M83 – Oblivion Soundtrack

Στις 18 Απριλίου βγήκε στους κινηματογράφους η πολυαναμενόμενη ταινία “Oblivion” η οποία εκτυλίσσεται το 2073 και στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tom Cruise. Το φιλμ δεν γνώρισε και τις καλύτερες κριτικές αφού για πολλούς ήταν μια sci fi βαρεμάρα. Όμως, η ταινία έχει ένα καλό και αυτό είναι η μουσική επιμέλειά της. Υπεύθυνος για αυτό είναι ο Anthony Gonzalez ή αλλιώς Μ83, όπως ονομάζεται το μουσικό project που έχει στήσει. Οι Μ83 ήθελαν μια γεμάτη δεκαετία για να αποκτήσουν μια κάποια διασημότητα και αυτό συνέβη με το τελευταίο τους άλμπουμ, “Hurry Up, We’re Dreaming”, το οποίο ήταν πολύ καλό και σκαρφάλωσε στις υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών.

Αν είσαι γνώστης της μουσικής των Μ83 τότε γνωρίζεις πολύ καλά πως μόνο εκείνοι είναι ικανοί για να «ντύσουν» μια ταινία όπως το “Oblivion”. Χρησιμοποιώντας περισσότερο τα ηλεκτρονικά που έχουν στην διάθεσή τους, οι Μ83 παρουσιάζουν μια άκρως ατμοσφαιρικό περιβάλλον με αρκετά ξεσπάσματα από ηλεκτρικές κιθάρες και κρουστά. Χαρακτηριστικό του soundtrack είναι πως ο Anthony Gonzalez και η παρέα του σου δημιουργούν μια προσμονή καθώς ακούς τα τραγούδια. Είναι σα να παρακολουθείς την ταινία και να περιμένεις πως κάτι θα συμβεί. Μπορεί η αρχή του δίσκου να είναι κάπως νωχελική, ωστόσο στην συνέχεια η ένταση ανεβαίνει. Τα περισσότερα κομμάτια παρουσιάζουν έναν «ήρεμο» πρόλογο ενώ προς το τέλος τους γίνεται πάντα μια μουσική έκρηξη. Όλα τα τραγούδια είναι ορχηστρικά εκτός του τελευταίου στο οποίο τραγουδάει η Susanne Sundfor και πραγματικά είναι ένα κολλητικό κομμάτι. Το soundtrack του “Oblivion” είναι αρκετά καλό με τους ηλεκτρονικούς ήχους να μπλέκονται με ψυχεδελικές πινελιές και τους Μ83 να δείχνουν πως είναι ένα πολύ μεγάλο ηλεκτρονικό συγκρότημα.

Read More

Marsheaux – Inhale

Σε λίγους μήνες κλείνουν μια δεκαετία ζωής, έφτασαν αισίως στον τέταρτο δίσκο και συνεχίζουν να αποτελούν ένα προϊόν εξαγωγής της ελληνικής μουσικής. Οι Marsheaux είναι από εκείνα τα μουσικά σχήματα που δεν έμειναν σε ένα πρόωρο «μπαμ» αλλά συνέχισαν – και συνεχίζουν – να δημιουργούν τις μουσικές που ένιωθαν. Το ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αθήνα έχοντας στο πάνθεόν του τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμ και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό επιστρέφουν φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Inhale”.

Η Μαριάνθη και η Σοφία μπορεί να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό από ότι στο εσωτερικό καθώς το ελληνικό κοινό, όπως λένε και οι ίδιες, δεν «αποδέχονται» τόσο εύκολα το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά όσοι τις ακούν κολλάνε με τους ήχους τους. Και πώς να μην κολλήσουν όταν οι Marsheaux συνθέτουν ένα κράμα από κομμάτια επηρεασμένα από τις παλιές εποχές των Depeche Mode (Delta Machine, Sounds of the Universe) και του Moby (Destroyed). Στο “Inhale” ακούμε τις δύο κοπέλες από την Θεσσαλονίκη να έχουν προχωρήσει τον ήχο τους διατηρώντας ωστόσο το κλασικό ύφος με το οποίο μας έχουν συνηθίσει.

Ο δίσκος ανοίγει αμέσως με ανεβαστικό ρυθμό ο οποίος διατηρείται και στην συνέχεια. Αν ανήκεις στην μερίδα των μουσικόφιλων της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής το άλμπουμ των Marsheaux θα το βάλεις πολύ γρήγορα στα αγαπημένα της φετινής χρονιάς. “Come On Now”, “Inhale”, “Self Control” είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το επίπεδο του δίσκου το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά υψηλό. Μια synthpop που δεν συναντάς εύκολα στα μέρη μας, ωστόσο οι Marsheaux έχουν τον τρόπο, την έμπνευση και την διάθεση να μας χαρίσουν εκπληκτικές συνθέσεις. Μετά από τρία χρόνια το ελληνικό, γυναικείο ντουέτο επιστρέφει με το “Inhale”, έναν τουλάχιστον εκπληκτικό και πολύ ανεβαστικό δίσκο.

Read More

Pillowfight – Pillowfight

Pillowfight = Emily Wells και Dan the Automator. Η πρώτη δραστηριοποιείται στην δισκογραφία από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ο δεύτερος από τα μέσα των 80’s. Η Emily Wells παίζει βιολί, πιάνο, κρουστά, κιθάρα και γενικότερα ό,τι θέλεις. Ο Dan the Automator παίζει και αυτός μια ντουζίνα μουσικά όργανα ενώ είναι παραγωγός πολλών μεγάλων συγκροτημάτων, όπως οι Gorillaz, Kasabian, Depeche Mode, Miles Kane. Πέρσυ πραγματοποιήθηκε η μουσική συνάντηση αυτών των δυο ατόμων και το αποτέλεσμα ήταν οι Pillowfight, όπως ονόμασαν το συγκεκριμένο project τους.

Ο ομώνυμος δίσκος των Pillowfight περιλαμβάνει 12 τραγούδια τα οποία είναι ένα κράμα από hip hop, ηλεκτρονική μουσική και folk rock στοιχεία. Με λίγα λόγια, δηλαδή, το άλμπουμ τα έχει όλα. Και διάθεση έχει, και έμπνευση έχει, και εξαιρετική ενοχρήστρωση έχει. Κάποιες στιγμές η μουσική θυμίζει κάτι από Portishead ενώ δεν γίνεται να μην σου μείνει η φωνή της Emily Wells, η οποία δένει καλά με την μουσική αισθητική του Dan του Automator. Επίσης, η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή με μια ενορχήστρωση καταπληκτική. Εκτός από τις λούπες ηλεκτρονικών χτύπων θα ακούσεις ακόμα πνευστά και έγχορδα, όπως βιόλες. Ο δίσκος ακούγεται με χαρακτηριστική άνεση και δεν καταλαβαίνεις πως πέρασαν 45 λεπτά ενώ δύσκολα θα ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι με διαφορά από τα υπόλοιπα. Emily Wells και Dan the Automator δημιούργησαν ένα εκπληκτικό άλμπουμ που θα σε κολλήσει με τις μελωδίες του και το αποτέλεσμα μετά την πρώτη ακρόαση έχει το όνομα repeat.

Read More

Primal Scream – More Light

Έφτασαν αισίως τους δέκα δίσκους, αρκετές επιτυχίες και ένα όνομα σημαντικό πλέον για την βρετανική μουσική σκηνή. Οι Primal Scream διανύουν την τέταρτη δεκαετία τους και συνεχίζουν ακάθεκτα να συνθέτουν μουσικές. Στις αρχές των 90’s το “Screamadelica” ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ εκείνης της εποχής και το συγκρότημα από την Σκωτία αποκτούσε παγκόσμια αναγνώριση. Η alternative rock που έπαιζε ήταν ενθουσιώδης και σκέτη επιρροή για μετέπειτα ενώ οι καλές κυκλοφορίες συνεχίστηκαν και αργότερα για να φτάσουμε μετά από πολλά χρόνια στην δέκατη δισκογραφική δουλειά των Primal Scream. Με μεγάλη μας χαρά πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό πως καινούριος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει και ότι ο τίτλος του θα είναι “More Light”.

Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι Primal Scream δεν έχουν ενθουσίασει πολύ με κάποιο άλμπουμ με αποτέλεσμα οι προσδοκίες που υπάρχουν για το φετινό πόνημα να μην ξεφεύγουν και πολύ. Αυτά, όμως, τα ξεχνάς μόλις βάλεις να ακούσεις τον δίσκο διότι το “2013” ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο την σειρά των 13 τραγουδιών. 9 ολόκληρα λεπτά γεμάτα από χορευτικές μελωδίες ντυμένες πλήρως στα πνευστά. Η συνέχεια είναι εξίσου καλή καθώς τα “River of Pain” και “Culturecide” ανεβάζουν τον ρυθμό. Από την μέση και μετά μπαίνουμε σε περισσότερο ηλεκτρικά μονοπάτια με τα “Sideman” και “Turn Each Other Inside Out” να διατηρούν τις ήδη γρήγορες ταχύτητες.

Φυσικά, υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως το “Goodbye Johnny” με το σαξόφωνό του το οποίο είναι λίγο άσχετο με το όλο κλίμα των υπολοίπων κομματιών που είναι δημιουργημένο. Το “More Light” είναι ένας καλός δίσκος. Έχει τα πιασάρικα τραγούδια του αλλά το μειονέκτημά του είναι η διάρκεια. Μεγάλης διάρκειας κομμάτια και αυτό σε κουράζει. Για να γίνει το αντίθετο τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι πραγματικά αριστουργήματα, πράγμα δύσκολο όπως φαίνεται για τους Primal Scream.

Read More

Κωνσταντίνος Βήτα – Αντήχηση

«Η Αντήχηση μοιάζει με ένα γράμμα, ένα e-mail που στέλνεις σε ένα φίλο σου προσπαθώντας να του εξηγήσεις πώς περνάς αυτό τον καιρό. Είναι ένα ημερολόγιο με σκόρπιες σκέψεις, φευγαλέες εικόνες που μεταφέρουν τον απόηχο των πραγμάτων σήμερα». Αυτά είναι τα λόγια του Κωνσταντίνου Βήτα για το καινούριο του δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε. Ένα χρόνο μετά την «Χρυσαλλίδα» ο Κωνσταντίνος Βήτα επιστρέφει με ολοκαίνουριο υλικό αποδεικνύοντας πως είναι μια αστείρευτη μηχανή σύνθεσης. Δημιουργεί συνεχώς νέες μελωδίες και τραγούδια ικανά να σε συντροφεύουν. Το ιδρυτικό μέλος των Στέρεο Νόβα φτάνει αισίως φέτος στο 8ο προσωπικό του πόνημα σχηματίζοντας μια μεγάλη και πολύ αξιόλογη δισκογραφία.

Η «Αντήχηση», όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, αγγίζει πολλές μουσικές. Η αρχή που γίνεται με τον ορχηστρικό – ψυχεδελικό «Πρωτέα» σου δείχνει τον δρόμο για την επερχόμενη καλή συνέχεια. «Εκεί που Χάθηκαν Όλα τα Αντίο» μας λέει στη συνέχεια ο Βήτα βάζοντάς μας στον χαρακτηριστικό ήχο του. Ένα από τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει ήδη είναι η «Ένδεια», η οποία είναι ένα αμιγώς hip hop τραγούδι ενώ περισσότερο μπορείς να σταθείς στους στίχους. Στον δίσκο θα ακούσεις μελαγχολικά και χαρούμενα τραγούδια, στιχάκια που μιλούν για την σημερινή κοινωνία και για τα συναισθήματα που μπορεί να σου βγάλει ένα βράδυ με την παρέα ή μια μοναχική στιγμή. Ο Κωνσταντίνος Βήτα περπατάει στα συνηθισμένα μονοπάτια του χωρίς να ξεφεύγει από το μοτίβο που τον έχουμε μάθει. Κάποιες μουσικές στιγμές θα σου θυμίσουν την χρυσή εποχή των Στέρεο Νόβα, ωστόσο η «Αντήχηση» δεν είναι αυτό το λυτρωτικό που περίμενες. Απουσιάζει το δυνατό στοιχείο που θα κάνει την διαφορά, που θα αποτελέσει το χαρακτηριστικό του άλμπουμ. Εγώ θα παραμείνω στην περσινή «Χρυσαλλίδα» που είναι πιο εξωστρεφής και χορευτική.

Read More

Atoms for Peace – AMOK

Επιτέλους είναι γεγονός! Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική κυκλοφορία του supergroup είναι γεγονός. Ο λόγος για την μπάντα του Thom Yorke (The Eraser) για την οποία πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, πριν καλά καλά κυκλοφορήσει δίσκο. Λογικό, καθώς το συγκρότημα αποτελείται από πολύ μεγάλα ονομάτα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Για τον μπροστάρη του γκρουπ δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις. Ο Thom Yorke είναι μια αστείρευτη μηχανή έμπνευσης που ό,τι αγγίζει το κάνει χρυσό (πλατινένιο για την ακρίβεια) είτε πίσω από τους Radiohead (The King of Limbs) είτε σε προσωπικό επίπεδο. Ο Flea (Helen Burns), ο γνωστός τρελός μπασίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) προσφέρει πολλά και μόνο με την μουσική του παρουσία. Μαζί βρίσκεται και ο Mauro Refosco, ο οποίος αποτελεί και εκείνος μέλος της μπάντας από την Καλιφόρνια στις συναυλίες ενώ θα τον βρείτε σε αρκετά άλλα μουσικά projects, όπως στο σχήμα του David Byrne (Love This Giant). Επίσης, ο παραγωγός Joey Waronker βρίσκεται πίσω από τα κρουστά και ο – επίσης παραγωγός – Nigel Godrich στις κιθάρες και τα ηλεκτρονικά.

Όλα τα παραπάνω ονόματα συνθέτουν τους Atoms for Peace όπου μας είχαν απασχολήσει κατά καιρούς με κάποια singles, χωρίς όμως να έχουν κυκλοφορήσει κάτι ολοκληρώμενο. Η στιγμή έφτασε και το 5μελές συγκρότημα πραγματοποιεί τιο δισκογραφικό ντεμπούτο του, με τον τίτλο “AMOK”, κάνοντας όλους τους μουσικόφιλους να πάθουν αυτό που δηλώνει το όνομα του άλμπουμ. ΟΙ επιφυλάξεις μου για το άλμπουμ είναι αρκετές. Και αυτό, διότι δεν ξέρω αν ο Thom Yorke μπορεί να ξεκολλήσει από την υπνηλία που έχει πατήσει τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα από την περίοδο του “The King of Limbs”, το οποίο δεν εντυπωσίασε και πολύ. Με την πρώτη ακρόαση συνειδητοποιείς την ακόμα μεγαλύτερη στροφή του καλλιτέχνη προς το ηλεκτρονικό στοιχείο. Οι ηλεκτρονικές μελωδίες των keyboards δίνουν και παίρνουν ανάμεσα στο συνοθύλευμα άπειρων και διαφορετικών beats.

Ομολογώ πως το ξεκίνημα του δίσκου δεν το περίμενα. Το “Before Your Very Eyes…” ακούστηκε στα αυτιά μου κάπως «εξωστρεφές» για τα μουσικά δεδομένα του Yorke και αποτελεί έναν πολύ καλό πρόλογο για την συνέχεια. Το “Default” που ακολουθεί έχει κυκλοφορήσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο και αυτό κινείται σε ίδια μονοπάτια με μια μεγαλύτερη δόση παραμορφωμένης χροιάς. Αφού προσπεράσουμε το αδιάφορο “Ingenue”, πέφτουμε πάνω στο “Dropped”, το οποίο σφυριλατεί μανιωδώς με τον συνδυασμό κρουστών και πλήκτρων ενώ το αμέσως επόμενο “Unless” αποτελεί μία από τις κορυφές του δίσκου. Τα πνευστά που κάνουν την εμφάνισή τους συντελούν στην γενικότερη, όμορφη ψυχεδέλεια. Στην συνέχεια, έρχεται το “Stuck Together Pieces” που κρατιέται από τις γραμμές του μπάσου του Flea και ακούμε και λίγο περισσότερο την ηλεκτρική κιθάρα ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι θυμίζει κάτι από Radiohead.

Όμορφο, χορευτικό τέμπο διατηρεί το “Judge, Jury and Executioner”, την στιγμή που το “Reverse Running” εκρήγνυται στο τέλος του από ηλεκτρονικά πυροτεχνήματα. Με το ομώνυμο τραγούδι κλείνουν το άλμπουμ οι Atoms for Peace, δίνοντάς μας το έναυσμα για πολλές κουβέντες γύρω από το όνομα του Yorke. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως το “AMOK” θα ήταν ρηξικέλευθο. Το ήξερες από την αρχή πως δεν θα είναι «εύπεπτο» ούτε και κάτι γλυκανάλατο. Αφού θες τόσο πολύ να το συγκρίνεις με προηγούμενες δουλειές των Radiohead, τότε σβήνει από τον χάρτη το “The King of Limbs” αλλά μέχρι εκεί. Σίγουρα θα βρεις αυτό που θες ανάμεσα στα 9 κομμάτια του δίσκου, θα σε εντυπωσίασει και θα σε κάνει να στήσεις το αυτί σου απορροφώντας μία προς μία όλες τις μελωδίες. Για άλλη μια φορά ο Thom Yorke αποδεικνύει το μεγαλείο του στην experimental ηλεκτρονική μουσική και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ακολουθήσουμε.

Read More

Portico Quartet – Portico Quartet

Πιο ambient / new jazz πεθαίνεις... Αυτο το διαπιστώνεις αμέσως αν καθήσεις και ακούσεις τους τρεις δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει οι Portico Quartet. Ορχηστρικά τραγούδια εμπλουτισμένα με σαξόφωνο, κοντραμπάσσο και κρουστά, όπως το εκπληκτικό κρουστό hang, δίνουν μια εντελώς διαφορετική αίσθηση στα jazz κομμάτια. Η τετράδα σχηματίστηκε το 2005 και με μια αλλαγή ενός προσώπου στην σύνθεση το 2011, οι Portico Quartet ορμώμενοι από το Λονδίνο και έχοντας ήδη δύο άλμπουμ στην πλάτη τους, κυκλοφορούν την τρίτη δισκογραφική δουλειά τους.

Οι μουσικές που συνθέτουν οι Portico Quartet είναι ό,τι πρέπει για τον χειμώνα. Εξωγήϊνες μελωδίες, κάτι μεταξύ jazz, ambient και ηλεκτρονικής μουσικής χωρίς όμως να προκαλείται ένα συνοθύλευμα «άχρηστων» νοτών. Η μουσική των Λονδρέζων πατάει ακριβώς εκεί που πρέπει δημιουργώντας σου μια ευφορία κατά την ακρόασή της. Στα δύο προηγούμενα πονήματά τους έμπαιναν σε πιο «ακουστικούς» μουσικούς δρόμους ενώ τώρα εισβάλλουν και το ηλεκτρονικό στοιχείο πλέον, αλλάζοντας και λίγο ύφος.
Η μουσική των Portico Quartet δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με μία λέξη, καθώς οι Άγγλοι περνούν από πολλά μουσικά μονοπάτια. Το σίγουρο είναι πως οι ενορχηστρώσεις τους είναι τόσο μεστές και ώριμες που δεν αφήνουν χώρο για αμφισβήτηση. 50 λεπτά περίπου διαρκεί το ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας και είναι ίσως τα καταλληλότερα 50 λεπτά για να περάσεις πίνοντας τον ζεστό καφέ σου. Οι Portico Quartet πειραματίζονται στο έπακρο και καταφέρνουν να εντυπωσίαζουν ενώ θα τους απολαύσουμε και στην χώρα μας ζωντανά τον Μάρτιο.

Read More

New Order – Lost Sirens

Έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια για να βγουν στην επιφάνεια κάποια ηχογραφημένα τραγούδια που τα είχε σκεπάσει η σκόνη. Το 2005 οι New Order κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, “Waiting for the Sirens’ Call”, με το αρχικό σχήμα, δηλαδή με τον μπασίστα Peter Hook στην σύνθεσή τους. Γνωστό το θέμα με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις εκατέρωθεν, ωστόσο οι New Order – χωρίς τον γνωστό μπασίστα πλέον – συνεχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους ενώ φέτος πραγματοποιούν την κίνηση να κυκλοφορήσουν αυτές τις συνθέσεις που δημιουργήθηκαν την περίοδο των ηχογραφήσεων για το τελευταίο άλμπουμ. Έτσι, αρχές του 2013 η βρετανική μπάντα αποφάσισε να βγάλει το – παρόλα αυτά - ολοκαίνουριο “Lost Sirens”.

Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ τραγούδια και η συνολική διάρκειά του δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά. Το ότι τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν με την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος σε κάνουν, αφενός πριν την ακρόαση, ανυπόμονο να ακούσεις κάτι «νέο» από τους New Order και αφετέρου, μετά την ακρόαση, να βλαστημάς την ώρα και την στιγμή που τα «χάλασαν» Peter Hook και Bernard Sumner. Και αυτό διότι το μπάσο του Hook δίνει την ζωντάνια που χρειάζονται τα τραγούδια και σε συνδυασμό με τα τότε φωνητικά του Sumner δίνουν ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η χορευτική διάθεση υπάρχει ενώ η ηλεκτρική κιθάρα προσδίδει στο pop φόντο την απαραίτητη δυναμική που πρέπει να υπάρχει.

Σε όλη την διάρκειά του, το “Lost Sirens” διατηρεί μεγάλη ταχύτητα και ανεβαστικό τέμπο. Κυμαίνεται στο κλασικό ύφος των New Order χωρίς να ήθελαν τότε τα μέλη της μπάντας να αλλάξουν ρότα στην μουσική τους και διατηρώντας την συνηθισμένη, επιτυχημένη συνταγή των μελωδιών τους. Από το εναρκτήριο “I’ll Stay With You” μέχρι και το τελευταίο “I Told You So” ο ρυθμός μένει σταθερά ψηλά ενώ από τα οκτώ κομμάτια του άλμπουμ, αίσθηση προκαλεί το πολύ χορευτικό “Shake It Up”. Φυσικά, μην ξεχνάμε πως τα συγκεκριμένα κομμάτια ηχογραφήθηκαν πριν 7 χρόνια περίπου, οπότε και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ότι οι New Order είναι σε θέση τώρα να συνθέσουν κάτι παρόμοιο και ισάξιο των τραγουδιών του παρελθόντος. Όπως και να έχει, η, σε πολλούς, αγαπημένη μπάντα από την Αγγλία βγάζει από το χρονοντούλαπο μια σειρά τραγουδιών που αντιπροσωπεύουν επάξια το πολύ καλό μουσικό παρελθόν της.

Read More

Φανταστικοί Ήχοι – Φανταστικοί Ήχοι

Το όνομα του καλλιτέχνη ταιριάζει γάντι για την μουσική που συνθέτει διότι πολύ απλά οι ήχοι που βγάζει είναι φανταστικοί. Ο Άγγελος Μπαλτάς μας έχει συστηθεί εδώ και 7 χρόνια έχοντας κυκλοφορήσει έναν δίσκο, το “Masters of The Universe” to 2006. Προτιμά να «κρύβεται» πίσω από το όνομα Φανταστικοί Ήχοι και να δημιουργεί τις μουσικές του πανδαισίες φέροντας τον συγκεκριμένο τίτλο. Λίγο πριν το φύγει το 2012, κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του με το ομώνυμο όνομα.

Ορχηστρικές συνθέσεις, προερχόμενες από την pop παλιών δεκαετιών και συγκεκριμένα εκείνων των 60’s και 70’s. Ωστόσο, το θέμα έγκειται στο γεγονός πως η pop, που διαλέγει να «πειράξει» ο Άγγελος Μπαλτάς, έχει βάση τις ελληνικές pop μελωδίες που κυριαρχούσαν εκείνα τα χρόνια. Μελωδίες που θυμίζουν αρκετά τον παλιό ελληνικό κινηματόγραφο και τις οποίες οι Φανταστικοί Ήχοι μετατρέπουν σε σύγχρονη μουσική πανδαισία. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 instrumental κομμάτια έτοιμα να σε παρασύρουν σε ένα μακρινό ταξίδι. Το άλμπουμ μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναλαμβάνει δράση η pop προ δεκαετιών με στοιχεία και beats που κάνουν τα τραγούδια τρομερά. Στο δεύτερο μέρος, την σκυτάλη παίρνει μια πιο «βρώμικη» μουσική, καθώς εισέρχονται πιο «πειραγμένα» ηλεκτρονικά στοιχεία και κρουστά.
Οι «Φανταστικοί Ήχοι» όντως ειναι φανταστικοί και καταφέρνουν να σε κολλήσουν. Από μια καθαρή pop ως μια ψυχεδελική προσέγγιση, ο δίσκος σε εκπλήσσει θετικά ενώ ο Άγγελος Μπαλτάς δείχνει να κατέχει την σύνθεση από το μηδέν.
Φωτογραφία: Πάνος Μιχαήλ - www.ozonweb.com

Read More

#Blogovision 2012 – Animal Collective – Centipede Hz (Νο. 4)

Ηλεκτρονική μουσική μαζί με beats και ηλεκτρικές κιθάρες. Όχι κάτι άγνωστο, όχι κάτι δύσκολο. Αν, όμως, αυτή η μουσική προέρχεται από τους τύπους με το όνομα Animal Collective, τότε αλλάζει το πράγμα. Το αμερικανικό συγκρότημα κυκλοφόρησε φέτος τον Σεπτέμβρη το “Centipede Hz”, το οποίο πολύ απλά τα σπάει. Ψυχεδελική και χορευτική τάση στα τραγούδια και ένας δίσκος που ακούγεται ασταμάτητα. Δικαίως το “Centipede Hz” φιγουράρει στον Νο. 4 της λίστας με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012.



Η λίστα μέχρι τώρα :

  5) Muse - The 2nd Law
  6) Lana del Rey - Born to Die: The Paradise Edition
  7) Tindersticks - The Something Rain
  8) The Asteroids Galaxy Tour - Out Of Frequency   
  9) Tenacious D - The Rize of The Fenix
10) Dr. John - Locked Down
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal

Read More

Μέντα – ΜΕΝΤΑ

Ένα από τα γνωστότερα ελληνικά pop συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι οι Μέντα. Ίσως η φήμη της μπάντας να έχει γίνει μεγαλύτερη σε χώρες του εξωτερικού παρά στο εγχώριο κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως το συγκρότημα δεν έχει τους Έλληνες οπαδούς του, πράγμα που φαίνεται κιόλας από την ανταπόκριση που έχει κάθε καινούριος δίσκος και συναυλία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Μέντα διότι είναι από τις ελάχιστες ελληνόφωνες μπάντες που είναι συνεπείς στην καθαρόαιμη, κιθαριστική pop των 90’s. Το 2010 είχαν επιστρέψει με το «Ποπ» ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο «ΜΕΝΤΑ».

Το ομώνυμο άλμπουμ των Μέντα καταφέρνει να εκπλήξει (όπως συνήθως γίνεται σε κάθε δισκογραφική δουλειά). Ηλεκτρισμένη κιθάρα περασμένη από το κόσκινο της παραμόρφωσης, γρήγορο τέμπο από τα δυνατά κρουστά και φυσικά ένα συνθεσάϊζερ σε φωτιά. Τα πλήκτρα είναι σήμα κατατεθέν για την μουσική που παίζουν οι Μέντα εδώ και χρόνια, κάνοντας τα τραγούδια πολύ πορωτικά. Επίσης, ο συνδυασμός των φωνητικών του πληκτρά Δημήτρη Λαϊνά και του κιθαρίστα Κώστα Βλάχα δίνει έναν «ερωτικό» τόνο στα κομμάτια. Το ομώνυμο άλμπουμ, λοιπόν, είναι ένας ατέλειωτος χορός σε ένα ξέφρενο πάρτυ που καλούν όλους οι Μέντα.

Ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά με το «Δεν Είμαι Εδώ», ένα πολύ δυνατό και γρήγορο τραγούδι ενώ αμέσως μετά έρχεται με την ίδια φόρα το «Με Μισό Εαυτό» που ξεχωρίζει για τα λίγα πνευστά που πετάει αλλά και τον «ανώμαλο» ρυθμό που έχει. Ο ξέφρενος ρυθμός δεν χάνεται σε κανένα απολύτως σημείο του δίσκου και οι Μέντα δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε αυτό το δίχως τελειωμό πάρτυ. Στην συνέχεια, ξεχωρίζει το «Η φθορά» που και αυτό αποτελεί έναν ύμνο στην παλιά pop με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να δίνουν και να παίρνουν. Αν θέλεις να ξεσηκωθείς οι Μέντα είναι εδώ και παρουσιάζουν έναν άκρως χορευτικό δίσκο και αποδεικνύουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες ελληνόφωνες pop μπάντες εδώ και πολλά χρόνια.

Read More

John Frusciante – PBX Funicular Intaglio Zone

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το τέταρτο ΕΡ του με τον τίτλο “Letur Lefr”, το οποίο προξένησε μια δυσαρέσκεια στις τάξεις των οπαδών του. Με τα έξι κομμάτια που κυκλοφόρησε θέλησε να κάνει μια στροφή στην μουσική του, βάζοντας την ηλεκτρονική μουσική και το hip hop περισσότερο στα τραγούδια του σε σύγκριση με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του που χαρακτηρίζονταν από εξαιρετικούς ροκ ήχους. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το εγχείρημά του δεν πέτυχε αφού στην ουσία το ΕΡ ήταν ένα άσχημο συνοθύλευμα μεταξύ ανισόρροπων ηλεκτρονικών μελωδιών και beats. Δύο μήνες αργότερα, ο John Frusciante κυκλοφορεί ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ που τιτλοφορείται “PBX Funicular Intaglio Zone”.

Και σε αυτό τον δίσκο, ο Νεοϋορκέζος καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πολύ το συνθεσάϊζερ και αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία εμμένοντας σε αυτή την κίνησή του να στραφεί προς άλλα μουσικά μονοπάτια. Όπως και στο artwork του άλμπουμ, που έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Frusciante, το οποίο και εδώ θυμίζει ζωγραφιά μικρού παιδιού, όπως και στο προηγούμενο δίσκο του. Η πρώτη ακρόαση έχει καλά και κακά αποτελέσματα. Τα καλά είναι ότι ο δίσκος δεν θυμίζει τόσο πολύ το προηγούμενο ΕΡ και οι μελωδίες του είναι αρκετά πιο «εύπεπτες». Τα κακά είναι ότι και πάλι ο συνδυασμός διαφορετικών ήχων δημιουργούν αναπόφευκτα μια κάποια σύγχυση σε αυτόν που το ακούει. Εδώ ο πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) έβαλε περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και κρουστά, γι’ αυτό ίσως τα 10 τραγούδια του δίσκου ακούγονται με ευχαρίστηση χωρίς να ξενίζουν, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων όπου πραγματικά χάνεις την μπάλα με τις κάπως άστοχες εναλλαγές των πολλών διαφορετικών μελωδιών. Άλλο ένα «πλεονέκτημα» της συγκεκριμένης κυκλοφορίας – πάντα σε σύγκριση με την προηγούμενη δουλειά – είναι ο στίχος που έχουν τα περισσότερα κομμάτια και έτσι δεν κουράζει η πολύπλοκη μουσική.
Το “PBX Funicular Intaglio Zone” είναι σαφώς το καλύτερο δείγμα που έχει να επιδείξει ο John Frusciante από τότε που ξεκίνησε να κάνει την αλλαγή στις μουσικές του. Το ότι ο ίδιος παίζει όλα τα όργανα του άλμπουμ, ο ίδιος έχει επιμεληθεί την συσκευασία του δίσκου, ο ίδιος είναι παραγωγός και φυσικά ο ίδιος έχει γράψει όλα τα τραγούδια σημαίνει πως ο συγκεκριμένος δίσκος μόνο πρόχειρος δεν μπορεί να θεωρηθεί. Με λίγο κόπο και πίεση, ίσως βρεις κάποια σημεία μέσα από το άλμπουμ που θα σε ενθουσιάσουν και θα σε κάνουν να τα ξανακούσεις. Μάλλον πολλοί θα αναπολούν κάποιες προηγούμενες δουλειές του Frusciante, όπως το εξαιρετικό “The Empyrean”.

Read More

Animal Collective – Centipede Hz

Τέσσερις τύποι από την Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών κάπου στα μέσα του 2000 ένωσαν τις μουσικές δυνάμεις τους και σχημάτισαν ένα συγκρότημα ονόματι Animal Collective. Από τότε η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα οκτώ δίσκους ενώ αυτές τις μέρες ήρθε και ο ένατος. Μέσα σε 12 χρόνια τα εννιά άλμπουμ είναι αρκετά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όταν η ποσότητα είναι μεγάλη, η ποιότητα θα είναι χαμηλή. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού το 4μελές γκρουπ ηχογραφεί όλα αυτά τα χρόνια καταπληκτικούς δίσκους και έχει δημιουργήσει εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οπότε η κυκλοφορία ενός καινούριου πονήματος από το αμερικανικό συγκρότημα αποτελεί και μία ευχάριστη μουσική είδηση. Έτσι, το “Centipede Hz” είναι έτοιμο να μας βάλει στον κόσμο των Animal Collective από το 2009 και το προηγούμενο “Merriweather Post Pavilion”, το οποίο κάπως άλλαξε ρότα για την μουσική της μπάντας.

Όπως σχολίασε και ένα μέλος του γκρουπ, ο Brian Weitz, στον συγκεκριμένο δίσκο χρησιμοποιήθηκαν μεγαλύτερη ποικιλία οργάνων. Αυτό πιστεύω πως κάνει τα τραγούδια ομορφότερα δίνοντάς τους κάτι το διαφορετικό σε όλη αυτή την πανδαισία ηλεκτρονικών και ψυχεδελικών μελωδιών. Φυσικά, η χορευτική διάθεση δεν λείπει ενώ σε αρκετές στιγμές ο ρυθμός ανεβαίνει πολύ. Το “Centipede Hz” αποτελείται από 12 κομμάτια και δεν μπορείς να πεις πως κάπου γίνεται κοιλιά. Ήδη από τα πρώτα “Moonjock” και “Today’s Supernatural” εντυπωσιάζεσαι και η φόρα που έχει πάρει το γρήγορο τέμπο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Από την άλλη, επόμενο είναι να υπάρχουν και οι κάπως πιο ατμοσφαιρικές και ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, που ακούν στα ονόματα “Rosie Oh”, “Wide Eyed” και “Pulleys”.

Οι Animal Collective αποτελούν ίσως ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα που ξέρουν να συνδυάζουν τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα beat-άκια με ηλεκτρικές κιθάρες, δυνατά κρουστά και, πολλές φορές, άγρια φωνητικά. Όλα αυτά τα στοιχεία αναμειγνύονται και συνθέτουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα ψυχεδελικής και χορευτικής μουσικής. Μπορεί ο προηγούμενος δίσκος να μην άρεσε σε πολλούς φαν της μπάντας, ωστόσο οι David Portner, Noah Lennox, Josh Dibb και Brian Weitz επιστρέφουν στο σημείο όπου έπρεπε να επιστρέψουν. Δηλαδή, στην κορυφή. Το “Centipede Hz” είναι εξαιρετικό άλμπουμ και δεν γίνεται να μην το ακούσεις τουλάχιστον 3-4 φορές, μονάχα επειδή το αξίζουν πολύ τα κομμάτια που περιλαμβάνει.

Read More

Blue Foundation – In My Mind I Am Free

Ξεκίνησαν το 2000 και μέχρι τώρα έχουν περάσει από το συγκρότημα πάνω από δέκα άτομα για να φτάσουμε στο σημερινό σχήμα των δύο ατόμων. Η μουσική που παίζουν δεν είναι και τόσο διαδεδομένη αλλά όλα αυτά τα χρόνια και με τα τρία, πολύ καλά, άλμπουμ που έχουν στο ενεργητικό τους έχουν χτίσει ένα σημαντικό όνομα στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής. Οι Blue Foundation έγιναν ευρέως γνωστοί από το τραγούδι “Eyes On Fire”, το οποίο αποτέλεσε μέρος του soundtrack της ταινίας “Twilight Saga”. Φέτος, ήρθε η στιγμή για τον τέταρτο δίσκο της μπάντας που τιτλοφορείται “In My Mind I Am Free” και όπως και οι προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές, έτσι και αυτή μας οδηγεί σε ένα μεγάλο μείγμα ηλεκτρονικής μουσικής, θορυβώδης ποπ και κάποιων indie στοιχείων.

Οι Tobias Wilner και Bo Rande, λοιπόν, παρουσιάζουν το “In My Mind I Am Free”, το οποίο περιλαμβάνει 11 κομμάτια. Το ξεκίνημα γίνεται με αρκετά ατμοσφαιρικό τρόπο καθώς το “Just A Hand” ανοίγει τον δίσκο με ήρεμο τρόπο ενώ το επόμενο “Dressed In Black” εισάγει τα beat αλλά και το βιολί που κάνει την πρεμιέρα του στην αρχή του τραγουδιού. Στα περισσότερα κομμάτια συναντάμε φωνητικά να μπαινοβγαίνουν στις μελωδίες ενώ άλλα είναι ορχηστρικά. Δυστυχώς, κάποια τραγούδια μοιάζουν κάπως μεταξύ τους ή πολύ απλά ο δίσκος σε κάνει να βαριέσαι. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως εκείνες των “Fundamental” και “Ground Control” όπου το τέμπο είναι ανεβαστικό, στην υπόλοιπη διάρκεια του άλμπουμ δεν θα βρεις κάτι που να σου τραβήξει την προσοχή. Όχι πως τα τραγούδια των Blue Foundation που κρατούν μια πιο ήρεμη νότα είναι και άσχημα αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Με τους προηγούμενους δίσκους το συγκρότημα από την Δανία είχε προετοιμάσει το έδαφος και τους θαυμαστές του για το μέλλον. Κάποιος που θεωρείται φανατικός φαν της μπάντας, ,με λίγη ελαστικότητα μπορεί να πει πως ο καινούριος δίσκος δεν είναι κακός. Για κάποιον που έχει ακούσει και που του αρέσουν οι Blue Foundation, πιστεύω πως βλέπει το συγκεκριμένο άλμπουμ κάτω του μετρίου. Όπως και να ‘χει, το “In My Mind I Am Free” δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες.

Read More

John Frusciante – Letur Lefr

Αποτελεί έναν από τους πιο αγαπητούς μουσικούς και συγκεκριμένα κιθαρίστες της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Οι εκατομμύρια φαν που έχει, δεν αποτελούν «δημιούργημα» της προσωπικής του δισκογραφίας, μιας και το συγκρότημα στο οποίο έπαιζε ακούει στο όνομα Red Hot Chili Peppers (I’m With You) και φυσικά δεν γίνεται να μην αποκτήσεις οπαδούς όταν ανήκεις σε μια τέτοια μπάντα. Ο λόγος για τον πρώην κιθαρίστα του γκρουπ από την Καλιφόρνια, John Frusciante, ο οποίος φέτος κλείνει 18 ολόκληρα χρόνια στην δισκογραφία με προσωπικούς δίσκους. Το πρώτο πόνημα κυκλοφόρησε το 1994 και έκτοτε έχει ηχογραφήσει 10 άλμπουμ και 3 ΕΡ, με το 11ο άλμπουμ να έχει ήδη ολοκληρωθεί και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Πριν λίγες μέρες βγήκε το τέταρτο ΕΡ του καλλιτέχνη με τον τίτλο “Letur Lefr” και περιλαμβάνει 5 τραγούδια.

Πρώτα σκαλώνεις με το εξώφυλλο του ΕΡ όπου τραβούν την προσοχή σου τα χρώματα και γενικά το όλο artwork που έχει γίνει από τον 42χρονο μουσικό. Στη συνέχεια, και αφού ακούς τις πρώτες μελωδίες των καινούριων κομματιών σκαλώνεις με τους ήχους του Frusciante. Σίγουρα θέλει να αλλάξει ρότα και να δημιουργήσει κάτι το διαφορετικό από μουσικής άποψης, ωστόσο δεν παύει να είναι κάπως παράξενο για έναν καλλιτέχνη που τον έχουμε συνηθίσει να σολάρει με την ηλεκτρική κιθάρα του. Το “In Your Eyes”, που ανοίγει τον δίσκο, σε μπερδεύει πολύ. Πολλά, διαφορετικά ηλεκτρονικά στοιχεία συνθέτουν την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ένα συνοθύλευμα ηλεκτρονικών στοιχείων. Αφού προσπεράσεις γρήγορα αυτή την παγομάρα, συναντάς το “909 Day” όπου και εδώ επικρατούν τα beat-άκια αλλά με έναν ομαλό τρόπο ενώ προς το τέλος μπαίνουν τα φωνητικά του Frusciante που το κάνουν αρκετά όμορφο το τραγούδι. Το “FM” που έρχεται στην συνέχεια σε μπερδεύει και αυτό με τον δικό του τρόπο. Και αυτό διότι, ακούμε rap και hip hop λόγια, πράγμα που αλλάζει πάλι τα δεδομένα που υπήρχαν μέχρι να ακούσεις το συγκεκριμένο κομμάτι.

Σε γενικές γραμμές, το “Letur Lefr” δεν αποτελεί ένα πολύ καλό ΕΡ. Στα πέντε κομμάτια του έχει τις όμορφες στιγμές του αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ενθουσιάσει. Ίσως γιατί έχουμε συνηθίσει σε άλλα πράγματα τον John Frusciante, όπως το προηγούμενο άλμπουμ του, “The Empyrean”, το οποίο είναι απλώς εξαιρετικό. Από την άλλη, ίσως να ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εντελώς διαφορετικό 2 μήνες πριν την κυκλοφορία του 11ου δίσκου του.
Δύο μέλη των Red Hot Chili Peppers έχουν στραφεί και προς την προσωπική τους δισκογραφία. Τόσα χρόνια το έκανε ο John Frusciante , τώρα το κάνει και ο Flea με το πρώτο του ΕΡ που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες “Helen Burns”. Μπορεί ο Frusciante να μην αποτελεί πλέον μέλος της αγαπημένης μπάντας, ωστόσο πάντα θα μένει αγαπητός για την παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια και για όλα αυτά που συνέβαλλε στις απίστευτες δημιουργίες του συγκροτήματος αλλά και για τις προσωπικές του δισκογραφικές δουλειές

Read More

Space Blanket – Cosmic

Την μέρα δάσκαλος και γραφίστας, το βράδυ βουτηγμένοι και οι δύο στα βαριά beat. Ο Abdul και ο Bisquit ζουν στον δικό τους μουσικό πλανήτη, στον οποίο η μουσική και ο χορός μέχρι τελικής πτώσης μαζί με πάρα πολύ ιδρώτα δεν πρέπει να τελειώνουν ποτέ. Το ντουέτο έρχεται από την Αθήνα και τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται με το όνομα Space Blanket. Πριν 2 χρόνια έβγαλαν το κομμάτι “Disorted” με το οποίο έκαναν αίσθηση στην μουσική σκηνή της πρωτεύουσας, ειδικά με τα πολύ επιτυχημένα live τους. Φέτος, ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του debut ΕΡ τους με τον τίτλο “Cosmic”.

Το ΕΡ περιλαμβάνει τέσσερα κομμάτια. Τα κάτι λιγότερο από 20 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος, καταφέρνουν να σε συνεπάρουν και να σε στροβιλίσουν ανελέητα με τα δυναμικά beat. Αμέσως με το “UnderCover Genius” τα ηλεκτρονικά στοιχεία δεν σε καλωσορίζουν μόνο στον κόσμο του συγκροτήματος αλλά σε πιάνουν απότομα από το χέρι και χάνεσαι στην θύελλα παραμορφωμένων ηλεκτρονικών μελωδιών. Η χορευτική διάθεση παραμένει στα ύψη με το δεύτερο “Space Hopper” που σε καταπλακώνει με τα beat του. Συναντάμε να ξεπηδούν από τα κομμάτια φωνητικά βγαλμένα από τις πιο σκοτεινές σπηλιές ενώ οι punk νότες δεν λείπουν, κάνοντας τα τραγούδια ακόμη πιο δυνατά. Το “Casino Royale” περιλαμβάνει τους περισσότερους στίχους από τα τέσσερα κομμάτια και δίνει μία πιο ήρεμη μελωδία (αν μπορεί να πει κάποιος πως υπάρχουν ήρεμες στιγμές στους Space Blanket). Τη στιγμή που το synthesizer παίρνει φωτιά, το ΕΡ κλείνει με το πλέον γνωστό “Disorted” και ταυτόχρονα μας κλείνει ραντεβού με τις επόμενες, τρομερές συνθέσεις της αθηναϊκής μπάντας.
Το “Cosmic” αμφιταλαντεύεται μεταξύ των ψυχεδελικών και των χορευτικών μελωδιών. Πιστεύω πως τέτοιους ήχους δεν έχουμε ξανακούσει από ελληνικό συγκρότημα και οι Space Blanket αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για τις καταπληκτικές μουσικές που συνθέτουν. Ψυχεδέλεια και πάλι ψυχεδέλεια και αφέσου χωρίς κανένα ενδοιασμό στον άγριο χορό που στήνουν οι Space Blanket.

Read More

Flea – Helen Burns

Συγκαταλέγεται στους καλύτερους μπασίστες της εποχής μας. Το παίξιμό του είναι απίστευτο ενώ πολλές φορές που τον ακούς νομίζεις ότι οι χορδές του μπάσου είναι έτοιμες να σπάσουν. Αλλά ο συγκεκριμένος τύπος γνωρίζει τόσο καλά να «συμπεριφέρεται» στο μουσικό του όργανο που δικαίως λαμβάνει τα συγχαρητήρια όλων των φίλων της ροκ, και ειδικά των οπαδών των Red Hot Chili Peppers (I’m With You). Φυσικά, ο λόγος για τον Flea, ο οποίος δεν περιορίζεται στην μεγάλη επιτυχία που έχει με την γνωστή μπάντα και μπαίνει σε διάφορα μουσικά projects, όπως τους Atoms For Peace (The Eraser), το δεύτερο συγκρότημα του Thom Yorke, τραγουδιστή και συνθέτη των Radiohead (King Of Limbs). Φέτος, ο 49χρονος μουσικός κινήθηκε μουσικά μοναχός του, κυκλοφορώντας χθες μέσω του διαδικτύου την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά.
Πρόκειται για ένα ΕΡ έξι τραγουδιών, το οποίο ο Flea αποφάσισε να διαθέσει για κατέβασμα, δίνοντας ο καθένας όσα χρήματα θελήσει ή και δωρεάν. Τα κομμάτια γράφτηκαν από τον ίδιο τον μπασίστα, εκτός από ένα όπου έβαλε το χεράκι της και η Patti Smith (Banga). Σύμφωνα με τον ίδιο, ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από έναν χαρακτήρα της νουβέλας Jane Eyre. Τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους είναι ορχηστρικά ενώ ο ήχος τους δεν μοιάζει καθόλου με τις μουσικές των Peppers.

Το “333” ανοίγει τον δίσκο με κάποια ψυχεδέλεια, καθώς το τέμπο πάει κι έρχεται με ηλεκτρονικούς ήχους την στιγμή που το τραγούδι κλείνει έτσι όπως ξεκινάει, με πιάνο το οποίο δένει πολύ όμορφα με τα ηλεκτρονικά στοιχεία. Το δεύτερο “Pedestal of Infamy” ηρεμεί κάπως τα πράγματα όσον αφορά τον ρυθμό ενώ το “A Little Bit of Sanity” αναμειγνύει ξανά το πιάνο με τους ηλεκτρονικούς ήχους, μαζί με τα beat-άκια που κρατάνε την γραμμή του τραγουδιού. Στην συνέχεια, ακολουθεί το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο περιλαμβάνει μονάχα πιάνο και είναι το μοναδικό που έχει στίχους, όπου ερμηνεύει η Patti Smith. Την κορυφή του δίσκου αποτελεί το τελευταίο κομμάτι, “Lovelovelove”, στο οποίο συναντάμε την χορωδία του ωδείου του Silverlake, αποτελούμενη από ενήλικες και μικρά παιδιά. Σου δημιουργείται μια ευφορία ακούγοντας να μπαίνει η χορωδία στην μέση του τραγουδιού ενώ ακριβώς πριν έχεις περάσει από τα ψυχεδελικά μονοπάτια του “333 Revisited”.
Το “Helen Burns” αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη πως ο Flea είναι ένας καταπληκτικός μουσικός, του οποίου οι μουσικές ματιές δεν περιορίζονται καθόλου. Οι μουσικές του είναι εξαιρετικές και σε ταξιδεύουν ενώ ταυτόχρονα δεν είναι κοινότυπες. Δεν γνωρίζω αν ο Flea ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εξεσυζητημένο αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το έκανε με την καρδιά του και το αποτέλεσμα είναι φοβερό.

Read More

Pop Eye – Almost Dead, Still Alive

Ηλεκτρονική ποπ από την καρδιά της Αθήνας που έχει βρει τον δρόμο της τα τελευταία χρόνια και εντυπωσιάζει. Τέτοιες μελωδίες συνθέτουν πέντε άτομα που έχουν ενώσει τις μουσικές τους δυνάμεις, παρουσιάζοντας μια εξαιρετική ποπ. Την ιδέα την είχαν δύο αδέρφια μέσα στο 2005, οι Γιάννης (ντραμς – πλήκτρα) και Μάρκος Καλατής (κιθάρα), μαζί με τον Δημήτρη Καμπούρη(φωνή). Στη συνέχεια, στο σχήμα προστέθηκε ο Μάνος Αναγνωστάκης (μπάσο) ενώ η Έφη Θεολόγου (φωνή – πλήκτρα – κιθάρα) αποτελεί την τελευταία, πρόσφατη προσθήκη του γκρουπ. Και έτσι, υπάρχουν οι Pop Eye, οι οποίοι απόκτησαν αναγνωρισιμότητα με το single “The Deepest Sea”, όπου και έπαιζε στο ραδιόφωνο πολύ. Μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ, επιστρέφουν φέτος με την δεύτερη ολοκληρωμένη, στούντιο δουλειά τους που τιτλοφορείται “Almost Dead, Still Alive”.

Οι συνεχείς εναλλαγές των beats με τις πιο «ήρεμες» ποπ μελωδίες συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Τον χορό των εννιά κομματιών ανοίγει ένα intro και ένα outro που φέρουν τον ίδιο τίτλο, με το πρώτο να σε καλωσορίζει ομαλά και το τελευταίο να σε αποχαιρετάει με τον πιο ξεσηκωτικό τρόπο. Στις συνθέσεις του “Almost Dead, Still Alive” πετυχαίνουμε τη νοσταλγία του “Goodnight” , τη χαρά του “Oh No!”, την αισιοδοξία του “A Better Day”, το πάρτυ του “Already Dead”. Προς το κλείσιμο ακούμε και μια πιο chill out εκτέλεση του “The Deepest Sea”. Σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ υπάρχει μια γραμμή που τραβιέσαι μεταξύ χορευτικής πώρωσης και σκέψης. Κάτι παρόμοιο είχαμε να ακούσουμε από τις παλιές καλές εποχές των Μίκρο (οι οποίοι ωστόσο συνεχίζουν ακάθεκτοι το έργο τους).
Οι Pop Eye ό,τι κατάφεραν με τον πρώτο τους δίσκο, το γκρεμίζουν με τον δεύτερο. Και αυτό διότι δεν μένει χώρος στο μυαλό για τις προηγούμενες συνθέσεις αφού με την πρώτη ακρόαση κιόλας οι καινούριες μελωδίες σε έχουν συνεπάρει. Αναμφισβήτητα το “Almost Dead, Still Alive” αποτελεί έναν από τους ομορφότερους ελληνικούς δίσκους της χρονιάς.

Read More

Κωνσταντίνος Βήτα – Χρυσαλλίδα

Δύο γεμάτες δεκαετίες στις μουσικές επάλξεις βρίσκεται ο Κωνσταντίνος Βήτα, ο οποίος φαίνεται να μην στερεύει ποτέ από καινούριες μελωδίες και φρέσκα beat-άκια. Μαζί με τον Μιχάλη Δέλτα και τον Αντώνη Πι αποτελούσαν τους Στέρεο Νόβα, το πιο επιδραστικό ελληνικό συγκρότημα στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής που άνοιξε τους ορίζοντες και σε άλλους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο είδος. Μετά από την διάλυσή τους, ο Κωνσταντίνος Βήτα ακολούθησε προσωπική πορεία η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Έχει κυκλοφορήσει αισίως 6 άλμπουμ ενώ φέτος την άνοιξη σειρά έχει ο έβδομος δίσκος του, με τίτλο «Χρυσαλλίδα».

Στίχοι που ασχολούνται με την καθημερινότητα, τα γεγονότα των τελευταίων καιρών αλλά και την ανεμελιά στολίζουν τα 13 τραγούδια του δίσκου. Ο μελαγχολικός ρυθμός και γενικά το αργό τέμπο που μας έχει συνηθίσει ο Βήτα πάνω από τα ηλεκτρονικά του μαραφέτια, λείπει στην φετινή δισκογραφική του δουλειά. Πράγμα πολύ καλό (επιτέλους δηλαδή) διότι προσωπικά δεν άντεχα τόση μαυρίλα να σκεπάζει τα beats. Επίσης, η κιθάρα δεν λείπει που σε συνδυασμό με τα beat-άκια δημιουργούν ένα όμορφο ηχητικό αποτέλεσμα. Όπως και να το κάνουμε, η εποχή των Στέρεο Νόβα δεν επιστρέφει τώρα. Μια εποχή που το είδος της ηλεκτρονικής μουσικής άνθιζε με τον ομορφότερο τρόπο. Από την άλλη βέβαια, η προσωπική κατάθεση ψυχής του Κ. Βήτα στα κομμάτια του, μονάχα σεβαστή μπορεί να χαρακτηριστεί.
Η «Χρυσαλλίδα» μπορεί να μην αποτελεί έναν από τους καλύτερους προσωπικούς δίσκους του Κωνσταντίνου Βήτα. Ωστόσο, είναι μια ενδιαφέρουσα μουσική διαδρομή η οποία δεν κουράζει, με τις δυνατές και τις ήρεμες στιγμές της και με τις «πιασάρικες» μελωδίες του αλλά και με τους στίχους που κάποιες φορές αγγίζουν το καυστικό.

Read More

Olga Kouklaki – I U Need

Αποτελεί ένα από τα καλύτερα «εξαγώγιμα προϊόντα» της Ελλάδας, καθώς σημειώνει επιτυχία στις ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά στην Γαλλία, από της οποίας την κουλτούρα φαίνεται να αντλεί τους ηλεκτρονικούς της ήχους. Λογικό να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Γαλλία, μια και στο Παρίσι έμεινε για πέντε χρόνια ενώ έπαιζε πλήκτρα στους Nouvelle Vague, συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες και ηχογράφησε τον ντεμπούτο της δίσκο. Το “Get A Life” που κυκλοφόρησε το 2008 δέχθηκε διθυραμβικές κριτικές, αποτελώντας το καλύτερο ξεκίνημα για τη νεαρή δημιουργό. Φέτος ήρθε η σειρά για το δεύτερο άλμπουμ της Όλγας Κουκλάκη, με τον τίτλο “I U Need”.

Αρκετά πιο ώριμη μουσικά η Όλγα Κουκλάκη παρουσιάζει ένα πιο μεστό και προσεγμένο δίσκο, συγκριτικά με τον ντεμπούτο της. Τα τραγούδια είναι περισσότερο «ανοιχτά» προς το ακροατήριο ενώ σε περιμένουν με τα χέρια ορθάνοιχτα να σε αγκαλιάσουν και εσύ χωρίς κανένα πρόβλημα να τα δεχτείς. Το “I U Need” ξεχειλίζει από αυτή την σκοτεινιά των κομματιών, μια σκοτεινιά που γίνεται ολοένα μεγαλύτερη με τα φωνητικά της Κουκλάκη. Ωστόσο, τα ποπ στοιχεία είναι εμφανή κάνοντας τον ήχο «προσιτό» και χωρίς να κουράζει. Κατά τη διάρκεια του άλμπουμ, συναντάμε συνεργασίες με τις φωνές των Nouvelle Vague, Liset Alea και Melanie Pain, αλλά και με τον Tim Keegan.
Η επιτυχία είναι μονόδρομος από την στιγμή που συμπαραγωγός του δίσκου – όπως και της προηγούμενης δισκογραφικής δουλειάς – δεν είναι άλλος από τον Marc Collin των Nouvelle Vague. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην ήταν και από εδώ αλλά από μια γραφική, επαρχιακή περιοχή της Γαλλίας. Είναι, όμως, τιμή για την εγχώρια μουσική σκηνή μας να υπάρχει ένα τέτοιο όνομα στην ηλεκτρονική – ποπ μουσική, με δίσκους όπως το “I U Need” που είναι καταπληκτικός.

Read More