους εξιλέωση και θα την ψάχνουν μέχρι το τέλος.
Το cast πιστεύω πως ήταν τρομερό, με τον David Kross να εκπέμπει όλη την αθωότητα και δίψα για ζωή του μικρού Michael και τον Ralph Fiennes να προσδίδει αυτό το συννεφιασμένο και ανεκπλήρωτο, σα να ψάχνεις κάτι που έχεις χάσει από παλιά και τίποτα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει, ύφος του μεγάλου Michael. Φυσικά και για την πρωταγωνίστρια Hanna δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερη από την ακόμα τόσο ερωτική Kate Winslet η οποία επάξια κέρδισε και το χρυσό αγαλματίδιο για τον ρόλο αυτό.
Ο Stephen Daldry κάνει μια αρτιότατη δουλειά ως σκηνοθέτης και μεταφέρει πολύ καλά το βιβλίο του Bernhard Schlink στην μεγάλη οθόνη. Συνολικά το έργο είναι αρτιότατο και πολύ καλό, ίσως στο τέλος μόνο να σου αφήσει την απορία αν χρειαζόταν λίγο περισσότερο ανάλυση στο κομμάτι των Ες-Ες για να εκτιναχθεί το έργο σε αριστούργημα ή μήπως αυτό θα ήταν υπερβολικό και πιθανόν να χάλαγε τον συναισθηματισμό της υπόλοιπης ταινίας.

Παρασκευή 15 Μαΐου 2009

The Alphabet Killer



Ένας δολοφόνος διαλέγει τα θύματα του με βάση το ονοματεπώνυμο τους και συγκεκριμένα αν έχουν τα ίδια αρχικά. Η μόνη που έχει την "ενόραση" να το καταλάβει αυτό είναι η ντέντεκτιβ Megan Paige η οποία όμως αφού της έγινε εμμονή η σύλληψη του χρειάστηκε να κλειστεί σε ψυχιατρική κλινική γιατί διαγνώστηκε πως έπασχε από σχιζοφρένεια. Μετά από λίγο καιρό και αφού "θεραπεύτηκε" η ντέντεκτιβ ξανάπιασε δουλειά στο αστυνομικό τμήμα όπου μέσα από διάφορα στοιχεία κατάλαβε ότι ο δολοφόνος συνεχίζει τους φόνους με την ίδια μέθοδο.
Το σενάριο, το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία, δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι τρομερό αλλά θα μπορούσε να αναπτυχθεί αρκετά καλά. Δυστυχώς η σκηνοθεσία είναι που ήρθε και το σκότωσε αφού ήταν από μέτρια έως κακή, χωρίς να δίνει να καταλάβεις ποιο ήταν το βασικό πλάνο του σκηνοθέτη που κινούταν ανάμεσα στην σχιζοφρένεια και το παραφυσικό χωρίς να "σιγουρεύει" ούτε το ένα ούτε το άλλο και απλά στο τέλος να αφήνει ένα τρανταχτό υπονοούμενο για sequel.
Μάλλον το μεγάλο στοίχημα της παραγωγής ήταν το cast αφού όλοι οι ηθοποιοί είναι γνωστοί από κάπου, είτε άλλες ταινίες είτε τηλεοπτικές σειρές. Το στοίχημα αυτό πάντως μάλλον το χάσανε γιατί η πρωταγωνίστρια, Eliza Dushku, πραγματικά πιστεύω πως δεν θα μπορέσει ποτέ να εξελιχθεί σαν ηθοποιός και μένει πάντα σε πολύ μέτρια επίπεδα όπως μας έχει συνηθίσει στο Tue Calling και στο φετινό Dollhouse. Οι σκηνές που "προσπαθούσε" να εκφράσει την σχιζοφρένειά της με τους σπασμούς και τα λοιπά κόλπα ήταν τουλάχιστον τραγικές και πραγματικά δεν πιστεύω πως έπεισαν κανέναν.
Μία μέτρια συνολικά ταινία που όμως αξίζει μέχρι και ενοικίαση αλλά τίποτα παραπάνω.

Δευτέρα 11 Μαΐου 2009

Voodoo Circle - Voodoo Circle


Οι Voodoo Circle είναι μια project μπάντα του γνωστού κιθαρίστα Alex Beyrodt από τους Silent Force. Το group όμως απαρτίζετε ακόμα από πολύ αξιόλογους καλλιτέχνες οι οποίοι είναι ο David Readman από τους Pinc Cream 69 και ο Mat Sinner από τους Sinners, ο Mel Gaynor (Gary Moore) και ο λιγότερο γνωστός Jimmy Kresic. Από μόνα τους αυτά τα ονόματα σε προϊδεάζουν για κάτι πολύ καλό. Παρόλαυτα όμως η λίστα με τους καλλιτέχνες δεν τελειώνει εδώ αφού στον δίσκο υπάρχουν και πολλοί guest όπως ο Doogie White των Rainbow.
Όλα αυτά τα ονόματα λογικό είναι να μας φέρουν ζάλη και τεράστια ανυπομονησία για το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας. Ο ομότιτλος, πρώτος δίσκος, αυτού του group ανταποκρίνεται πιστεύω ακριβώς σε αυτό που όλοι περιμέναμε, σύμφωνα με τους συντελεστές του. Από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, Spewing Lies, με ένα τρομερό in-your-face riff που σε καθηλώνει κατευθείαν, μέχρι και το τελευταίο, White Lady Requiem, καταλαβαίνεις ότι ο δίσκος υπηρετεί πιστά το hard rock/melodic metal και χωρίς να κάνει πουθενά “κοιλιά”. Τα 11 (ή 13 στη bonus έκδοση) κομμάτια του δίσκου είναι όλα διαμάντια, από κάθε άποψη αφού κάθε καλλιτέχνης δίνει τον καλύτερο τους εαυτό, με τον Alex Beyrodt να είναι σε μεγάλα κέφια και να μαγεύει με την κιθάρα του ενώ ο David Readman να μας τρελαίνει με την καταπληκτική του φωνή, τα αγαπημένα μου όμως είναι τα Kingdom of the Blind, Heaven Can Wait και το τρομερό Angels Will Cry. Η παραγωγή είναι πραγματικά σε άριστο επίπεδο, υπεύθυνος για την οποία είναι ο Dennis Ward.
Tracklist:
01. Spewing Lies
02. Desperate Heart
03. Kingdom of the Blind
04. Man and Machine
05. Master of Illusion
06. We’ll Never Learn
07. Dream of Eden
08. Heaven Can Wait
09. Angels Will Cry
10. Enter My World of Darkness
11. Wings Of Sorrow (Bonus Track)
12. White Lady Requiem
13. Dream Of Eden (David Readman Version - Bonus Track)
Αν οι Rainbow, Dio ή Yngwie Malmsteen σας αφήνουν κάθε άλλο παρά αδιάφορους τότε είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει πολύ αυτό το άλμπουμ. Μακάρι το ντεμπούτο να μην είναι και το τελευταίο άλμπουμ για αυτή την μπάντα, καθώς η αρχή δείχνει ότι το μέλλον θα είναι λαμπρό.

Κυριακή 10 Μαΐου 2009

Yes Man





Ο Jim Carrey, μετά το The Number 23, επιστρέφει στο είδος που τον ανέδειξε και τον καταξίωσε, την κωμωδία. Ο ήρωας που υποδύεται είναι ο Carl Allen, ένας άνθρωπος που αποφεύγει να ζήσει τη ζωή του έχοντας ως μόνιμη απάντηση σε όλες τις προκλήσεις-ευκαιρίες που του παρουσιάζονται το “Όχι”. Έτσι η καθημερινότητα του χαρακτηρίζεται από ρουτίνα και βαρεμάρα, χωρίς όμως αυτός να κάνει κάτι για να το αλλάξει αυτό. Όλα αυτά θα αλλάξουν όταν μετά από παρότρυνση φίλου του θα παραβρεθεί σε ένα σεμινάριο όπου το “Ναι” είναι κανόνας και που θα του αλλάξει την ζωή.
Πιστεύοντας πως πρέπει να λέει σε όλα Ναι ο Carl θα αρχίσει να κάνει νέα πράγματα για αυτόν όπως το να μάθει κινέζικα ή να πηγαίνει σε άγνωστες συναυλίες. Μέσα από αυτές του τις αποφάσεις και μερικές συμπτώσεις θα γνωρίσει και την Allison, μια κοπέλα που η ζωή της είναι κάθε άλλο παρά μες στη ρουτίνα και βαρετή. Φυσικά το να δέχεσαι τα πάντα αργά η γρήγορα θα σου φέρει προβλήματα και κάπου εκεί θα πρέπει να καταλάβει ο Carl ότι πρέπει να βρει την χρυσή τομή.
Το σενάριο μπορεί να θυμίζει αρκετά το Liar,Liar, στο οποίο τότε ο Jim Carrey δεν μπορούσε να πει ψέματα, αλλά δεν θα ενοχλήσει ιδιαίτερα κανέναν κατά τι διάρκεια της ταινίας. Ο Carrey έχει μειώσει αισθητά τις γκριμάτσες του και το χιούμορ του δεν ξεφεύγει, παραμένοντας στα επίπεδα που τον λατρέψαμε. Δεν είναι η καλύτερη ταινία του αλλά συγκαταλέγετε στις πολύ καλές του και θα σας προσφέρει ένα πολύ ευχάριστο δίωρο και κάποιες στιγμές άφθονου γέλιο.

Σάββατο 9 Μαΐου 2009

Passengers





Μία νεαρά ψυχολόγος, η Clair, αναλαμβάνει την υποστήριξη μιας ομάδας επιζώντων από ένα αεροπορικό δυστύχημα, και κατά τη διάρκεια των συνεδριών τους τα μέλη της ομάδας αρχίζουν να εξαφανίζονται, αφού πρώτα έχουν αρχίσει να θυμούνται πράγματα που αφήνουν αιχμές για ευθύνες της εταιρείας στο δυστύχημα.
Η ταινία μας παρουσιάζεται ως ένα ψυχολογικό ατμοσφαιρικό θρίλερ, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν είναι…
Δυστυχώς το Passengers είναι άλλη μια ταινία από αυτές που αποτυγχάνουν να αποδείξουν ότι η δικιά τους εκδοχή σε ένα χιλιοπαιγμένο σενάριο θα είναι καλύτερη ή τουλάχιστον θα είναι άξια προσοχής. Γι' αυτό σε μεγάλο βαθμό φταίει το ανιαρό σενάριο, που αν και στα πρώτα δέκα λεπτά σου αφήνει κάποια υποψία ενδιαφέροντος, μετά με τα περάσματα από το θρίλερ και το “μυστήριο” στο ρομάντζο και πάλι πίσω δε σε αφήνει να επικεντρωθείς στην, όποια, υπόθεση τους έργου. Σε αυτό μάλλον παίζει ρόλο και η πρωταγωνίστρια Anne Hathaway, που αν και όμορφη παρουσία μέσα στο έργο δεν έπεισε καθόλου ότι κάνει για το είδος αυτό και μάλλον το κατάλαβε και η ίδια και ξαναγύρισε στις παλιές τις επιλογές, αφού σε λίγο βγαίνει και η νέα της ταινία Bride Wars.
Τελικά, στο τέλος έρχεται η υποτιθέμενη ανατροπή, αν και ήταν προφανέστατη από πολύ νωρίτερα, μόνο και μόνο για να μας υπενθυμίσει για πολωστή φορά πως o Shyamalan είναι μόνο ένας και ότι η 6η Αίσθηση έχει επηρεάσει πάρα πολλούς, μόνο που μερικοί δεν έχουν το ταλέντο για να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Κρίμα για τον Ροντρίγκο Γκαρσία, ο οποίος είχε δείξει πολύ καλά σημάδια ταλέντου με την ταινία του 9 Ζωές και δικαίως περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτόν. Προφανώς θα μείνουμε στο περίμενε τουλάχιστον μέχρι την επόμενη ταινία του.

Παρασκευή 8 Μαΐου 2009

Northern Kings - Rethroned


Μετά τους Nightwish και τους Tarot ο Marco Heitela, μαζί με τον Toni Kakko από τους Sonata Arctica και τους Jarkko Ahola και Juha Pekka Leppaluoto δημιούργησαν ένα supergroup από 4 μεγάλες φωνές από τη Φιλανδία, τους Northern Kings.
To Rethroned είναι το 2ο album της μπάντας και κινείται στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο δίσκο, Reborn, δηλαδή με διασκευές από κομμάτια των 80’ σε πιο συμφωνικούς και μέταλ ρυθμούς. Ο δίσκος περιέχει 10 διασκευές από γνωστά pop και rock κομμάτια. Η τραχιά φωνή του Marco δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα και διαφορετική όψη σε κομμάτια όπως το Dead or Alive των Bon Jovi ,η φωνή του Toni αλλάζει εντελώς το Nothing Compares 2 U του Sinéad O'Connor ενώ η έκπληξη του δίσκου είναι η προσπάθεια, που στέφθηκε με επιτυχία, να διασκευάσουν το My Way από Sinatra με την φωνή του Ahola.
To tracklist του δίσκου είναι :
01. Training Montage [Vince DiCola cover] / Wanted Dead Or Alive [Bon Jovi cover]
02. Kiss From A Rose [Seal cover]
03. A View To A Kill [Duran Duran cover]
04. Nothing Compares 2 U [Sinead O'Connor cover]
05. My Way [Frank Sinatra cover]
06. Strangelove [Depeche Mode cover]
07. Take On Me [A-Ha cover]
08. I Should Be So Lucky [Kylie Minogue cover]
09. Killer [Adamski cover]
10. Roisin Dubh [Black Rose cover]: A Rock Legend [Thin Lizzy cover]
Νομίζω πως το Kiss From A Rose είναι το κομμάτι που λάμπει περισσότερο από τον δίσκο αφού εκεί φαίνεται περισσότερο από παντού η τρομερή χημεία στις φωνές των τεσσάρων τραγουδιστών παρότι είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Πιστεύω πως το δεύτερο άλμπουμ του γκρουπ είναι καλύτερο από το πρώτο και θα κερδίσει σίγουρα το κοινό όπως και το προηγούμενο.

Πέμπτη 7 Μαΐου 2009

RocknRolla



Αγγλία, Λονδίνο, “υπόγειοι” δρόμοι και “υπόγειοι” τύποι, παράλληλες ιστορίες και τρομακτικές συμπτώσεις που τις ενώνουν και, τέλος, ένας τύπος που από το πουθενά θα φέρει τα πάνω κάτω, ένας αληθινός RocknRolla. Ναι, ο Guy Ritchie επέστρεψε. Επέστρεψε μεν, επαναλαμβανόμενος δε, χωρίς αυτό όμως να φτάνει την ταινία σε καταστροφή. Το σκηνικό λίγο πολύ γνωστό. Στους δρόμους του Λονδίνου κάποιοι μικροαπατεώνες πάνε να κάνουν το γερό κόλπο με ένα οικοδόμημα μόνο που τελικά πιάνονται στη παγίδα του μεγάλου μαφιόζου των κατασκευαστικών(και όχι μόνο αφού αυτός κινεί όλα τα νήματα στο Λονδίνο). Στη συνέχεια μπαίνει στην ιστορία και ένας Ρώσος με έναν πανάκριβό πίνακα και μια πονηρή γραμματέα και περιπλέκονται τα πράγματα σε ένα ατέλειωτο κυνηγητό, ώσπου στο τέλος θα δώσει τη λύση ένας “σχεδόν” αστέρας του ροκ.

Από πλευράς ηθοποιών, η επιλογή του cast πιστεύω πως ήταν πολύ πετυχημένη. Με έμφαση στην Αγγλική προφορά όλοι δώσανε το κομμάτι ακριβώς που χρειαζότανε για να γίνει μια τέτοια ταινία. Ο Gerard Butler μπορεί να μην εντυπωσίασε τόσο όσο είχε στους 300 σαν Λεωνίδας αλλά πιστεύω ότι του πάει πολύ το στυλάκι του απατεωνίσκου και μακάρι να τον δούμε πάλι σε κάτι παρόμοιο. Έκπληξη του έργου ο Toby Kebbell ο οποίος μάλλον ξεχώρισε ευχάριστα, και πώς να μην το έκανε ως ο αληθινός RocknRolla.
Ο Guy Ritchie ηθελημένα προφανώς αντέγραψε τον εαυτό του (και πώς να αντισταθεί στον πειρασμό μετά τις Καπνιστές Κάννες) αλλά το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό ώστε να παραβλέπουμε το γεγονός ότι κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Άλλωστε η σκηνοθεσία με την τρομερή “λάθος” χρήση της κάμερας και με την ανάπτυξη εξίσου πολλών διαφορετικών χαρακτήρων, αφήνοντας να διαλέξει ο καθένας τον δικό του πρωταγωνιστή, είναι και πάλι εδώ.

Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Body Of Lies


Όταν ένα έργο περιέχει τόσο δυνατά ονόματα τότε κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι σίγουρη και η επιτυχία. Το Body of Lies είναι μια κατασκοπική περιπέτεια που θίγει την υπεροψία της Αμερικής και την θέληση της να μπορεί να ελέγχει άλλους λαού προς δικά της συμφέροντα.

Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο είναι ένας μυστικός πράκτορας της CIA στην Ιορδανία που δουλειά του είναι στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να πιάσει τον “μεγάλο τρομοκράτη”, ενώ ο αδίστακτος ανώτερός του στην υπηρεσία είναι ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος με το πάτημα ενός κουμπιού παρακολουθεί όποιον θέλει σε όποιο σημείο της γης θελήσει, πάντα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Πέρα από τον τομέα της υποκριτικής όπου οι παραπάνω αλλά και το υπόλοιπο cast παίρνουν άριστα, η ταινία αναδεικνύεται και από τον σκηνοθετικό τομέα, όπου ο Riddley Scott έκανε πάλι εξαιρετική δουλειά, αναπτύσσοντας τους χαρακτήρες όπως έπρεπε και τραβώντας τις ακραίες σκηνές μέχρι εκεί που χρειαζόταν. Φυσικά για το σενάριο εγγυάται το όνομα William Monahan, ένας άνθρωπος που απότι φαίνεται στις δουλειές του(το πολύ καλό Kingdom of Heaven(Το Βασίλειο των Ουρανών) και το καταπληκτικό The Departed(Ο Πληροφοριοδότης)) έχει μόνο ανοδική πορεία και η επιτυχία έρχεται φυσικά. Μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας, αν και αυτό το έχουν πια σχεδόν όλες οι νέες ταινίες, είναι ότι στο έργο η δράση είναι πιο μετρημένη απότι σε κάνει το τρέιλερ να περιμένεις, χωρίς όμως να σε κάνει να βαρεθείς κατά την διάρκειά της.

Η ταινία δεν ξεφεύγει από αυτά που έχουμε δει ξανά σε άλλες ταινίες και δεν εμβαθύνει όσο θα μπορούσε ούτε στον κεντρικό χαρακτήρα του ΝτιΚάπριο ούτε στις καταστάσεις που επικρατούν σε εκείνες της περιοχές, ώστε να μην χάσει την μαζική προσέλευση του κοινού στις αίθουσες. Αυτό όμως δεν μειώνει το σύνολο αφού έστω και σχετικά “επιφανειακά” όλα έγιναν με εξαιρετικό τρόπο.

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Doro - Fear No Evil



Το ποια είναι και τι έχει κάνει τα τελευταία χρόνια η Doro στη rock και metal μουσική είναι λίγο πολύ γνωστό. Πολύ πριν η metal σκηνή γεμίσει με symphonic metal συγκροτήματα και με γυναικείες φωνές, όταν ακόμα η rock και η metal σκηνή ήταν κατά κανόνα ανδροκρατούμενη, η Doro, μαζί με τους Warlock στην αρχή και μετά μόνη της, πρόσφερε στη μουσική απίστευτα αριστουργήματα και σωστά θεωρείτε η βασίλισσα της metal σκηνής. Το Fear No Evil είναι ο νέος δίσκος της, η κυκλοφορία του οποίου συμπίπτει με την συμπλήρωση 25 χρόνων προσφοράς της στο χώρο.
Το tracklist είναι :

01. The Night Of The Warlock
02. Running From The Devil
03. Celebrate
04. Caught In A Battle
05. Herzblut
06. On The Run
07. Walking With The Angels
08. I Lay My Head Upon My Sword
09. It Kills Me
10. Long Lost For Love
11. 25 Years
Εμπνευσμένες συνθέσεις που σου κολλάνε στο μυαλό, heavy δυναμικά γυναικεία φωνητικά, επικά κομμάτια αλλά και μπαλάντες καθώς και πολλές συμμετοχές από άλλες γυναίκες του metal όπως η Tarja Turunen των Nightwish και η Liv Kristine από τους Leave’s Eyes αλλά και πολλές άλλες. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Δευτέρα 4 Μαΐου 2009

James Bond Quantum of Solace





Το νέο James Bond, Quantum of Solace, μπορεί να έκανε ρεκόρ εισπράξεων στο πρώτο του Σαββατοκύριακο συγκριτικά με τα προηγούμενα στις αίθουσες αλλά μάλλον αυτό έγινε περισσότερο λόγω της τεράστιας διαφήμισης που φρόντισε η εταιρεία παραγωγής του να έχει.
Δυστυχώς το έργο δεν ήταν αντάξιο του ντόρου που είχε δημιουργηθεί γύρω του. Σε αυτό πάντως δεν φταίει καθόλου ο Daniel Craig ο οποίος μετά το Casino Royale απέδωσε και εδώ πού ωραία τον ρόλο του μυστικού πράκτορα 007, αν και του λείπει (παρότι το προσπαθεί) το αγγλικό στυλ που μόνο ο Sir Son Connery είχε στην ιστορία του James Bond. Δεν φταίει ούτε ο σκηνοθέτης όμως καθώς ο Marc Foster, αν και επέμεινε πολύ στις σκηνές δράσης (πράγμα που τελικά φάνηκε σωστό), βοήθησε να γίνει αρκετά γρήγορη η ταινία με συνεχόμενη αλλαγή πλάνων και δράση. Ο αδύναμος κρίκος της ταινίας ήταν το σενάριο της, αφού στην καλύτερη μπορεί να θεωρηθεί μέτριο. Στην πραγματικότητα, το σενάριο φάνηκε πολύ πρόχειρο και δεν είχε καμία σχέση με το πολύ καλό Casino Royale.
Πέρα από αυτό, η νέα ταινία του James Bond δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πλήρης αφού της έλειπαν 2 πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά. Από την αρχή του saga των James Bond κύριο ρόλο στις ταινίες έπαιζαν πρώτον τα gadgets και τα αμάξια, όπου στο Quantum of Solace υπήρχανε μόνο για μετρημένες σκηνές, και δεύτερον οι όμορφες παρουσίες, όπου η Kurylenko, έξω από κάθε προσδοκία, δεν έπεισε κανέναν ειδικά με αυτό το έντονο μαύρισμα που τις είχανε κάνει, που χαλούσε την φυσική ομορφιά της.

Η ταινία τελειώνει πολύ απότομα τελειώνοντας το όποιο σενάριο μέσα σε 2 σκηνές και σε αφήνει να σκέφτεσαι αν τελικά αυτό είναι που περίμενες να δεις από την αρχή. Το θέμα με το sequel δεν πήγε καλά στον James Bond και μακάρι να μην ξαναδοκιμαστεί κάτι τέτοιο. Το αυτοτελές σενάριο για κάθε ταινία φαίνεται πως δουλεύει καλύτερα στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Κυριακή 3 Μαΐου 2009

Death Race


Λίγο πριν το πολυαναμενόμενο Transporter 3, ο Jason Statham πρωταγωνιστεί στο Death Race ή αλλιώς Κούρσα Θανάτου. Κάποιες ταινίες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα, άλλες σε μυθιστορήματα, άλλες σε τίποτα συγκεκριμένο. Στη περίπτωση του Death Race πάντως είμαι σίγουρος πως ο σεναριογράφος πρέπει να είχε στο μυαλό του κάποιο βιντεοπαιχνίδι, καθώς το σενάριο αλλά και όλη η σκηνοθεσία θυμίζει υπερβολικά διάφορα βιντεοπαιχνίδια με αμάξια (θυμάται κανείς το Carmagedon? αλλά και το παλιό Death Race 2000 στο οποίο αναφέρετε ότι βασίζετε η ταινία αν και πιστεύω πως απέχουν αρκετά οι δύο ταινίες).

Σκηνοθέτης, παραγωγός αλλά και σεναριογράφος (του όποιου σεναρίου) είναι ο Paul Anderson, γνωστός από τη σειρά Resident Evil αλλά και το Aliens VS Predator, ο οποίος απότι φαίνεται συνεχίζει με τις φουτουριστικές ταινίες αλλά έκανε ένα μικρό διάλειμμα από τα ζόμπι και τα τέρατα για να μας δείξει τα υπεραμάξια του Death Race, και μετά να γυρίσει στα γνώριμα μονοπάτια του, αφού περιμένουμε από αυτόν το Castlevania, άλλη μια ταινία για τον κόμη Δράκουλα, αλλά και το νέο Resident Evil, αν και αυτό θα αργήσει λίγο.

Αμάξια λίγο διαφορετικά από αυτά που βλέπουμε στο δρόμο, με πυραύλους, με πολυβόλα, με πτυσσόμενα καθίσματα και με άλλα πολλά που ο κάθε κατάδικος οδηγός χρησιμοποιεί ώστε να αποδεκατίσει τους υπόλοιπους, και να κερδίσει την κούρσα, η οποία μπορεί να του χαρίσει και την ελευθερία του. Φυσικά όλα αυτά βασισμένα σε διάφορους “κανόνες” αλλά και με ζωντανή κάλυψη, γιατί μετά από μερικά χρόνια ο κόσμος βαρέθηκε το big brother και το fame story και θέλει να βλέπει ποιο “εξελιγμένα” πράγματα.

Ο Statham βρίσκεται μπλεγμένος χωρίς να φταίει και παίρνει μέρος σε αυτή τη κούρσα θανάτου με αντάλλαγμα την παλιά του ζωή. Βέβαια η συμφωνία δεν θα κρατηθεί όπως του είχανε πει αλλά ο Statham θα βρει τον τρόπο ως συνήθως να φέρει τα πάνω κάτω, φυσικά με την απαραίτητη βοήθεια από την όμορφη κοπέλα που κατάφερε να “ρίξει”.
Ο Statham αν και ξεκίνησε την καριέρα του με κάποιες καταπληκτικές ταινίες τείνει με τις τελευταίες του επιλογές να καταντήσει ένας βελτιωμένος Steven Seagal, και είναι κρίμα γιατί στα πολύ καλά Transporter I&II αλλά και στα Lock, Stock and Two Smoking Barrels και The Italian Job μας έχει δείξει ότι αξίζει κάτι παραπάνω.
Στο ρόλο της κακιάς διευθύντριας της φυλακής η Joan Allen, γνωστή από την συμμετοχή της στις δύο τελευταίες ταινίες από την τριλογία του Burne. Μπορώ να πω πως απέδωσε αρκετά καλά την “σκύλα” Warden Hennessey. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί μπορώ να πω πως περάσανε λίγο πολύ απαρατήρητοι. Η ταινία πιστεύω ότι θα αρέσει μόνο στους λάτρεις των videogames που θα συνδέσουν τις σκηνές με τα παιχνίδια, αλλά από εκεί και πέρα νομίζω ότι οι περισσότεροι θα την θεωρήσουν πολύ πρόχειρη και προπάντων ανούσια. Οπότε καλύτερα να περιμένουμε λίγο για το Transporter 3, που ο Statham, αν η ταινία ακολουθήσει επάξια τις προηγούμενες, θα μας δώσει κάτι καλύτερο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More