Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα drama. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα drama. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 10 Ιουλίου 2013

Twice Born

H Gemma αφήνει για λίγες μέρες την Ρώμη και τον σύζυγό της και επισκέπτεται το Σαράγεβο μαζί με τον 16χρονο γιο της, Pietro. Ο λόγος του ταξιδιού είναι ένα απρόσμενο τηλεφώνημα που δέχθηκε η μητέρα από έναν παλιό φίλο. Με το πρώτο πάτημα στην πρωτεύουσα της Βοσνίας ξετυλίγεται μια μεγάλη ιστορία και ένα παρελθόν για την Gemma τα οποία θα την φέρουν αντιμέτωπη με αναμνήσεις αλλά και νέα στοιχεία που έχουν να κάνουν με την ζωή της. Εμφύλιος πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, έρωτες, άκαρπες προσπάθειες για γέννα και επιπλέον αποκαλύψεις θα συνθέσουν ένα περίπλοκο παζλ για την μεσήλικη πλέον Gemma.
Το μυθιστόρημα της Margaret Mazzantini, “Venuto al Mundo”, στάθηκε αφορμή για να σκηνοθετήσει την καινούρια του ταινία ο Sergio Castellito. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η ταινία είναι αφιερωμένη στην μητρότητα. Το “Twice Born”, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος, ένα πολύ γλυκό και συγκινητικό φιλμ με μια ιστορία πολύπλοκη με συνεχείς ανατροπές. Τα διαρκή περάσματα από το παρόν στο μέλλον και αντιστρόφως είναι εξαιρετικά και δεν σου αφήνουν κανένα κενό. Το μοναδικό μελανό σημείο που ίσως υπάρχει είναι ο εκβιασμός πολύ περίπλοκων και ανακατεμένων ιστοριών που μπλέκουν πολύ περισσότερο την ιστορία.
Η ιστορία εκτυλίσσεται λίγο πριν ξεκινήσου οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες το 1984. Ωστόσο, όλα ανατρέπονται όταν ξεσπάει ο εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία. Η ταινία δεν στέκεται σε ιστορικά γεγονότα και γενικότερα στο θέμα του πολέμου αλλά προχωράει στην προσωπική ιστορία της πρωταγωνίστριας, η οποία ζει το δικό της δράμα υπό την στέγη του εμφυλίου. Η πλοκή του “Twice Born” θα μπορούσε να είναι πιο απλή διότι σε αρκετά σημεία υπάρχουν κάποιες σεναριακές υπερβολές με σκοπό να γίνει ακόμα μεγαλύτερο το ήδη μεγάλο δράμα. Αυτό, όμως, δεν είναι ικανό να χαλάσει την συνολική εικόνα της ταινίας που καταφέρνει να συγκινήσει.
Φαίνεται πλέον πως η Penelope Cruz (To Rome With Love) είναι για μεγάλες ταινίες και στέκεται επάξια στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εξαιρετικός είναι ο Emile Hirsch στον ρόλο του αγοριού της Gemma με τον απελευθερωτικό χαρακτήρα και το ασυμβίβαστο. Επίσης, βλέπουμε και τον ίδιο τον σκηνοθέτη ως ο τωρινός σύζυγος της Cruz να εμφανίζεται σε ορισμένες σκηνές ενώ και το υπόλοιπο cast που απαρτίζεται από τον Adhan Haskovic και την Saadet Aksoy είναι αρκετά καλό. Μπορεί βέβαια σε κάποιες στιγμές να νιώσεις πως σου εκβιάζουν την συγκίνηση αλλά οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι τουλάχιστον πολύ καλές.
Με το ήδη υπάρχον σενάριο στα χέρια του, ο Sergio Castellito παρουσιάζει μια εξαιρετική ταινία που θα σε κρατήσει καθηλωμένο και τις δυο ώρες. Η ιστορία του “Twice Born” είναι πολύ καλά στημένη, σε κρατάει, σε βάζει σε σκέψεις, σε συγκινεί.

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Flight

Ο Whip Whitaker είναι ένας πιλότος επιβατικών αεροπλάνων με σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού. Σε μία πτήση αναγκάζεται να εκτελέσει μία μοναδική προσγείωση που θα σώσει τις ζωές των επιβατών του αλλά και κατοίκων της γύρω περιοχής. Η κίνησή του αυτή τον αναγάγει σε ήρωα και ρίχνει όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, πράγμα που δεν θα αργήσει φέρει στην επιφάνεια το καλά κρυμμένο πρόβλημά του που μπορεί να τον καταστρέψει.
Τελευταία live action ταινία του οσκαρικού σκηνοθέτη Robert Zemekis ήταν πριν από 12 χρόνια το Cast Away, αφού από τότε έχει ασχοληθεί μόνο με animation. Η επιστροφή του στο live action γίνεται με το Flight, ένα δράμα γύρω από έναν άνθρωπο που παλεύει με τις αδυναμίες του εαυτού του. Το σενάριο είναι γραμμένο από τον John Gatins (Real Steel), η δουλειά του οποίου είναι πολύ καλή. Σημαντικότερο στοιχείο της ταινίας όμως είναι η μοναδική ερμηνεία που καταθέτει ο Denzel Washington (Safe House) στον ρόλο του Whitaker. Από την στιγμή που η αφήγηση της ταινίας είναι ξεκάθαρα προσωποκεντρική με μοναδική εστίαση τον χαρακτήρα του Whitaker, η επιλογή του κατάλληλου ηθοποιού θα έκρινε την ποιότητα του αποτελέσματος. Τελικά, η επιλογή του Denzel βγάζει απόλυτα επιτυχημένο το casting καθώς είναι μοναδικός και απίστευτα εκφραστικός. Δίπλα του, σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε την Kelly Reilly (Sherlock Holmes: A Game of Shadows), τον πάντα απολαυστικό John Goodman (Argo) και τον Don Cheadle (Iron Man 3).
Το Flight είναι μια δυνατή ταινία που πραγματικά ανεβαίνει επίπεδο λόγο του πρωταγωνιστή της, η ερμηνεία του οποίου αποτελεί από μόνη της λόγο για να την δει κανείς. Αυτό αποτυπώθηκε και στα φετινά βραβεία Όσκαρ, στα οποία προτάθηκαν στις αντίστοιχες κατηγορίες τόσο ο Denzel Washington όσο και ο σεναριογράφος John Gatins.

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013

Deadfall

Ο Addison μαζί με την αδερφή του Liza, μετά από μια ληστεία ενός καζίνο, βρίσκονται κυνηγημένοι από την αστυνομία. Στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα του Καναδά και να διαφύγουν, αναγκάζονται να χωριστούν για να μπορέσουν να βρουν ευκολότερα τρόπους διαφυγής. Ο Jay είναι ένας μποξέρ που μετά από καιρό, αποφυλακίζεται και επιστρέφει στην οικογένειά του για να περάσει την γιορτή των Ευχαριστιών μαζί τους. Η συνάντηση τους δεν θα αργήσει να γίνει και τότε όλες οι ισορροπίες θα διαταραχθούν.
Το Deadfall είναι η μεταφορά του σκηνοθέτη της Stefan Ruzowitzky, δημιουργού του οσκαρικού The Counterfeiters, στην Αμερικάνική αγορά. Το σενάριο το έχει γράψει ο πρωτάρης, πράγμα που φαίνεται εύκολα, Zach Dean. Η ταινία είναι ένα δραματικό θρίλερ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα γουέστερν στα χιόνια. Το σημείο που ξεχωρίζει είναι σίγουρα η φωτογραφία της ταινίας, καθώς τα λευκά τοπία με τα πανύψηλα δέντρα χαρίζουν μερικά πολύ όμορφα πλάνα. Από την άλλη, μειονέκτημα της ταινίας είναι ο κακογραμμένος χαρακτήρας του κακού της ιστορίας, όπως και η λάθος επιλογή casting για αυτόν, καθώς ο Eric Bana (Hanna, Munich) κινείται σε πολύ ρηχά νερά και προφανώς δεν του ταιριάζει ο ρόλος ενός ψυχρού και διαταραγμένου εκτελεστή. Αντιθέτως, ο Charlie Hunnam (Children of Men) στον ρόλο του Jay είναι αρκετά καλός ενώ την παράσταση την κλέβει εύκολα η Olivia Wilde (TRON: Legacy , In Time) στον ρόλο της Liza.
Ο Ruzowitzky προσπαθεί να δημιουργήσει μια ταινία με αρκετό πιστολίδι και σκοτωμούς που όμως να έχει και ένα δραματικό υπόβαθρο που να ασχολείται με τις οικογενειακές σχέσεις και τα προβλήματά τους. Όμορφο πλάνο το οποίο δεν απέδωσε κατά κύριο λόγο εξαιτίας του κακογραμμένου σεναρίου του. Στην τελική, το Deadfall προτείνεται μόνο για στιγμές που οι απαιτήσεις είναι μικρές και κυρίως χρειάζεται κάτι για να γεμίσει ένα μιαμισάωρο.

Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

World War Z

Ο Gerry Lane είναι ένας πρώην υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών που παράτησε την δουλειά του για να ζήσει κοντά στην οικογένειά του. Φαίνεται χαρούμενος με την ροή της ζωής του, μέχρι που ένα πρωί μια θανατηφόρα πανδημία ξεκινάει και μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Για να βρεθεί έστω και μια μικρή ελπίδα αποφυγής του αφανισμού της ανθρωπότητας, αλλά και για να προστατέψει την οικογένειά του, ο Gerry πρέπει να επιστρέψει στην παλιά του δουλειά και να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο.
Το ομότιτλο βιβλίο στο οποίο βασίζεται η ταινία είναι γραμμένο από τον Max Brooks, ο οποίος έχει επίσης γράψει ένα υπεραναλυτικό εγχειρίδιο επιβίωσης για την επικείμενη αποκάλυψη των ζόμπι, οπότε μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν ειδικός. Η μαγεία του βιβλίου, η οποία είναι και το μόνο πράγμα που πέρασε στην ταινία, εκτός του ονόματος φυσικά, είναι πως ασχολείται με την αποκάλυψη από μια παγκόσμια οπτική, και όχι όπως συνηθίζεται μέσα από τα γεγονότα ενός οικισμού ή το πολύ μιας πόλης. Ο σκηνοθέτης Marc Forster (Machine Gun Preacher , Quantum of Solace ) μαζί με τους σεναριογράφους Drew Goddard (The Cabin in the Woods , Cloverfield ) και Matthew Michael Carnahan (State of Play ) δημιουργούν μία φρενήρη περιπέτεια που μεταφέρει πρωταγωνιστή και θεατή από χώρα σε χώρα και από καταστροφή σε καταστροφή.
Η ταινία θα μπορούσε να χωριστεί σε τρία διακριτά μέρη, στο πρώτο και καλύτερο, συγκλονιστικό ξέσπασμα του ιού στην Φιλαδέλφεια και στην προσπάθεια του Gerry Lane και της οικογένειάς του για επιβίωση, στο δεύτερο όπου ο Gerry περνάει από καταστροφή σε καταστροφή με την δράση να μην σταματάει ούτε για ένα λεπτό και, στο τρίτο κομμάτι στο οποίο ο ρυθμός πέφτει απότομα και η ταινία αλλάζει ολοκληρωτικά στυλ, μέχρι το, τουλάχιστον απότομο και εμφανώς κουτσουρεμένο φινάλε. Αυτό είναι και το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς ενώ επί μιάμιση ώρα έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό ασταμάτητης δράσης και ατελείωτης αδρεναλίνης, ξαφνικά η τελευταία μισή ώρα προσπαθεί να δημιουργήσει έναν πιο αργό ρυθμό ενώ μέχρι και το σκηνικό περνάει στους κλειστούς χώρους ενός εργαστηρίου. Η σκηνή αυτή δεν είναι κακή, αλλά σίγουρα δεν κολλάει με την υπόλοιπη ταινία. Επίσης, το τέλος έρχεται πολύ απότομα, χωρίς να υπάρξει κάποια κλιμάκωση την οποία και αναγκαστικά περιμένεις, με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στα γυρίσματα να φαίνονται έντονα, καθώς το τελευταίο κομμάτι της ταινίας γυρίστηκε δύο φορές μέχρι να επιτευχθεί ένα επιθυμητό αποτέλεσμα.
Το cast ξεκινάει και τελειώνει στον Brad Pitt (Moneyball), ο οποίος είναι και παραγωγός της ταινίας και, ανταποκρίνεται αρκετά καλά, όπως μας έχει συνηθίσει, στον ρόλο του Gerry Lane. Αυτό είναι το δεύτερο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς κανένας από τους υπόλοιπους χαρακτήρες δεν αποκτά το κατάλληλο ενδιαφέρον. Μέχρι και η γυναίκα του Gerry, την οποία υποδύεται η Mireille Enos, μετά το πρώτο κομμάτι της ταινίας ουσιαστικά ξεχνιέται. Εκεί που η ταινία όμως ξεχωρίζει, είναι στο ύψος της παραγωγής καθώς όλη η ταινία είναι πολύ καλοφτιαγμένη ενώ και το 3D κομμάτι κρίνεται τουλάχιστον όμορφο.
Το World War Z σαν βιβλίο είναι δύσκολο, έτσι αναγκαστικά θα ήταν δύσκολο να περαστεί και στην μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, αλλά σίγουρα είναι πολύ μακριά από το πρωτότυπο ενώ η, αναγκαία βέβαια, εμμονή στο PG13 θα ξενίσει πολλούς λάτρεις του είδους. Παρόλα τα μειονεκτήματά του όμως, η ταινία ανταποκρίνεται πλήρως στον όρο blockbuster και προσφέρει αρκετές καλές στιγμές που σίγουρα αποκλείεται να αφήσουν τον θεατή να μετανιώσει για την επιλογή του. Με την εμπορική επιτυχία ήδη εξασφαλισμένη, το sequel του φυσικά έχει ήδη ανακοινωθεί.

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013

Quartet

Η Cissy, o Wilf και ο Reginald ζουν εδώ και λίγα χρόνια σε ένα γηροκομείο για συνταξιούχους μουσικούς της όπερας και τενόρους. Έχοντας ένα λαμπρό παρελθόν με εμφανίσεις στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου και με τραγούδια που άφησαν εποχή, οι τρεις τους ζουν την καθημερινότητά τους μαζί με άλλους ηλικιωμένους της όπερας υπό την στέγη του γηροκομείου. Κάποια μέρα καταφτάνει στο μεγάλο σπίτι η Jean, μια επίσης μεγάλη τραγουδίστρια, η οποία όμως δεν έχει ξεχάσει τις κακές της συνήθειες συνεχίζοντας να συμπεριφέρεται ακόμα σαν ντίβα. Ο ερχομός της θα αναταράξει την τριάδα και ιδιαίτερα τον Reginald με τον οποίο είχε ένα παρελθόν.
Το “Quartet” είναι η πρώτη ταινία του Dustin Hoffman στην οποία αποτυπώνει την αγάπη και την γλυκύτητα που παρουσιάζουν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Ωστόσο, το σενάριο δεν είναι ικανό ώστε να σε κρατήσει ενώ γνωρίζεις από την αρχή το τέλος και την έκβαση της ιστορίας. Γι’ αυτό το λόγο, παραμένουμε στην γλυκιά ιστορία του φιλμ χωρίς να υπάρχει κάτι αλλο που να χρειάζεται να κρατήσουμε. Maggie Smith, Tom Courtenay, Bolli Connolly και Pauline Collins χωρίς κάτι το ξεχωριστό αλλά με ό,τι χρειάζεται απαρτίζουν με όμορφο τρόπο την πρωταγωνιστική τετράδα.
Μια απλή ιστορία αγάπης με κάποιες ατάκες γέλιου και χιούμορ είναι το “Quartet”. Ίσως να σε κάνει να βαρεθείς γιατί πολύ απλά δεν έχει απολύτως τίποτα να σε κρατήσει αλλά υπάρχει η «αγαπησιαρικη» ατμόσφαιρα μεταξύ των ηλικιωμένων οπότε κάπως σώζεται η παρτίδα και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Dustin Hoffman.

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

Stoker

Μετά το δυστύχημα του πατέρα της, η India δυσκολεύεται να υποδεχθεί στο σπίτι της τον αδερφό του πατέρα της καθώς δεν γνώριζε ποτέ για την ύπαρξή του. Ο Charlie θα μείνει μαζί με την έφηβη και την μητέρα της, η οποία μετά τον θάνατο του σύζυγού της δείχνει να μην μπορεί να διαχειριστεί την ζωή της. Η India θα καταλάβει εξ αρχής πως ο θείος της κρύβει μυστικά ενώ στην προσπάθειά της να τα ανακαλύψει θα αλλάξει στάση απέναντί του βλέπποντάς τον πιο θετικά.
Ο Chan-Wook Park για ακόμη μια φορά δημιουργεί κάτι το αριστουργηματικό στην μεγάλη οθόνη. Ο δημιουργός του “Oldboy” και του “Thirst” σκηνοθετεί αυτή την φορά ταινία στην αγγλική γλώσσα. Έχοντας στα χέρια του ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο, ο γνωστός Κορεάτης σκηνοθέτης παρουσιάζει ένα εκπληκτικό θρίλερ διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Μπορεί η πλοκή της ταινίας να είναι προβλέψιμη πάνω κάτω, ωστόσο από άποψης σκηνοθεσίας το φιλμ δεν σε αφήνει στιγμή δημιουργώντας εξαιρετική ατμόσφαιρα για ένα πολύ καλό δράμα – θρίλερ.
Το “Stoker”, λοιπόν, εκτός της καλής σκηνοθεσίας του έχει και ένα δυαντό cast. Η Mia Wasikowska (Restless, Lawless, Jane Eyre) δείχνει πως το κινηματογραφικό της μέλλον είναι τουλάχιστον λαμπρό και πως διαθέτει όλα τα φόντα για μια φανταστική καριέρα. Στον ρόλο της μητέρας, η Nicole Kidman (The Paperboy) αποδεικνύει για ακόμη μια φορά το πόσο βαρύ πρέπει να θεωρείται το όνομά της πλέον στον χώρο του κινηματογράφου ενώ ο μυστηριώδης θείος της ταινίας, Matthew Goode (The Lookout), εντυπωσιάζει και εκείνος.
Από το “Stoker” κρατάμε την εξαιρετική σκηνοθεσία και τον φανταστικό συνδυασμό των πλάνων και της μουσικής αλλά και την πολύ καλή ηθοποιία των τριών. Αν το σενάριο ήταν πιο σφιχτοδεμένο τότε η ταινία σίγουρα θα μας καθήλωνε μπροστά από την οθόνη.

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

After Lucia

Η Alejandra μαζί με τον πατέρα της αλλάζουν πόλη μετά το θανατηφόρο τροχαίο που είχε η μητέρα της με σκοπό να αλλάξουν και παραστάσεις. Η έφηβη προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα της γειτονιά ενώ η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι ενθαρρυντική καθώς οι καινούριοι συμμαθητές της την υποδέχονται με χαρά. Σταδιακά, όμως, η παρέα της θα αποδειχθεί κακιά και η συμπεριφορά των παιδιών απέναντί της θα χαρακτηριστεί τουλάχιστον απάνθρωπη. Ο πατέρας βρίσκεται αντιμέτωπος σε μια περίεργη συμπεριφορά της κόρης του αφού η Alejandra πνίγει μέσα της όλα εκείνα που της συμβαίνουν.
Βραβείο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο περσινό Φεστιβάλ των Καννών για το “After Lucia” που έρχεται από το Μεξικό. Ένα δράμα που μιλάει για την ψυχολογική και σωματική βία που δέχεται ένα άτομο το οποίο προσπαθεί να μπει σε μια, ξένη για εκείνο, κοινωνική ομάδα. Το μιαμισάωρο της ταινίας είναι ό,τι πρέπει καθώς οι κίνδυνοι να βαρεθείς παραμονεύουν σε κάθε γωνία ενώ η ιστορία δεν ξεδυπλώνεται με «άνεση» που θα σε κρατήσει. Πρέπει να περάσει μία ώρα και κάτι για να αρχίσει το φιλμ να σε τραβάει και η πλοκή να εμφανίζει μια ένταση.
Ωστόσο, ο ωμός ρεαλισμός που παρουσιάζεται είναι πολύ δυνατός και ταυτόχρονα συμβαίνουν γεγονότα τα οποία δεν έχουν καμία υπερβολή. Αντιθέτως, παρακολουθείς μια αντιμετώπιση παιδιού που – δυστυχώς – δεν σου κάνει κάποια τρομερή εντύπωση. Το “After Lucia” είναι μια αργή ταινία αλλά ικανή να σου μείνει για πολύ καιρό μετά.

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Clandestine Childhood

Οι Daniel και Cristina εξορίζονται στην Κούβα το 1979 καθώς παραστρατιωτικές οργανώσεις της Αργεντινής, μετά τον θάνατο του προέδρου Περόν, ξεκινούν τις διώξεις και τα πυρά κατά των αγωνιστών. Το ζευγάρι έχοντας δύο παιδιά, τον Ernesto και ένα κορίτσι ενός χρόνου, επιστρέφει στην πατρίδα του με πλαστές ταυτότητες για να συνεχίσει τον αγώνα κατά του φασιστικού συστήματος. Μένουν όλοι μαζί στο σπίτι του αδερφού του Daniel, Beto, και από κει συντονίζουν τις προσπάθειές τους για τον αγώνα. Ο μικρός Ernesto όμως γνωρίζει την Maria και ταυτόχρονα τον έρωτα, πράγμα που θα φέρει συγκρούσεις στην οικογένεια.
To “Clandestine Childhood” βασίζεται σε αληθινά γεγονότα του 1979, μια μαύρη περίοδο για την Αργεντινή. Παρακολουθούμε τον αγώνα μιας οικογένειας κατά του συστήματος και την πίστη που διάθετει και δεν σβήνει στιγμή. Μαζί και ο γιος ο οποίος γοητεύεται από όλο αυτό το «ρομαντικό». Μέχρι να γνωρίσει τον γυναικείο έρωτα όπου θα βρεθεί στο δίλημμα να ακολουθήσει τους γονείς του, οι οποίοι λόγω της κατάστασης δεν έχουν σταθερή στέγη, ή τα συναισθήματά του για το κορίτσι που του αρέσει και επομένως μια διαφορετική – συστημική – ζωή.
Οι λίγες σκηνές δράσης που υπάρχουν παρουσιάζονται με τη μορφή του κόμικ. Αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, Benjamin Avila, αποσκοπεί ίσως στο να φέρει πιο «γλυκά» την ταινία καθώς περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του μικρού Ernesto. Αν θέλεις συνεχή πλοκή και ένα κουβάρι να ξετυλίγεται ασταμάτητα με δράση, και κρυφτό μεταξύ αγωνιστών και στρατιωτικών τότε θα χάσεις. Το “Clandestine Childhood” είναι μια ταινία που θα σε βάλει στο κλίμα εκείνης της δύσκολης εποχής για τη χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά δεν θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σου εντελώς. Τέλος, θυμάστε κάποια Natalia Oreiro τότε που μεσουρανούσαν τα "βραζιλιάνικα" και την πετυχαίναμε σε καθημερινή βάση στην τηλεόραση; Την πήραν και αυτή τα χρόνια. 

Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

The Great Gatsby

1922, Νέα Υόρκη. Ο Nick ταξιδεύει για να πραγματοποιήσει το δικό του αμερικανικό όνειρο και να γίνει συγγραφέας. Προς το παρόν βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας στον κόσμο της Wall Street και του χρηματιστηρίου, το οποίο γιγαντώνεται με γρήγορες ταχύτητες, ενώ μένει σε ένα μικρό σπίτι δίπλα σε ένα μυστηριώδη εκατομμυριούχο. Στην έπαυλη αυτού του ανθρώπου γίνονται κάθε Σάββατο μεγάλα πάρτυ με τον κόσμο της Νέας Υόρκης να πηγαίνει να ξεφαντώνει. Ο Nick τότε θα μπει στον κόσμο του μυστηριώδη τύπου, της ξαδέρφης του, Daisy, και του άντρα της Tom καταγράφοντας την ιστορία τους και την όλη αισθητική εκείνης της εποχής στις σελίδες του, χρόνια αργότερα.
“Romeo + Juliet”, “Moulin Rouge”, “Australia” και φέτος είναι η σειρά ενός ακόμα μεγάλου έργου του σκηνοθέτη Baz Luhrmann. To “The Great Gatsby” άνοιξε το Φεστιβάλ των Καννών και οι πρώτες κριτικές ήταν μοιρασμένες. Ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» μας πηγαίνει σε μια παλιά εποχή όπου η τζαζ μουσική κυριαρχούσε και τα πάρτυ ήταν μια πραγματική γιορτή. Ένα μιούζικαλ αλλά με την διαφορά ότι δεν υπήρχε το τραγούδι, υπήρχε ο χορός. Ένας ξέφρενος χορός και πλάνα που καταφέρνουν να σε στριφογυρίσουν και να σε βάλουν στο κλίμα της γιορτής. Ο Baz Luhrmann έχει αποδείξει εδώ και χρόνια το πόσο εκπληκτικός είναι σε αυτού του είδους τα φιλμ και επομένως οι χορογραφίες και οι μουσικές δεν μπορούσαν παρά να είναι φανταστικές.
Η μουσική επιμέλεια δύσκολα να μην ήταν καλή αφού στο soundtrack του “The Great Gatsby” ακούμε μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών και κάποια πολύ όμορφα τραγούδια. Το cast της ταινίας, επίσης, θεωρείται αρκετά δυνατό. Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar) και Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go) είναι εξαιρετικοί, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα το ξέρεις πριν την προβολή του φιλμ με τον πρώτο να σε εντυπωσίαζει ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό το λόγο, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο της παράστασης κλέβει ο Tobey Maguire στο ρόλο του φίλου του Gatsby αλλά και ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) ως σύζυγος της Carey Mulligan.
Το “The Great Gatsby”, μπορείς να πεις, πως χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι είναι μια κλασική εικόνα του Baz Luhrmann με την κλίση του προς το μιούζικαλ και την πολύ καλή προβολή της τότε εποχής. Στο δεύτερο εκτυλίσσεται η ιστορία του κυρίου Gatsby και της Daisy. Υπάρχει η πλοκή, υπάρχει η αγωνία, υπάρχει το σασπένς. Εκεί φαίνεται και το μεγαλείο των ερμηνειών του καλού cast που υπάρχει. Η φανταστική σκηνοθεσία σε τραβάει από το χέρι και ζεις στο έπακρο την ιστορία του «Υπέροχου Γκάτσμπυ», του οποίου το σενάριο, που ανήκει στον F. Scott Fitzgerald, είναι πολύ καλό.
Έχει ένα όσκαρ στο τσεπάκι; Αρκετά δύσκολο πιστεύω καθώς η φετινή χρονιά φαίνεται να είναι αρκετά «γόνιμη» από πλευράς ταινιών. Το “The Great Gatsby” όμως είναι μια πολύ υψηλή παραγωγή, με υπέροχη φωτογραφία και ένα σκηνοθέτη να κάνει πάλι τα μαγικά του. Αν σου αρέσει να παρακολουθείς τα σκηνικά, τα ρούχα και την αισθητική εκείνης της εποχής και σε συνδυασμό με την μουσική των καλλιτεχνών που βρίσκονται στο προσκήνιο τώρα τότε ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» θα σε συνεπάρει.

Τετάρτη 15 Μαΐου 2013

Le Capital

Ο Marc Tourneuil ανεβαίνει στην προεδρία της Phenix, της μεγαλύτερης τράπεζας της Γαλλίας, μετά το καρδιακό ατύχημα που είχε ο πρηγούμενος πρόεδρος. Το διοικητικό συμβούλιο τον προορίζει για προσωρινό πρόεδρο και πως θα ακολουθεί τα λεγόμενα που εκείνο θα λέει. Ο Marc Tourneuil, όμως, έχει διαφορετική άποψη για την πορεία τόσο της τράπεζας όσο και της δικής του. Έτσι, διοικητικά στελέχη και πρόεδρος θα έρθουν σε συνεχή ρίξη με φόντο τον καπιταλισμό που διογκώνεται με αστραπιαία ταχύτητα.
 Η νέα ταινία του Κώστα Γαβρά έχει τον τίτλο “Le Capital” και μιλάει για το κεφάλαιο, τον καπιταλισμό και το παιχνίδι που στήνεται από τις τράπεζες. Παρακολουθούμε ένα νέο πρόεδρο να γυρίζει με το προσωπικό του τζετ όλη τη γη και να περνούν από τα χέρια του εκατομμύρια. Είναι σκληρός, με φιλοδοξίες, παίρνει αποφάσεις άδικες για τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις αλλά ταυτόχρονα αγωνίζεται, αναγνωρίζει το απεχθές παιχνίδι του καπιταλισμού. Ο Έλληνας σκηνοθέτης καταφέρνει να χτίσει έναν ήρωα που θα τον μισείς αλλά που θα είσαι και μαζί του. Και αυτό, διότι ο πρωταγωνιστής δεν δέχεται να τον υποβιβάζει το σύστημα των τραπεζών και μπαίνει στον ίδιο πόλεμο με τα ίδια όπλα και τον ίδιο χαρακτήρα με εκείνων που μισεί.
Το φιλμ, αν και βυθίζεται για τα καλά στον κόσμο των τραπεζικών, έχει την ικανότητα να σε κρατήσει μέχρι τέλους. Θέλεις να μάθεις που οδηγείται ο πρωταγωνιστής και ποιες αποφάσεις θα πάρει για την τράπεζα – κολοσσό αλλά και για τη ζωή του. Από κάποιο σημείο και μετά, η ταινία παίρνει τη μορφή του θρίλερ με την οικονομική έννοια. Ο Κώστας Γαβράς παρουσιάζει, για μια ακόμη φορά, μια ταινία δυνατή, που θα την δεις με ευχαρίστηση και φυσικά θα σε βάλει σε σκέψεις. Το “Le Capital” είναι πολύ επίκαιρο και μας δείχνει τον καπιταλισμό από τον κόσμο εκείνων που τον δημιουργούν.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Gangster Squad

Στο Λος Άντζελες του 1949 βασιλεύει ο νόμος του Mickey Cohen, ενός μαφιόζου που ηγείται του μεγαλύτερου κυκλώματος ναρκωτικών και ιερόδουλων. Έχει με το μέρος του τις αστυνομικές αρχές και την πολιτεία και έτσι δεν μπορεί κάποιος να έρθει αντιμέτωπος με το σύστημα που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, ο John O’Mara, αστυφύλακας στο τμήμα του Λος Άντζελες, έχει βαλθεί να διαλύσει το συγκεκριμένο κύκλωμα και γι’ αυτό επιστρετεύει έξι ειδικά άτομα για μυστικές επιχειρήσεις. Έτσι, οι έξι στέκονται απέναντι στον κόσμο του Cohen με στόχο να «καθαρίσουν» την πόλη.
Το “Gangster Squad” δεν είναι μια διαφορετική ταινία. Γνωρίζεις πολύ καλά πριν την δεις πως θα παρακολουθήσεις πιστολίδι, ξύλο, μαφίες και σχετικά. Όμως, όλα αυτά χωρίς ένα καλογραμμένο σενάριο που να έχει μια καλή ροή. Ίσως να βαρεθείς μιας και η δράση που παλεύει τόσο πολύ ο σκηνοθέτης Ruben Fleischer να βάλει δεν είναι ικανή να σε κρατήσει. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών δεν έχουν και πολύ νόημα ενώ οι προσπάθειες που γίνονται από το μέρος των αστυνομικών είναι κάπως «πρόχειρες».
Έτσι, με το μόνο που μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είναι το απίστευτο καστ που παρελαύνει από την οθόνη. Έχουμε και λέμε, ο Ryan Gosling (Drive, The Place Beyond The Pines) προς μεγάλη έκπληξη δεν ενθουσιάζει, ίσως να μην του πηγαίνουν ρόλοι του cool τύπου με το τσιγάρο στο στόμα και πυροβολεί με ένα αυτόματο όπλο. Ο Josh Brolin (Men in Black 3) ως πρωτοστάτης της επιχείρησης είναι αρκετά καλός ενώ την υπόλοιπη παρέα απαρτίζουν οι Robert Patrick, Michael Pena (End of Watch) και Giovanni Ribisi (Ted). Tην κλασική γυναίκα που κάθε μαφιόζος έχει στο πλάι του, υποδύεται – με αδιάφορο τρόπο – η Emma Stone (The Amazing Spider-Man, The Help). Τέλος, ο μαφιόζος είναι ο πάντα εξαιρετικός Sean Penn για τον οποίο τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
To “Gangster Squad” μπορεί να σε κρατήσει μπορεί και όχι. Αν είσαι φαν της δράσης, του εγκλήματος και του πιστολιδιού ίσως θα πρέπει να κρατήσεις μικρό καλάθι. Σεναριακά η ταινιά μπάζει αρκετά. Αν πάλι γουστάρεις να βλέπεις σφαίρες να φεύγουν ανελέητα χωρίς κάποιο τρομερό σκοπό, τότε θα κρατηθείς το 2ωρο.

Τρίτη 23 Απριλίου 2013

Zero Dark Thirty

Μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους η Αμερική ξεκίνησε ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό για να βρει τον υπεύθυνο πίσω από αυτές. Μέσα από ένα αχανές δίκτυο πληροφοριών, μερικοί άνθρωποι καλούνται να ξεχωρίσουν αυτή την μία πληροφορία που μπορεί να τους οδηγήσει τελικά στα ίχνη του πιο καταζητούμενου ανθρώπου στην Γη. Μια γυναίκα πράκτορας, η Maya, ξεκινάει την καριέρα της μπαίνοντας κατευθείαν στις σκληρότερες καταστάσεις και, γρήγορα, μετατρέπεται στον άνθρωπο που θα καταφέρει το ακατόρθωτο.
Η Kathryn Bigelow επιστρέφει μετά το The Hurt Locker με μία ταινία που ακολουθεί αντίστοιχα μονοπάτια, αυτή τη φορά όμως με έντονο το στυλ του ντοκιμαντέρ και της ακριβής καταγραφής στοιχείων. Με το σενάριο και προφανώς το τέλος του να είναι γνωστά από την αρχή στον θεατή, η Bigelow εστιάζει στις λεπτομέρειες που φαίνεται να οδήγησαν στην εύρεση του Bin Laden και δεν φοβάται να προκαλέσει με μερικές αρκετά σκληρές σκηνές, όπως η αρχική σκηνή των βασανιστηρίων. Η ματιά της όμως είναι παγωμένη και η ροή του έργου δεν μοιάζει καθόλου με αυτή ενός κατασκοπευτικού θρίλερ.
Το ίδιο παγωμένη είναι και η κεντρική ηρωίδα Maya, την οποία όμως ενσαρκώνει υποδειγματικά η Jessica Chastain (The Debt, The Help, Take Shelter, Lawless, Coriolanus). Δίπλα της σε πολύ μικρότερους ρόλους βλέπουμε τους Reda Kateb, Kyle Chandler (Super 8) και Jason Clarke. Αρκετά καλή ήταν και η φωτογραφία της ταινίας αλλά εκεί που σίγουρα ξεχώρισε είναι στο ηχητικό μοντάζ, για το οποίο κέρδισε και το μοναδικό της Όσκαρ, καθώς ο ήχος βοήθησε πολύ στην αληθοφάνεια του αποτελέσματος.
Σίγουρα καλύτερη από την προηγούμενη δουλειά της Bigelow, το ZDT δεν είναι κακό, έχει αρκετά θετικά, ένα εκ των οποίων είναι πως δεν παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση όσο θα περίμενε κανείς, αλλά δεν καταφέρνει να “ρουφήξει” τον θεατή. Σίγουρα πάντως οι συνολικά πέντε προτάσεις για Όσκαρ και ειδικά αυτή της καλύτερης ταινίας φαντάζουν τουλάχιστον υπερβολικές.

Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

The Place Beyond The Pines

Ο Luke είναι ένας περιθωριακός, μοτοσικλετιστής κασκαντέρ που βγάζει τα προς το ζην σε τσίρκο που γυρίζει σε πολλές πόλεις. Σε μια στάση συναντάει την Romina, ερωτεύονται αλλά επειδή εκείνος πρέπει να ακολουθήσει τον θίασο, φεύγει μακριά της. Μετά από ένα χρόνο επιστρέφει βλέποντάς την μαζί με ένα μωρό, το δικό του μωρό που το μεγαλώνει ένας άλλος άντρας. Έτσι, αποφασίζει να μείνει στην πόλη προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο παιδί του. Ωστόσο, οι κινήσεις του για να αποφέρει χρήματα θα είναι καταστροφικές για τον ίδιο, το γιο του, την μητέρα του παιδιού του αλλά και τον αστυνομικό που ενεπλάκη στην υπόθεση “Luke”.
Έφτασε ο καιρός για την πολυαναμενόμενη, νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Ryan Gosling (Drive) να κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες. Ο Derek Cianfrance, σκηνοθέτης του καταπληκτικού “Blue Valentine” επιστρέφει ξανά με τον Gosling με σκοπό να δραματοποιήσει την ήδη δραματική πραγματικότητα. Παρουσιάζει λεπτομερώς το γκρέμισμα των προσπαθειών ενός πατέρα, ο οποίος «τρέχει» για να σώσει τα λάθη του παρελθόντος και που θέλει να δώσει τα πάντα στο παιδί του. Ο σκηνοθέτης δίνει εκπληκτικά όλα εκείνα τα στοιχεία του δράματος που χρειάζονται και να σε κάνει να κολλήσεις από την πρώτη στιγμή.
Πράγματι, κολλάς από τις πρώτες σκηνές της ταινίας που δείχνουν τον Luke να αμφιταλαντεύεται στην περιθωριακή και την ευαίσθητη πλευρά της ζωής του. Όμως, έρχεται το τέλος. Ένα πρόωρο και ξαφνικό τέλος ενώ η ταινία αλλάζει άρδην ρότα και ξεπηδάει σε άλλο σενάριο που προφανώς συνδέεται με τα όσα παρακολουθούσες. Στην συνέχεια, έρχεται και άλλο πρόωρο τέλος με αποτέλεσμα να μπαίνεις και σε ένα τρίτο σενάριο. Ναι, το “The Place Beyond The Pines” θα μπορούσε να αποτελείται από τρεις ιστορίες. Το άσχημο δεν είναι η αλλαγή των πλοκών αλλά το «ξαφνικό» με το οποίο πραγματοποιούνται οι δύο αλλαγές και έτσι, χάνεται αρκετό ενδιαφέρον.
Μερίδιο της παρτίδας σώζεται από την αρκετά καλή σκηνοθεσία και το τρανταχτό cast των ηθοποιών. Ryan Gosling (Drive), Bradley Cooper (Silver Linings Playbook) και Eva Mendes (Holy Motors) δεν τα λες μικρά ονόματα. Ο πρώτος όσο πάει γίνεται και καλύτερος (σίγουρα μια μερίδα του θηλυκού γένους πηγαίνει και για τους κοιλιακούς του), ο δεύτερος βρίσκεται στα ήδη υψηλά επίπεδα που έχει θέσει από μόνος του ενώ η κοπέλα της παρέας ανταποκρίνεται και με το παραπάνω – κι όμως ναι! – στο ρόλο της.
Η αλήθεια είναι πως μετά τα μέσα της ταινίας ίσως να πέσει ένα χασμουρητό. Από την άλλη μπορεί να σε τραβήξει οι τρεις ιστορίες που τελικώς γίνεται ένα φιλμ. Ο Derek Cianfrance για μια ακόμη φορά παρουσιάζει ένα δράμα συνδυάζοντας το αληθινό με το ψεύτικο στοιχείο και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορείς μιλήσεις για αποτυχία.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More