Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα indie rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα indie rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

Editors – The Weight of Your Love

Επιστροφή για τους Editors μετά από τέσσερα χρόνια δισκογραφικής απουσίας με αρκετές αλλαγές. Πρώτα από όλα, ο ερχομός δυο νέων μελών στο συγκρότημα καθώς ο Chris Urbanowicz αποχώρησε πέρσυ και έτσι, Justin Lockey και Elliott Williams παίρνουν θέση βολής στο βρετανικό συγκρότημα. Άλλη αλλαγή που φέρνει ο καινούριος δίσκος των Editors είναι μουσική αλλαγή. Το άλμπουμ ονομάζεται “The Weight of Your Love” και έχει παραγωγό τον Jacquire King ο οποίος εκτός των άλλων έχει υπάρξει υπεύθυνος παραγωγής για την Norah Jones (Little Broken Hearts), τον Tom Waits (Bad As Me), τους Of Monsters And Men (My Head Is An Animal) και άλλους μεγάλους καλλιτέχνες.
Οι Editors είναι αγαπημένη μπάντα και στην Ελλάδα. Αυτό αποδεικνύεται και από τις sold out εμφανίσεις τους και πως σε κάθε περιοδεία τους θα συμπεριλάβουν στις στάσεις τους και την χώρα μας (ευχή μας να συμβεί και φέτος αυτό). Έτσι, μετά από τρία άλμπουμ – τα δύο τελευταία έπιασαν και το Νο1 των βρετανικών charts – το 5μελές γκρουπ από την Αγγλία κυκλοφορεί το “The Weight of Your Love”, το οποίο αλλάζει κατά πολύ την μουσική ρότα με την οποία μας είχε συνηθίσει η μπάντα τόσα χρόνια. Ελάχιστα σημεία του καινούριου δίσκου θυμίζουν το παρελθόν των Editors. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο και απαράλλαχτο είναι η φωνή του Tom Smith που ακόμα έχει τον απόλυτο έλεγχο για να σε ανατριχιάσει. Παλαιότερα, οι Editors μας παρουσίαζαν τραγούδια με μεγαλύτερη ένταση. Όχι ότι λείπει τώρα αυτή η ένταση, αντιθέτως, υπάρχει σε μεγάλη συχνότητα αλλά η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως τα φετινά κομμάτια είναι πολύ πιο άμεσα. Γενικότερα, το “The Weight of Your Love” παρουσιάζει μια alternative rock πιο «σκοτεινή» και ατμοσφαιρική.

Ήδη από το εναρκτήριο “The Weight” το καταλαβαίνεις αυτό και η αλήθεια είναι πως εντυπωσίαζεσαι αμέσως καθώς προχωράς στο “Sugar” που και αυτό με την σειρά του δείχνει τον καινούριο μουσικό δρόμο που έχουν πάρει οι Editors μετά την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους Chris Urbanowicz. Πολυ καλό ξεκίνημα του δίσκου για να πέσουμε πάνω στο πρώτο single, “A Ton of Love”, το οποίο αποτελεί ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που σε γυρνούν σε κάτι παλαιότερο της μπάντας. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ίσως και η χειρότερη στιγμή του άλμπουμ οπότε συνεχίζουμε παρακάτω, εκεί όπου θα συναντήσουμε αριστουργηματικά κομμάτια, όπως το “Honesty” και το “Hyena”. Η ηλεκτρική κιθάρα παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος σχεδόν κρατώντας τον γρήγορο ρυθμό ενώ τα ηλεκτρονικά όργανα μπαίνουν εμμέσως στο παιχνίδι. Οι Editors με το “The Weight of Your Love” κάνουν κάτι παραπάνω από ένα μεγάλο βήμα στην μουσική τους πορεία. Ο δίσκος είναι εκπληκτικός με τους Βρετανούς ταυτόχρονα να προάγουν τις μουσικές τους. Τέλος, οι Editors έχουν ανεβάσει στην ιστοσελίδα τους και ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με την ηχογράφηση του δίσκου και συνέντευξή τους.

Σάββατο 22 Ιουνίου 2013

Peace – In Love

Η τετράδα από την Αγγλία πραγματοποιεί τους τελευταίους μήνες ένα ονειρεμένο ντεμπούτο στην δισκογραφία. Οι Peace κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο και κατακτούν αμέσως τα charts της Μεγάλης Βρετανίας αλλά και τις λίστες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Είναι η έμπνευση, είναι η αύρα της βρετανικής μουσικής σκηνής, κανείς δεν θα μάθει. Αρκετοί υποστηρίζουν πως όλα κρύβονται πίσω από την παραγωγή του Jim Abiss ο οποίος βρισκόταν επίσης στα πρώτα άλμπουμ των Florence and the Machine (Ceremonials), Arctic Monkeys (Suck it and See) και Adele (21). Αν μη τι άλλο αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή για ένα πρώτο άλμπουμ των Peace που έχει δεχθεί γρήγορα γρήγορα κολακευτικά σχόλια.
Στοιχεία σαν Αγγλία, indie rock σε βάζουν αμέσως στις μαντεψιές για το τί θα ακούσεις στο “In Love”. Δεν θα πέσεις έξω εύκολα καθώς η βρετανική ροκ σκηνή δεν παρουσιάζει κάποιες εκπλήξεις. Ωστόσο, οι Peace παρουσιάζουν μια σειρά από τραγούδια που όχι μόνο θα σε εκπλήξουν αλλά θα σε ενθουσιάσουν κιόλας. Με μπροστάρη την ηλεκτρική κιθάρα η οποία περνάει κανονικότατα από το κόσκινο της παραμόρφωσης και με σύμμαχο τα κιθαρστικά riffs της δεύτερης κιθάρας, ο δίσκος είναι πραγματικά πολύ καλός. Το τέμπο ανεβαίνει απευθείας με το άνοιγμα του άλμπουμ και τους Peace να μπαίνουν δυναμικά. Υπάρχουν τα ρεφρέν που είναι άκρως κολλητικά με χαρακτηριστικό σημείο το “Follow Baby” που αποτελεί ένα εκ των τριών singles και την πρώτη όμορφη στιγμή του δίσκου. Η μπάντα από την Αγγλία δεν χάνει τον ρυθμό της και συνεχίζει ακάθεκτη με το “Lovesick” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο την πόρωση.

Φυσικά, στον δίσκο θα ακούσουμε και πιο «ήρεμες» στιγμές όπως το “Float Forever”, μια κλασική βρετανική μπαλάντα, χωρίς να λείπουν βέβαια τα κρουστά και ο δυναμισμός. Στην συνέχεια, πέφτουμε πάνω στο “Wraith” με το εκπληκτικό κιθαριστικό riffακι αλλά και την πρώτη παρουσία πλήκτρων, ένα κομμάτι που σίγουρα θα βάλεις να το ξανακούσεις. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν κάποια τραγούδια που ο λόγος ύπαρξής τους είναι να γεμίσουν την λίστα του άλμπουμ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα βαρεθείς. Ίσα ίσα, αν είσαι της indie σκηνής της Βρετανίας θα λατρέψεις τον δίσκο. Οι Peace κάνουν το φανταστικό ξεκίνημα στην δισκογραφία με την ευχή μας πως θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο πηγαίνοντας την πολύ καλή μουσική τους ένα βήμα παραπάνω. Μέχρι τότε, το “In Love” μπορεί να ηχεί στα αυτιά μας ανετότατα.

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Miles Kane – Don’t Forget Who You Are

Οπαδός – λάτρης – συνεχιστής της βρετανικής rock-pop μουσικής με (κλασικό) είδωλο τον John Lennon. Ίδιο σινάφι με εκείνο των Oasis και γενικότερα της ηλεκτρικής κιθαριστικής μελωδίας που βασιλεύει στην Μεγάλη Βρετανία. Τον γνωρίσαμε από τους Last Shadow Puppets. Ο Miles Kane έδειχνε, από την εποχή που συνεργαζόταν με τον Alex Turner των Arctic Monkeys (Suck It And See), πως διαθέτει την έμπνευση και το μεράκι. Πριν δυο χρόνια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο “Colour of the Trap”, το οποίο ήταν αρκετά καλό. Φέτος, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο και 11 καινούρια τραγούδια.
Το “Don’t Forget Who You Are” αναμενόταν πολύ από τους οπαδούς της αγγλικής σχολής. Εξ αρχής γνωρίζεις πως αυτό που θα ακούσεις είναι ένας αμιγώς βρετανικός rock-pop ήχος. Ο δίσκος ανοίγει με πολύ γρήγορο ρυθμό και την κιθάρα του Kane να παίρνει αμέσως φωτιά στο εναρκτήριο “Taking Over”. Η συνέχεια όχι μόνο παραμένει ίδια αλλά το τέμπο ανεβαίνει ολοένα και συνεχώς. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ θα σου μείνει αμέσως με το πιασάρικο ρεφρέν του ενώ ο 27χρονος Βρετανός συνεχίζει να κυμαίνεται στους κλασικούς δρόμους που τον έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή, το “Out of Control” δείχνει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Miles Kane από τις μπαλάντες των Oasis ή των Arctic Monkeys.

Ο δίσκος στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να συμπαθείς την εν λόγω μουσική σκηνή θα ζοριστείς να αγαπήσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα σε τραβήξουν από το πρώτο άκουσμα αλλά ο Miles Kane δεν κάνει το επόμενο βήμα με την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του. Παραμένει επαναπαυμενος στα ίδια επίπεδα του προηγούμενου "Colour of the Trap".  Συμπαθητικά riffακια και τραγούδια που έχουν τα φόντα να γίνουν μικρές επιτυχίες αλλά μέχρι εκεί. Το “Don’t Forget Who You Are” είναι πιασάρικο, έχει κομμάτια που θα ακούσεις αρκετές φορές αλλά δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Καλύτερα Last Shadow Puppets παρά solo καριέρα για έναν Miles Kane, όμως, που κινείται σε καλά και ενδιαφέρουσα μουσικά μονοπάτια.

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

The National – Trouble Will Find Me

Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.

Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.

Πέμπτη 11 Απριλίου 2013

Κατερίνα Μακαβού – Άλλη Μια Ώρα

Βέρα θεσσαλονικιά ασχολιόταν από πολύ μικρή με την μουσική και την στιχουργική ενώ αργότερα βρέθηκαν εξαιρετικοί μουσικοί στον δρόμο της, πράγμα που την βοήθησε πάρα πολύ. Μάλαμας (Πέρασμα), Σαββόπουλος, Παπακωνσταντίνου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Παυλίδης (Αυτό το Πλοίο που όλο Φτάνει) είναι μερικά από τα σημαντικά ονόματα που την πήγαν παρά πέρα. Τώρα η Κατερίνα Μακαβού αρχίζει να χτίζει το όνομά της στην εγχώρια μουσική σκηνή καθώς πραγματοποιεί πλέον και τις δικές της συναυλίες. Μετά το ντεμπούτο της, «Μικρά Μυστικά», επιστρέφει φέτος με μια δική της παραγωγή με τον τίτλο «Άλλη Μια Ώρα».
Ο δίσκος περιλαμβάνει εννιά τραγούδια, τα οποία ακολουθούν μια ρετρό αισθητική. Στίχοι, μουσική προέρχονται από τα μουσικά μυαλά της ίδιας της Μακαβού, του Θανάση Dzingovic, του Κίμωνα Χαραλάμπους και του Οδυσσέα Ιωάννου. Επίσης, αξίζει να (ξανα)σημειωθεί πως η παραγωγή είναι εξ ολοκλήρου της νεαρής τραγουδοποιού. Με την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ σε συνεπαίρνει η ταξιδιάρικη φωνή της Κατερίνας και οι πολύ γλυκοί στίχοι. Ο μελαγχολικός ήχος κατευνάζει τις εσωτερικές σου διαταραχές ενώ η θεσσαλονικιά καλλιτέχνις φαντάζει ως μια σύγχρονη Αρλέτα. Τα κομμάτια του δίσκου είναι δεμένα μεταξύ τους και έτσι το άκουσμα από το πρώτο ως το ένατο τραγούδι ρέει τόσο φυσιολογικά και όμορφα.
Το «Άλλη Μια Ώρα» χαρακτηρίζεται από απλότητα (όχι απλοϊκότητα) ενώ τραγούδια, όπως τα «Άλλη Μια Ώρα», «Πόσα Παράπονα» και «Ο Τρελός», «πιέζουν» για πολλαπλές ακροάσεις. Με τον πρώτο της δίσκο, η Κατερινά Μακαβού ενθουσιάσε. Με τον δεύτερο ανεβαίνει αρκετά σκαλοπάτια και ανεβάζει τον πήχη για το μέλλον. Αν συνεχίσει – προσγειωμένα – να συνθέτει κομμάτια ακολουθώντας την δική της χαρακτηριστική έμπνευση τότε είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε αργότερα κάτι ακόμα καλύτερο. Προς το παρόν, απολαμβάνουμε τις ρετρό μελωδίες της από την σύγχρονη σκοπιά της.

Τρίτη 26 Μαρτίου 2013

The Strokes – Comedown Machine

Έσκασαν σαν ατομική βόμβα, στον χώρο της μουσικής, στις αρχές των 00’s με ένα επικό ντεμπούτο άλμπουμ, το οποίο έγινε πλατινένιο σε πολλές χώρες ενώ τα περισσότερα τραγούδια του παίζοντα ασταμάτητα 12 χρόνια αργότερα. Υπέροχο ξεκίνημα για μια μπάντα από τη Νέα Υόρκη που συνέχισε ακάθεκτη το έργο της και κυκλοφόρησε άλλους δύο, πολύ καλούς δίσκους, με τον τελευταίο να βγαίνει το 2006. Επτά χρόνια είναι πάρα πολλά αλλά οι Strokes έκαναν το χατίρι στους εκατομμύρια οπαδούς τους και φέτος, επιτέλους, επέστρεψαν με την τέταρτη, πολυαναμενόμενη δισκογραφική τους δουλειά. Ο δίσκος φέρει τον τίτλο “Comedown Machine” με το συγκρότημα να δηλώνει εξ αρχής πως ο ήχος τους είναι αλλαγμένος κατά πολύ, συγκριτικά με τις μουσικές που ακούγαμε την προηγούμενη δεκαετία.
Το είπαν και το έπραξαν. Ο ήχος δεν θυμίζει καθόλου τους Strokes που ακούγαμε στα προηγούμενα άλμπουμ. Αμέσως από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, “Tap Out”, συνειδητοποιείς πως οι τύποι έχουν γυρίσει πλέον το βλέμμα τους σε μελωδίες των 80’s και σε pop-rock μελωδίες των 90’s. Δείχνουν ξεκάθαρα την διάθεσή τους να προχωρήσουν την μουσική τους και αυτό είναι ευχάριστο, μιας και κάτι τέτοιο το πραγματοποιούν με εξαιρετικό τρόπο. Ακούγοντας το “All The Time” κολλάς κατευθείαν με τον rock ‘n’ roll ήχο και τον γρήγορο ρυθμό του. Γενικά, το τέμπο δεν πέφτει σε κανένα σημείο με τους Strokes να σε ενθουσιάζουν, όσο συνεχίζεις την ακρόαση του δίσκου. Το πρώτο δείγμα που μας είχε δώσει η μπάντα πριν την κυκλοφορία ήταν το “One Way Trigger”, το οποίο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να σε στροβιλίζουν με υπέροχο τρόπο.

Προχωρώντας παρακάτω, παίρνουμε μια γερή δόση funkιλας από το “Welcome to Japan” για να πέσουμε πάνω στην παραμορφωμένη κιθάρα του “80’s Comedown Machine”. Για την συνέχεια, οι πέντε Νεοϋορκέζοι μας επιφυλάσσουν μια πολύ καλή σύνθεση, πολυεπίπεδη, συνδυάζοντας συνθεσάϊζερ και ηλεκτρική κιθάρα απόρροια της δημιουργικότητας που βγάζουν. Κάλλιστα το “50/50” μπορεί να αποτελέσει το επόμενο single του άλμπουμ. Από το “Partners in Crime” συγκρατούμε την εναλλαγή στα φωνητικά του Julian Casablancas από τις πολύ ψηλές νότες στις χαμηλές. Και φτάνουμε σε μια ακόμη κορυφή του δίσκου, το “Happy Ending” με το κολλητικό – χορευτικό ρεφρέν του να εντυπωσιάζει πραγματικά. Για το τέλος, οι Strokes επιδεικνύουν ξανά και ξανά το πόσο μεγάλο – πλεόν – συγκρότημα είναι με ένα υψηλής έμπνευσης κομμάτι, το “Call it Fate Call it Karma”.
Το “Comedown Machine” περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Αγγίζει rock ‘n’ roll, funk, synthpop και όλα αυτά συνθέτουν ένα εξαιρετικό δίσκο. Μετά από επτά χρόνια οι Strokes επιστρέφουν για τα καλά με ένα άλμπουμ που ακούγεται ασταμάτητα και θα συνεχίσει να ακούγεται στο μέλλον (οι πέντε ακροάσεις είναι το ελάχιστο για να «χωνέψεις» όσα ακούς). Με λίγα λόγια είναι από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

The Lumineers – The Lumineers

Οι Lumineers σχηματίστηκαν το 2005 στο New Jersey και χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια για να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο. Έτσι και έγινε, και το δισκογραφικό ντεμπούτο για την 3μελή μπάντα (στις συναυλίες μετατρέπεται σε 5μελή) είναι γεγονός με τον ομώνυμο τίτλο. Ήδη έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές ενώ έχει γίνει πλατινένιο σε Καναδά και Αμερική. Επίσης, οι Lumineers έχουν να περηφανεύονται και για την φετινή τους υποψηφιότητα στα Grammy Awards, στην κατηγορία καλύτερου νέου συγκροτήματος, ανάμεσα σε πολύ καλά ονόματα όπως οι Fun. (οι οποίοι κέρδισαν το βραβείο) και οι Alabama Shakes (Boys & Girls).
Καταρχάς, ο δίσκος ακούγεται συνέχεια και ασταμάτητα ολόκληρος. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ορισμένα τραγούδια καθώς η folk rock σε παρασύρει από το πρώτο λεπτό. Φαίνεται πως οι Lumineers δίνουν βάση στο παρελθόν αφού διατηρούν την παραδοσιακή γραμμή της americana μουσικής, θυμίζοντας πολλές φορές Bob Dylan (Tempest) ή Neil Young (Americana). Η country πλευρά της κιθάρας και τα βιολιά δίνουν και παίρνουν ενώ ο ρυθμός δεν σταματάει καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Ακόμα, και μπαλάντες, όπως το “Dead Sea”, καταφέρνουν να σε καθηλώσουν με το τέμπο τους.
Οι Lumineers με τον πρώτο τους δίσκο βάζουν αυτομάτως τον πήχη πολύ ψηλά για την συνέχεια. Τα κομμάτια ακούγονται ευχάριστα, η μπάντα δείχνει να γνωρίζει που πατάει μουσικά ενώ για πρώτο πόνημα είναι πολύ ώριμοι. Το άλμπουμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα γλυκό ταξίδι στην παλαιότερη εποχή της αμερικανικής μουσικής ενώ τα τραγούδια ενδείκνυνται για ζωντανή ακρόαση αφού προφανώς οι Lumineers δημιουργούν με αυτά μια φανταστική γιορτή.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Stereophonics – Graffiti on the Train

Οι Stereophonics είναι από τα λίγα συγκροτήματα των οποίων ο πρώτος δίσκος έγινε πλατινένιος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επομένως, με μια τόσο καλή αρχή δεν γινόταν η συνέχεια να μην ήταν ανάλογη. Από το 1997 η μπάντα από την Ουαλία μετράει επτά στούντιο άλμπουμ, με κορυφαίο το “Just Enough Education to Perform”, και πάρα πολλές επιτυχίες. Η τελευταία φορά που μας «ενόχλησαν» οι Sterephonics ήταν το 2009 με το “Keep Calm and Carry On”, το οποίο ωστόσο δεν ακολούθησε την πορεία προηγούμενων δίσκων. Μετά από 4 χρόνια η 4μελής μπάντα επιστρέφει με το 8ο πόνημά της και το “Graffiti on the Train” με τον θάνατο του ντραμίστα Stuart Cable να επισκιάζει κάπως το μουσικό θέμα του γκρουπ.
Η αλήθεια είναι πως οι Stereophonics έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια και χρειάζονται ένα δίσκο που θα τους ανεβάσει κάπως, καθώς τα δύο τελευταία τους άλμπουμ δεν εντυπωσίασαν αρκετά τους οπαδούς της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει πολύ όμορφα με το “We Share the Same Sun”, το οποίο δίνει αμέσως έναν αέρα χορευτικής διάθεσης ορμόμενο από την γρήγορη ηλεκτρική κιθάρα. Ωστόσο, το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί ρίχνει τους τόνους αλλά καταφέρνει με τον συναισθηματισμό που εκπέμπει να σε ενθουσιάσει. Γενικά, οι Stereophonics δεν ακολουθούν τους πιο σκληρούς ήχους που συνηθίζαν. Βέβαια οι δυνατές στιγμές υπάρχουν, όπως το χειμμαρώδες “Catacomb”. Πέρα τούτου, όμως, ακούμε την βρετανική μπάντα να πατάει γερά σε πιο μελαγχολικά μονοπάτια σαν αυτό του “Been Caught Cheating”, το οποίο προοριζόταν για τα φωνητικά της Amy Winehouse.
Σε γενικές γραμμές, το “Graffiti on the Train” δεν σου αφήνει κάτι. Δεν υπάρχει η μελωδία που θα σε κρατήσει ενώ η κιθάρα στην πλειοψηφία των τραγουδιών περνάει απαρατήρητη. Μπορεί η επιστροφή των Stereophonics να θεωρείται σημαντικό μουσικό γεγονός για τους φαν της alternative rock αλλά οι Ουαλοί δεν καταφέραν να εντυπωσίασουν με το καινούριο τους άλμπουμ.
 

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

Foals – Holy Fire

Εδώ και πέντε χρόνια χτίζουν για τα καλά ένα πολύ καλό όνομα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2008 με το “Antidotes” προκάλεσαν εντύπωση για να έρθει το δεύτερο άλμπουμ δύο χρόνια αργότερα και να εδραιώσει ακόμη περισσότερο το όνομά τους στην indie και alternative rock. Τα τραγούδια τους σε τραβούν αμέσως με την δυναμική που έχουν και ταυτόχρονα την χορευτική διάθεσή τους. Οι Foals, λοιπόν, έχοντας στην πλάτη τους δύο αρκετά καλούς δίσκους και με πολύ υψηλές θέσεις στα charts, επιστρέφουν φέτος με την τρίτη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Holy Fire”.
Το ενδιαφέρον για τους Foals γίνεται μεγαλύτερο καθώς ο frontman της μπάντας είναι ελληνικής καταγωγής. Ο Γιάννης Φιλιππάκης είναι η ψυχή του βρετανικού συγκροτήματος, το οποίο φέτος θέλει να πραγματοποιήσει το επόμενο βήμα που θα το πάει ακόμα πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο. Το “Holy Fire” ξεκινάει πολύ δυνατά με τις ηλεκτρικές κιθάρες να παίρνουν φωτιά και τα κρουστά να βουϊζουν ακόμα στα αυτιά σου. Το ορχηστρικό “Prelude” και το “Inhaler” ανοίγουν την αυλαία με απίστευτο δυναμισμό και γενικά εξαιρετικό τρόπο αφού είναι ένα καλό σημάδι για την συνέχεια. Εκεί, όπου συναντάμε το “My Number”, το οποίο αλλάζει άρδην το μουσικό ύφος των πρώτων λεπτών του άλμπουμ. Μπαίνουμε σε καθαρά πιο χορευτικά μονοπάτια δικαιολογώντας τον όρο dance που χαρακτηρίζει τα κομμάτια του συγκροτήματος.

Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και η συνέχεια του δίσκου. Δηλαδή pop rock μελωδίες και πιο «ήρεμες» κιθάρες. Οι Foals γνωρίζουν πολύ καλά πώς να σε εντυπωσιάσουν με τέτοιες μουσικές. Απλώς γύρισε λίγα χρόνια πίσω και άκου τους προηγούμενους δίσκους τους για να καταλάβεις πως οι τύποι το έχουν. Τραγούδια όπως το “Everytime” και “Milk & Black Spiders” είναι τουλάχιστον κολλητικά. Ωστόσο, είναι απορίας άξιον πώς το 5μελές γκρουπ διάλεξε να ανοίξει και να κλείσει τον δίσκο του με κάτι διαφορετικό από ότι το έχουμε συνηθίσει. Στο κλείσιμο του άλμπουμ επιστρέφουμε στην αρχή, δηλαδή βαριές κιθάρες και δυνατά φωνητικά, με εξαίρεση το “Stepson”. Το “Holy Fire” είναι ένας πολύ καλός δίσκος με κομμάτια που μένουν. Αν βγάλουμε στην άκρη την ακατανόητη κίνηση αλλαγής μουσικού ύφους σε αρχή και τέλος, τότε μιλάμε για μια αρκετά άρτια δισκογραφική δουλειά που αξίζει πολλές ακροάσεις.

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013

The Courteeners – Anna

Η πρώτη κρούση έγινε το 2008 με το δισκογραφικό ντεμπούτο τους, “St. Jude”, από το οποίο κυκλοφόρησαν πέντε singles. Εξαιρετικό ξεκίνημα για μια μπάντα που συνέχισε ακάθεκτη και δύο χρόνια αργότερα έβγαλε τον δεύτερο δίσκο τους που και αυτός πήγε πολύ καλά και εντυπωσίασε. Αναπόφευκτο, λοιπόν, το μέλλον του συγκροτήματος να θεωρείται λαμπρό. Οι Courteeners έρχονται από το Μάντσεστερ και μαζί τους φέρνουν τις ομολογουμένως πολύ καλές indie rock μελωδίες τους. Φέτος, επιστρέφουν με τρίτο δίσκο για τον οποίο επικρατούν μεγάλες προσδοκίες αφού οι Βρετανοί «υπόσχονται» μεγάλα πράγματα. Το “Anna” είναι ένας καθαρά βρετανικός indie ήχος. Οι πιασάρικες μελωδίες και η πολλή ηλεκτρισμένη κιθάρα σίγουρα δεν σε αφήνουν ασυγκίνητο.
Η χορευτική διάθεση επικρατεί καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου και τα 11 κομμάτια κρατούν σφιχτά το χέρι σου και δεν σε αφήνουν έτσι εύκολα. Αμέσως σε βάζει στο κλίμα το “Are You in Love With a Notion” με το γρήγορο και ανεβαστικό τέμπο του. Σίγουρα πολύ καλή αρχή για τον δίσκο ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Και αυτό, διότι έρχεται στα καπάκια το “Lose Control” που αποτελεί μία από τις ωραιότερες στιγμές του άλμπουμ. Επόμενη στάση που αξίζει να κάνουμε είναι στο “Push Yourself”, το οποίο είναι ιδανικό κομμάτι για πάρτυ. Στην συνέχεια, περνάμε από το ήρεμο “When You Want Something You Can’t Have” και φτάνουμε στο απογειωτικό “Welcome to the Rave”. Γίνεται γραφικό να μιλάμε για ανεβαστικές μελωδίες και γρήγορους ρυθμούς, καθώς όλος ο δίσκος κυμαίνεται σε αυτό το ύφος με ελάχιστες διαφορές, όπως το “Marquee” στο οποίο οι Courteeners αποδεικνύουν το μουσικό μεγάλειο τους και σε διαφορετικά στυλ. Δύσκολα θα βρεις τραγούδια που να κάνουν την διαφορά αλλά θα διασκεδάσεις τόσο ακούγοντας το συγκεκριμένο άλμπουμ που θα βάλεις 5-6 τουλάχιστον κομμάτια να ξανακούσεις.
Οι Courteeners μπορεί για πολλούς να φέρουν τον βαρύ τίτλο του «απογόνου» προηγούμενων μεγάλων βρατανικών συγκροτημάτων, ωστόσο για να φτάσουν σε αυτό το σημείο θέλουν πολύ δρόμο ακόμα. Εξάλλου, η 4μελής μπάντα δεν πιστεύω πως ενδιφέρεται για κάτι τέτοιο παρά να κυκλοφορεί δίσκους μεστούς, όπως ο φετινός και οι προηγούμενοι. Το “Anna” αποτελεί ό,τι καλύτερο indie pop-rock έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής μέσα στο 2013 και οι Courteeners βάζουν το όνομά τους πλέον αρκετά ψηλά στην σχετική λίστα της βρετανικής indie σκηνής.

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

Foxygen – We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic

Είσαι λάτρης της pop των δεκαετιών ’60 και ’70; Τότε που η ηλεκτρική κιθάρα έδινε με τον παραμορφωτικό της ήχο την απαραίτητη και πανέμορφη ψυχεδέλεια στα τραγούδια; Προφανώς οι Foxygen είναι το συγκρότημά σου. Το ντουέτο από την Καλιφόρνια παρουσιάζει όλα τα μουσικά στοιχεία από τις εποχές των Beatles μέχρι και τις πιο πρόσφατες μέρες που ο ηλεκτρονικός ήχος έχει εισβάλει περισσότερο στα τραγούδια. Οι Sam France και Jonathan Rado είναι φίλοι από το σχολείο και μετά από αρκετές προσπάθειες κατάφεραν να φτάσει το πρώτο τους demo στα χέρια του παραγωγού και μουσικού, Richard Swift. Εκείνος ενθουσιάστηκε, ο πρώτος δίσκος ήταν ήδη γεγονός ενώ φέτος ήρθε η σειρά του δεύτερου άλμπουμ, το οποίο αναμένεται με μεγάλες προσδοκίες.
Το “We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic” αποτελεί μια ωδή στις μουσικές παλιών δεκαετιών. Pop, rock ‘n’ roll, πιο σύγχρονοι ήχοι με ηλεκτρονικά στοιχεία. Όλα αυτά πέφτουν ανακατεμένα πάνω στον indie καμβά και συνθέτουν τον καινούριο δίσκο του ντουέτου. Στο άλμπουμ συναντάς ήχους από πολλούς καλλιτέχνες, όπως τους Beatles, τους Rolling Stones και νεότερα μουσικά σχήματα, συνδυάζοντας έτσι εποχές μαζί. Το “No Destruction” θυμίζει αρκετά τον Bob Dylan (Tempest) ενώ πολύ δύσκολα δεν θα κολλήσεις από τις πρώτες μελωδίες. Ο δίσκος δεν είναι μονοεπίπεδος καθώς κάθε τραγούδι φέρνει και από μία αλλαγή στο όλο μουσικό σκηνικό των Foxygen. Με το “On Blue Mountain” το δίδυμο δείχνει την συνθετική του ευφυία αφού στα 5 και κάτι λεπτά που διαρκεί το κομμάτι περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Και έρχεται ένα εκ των – μέχρι τώρα – δυο singles, το εξαιρετικό “San Francisco”, το οποίο αναπληρώνει το indie που μέχρι στιγμής έλειπε από τον δίσκο.

Ακριβώς στην μέση του άλμπουμ αλλάζουμε εποχή πάλι και γυρνάμε κάπου μεταξύ 60’s και 70’s με το γρήγορο τέμπο των κρουστών, την παραμόρφωση της κιθάρας και την ψυχεδελική μελωδία. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single, “Shuggie”, με το εκπληκτικό ρεφρέν που σε μπερδεύει με τις συνεχείς εναλλαγές στις μελωδίες του. Οι Foxygen καταφέρνουν κάτι που λίγα συγκροτήματα μπορούν να κάνουν. Να συνδυάσουν με εκπληκτικό τρόπο μουσικές εποχές διαφορετικές μεταξύ τους και φυσικά να σε πορώνουν. Από τα φωνητικά μέχρι την κιθάρα και τα κρουστά, κάθε μελωδία αντικατοπτρίζει μια παλαιότερη εποχή υπό την σύγχρονη σκοπιά του ντουέτου. Με αυτά τα 9 κομμάτια το συγκρότημα από το Λος Άντζελες ανοίγει τον δρόμο για πολύ μεγάλα μελλοντικά σχέδια. Το “We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic” αποτελεί ίσως το ομορφότερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής μέσα στο 2013 και, αν και είναι νωρίς ακόμα, δεν βλέπω τον λόγο να μην βρίσκεται στις υψηλές θέσεις των προτιμήσεων και στο τέλος της χρονιάς.

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Zebra Tracks – Collective Guilt

Ξεκίνησε ως ΕΡ, όμως στην πορεία άλλαξε δρόμο και «μετατράπηκε» σε ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ. Πάλι καλα δηλαδή γιατί με ένα μικρής διάρκειας δίσκο από το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν θα χορταίναμε τίποτα. Οι Zebra Tracks σχηματίστηκαν το 2004, 6 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους ταρακουνώντας αρκετά την εγχώρια indie σκηνή ενώ ο κόσμος στις συναυλίες τους γινόταν ολοένα και περισσότερος. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια και ο δεύτερος δίσκος της μπάντας είναι γεγονός και τιτλοφορείται “Collective Guilt”.
Οι Αντώνης Καββαδίας (φωνή – κιθάρα), Γιώργος Νίκας (κιθάρα), Κώστας Βαβούσης (μπάσο) και Θοδωρής Βρανάς (κρουστά) παρουσιάζουν εννιά τραγούδια, τα οποία πολύ απλά θα μπορούσαν να μην προέρχονται από κάποιο ελληνικό γκρουπ. Η προηγούμενη δισκογραφική δουλειά τους περιελάμβανε περισσότερο το χορευτικό στοιχείο, χωρίς φυσικά να χάνεται η rock διαθέση. Σε αυτό τον δίσκο έχουμε να κάνουμε με κομμάτια καθαρά κιθαριστικά, πιο δυνατά και σε λίγες στιγμές και σκοτεινά. Η παραμόρφωση των ηλεκτρικών κιθάρων δίνει και παίρνει ενώ το μπάσο διατηρεί ένα γρήγορο τέμπο που δεν σε αφήνει σε ησυχία. Σε γενικές γραμμές η κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο δίνοντας την shoegaze αισθητική στα τραγούδια, όπως έχουν αναφέρει και τα ίδια τα μέλη της μπάντας.

Κατά την ακρόαση του “Collective Guilt” περνάμε από αρκετά μουσικά μονοπάτια. Το “Vampires and Ghouls” που ανοίγει τον χορό των εννιά τραγουδιών εντυπωσιάζει με την alternative rock του, το “Isabelle Creeps” που ξεσπάει με τρόπο – κάπως – χορευτικό στο ρεφρέν του αλλά και το πρώτο single του δίσκου, το πλήρως από ηλεκτρική ενέργεια “Bicycles”, το οποίο αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του. Επίσης, με το “We Found a Reason to Live and We Called it God” οι «ζέβρες» μπορεί να μας θυμίσουν κάτι από παλιούς Placebo (B3, Battle for the Sun) ενώ η τετράδα δεν χάνει την χορευτική αίσθηση, όπως εκείνη μας προσφέρεται στο “Freakshow”.
Γιατί εντυπωσίαζουν οι Zebra Tracks; Ο δεύτερος δίσκος τους είναι εκπληκτικός, ακούγεται ολόκληρος μονορούφι χωρίς να κουράζει και είναι αρκετά μεστός, πηγαίνοντας την μπάντα σίγουρα πολλά βήματα μπροστά. Ένας άλλος λόγος; Μα φυσικά επειδή αυτό που ακούμε είναι κάτι εγχώριο και είναι ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες. Αυτό από μόνο του κάνει να εντυπωσιαστούμε περισσότερο με τα τραγούδια και να συμπεριλαμβάνουμε πλέον τους Zebra Tracks στην λιστα με τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες.

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

Grizzly Bear – Shields

Ήχος του ’70 στα μέσα του 2012. Με εξαιρετικό τρόπο βλέπουν τις μουσικές της τότε εποχής οι Grizzly Bear, οι τέσσερις τύποι από τη Νέα Υόρκη που πλέον αποτελούν ένα μεγάλο όνομα σε Αμερική και Ευρώπη. Από το 2004 βρίσκονται στην δισκογραφία και έχοντας τρεις δίσκους – με τον πολύ καλό τελευταίο δίσκο να τους προσδίδει και την «απαραίτητη» εμπορικότητα – έχουν την άνεση να ηχογραφήσουν πολύ αξιόλογα τραγούδια. Πριν λίγους μήνες επέστρεψαν με τέταρτο άλμπουμ στα χέρια, το “Shields”, το οποίο τους εκτόξευσε ακόμα υψηλότερα στα charts πολλών χωρών ενώ κατέκτησαν και την δεύτερη θέση στην τελική λίστα της φετινής Blogovision.
Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του δίσκου δεν θα σου μείνει κάποιο riffάκι ή ένα ρεφρέν στο μυαλό. Ωστόσο, είσαι πλήρως ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα που άκουσες και είναι αναπόφευκτο το να ακούσεις ξανά όλα τα τραγούδια από την αρχή. Στο “Shields” κυριαρχούν οι κιθάρες μια παλαιότερης εποχής με λίγη παραμόρφωση ενώ σε πολλά σημεία συναντάμε και μια πιο ακουστική εκδοχή προσδίδοντας και το pop στα κομμάτια. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Sleeping Ute” και κάνει την αρχή για την συνέχεια, η οποία είναι εξαιρετική.
Οι Grizzly Bear γνωρίζουν πολύ καλά να «διαχειριστούν» το indie, ένα indie που δεν σε κουράζει ούτε σε ξενερώνει με απλοϊκές και βαρετές μελωδίες. Τραγούδια όπως το “Yet Again”, “A Simple Answer” ή “Sun in Your Eyes” πραγματικά δεν συναντάς εύκολα. Το “Shields” είναι ένας φοβερός δίσκος που πατάει σε αρκετές διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές μουσικές στάσεις. Αν κάνεις το «λάθος» και τον ακούσεις θα κολλήσεις και μετά δεν έχει γυρισμό. Δοκίμασέ το...

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012

#Blogovision 2012 – The Vaccines – Come of Age (Νο. 3)

Οι Βρετανοί αποτελούν πλέον ένα μεγάλο όνομα στην μουσική βιομηχανία. Με το προηγούμενο άλμπουμ τους να γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, φέτος οι Vaccines παρουσιάζουν έναν αριστουργηματικό δίσκο. Το “Come of Age” ακούγεται και ξανακούγεται χωρίς να υπάρχει ίχνος βαρεμάρας. Indie μελωδίες και πορωτικά τραγούδια είναι το σκηνικό του άλμπουμ ενός συγκροτήματος που γίνεται αγαπημένο και που στο μέλλον αναμένουμε από αυτό κάτι εξαιρετικά καλό. Οι Vaccines είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει αυτή την στιγμή στην παγκόσμια indie rock σκηνή και το “Come of Age” αναμφισβήτητα ένας από τους ωραιότερους δίσκους του 2012, όπου θα συνεχίζει να ακούγεται ασταμάτητα και την επόμενη χρονιά.



Η λίστα μέχρι τώρα :

  4) Animal Collective - Centipede Hz
  5) Muse - The 2nd Law
  6) Lana del Rey - Born to Die: The Paradise Edition
  7) Tindersticks - The Something Rain
  8) The Asteroids Galaxy Tour - Out Of Frequency   
  9) Tenacious D - The Rize of The Fenix
10) Dr. John - Locked Down
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Alt-J (Δ) - An Awesome Wave

Πήραν το όνομά τους από το Δ, το σύμβολο που παρουσιάζεται στους υπολογιστές Mac όταν πατήσεις Alt-J. Άρα, το ολοκληρωμένο όνομα είναι Alt-J (Δ) και έρχονται από το Cambridge. Όταν ακούς για συγκρότημα από πόλη της Μεγάλης Βρετανίας το μυαλό πηγαίνει αμέσως σε indie rock και pop μελωδίες. Που να ακούσεις κιόλας τα τραγούδια των Alt-J (Δ). Όλη η indieλα μαζεμένη σε τέσσερις τύπους, οι οποίοι φέτος πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με το άλμπουμ "An Awesome Wave". Αμέσως "ταρακούνησαν" την βρετανική μουσική σκηνή, ήρθαν οι καλές κριτικές ενώ η αποκορύφωση ήταν όταν έφτασε και το βραβείο Mercury Prize, το οποίο διόλου τυχαίο βραβείο δεν είναι.
Από τις πρώτες μελωδίες δύο πράγματα παίζουν. Ή να βαρεθείς αμέσως τα τραγούδια ή να κολλήσεις. Φυσικά αυτό εξαρτάται και από το πόσο indie - alternative μουσική γουστάρεις. Όπως και να έχει, οι Alt-J (Δ) παρουσιάζουν έναν πολύ καλό δίσκο για πρώτη απόπειρα. Μπορεί κάλλιστα οι τέσσερίς τους να χαρακτηριστούν ως οι νέοι Radiohead (The King of Limbs) αφού οι μουσικές των δύο συγκροτημάτων μοιάζουν αρκετά. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ μουσικό μοτίβο. Οι Alt-J (Δ) εκτός από folk και indie βάζουν στα κομμάτια τους και ambient στοιχεία, με το αποτέλεσμα να είναι ένα ευχάριστο indie rock ταξίδι από την μία και μια άκρως ψυχεδελική "εξόρμηση" από την άλλη. Βέβαια η σύγκριση στην φωνή του frontman, Joe Newman, με αυτή του Thom Yorke (Eraser) είναι αναπόφευκτη αλλά δεν στεκόμαστε εκεί.
 
Αρχικά, το "An Awesome Wave" φεύγει χωρίς να το έχεις καταλάβει. Στο συνολική του διάρκεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ήρεμες - ψυχεδελικές μελωδίες με μία εξάιρεση. Αυτή η εξαίρεση είναι το πρώτο single του δίσκου, "Breezeblocks", που δίνει μια πιο "ευχάριστη" νότα στο όλο μουντό τοπίο των Alt-J (Δ). Αν δεν υπήρχαν ορισμένες νοχελικές στιγμές, θα μιλούσαμε τώρα για έναν αριστουργηματικό δίσκο, ωστόσο το "An Awesome Wave" δεν λέει να σταματήσει να ηχεί στα αυτιά μου. Το repeat είναι μάλλον αναπόφευκτο και απλώς αφήνεσαι στα μακρινά μουσικά ταξίδια που σχεδιάζει το γκρουπ από το Cambridge. Κάπου στην μέση συναντάμε και το "Matilda" το οποίο αναφέρεται στην Mathilda, τον ρόλο που ενσαρκώνει η Natalie Portman (Thor) στο "Leon The Professional", μια από τις αγαπημένες ταινίες του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με την ενορχήστρωση να είναι εξαιρετική και τα τραγούδια να σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Οι Alt-J (Δ) έχουν όλα τα φόντα μετά από το επιτυχημένο ντεμπούτο τους για ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο που θα τους εκτοξεύσει στην κορυφή.
Για το Νίκο που βρίσκεται στο Άμστερνταμ...

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

The Raveonettes – Observator

Πριν ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησαν τον πέμπτο τους δίσκο, “Raven In The Grave”, ο οποίος, η αλήθεια είναι, πως δεν ενθουσίασε πολύ. Οι Raveonettes έχουν εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως και δικαίως, αφού δίσκοι όπως το “Pretty in Black” και “Lust Lust Lust” δεν παύουν να ακούγονται μέχρι και σήμερα μανιωδώς. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να μην είχαν φανατικό κοινό και στη Ελλάδα, πράγμα που φαίνεται από τις συχνές επισκέψεις τους για συναυλίες και τον αριθμό κόσμου που μαζεύουν. Δεν άργησαν όμως να επιστρέψουν και φέτος το φθινόπωρο έβγαλαν το έκτο άλμπουμ τους με εννέα καινούρια τραγούδια και με τον τίτλο “Observator”.
Ήδη από πολύ νωρίς έχουν βγει τέσσερα singles από τα συνολικά εννέα κομμάτια του δίσκου. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι κάτι θα αξίζει από το άλμπουμ. Όντως... Όχι μονάχα κάτι αλλά από την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως αυτός ο δίσκος αξίζει. Ο ήχος των Raveonettes κυμαίνεται στα συνηθισμένα πλαίσια του ντουέτου από την Δανία, δηλαδή γλυκιά pop που αρκετές φορές σε γυρίζει σε παλιές δεκαετίες συνδυασμένη με μια επίσης γλυκιά «βρωμιά». Με το “Young and Cold” ο δίσκος ανοίγει με μεγάλη χορευτική διάθεση ενώ στην συνέχεια οι τόνοι πέφτουν κάπως με την τριάδα των singles. “Observations”, “Curse The Night” και “The Enemy” ηρεμούν κατά πολύ την κατάσταση με τα απαλά πλήκτρα και φυσικά την πολύ γλυκιά φωνή της Sharin Foo. Έρχεται, όμως, το εκπληκτικό “Sinking With The Sun” να ανεβάσει τον ρυθμό. Η συνέχεια παραμένει ίδια καθώς προς το κλείσιμο τα “Downtown” και “You Hit Me” μας απογειώνουν για να έρθει το τελευταίο “Till The End” με τα δυνατά κρουστά και μαζί του να αναπολύσουμε το μισάωρο που μόλις πέρασε.
Με το προηγούμενο άλμπουμ “Raven In The Grave”, μπορεί να χαλαστήκαμε. Αλλά οι Raveonettes γύρισαν πολύ γρήγορα πίσω για να «επουλώσουν» την άσχημη στιγμή και να κυκλοφορήσουν ένα πολύ καλό δίσκο. Το “Observator” είναι ό,τι πρέπει για τον φθινοπωρινό καιρό και τον ερχόμενο χειμώνα.

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

Love This Giant – David Byrne and St. Vincent

Δύο μουσικές δυνάμεις ενώνονται φέτος και παρουσιάζουν έναν δίσκο με μεγάλες προσδοκίες. Ο ένας έρχεται απο την Μεγάλη Βρετανία με πολύ μεγάλο παρελθόν στην μουσική βιομηχανία. Πρόκειται για τον David Byrne, ο οποίος στα 60 του χρόνια συνεχίζει να μπαίνει στο στούντιο και να ηχογραφεί καινούρια τραγούδια. Το μέλος των θρυλικών Talking Heads και με μια τρομερή προσωπική δισκογραφία επιστρέφει μουσικά για κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, να μας εντυπωσιάζει με τις συνθέσεις του. Η άλλη μουσική δύναμη είναι μια σχετικά νέα καλλιτέχνις από την Αμερική, όπου μπορεί να θεωρηθεί πλέον καταξιωμένη στον χώρο της. Η St. Vincent ακριβώς ένα χρόνο μετά το “Mercy”, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς, εμφανίζεται στο πλευρό του David Byrne και μαζί του κυκλοφορεί το “Love This Giant”.
Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με έναν πολύ υψηλής παραγωγής δίσκο. Αυτό φαίνεται και από τον πραγματικά μεγάλο αριθμό μουσικών που έδωσαν το κατιτίς τους στα 12 τραγούδια του άλμπουμ. Η ενορχήστρωση δεν είναι καμία πρόχειρη ενώ τα κομμάτια που τα περισσότερα είναι συνθέσεις του Byrne και της St. Vincent δεν μπορούν να θεωρηθούν «τυχαία». Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αρκετά για να αρέσει ο δίσκος. Στα 50 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ η βαρεμάρα αναπτύσσεται με απίστευτους ρυθμούς. Το “Who” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί single (μάλλον και το μοναδικό single) αξίζει σε σχέση με τα υπόλοιπα υποτονικά κομμάτια. Τα πολλά πνευστά δίνουν έναν funky τόνο, ο οποίος όμως γίνεται και αυτός βαρετός μετά από λίγο.
Η «εμπειρία» του David Byrne σε συνδυασμό με την φρεσκάδα της St. Vincent θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι το πολύ καλό. Το “Love This Giant”, όμως, δεν δικαιώνει ούτε τους δύο καλλιτέχνες – ο David Byrne καλό θα είναι να αρχίσει να αποσύρεται σιγά σιγά – και δυστυχώς ούτε τους πολλούς ακροατές που περίμεναν αυτή την συνεργασία. Η St. Vincent είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει δριμύτερη στο μέλλον με έναν προσωπικό δίσκο.

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Band of Horses – Mirage Rock

Οι Band of Horses σχηματίστηκαν το 2004 και από τότε έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους. Παρόλο που είναι αμερικανικό γκρουπ, το ντεμπούτο άλμπουμ τους είχε περισσότερη ανταπόκριση στην Βρετανία ενώ όσο περνούσαν τα χρόνια γίνονταν και περισσότερο γνωστοί. Το 2007 βγήκε ο δεύτερος δίσκος για να τους ανεβάσει λίγο ακόμα, μέχρι το 2010 όπου με το “Infinite Arms” η μπάντα φιγουράριζε στις υψηλές θέσεις των charts. Μέχρι και πριν 2-3 χρόνια έπρεπε κανείς να τους "ανακαλύψει". Πλέον οι Band of Horses είναι ένα μεγάλο συγκρότημα, με το δικό του κοινό και φέτος ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ τους, με τον τίτλο “Mirage Rock”.
Η μπάντα από το Seattle παρουσιάζει μια country rock που εντυπωσιάζει ενώ στα τραγούδια της δίνει το δικό της στίγμα. Σήμα κατατεθέν για τους Band of Horses είναι ο συνδυασμός της ροκ μουσικής με την κλασική κιθάρα που δημιουργεί μια country rock που εντυπωσίαζει δίνοντας στα τραγούδια το δικό της στίγμα. Το μεγάλο κόλπο στην καινούρια δισκογραφική δουλειά είναι η συνεργασία του συγκροτήματος με τον παραγωγό Glyn Johns, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Beatles, Bob Dylan (Tempest), Rolling Stones, Led Zeppelin, Clash και πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως το “Mirage Rock” δεν θα είναι ένας πρόχειρος δίσκος, πράγμα που καταλαβαίνεις φυσικά και κατά την ακρόαση. Πιο ώριμοι από ποτέ στην μουσική τους, οι Band of Horses παρουσιάζουν 12 τραγούδια από τα οποία, η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο. Με εξαίρεση 3 κομμάτια, ο δίσκος κυμαίνεται περισσότερο σε country μονοπάτια παρά σε ροκ. Την διαφορά κάνει το “Feud” που είναι το πιο δυνατό τραγούδι χωρίς, όμως, να επισκιάζει τα υπόλοιπα.
Με τους τρεις προηγούμενους δίσκους οι Band of Horses απέδειξαν πως η indie σκηνή τους ανήκει. Με το φετινό πόνημά τους μάλλον έθεσαν το όνομά τους για τα καλά στη λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα μουσικά σχήματα της Αμερικής. Λέω ελπιδοφόρα, διότι δεν έχει έρθει ακόμα το άλμπουμ που θα κάνει το μπαμ, που θα εκτοξεύσει την μπάντα. Γνωρίζουν, όμως, να προχωρούν με σταθερά βήματα και δεν χωράει αμφισβήτηση ότι οι Band of Horses θα συνεχίσουν να απασχολούν στο μέλλον. Το “Mirage Rock” είναι ο πιο μεστός δίσκος του συγκροτήματος από άποψη ενορχήστρωσης αλλά όχι εκείνος που θα κάνει την διαφορά για το 5μελές γκρουπ. Τα διαμαντάκια του πάντως τα έχει, όπως τα “Knock Knock”, “Dumpster World” και “Electric Music” που αξίζουν προσοχή.

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Mumford & Sons – Babel

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ιδιαίτερα όταν το ξεκίνημα είναι εξαιρετικό και προετοιμάζει το έδαφος για μια ακόμα καλύτερη συνέχεια. Οι Mumford & Sons έκαναν μια καταπληκτική αρχή με το δισκογραφικό ντεμπούτο τους, “Sigh No More”, το οποίο έγινε πολυπλατινένιο σε Ευρώπη και Αμερική και τους έφερε στην κορυφή της βρετανικής μουσικής σκηνής. Τα τραγούδια του άλμπουμ παίζονται ακόμα μανιωδώς και φυσικά η αναμονή που είχε δημιουργηθεί για την κυκλοφορία του δεύτερης δουλειάς τους ήταν μεγάλη. Η ώρα έφτασε και η μπάντα από το Λονδίνο επιστρέφει με ολοκαίνουριο δίσκο που φέρει το όνομα “Babel”.
Το 4μελές συγκρότημα παρουσιάζει 12 τραγούδια, συνέχεια του πρώτου άλμπουμ, δηλαδή folk και indie μελωδίες να ενώνονται. Μπορεί κάποια στιγμή να νιώσεις μια μονοτονία να σε πλακώνει αλλά τα ξεσπάσματα που εμφανίζονται στα κομμάτια φέρνουν τις ισορροπίες και έτσι το τελικό αποτέλεσμα είναι ευχάριστο. Από τα πρώτα τραγούδια η ακουστική κιθάρα παίρνει φόρα και δεν σταματάει. Επίσης, χρειάζεται να σημειωθεί πως τα φωνητικά του Marcus Mamford, που μπλέκονται μαζί με εκείνα των αλλών τριών της παρέας, ανεβάζουν κατά πολύ τα κομμάτια. Η αλήθεια έιναι πως ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά και μέχρι την μέση περίπου πάει πολύ καλά. Από κει και πέρα, όμως, αρχίζει κάπως να θολώνει το πράγμα και σα να κουράζεσαι, ωστόσο αυτό το αρνητικό δεν είναι ικανό να «χαλάσει» ολόκληρο τον δίσκο.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου συμπεριλαμβάνονται και τρία τραγούδια με το ένα να είναι διασκευή του “The Boxer”, μιας μπαλάντας του Paul Simon που κυκλοφόρησε το 1969. Το “Babel” είναι ένας ξεχωριστός δίσκος που συνδυάζει τις indie rock μελωδίες με όργανα όπως το μαντολίνο, το ακορντεόν, το banjo (αφρικανικό 5χορδο)με το αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικό.

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

The Killers – Battle Born

Από το 2004 όπου σχηματίστηκαν έχουν χτίσει το όνομά τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία της παγκόσμιας, ροκ μουσικής σκηνής. Ξεκίνησαν με το καταπληκτικο ντεμπούτο τους “Hot Fuss”, συνέχισαν με το τρομερό – απίστευτο – αριστουργηματικό “Sam’s Town” που τους εκτόξευσε στην κορυφή των charts πάρα πολλών χωρών ενώ το 2008 πραγματοποίησαν μία στροφή προς το ηλεκτρονικό σκηνικό με το “Day & Age”, απογοητεύοντας αρκετούς φαν της μπάντας. Φέτος έφτασε η στιγμή για την πολυαναμενόμενη επιστροφή του συγκροτήματος, το οποίο δεν είναι άλλο από τους Killers. Η 5μελής μπάντα έκανε 4 χρόνια να κυκλοφορήσει κάτι καινούριο και επιτέλους το “Battle Born” είναι εδώ.
Ο ήχος που μας έχουν συνηθίσει οι τέσσερις από το Las Vegas παραμένει σε γενικές γραμμές ο ίδιος και σε αυτό τον δίσκο. Βλέπουμε, όμως, σταδιακά το αμερικανικό γκρουπ να στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς την pop-rock μουσική, αφήνοντας την «βρώμικη» ηλεκτρική κιθάρα και τα δυνατά κρουστά. Προσωπικά, πιστεύω πως με αυτή την μουσική συνέχεια που έχουν οι Killers θα χάσουν μια μεγάλη μερίδα των οπαδών τους, οι οποίοι τους λάτρεψαν για τα πορωτικά τραγούδια τους. Όχι ότι οι μελωδίες τους τώρα δεν είναι ανεβαστικές, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά λείπει αυτο το κιθαριστικό riff-άκι, το ρεφρέν που θα σου κολλήσει αμέσως στο μυαλό και που θα το σιγοτραγουδήσεις από την πρώτη κιόλας αρκόαση. Και τί να κάνουν; Να αναπαυθούν στις δάφνες τους και βγάλουν κομμάτια – επιτυχίες που θα παίζονται στο ραδιόφωνο; Προφανώς και όχι, διότι ένα συγκρότημα που σέβεται την μουσική που παίζει και τους ακροατές του πρέπει να προσπαθεί να προχωρήσει μουσικά, να μπει σε νέα μονοπάτια και να δοκιμάσει καινούρια πράγματα. Εξάλλου, αυτός ο δίσκος δεν μπορεί να θεωρηθεί «πείραμα», αφού αυτό έγινε με τον προηγούμενο το 2008.
Δεν είναι, λοιπόν, έκπληξη πως τα τραγούδια από το “Battle Born” που τραβούν την προσοχή είναι εκείνα που περιλαμβάνουν περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και λιγότερο συνθεσάϊζερ. Σίγουρα θα χρειαστείς αρκετές ακροάσεις για να κατασταλάξεις σε πλευρά θα βρίσκεσαι. Σε αυτή του ενθουσιασμού γι’ αυτό που μόλις άκουσες ή στην άλλη με εκείνους που ξενέρωσαν. Βέβαια υπάρχει και η ενδιάμεση λύση του χαίρομαι να ακούω τα συγκεκριμένα κομμάτια αλλά μέχρι εκεί. Έτσι, ο Brandon Flowers μαζί με την παρέα του παρουσιάζουν έναν ώριμο δίσκο, στον οποίο αν επιμείνεις σίγουρα θα ψαρέψεις κάτι καλό. Αρχικά, το πρώτο single “Runaways” που στην αρχή ξίνισε. Με την πάροδο του χρόνου όμως το λάτρεψα και πολύ πιθανό να αποτελεί μία εκ των κορυφών του άλμπουμ. Βασικό χαρακτηριστικό των Killers είναι το ανεβαστικό τέμπο που διαθετούν τα τραγούδια τους κι ας μην είναι hitάκια. Τρανά παραδείγματα το “Flesh and Bone” που κάνει την αρχή και το εξαιρετικό “The Rising Tide” που είναι απο εκείνα τα κομμάτια που σου μένουν. Δεν ξέρω όμως πόσες ευκαιρίες μπορεί να δώσει κάποιος σε ορισμένα κομμάτια (ελάχιστα ειναι στον δίσκο), τα οποία είναι πολύ υποτονικά, όπως το “Be Still”. Ωστόσο, στο κλείσιμο του άλμπουμ υπάρχει το ομώνυμο τραγούδι, όπου είναι πραγματικά μια κομματάρα και μας θυμίζει κάτι από τους παλιούς, πορωτικούς Killers.

Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του φθινοπώρου συνέβη και το λογικό είναι πως το άλμπουμ θα φτάσει τα ίδια επίπεδα εμπορικότητας με τα προηγούμενα άλμπουμ. Ο δίσκος των Killers δεν είναι άσχημος ενώ αρκετά σημεία του αγγίζουν τα παλαιότερα καταπληκτικά τραγούδια του συγκροτήματος που ακόμα παίζονται. Απλώς χρειάζεται τον χρόνο του για να το συμπαθήσεις. Το “Battle Born” σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητο αλλά δύσκολα θα ανέβει σε υψηλές θέσεις σε λίστες των καλύτερων δίσκων καθώς λείπουν επικά κομμάτια του στυλ "When You Were Young", "Somebody Told Me", "Read My Mind" και πάει λέγοντας.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More