Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 30 Μαΐου 2013

Primal Scream – More Light

Έφτασαν αισίως τους δέκα δίσκους, αρκετές επιτυχίες και ένα όνομα σημαντικό πλέον για την βρετανική μουσική σκηνή. Οι Primal Scream διανύουν την τέταρτη δεκαετία τους και συνεχίζουν ακάθεκτα να συνθέτουν μουσικές. Στις αρχές των 90’s το “Screamadelica” ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ εκείνης της εποχής και το συγκρότημα από την Σκωτία αποκτούσε παγκόσμια αναγνώριση. Η alternative rock που έπαιζε ήταν ενθουσιώδης και σκέτη επιρροή για μετέπειτα ενώ οι καλές κυκλοφορίες συνεχίστηκαν και αργότερα για να φτάσουμε μετά από πολλά χρόνια στην δέκατη δισκογραφική δουλειά των Primal Scream. Με μεγάλη μας χαρά πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό πως καινούριος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει και ότι ο τίτλος του θα είναι “More Light”.
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι Primal Scream δεν έχουν ενθουσίασει πολύ με κάποιο άλμπουμ με αποτέλεσμα οι προσδοκίες που υπάρχουν για το φετινό πόνημα να μην ξεφεύγουν και πολύ. Αυτά, όμως, τα ξεχνάς μόλις βάλεις να ακούσεις τον δίσκο διότι το “2013” ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο την σειρά των 13 τραγουδιών. 9 ολόκληρα λεπτά γεμάτα από χορευτικές μελωδίες ντυμένες πλήρως στα πνευστά. Η συνέχεια είναι εξίσου καλή καθώς τα “River of Pain” και “Culturecide” ανεβάζουν τον ρυθμό. Από την μέση και μετά μπαίνουμε σε περισσότερο ηλεκτρικά μονοπάτια με τα “Sideman” και “Turn Each Other Inside Out” να διατηρούν τις ήδη γρήγορες ταχύτητες.
Φυσικά, υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως το “Goodbye Johnny” με το σαξόφωνό του το οποίο είναι λίγο άσχετο με το όλο κλίμα των υπολοίπων κομματιών που είναι δημιουργημένο. Το “More Light” είναι ένας καλός δίσκος. Έχει τα πιασάρικα τραγούδια του αλλά το μειονέκτημά του είναι η διάρκεια. Μεγάλης διάρκειας κομμάτια και αυτό σε κουράζει. Για να γίνει το αντίθετο τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι πραγματικά αριστουργήματα, πράγμα δύσκολο όπως φαίνεται για τους Primal Scream.

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

After Lucia

Η Alejandra μαζί με τον πατέρα της αλλάζουν πόλη μετά το θανατηφόρο τροχαίο που είχε η μητέρα της με σκοπό να αλλάξουν και παραστάσεις. Η έφηβη προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα της γειτονιά ενώ η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι ενθαρρυντική καθώς οι καινούριοι συμμαθητές της την υποδέχονται με χαρά. Σταδιακά, όμως, η παρέα της θα αποδειχθεί κακιά και η συμπεριφορά των παιδιών απέναντί της θα χαρακτηριστεί τουλάχιστον απάνθρωπη. Ο πατέρας βρίσκεται αντιμέτωπος σε μια περίεργη συμπεριφορά της κόρης του αφού η Alejandra πνίγει μέσα της όλα εκείνα που της συμβαίνουν.
Βραβείο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο περσινό Φεστιβάλ των Καννών για το “After Lucia” που έρχεται από το Μεξικό. Ένα δράμα που μιλάει για την ψυχολογική και σωματική βία που δέχεται ένα άτομο το οποίο προσπαθεί να μπει σε μια, ξένη για εκείνο, κοινωνική ομάδα. Το μιαμισάωρο της ταινίας είναι ό,τι πρέπει καθώς οι κίνδυνοι να βαρεθείς παραμονεύουν σε κάθε γωνία ενώ η ιστορία δεν ξεδυπλώνεται με «άνεση» που θα σε κρατήσει. Πρέπει να περάσει μία ώρα και κάτι για να αρχίσει το φιλμ να σε τραβάει και η πλοκή να εμφανίζει μια ένταση.
Ωστόσο, ο ωμός ρεαλισμός που παρουσιάζεται είναι πολύ δυνατός και ταυτόχρονα συμβαίνουν γεγονότα τα οποία δεν έχουν καμία υπερβολή. Αντιθέτως, παρακολουθείς μια αντιμετώπιση παιδιού που – δυστυχώς – δεν σου κάνει κάποια τρομερή εντύπωση. Το “After Lucia” είναι μια αργή ταινία αλλά ικανή να σου μείνει για πολύ καιρό μετά.

Τρίτη 28 Μαΐου 2013

Κωνσταντίνος Βήτα – Αντήχηση

«Η Αντήχηση μοιάζει με ένα γράμμα, ένα e-mail που στέλνεις σε ένα φίλο σου προσπαθώντας να του εξηγήσεις πώς περνάς αυτό τον καιρό. Είναι ένα ημερολόγιο με σκόρπιες σκέψεις, φευγαλέες εικόνες που μεταφέρουν τον απόηχο των πραγμάτων σήμερα». Αυτά είναι τα λόγια του Κωνσταντίνου Βήτα για το καινούριο του δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε. Ένα χρόνο μετά την «Χρυσαλλίδα» ο Κωνσταντίνος Βήτα επιστρέφει με ολοκαίνουριο υλικό αποδεικνύοντας πως είναι μια αστείρευτη μηχανή σύνθεσης. Δημιουργεί συνεχώς νέες μελωδίες και τραγούδια ικανά να σε συντροφεύουν. Το ιδρυτικό μέλος των Στέρεο Νόβα φτάνει αισίως φέτος στο 8ο προσωπικό του πόνημα σχηματίζοντας μια μεγάλη και πολύ αξιόλογη δισκογραφία.
Η «Αντήχηση», όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, αγγίζει πολλές μουσικές. Η αρχή που γίνεται με τον ορχηστρικό – ψυχεδελικό «Πρωτέα» σου δείχνει τον δρόμο για την επερχόμενη καλή συνέχεια. «Εκεί που Χάθηκαν Όλα τα Αντίο» μας λέει στη συνέχεια ο Βήτα βάζοντάς μας στον χαρακτηριστικό ήχο του. Ένα από τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει ήδη είναι η «Ένδεια», η οποία είναι ένα αμιγώς hip hop τραγούδι ενώ περισσότερο μπορείς να σταθείς στους στίχους. Στον δίσκο θα ακούσεις μελαγχολικά και χαρούμενα τραγούδια, στιχάκια που μιλούν για την σημερινή κοινωνία και για τα συναισθήματα που μπορεί να σου βγάλει ένα βράδυ με την παρέα ή μια μοναχική στιγμή. Ο Κωνσταντίνος Βήτα περπατάει στα συνηθισμένα μονοπάτια του χωρίς να ξεφεύγει από το μοτίβο που τον έχουμε μάθει. Κάποιες μουσικές στιγμές θα σου θυμίσουν την χρυσή εποχή των Στέρεο Νόβα, ωστόσο η «Αντήχηση» δεν είναι αυτό το λυτρωτικό που περίμενες. Απουσιάζει το δυνατό στοιχείο που θα κάνει την διαφορά, που θα αποτελέσει το χαρακτηριστικό του άλμπουμ. Εγώ θα παραμείνω στην περσινή «Χρυσαλλίδα» που είναι πιο εξωστρεφής και χορευτική.

Δευτέρα 27 Μαΐου 2013

Oz : The Great and Powerful

O Oscar είναι ταχυδακτυλουργός και γυρίζει μαζί με ένα θίασο πόλεις μαγεύοντας το κοινό με τα κόλπα του. Οι ηθικές αξίες του δεν είναι και οι καλύτερες και γι’ αυτό το λόγο η μοίρα του επιφυλάσσει μια έκπληξη. Βρίσκεται ξαφνικά στην χώρα του Oz, όπου τα πάντα είναι μαγικά. Εκεί οι κάτοικοι πείθουν τον Oscar να πολεμήσει την Κακιά Μάγισσα για να ξανα έρθει η ειρήνη στην χώρα. Έτσι, θα έχει την ευκαιρία να γίνει ένας ειλικρινής μάγος μακριά από τα ψέμματα που συνήθιζε να λέει παλαιότερα.
Η Disney παρουσιάζει μια ταινία για όλες τις ηλικίες. Οι μεγαλύτεροι, βέβαια, θα βρουν τον «Μεγάλο και Παντοδύναμο Οζ» κάπως βαρετό συγκριτικά με άλλες ταινίες της μεγάλης κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η ιστορία βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1900 “The Wonderful Wizard of Oz” και ο Sam Raimi στήνει μια αρκετά γλυκιά ταινία. Σεναριακά δεν μπορείς να αξιολογήσεις το φιλμ ψηλά και γι’ αυτό το λόγο στέκεσαι στην σκηνοθεσία και στην εκπληκτική φωτογραφία. Δεν θα δεις κάτι διαφορετικό ενώ αν είσαι πιστός οπαδός του Tim Burton (Dark Shadows, Frankenweenie) ίσως να απογοητευτείς από το τελικό αποτέλεσμα.
Η παραγωγή είναι υψηλή και έτσι δεν βουλιάζει τόσο η ταινία. Επίσης, τα πολύ καλά και μεγάλα ονόματα που παρελαύνουν είναι ένα ακόμη θετικό στοιχείο. James Franco, Michelle Williams (Take This Waltz, My Week With Marilyn), Mila Kunis (Ted) και Rachel Weisz (Dream House, The Whistleblower) ανεβάζουν τον πήχη αλλά μέχρι εκεί. Στο τέλος αυτό που κατά πάσα πιθανότητα θα σου μείνει είναι μια γλυκιά – συνηθισμένη όμως – ιστορία και τα πολύ καλά εφέ της ταινίας. Η αλήθεια είναι πως ένα χασμουριτό μάλλον δεν θα το γλυτώσεις κατά την διάρκεια του “Oz”. 

Σάββατο 25 Μαΐου 2013

Παύλος Παυλίδης & B-Movies – Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί

Υπάρχουν καλλιτέχνες που τους ακολουθείς εδώ και δύο γεμάτες δεκαετίες. Αποτελούν μία από τις βάσεις της εγχώριας ροκ σκηνής, έχουν αγαπηθεί πάρα πολύ από τους οπαδούς του ελληνικού ροκ ενώ όποτε ακούς μουσικό νέο τους χαίρεσαι λες και θα ακούσεις κάτι το απίστευτο. Και όμως, θα ακούσεις κάτι το απίστευτο κάθε φορά που θα κυκλοφορήσει εκείνος. Εκείνος του οποίου τα τραγούδια έχεις λιώσει, δεν θα βαρεθείς ποτέ να ακούς και θα τα τραγουδάς πάντα με περίσσια πόρωση. Όταν ακούς το όνομα «Ξύλινα Σπαθιά» γυρνάς στα 90’s, τότε που η ελληνόφωνη ροκ ήταν στα πολύ πάνω της και εσύ κάθεσαι και αναπολείς εκείνες τις μουσικά υπέροχες μέρες.
Βέβαια, χαίρεσαι που ο Παύλος Παυλίδης συνεχίζει ακάθεκτος την δική του μουσική πορεία (δυστυχώς χωρίς τα Ξύλινα Σπαθιά). Δεν είναι μόνος, έχει τους B-Movies, οι οποίοι τον ακολουθούν από το 2004. Από τότε ο τραγουδοποιός από την Βέροια έχει κυκλοφορήσει τρεις πολύ καλούς δίσκους. Δισκογραφικά είχε να εμφανιστεί από το 2010 και το «Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει» και φέτος πραγματοποιεί την τέταρτη κυκλοφορία με τον τίτλο «Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί». Και σε αυτό τον δίσκο ο Παυλίδης κινείται στα γνωστά του μουσικά μονοπάτια. Γλυκές κιθαριστικές μελωδίες και στίχοι που μιλούν για την αγάπη, για ανεκπλήρωτους έρωτες και για ταξιδιάρικα πουλιά.
Βρισκόμαστε απέναντι σε ένα γεμάτο άλμπουμ, με 15 κομμάτια το καθένα από τα οποία είναι και μια ιστορία. Είναι εικόνες που σου δημιουργούνται στο άκουσμά των στίχων, είναι ταξίδια και δρόμοι που θες να περπατήσεις και εσύ. Ο δίσκος πιστεύω πως βγαίνει την πιο κατάλληλη στιγμή. Λίγο πριν από το καλοκαίρι μιας και τα τραγούδια που θα ακούσεις είναι ιδανικά για το καλοκαίρι που έρχεται και είναι έτοιμα να σε στείλουν πολύ μακριά. Αυτό είναι και το μυστικό του Παυλίδη, έχει την ικανότητα να σε πάρει από το χέρι και να σε πάει αλλού. Φυσικά, θα ζοριστείς να βρεις κάτι που δεν θα σου αρέσει (το αντίθετο μην πω) αφού τουλάχιστον κάποιο τραγούδι θα σου μείνει αμέσως.
Προς το κλείσιμο του δίσκου τα κομμάτια θα σου θυμίσουν περισσότερο Ξύλινα Σπαθιά με το τέμπο να ανεβαίνει αρκετά. Αν μπορούμε να μιλήσουμε για highlights του άλμπουμ τότε αυτά είναι σίγουρα τα «Θα ΄ρθει Μια Μέρα», «Τόσο Κοντά» και «Η Μαίρη». Γενικά, όμως, οι «Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί» θα σε κολλήσουν και θα τις ακούς ολόκληρες από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Παύλος Παυλίδης και οι B-Movies κυκλοφόρησαν ένα ακόμα φοβερό δίσκο και συνεχίζουν επάξια την καλή πορεία της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Παρασκευή 24 Μαΐου 2013

The Call

Πολλές ζωές σώζονται σε καθημερινή βάση δια τηλεφώνου χάρη στις συμβουλές των τηλεφωνητών του 911. Ως τηλεφωνήτρια στο νούμερο έκτακτης ανάγκης εργάζεται πολλά χρόνια η Jordan. Ένα τηλεφώνημα από μια κοπέλα που κυνηγιέται από έναν άγνωστο καταλήγει σε τραγικό αποτέλεσμα και τον θάνατο της γυναίκας. Έκτοτε, η Jordan σκέφτεται να σταματήσει να εργάζεται ως τηλεφωνήτρια έκτακτης ανάγκης καθώς νιώθει υπεύθυνη για το αποτέλεσμα. Ωστόσο, αποφασίζει να συνεχίσει και μετά από λίγο καιρό βρίσκεται απέναντι σε μια δύσκολη υπόθεση. Η έφηβη Casey απαγάγεται από έναν άγνωστο και βρίσκεται κλεισμένη σε ένα πορτ-μπαγκάζ. Τότε, η τηλεφωνήτρια αποφασίζει να σώσει την κοπέλα και να αντιμετώπισει τον απαγωγέα.
Το “The Call” δεν είναι κάτι καινούριο που θα δεις. Ένα θρίλερ που η δράση του ξεκινάει από τις πρώτες σκηνές του και συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο. Ίσως, αυτό να είναι και η μοναδική καλή πλευρά της ταινίας καθώς τα γρήγορα πλάνα και το σασπένς υπάρχουν καθ’ όλη την διάρκεια. Πέρα τούτου, όμως, η ταινία δεν προσφέρει κάτι παραπάνω. Η πλοκή είναι πάνω κάτω προβλέψιμη ενώ προς το τέλος το σενάριο φαντάζει ολοένα και πιο βαρετό.
H Halle Berry (Cloud Atlas) στέκεται πολύ καλά στον ρόλο της τηλεφωνήτριας που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον φόβο, τον συναισθηματισμό και το θάρρος να σώζει ανθρώπινες ζωές. Από την άλλη, η Abigail Breslin απλώς μπορείς να πεις πως έχει μια αδιάφορη παρουσία ως το θύμα της απαγωγής ενώ περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εμφάνιση του ο Michael Eklund στον ρόλο του παρανοϊκού απαγωγέα. Σε γενικές γραμμές, το “The Call” είναι μια συνηθισμένη ταινία, η οποία προσπαθεί να σε κρατήσει αλλά οι πιθανότητες για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι πολύ λίγες.

Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

Zaz – Recto Verso

Μπήκε απότομα και για τα καλά στα γνωστά μονοπάτια της δισκογραφίας με την επιτυχία “Je veux”. Το τραγούδι παίζει ακόμα πολύ στα ραδιόφωνα και σε μαγαζιά ενώ έκανε το όνομά της πασίγνωστο ανά την υφήλιο. Η μουσική της είναι άκρως ανεβαστική ενώ η ίδια είχε έρθει πέρσυ στη χώρα μας για συναυλία και εντυπωσίασε με την άνεσή της και την χαρούμενη παρουσία της. Η Zaz με τον πρώτο της ομώνυμο δίσκο ενθουσίασε, έβγαλε αρκετές επιτυχίες και γενικά ένα άλμπουμ πολύ καλό. Φέτος, ήρθε η στιγμή για την δεύτερη δισκογραφική δουλειά της Γαλλίδας ερμηνεύτριας με τον τίτλο “Recto Verso” και φαίνεται πανέτοιμη να μας ξεσηκώσει με τις μελωδίες της.
Ο δίσκος περιλαμβάνει 14 τραγούδια και ο συνολικός χρόνος του είναι περίπου 40 λεπτά. Μικρής διάρκειας κομμάτια αλλά ικανά να τραβήξουν το ενδιαφέρον σου. Το “On Ira” έχει ξεπηδήξει ήδη και έχει γίνει γνωστό. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και τώρα η Zaz με χαρούμενες και εθιστικές μελωδίες. Γρήγορη κιθάρα, «χαρμόσυνο» πιάνο, πιασάρικοι ήχοι και μια γλυκιά φωνή που την ερωτεύεσαι (σε αυτό βοηθάει και η γαλλική γλώσσα μάλλον που ενώ δεν τη γνωρίζω, ηχεί στα αυτιά μου γλυκά). Η αλήθεια είναι πως η ώρα κυλάει ευχάριστα αλλά όχι οτι θα εντυπωσιαστείς αρκετά. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα στήσεις το αυτί σου για να τα προσέξεις αλλα σε γενικές γραμμές αυτό που θα ακούσεις είναι μια ανάλαφρη pop μουσική. Η γλυκιά και ανεβαστική διάθεση είναι τα στοιχεία που σώζουν την παρτίδα και έτσι το “Recto Verso” ακούγεται με ευχαρίστηση.

Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

Stand Up Guys

Ο Val αποφυλακίζεται μετά απο 28 χρόνια και ο κολλητός του φίλος, Doc, τον περιμένει για να τον καλοσωρίσει στη νέα του ζωή. Οι δυο τους αρχίζουν να αναπολούν τις παλιές εποχές όπου προκαλούσαν παντού χάος μαζί. Αφού πηγαίνουν πρώτα και παίρνουν τον τρίτο της συμμορίας, ξεκινούν ένα βράδυ γεμάτο περιπέτεια για να θυμηθούν τις μέρες που και οι τρεις έσπερναν τον πανικό παντού. Η διαφορά τώρα είναι πως ο Doc βρίσκεται υπό τις οδηγίες ενός μαφιόζου και έχει την εντολή να σκοτώσει τον Val μέχρι το επόμενο πρωί.
Με τις καλύτερες περγαμηνές ξεκινάει το “Stand Up Guys” πριν καν την προβολή του. Και αυτό διότι τα ονόματα των τριών πρωταγωνιστών έχουν τόσο «βάρος» όσο έχουν όλοι οι νέοι ηθοποιοί μαζί. Al Pacino, Christopher Walken (Seven Psychopaths) και Alan Arkin (Argo) ενώνουν τις υποκριτικές δυνάμεις τους με αποτέλεσμα το ενδιαφέρον να γίνεται πολύ μεγάλο. Ο πρώτος με την χαρακτηριστική άνεση που τον έχουμε συνηθίσει κυμαίνεται στα υψηλά επίπεδα όλων αυτών των χρόνων. Ο Alan Arkin δεν εμφανίζεται για πολλή ώρα, ωστόσο καταφέρνει να γοητεύσει και αυτός με την παρουσία του. Τέλος, ο Christopher Walken είναι εκείνος που εντυπωσίαζει περισσότερο απο τους τρεις.
Τα τρία Όσκαρ, όμως, που παίζουν δεν μπορούν από μόνα τους να ανεβάσουν την ταινία. Το σενάριο είναι αρκετά ρηχό ενώ η σκηνοθεσία δεν είναι και η καλύτερη που μπορείς να φανταστείς για μια τέτοιου είδους ταινία. Προσωπικά, θα προτιμούσα περισσότερο πιστόλι και δράση. Το φιλμ το πάει προς το μαύρο χιούμορ αλλά εντελώς αποτυχημένα. Και στο τέλος σου μένει η ηθοποία των τριών και η μουσική επιμέλεια που είναι αρκετά καλή.

Τρίτη 21 Μαΐου 2013

Κόρε. Ύδρο. – Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό

Φέτος κλείνουν μια δεκαετία στην δισκογραφία κυκλοφορώντας τον πέμπτο δίσκο τους. Είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα που «επιβιώνουν» εκτός Αθήνας, ηχογραφούν στην Κέρκυρα, εμφανίζονται στο μουσικό προσκήνιο και παίρνουν τον δρόμο για την πρωτεύουσα μόνο όταν έχουν κάτι καινούριο να παρουσιάσουν. Κάθε πόνημά τους είναι και ένα βαθυστόχαστο ταξίδι στην ελληνική – αλλά και παγκόσμια – πραγματικότητα. Ο λόγος για τους Κόρε. Ύδρο., οι οποίοι επιστρέφουν με 13 καινούρια τραγούδια και καταπιάνονται πάλι με κοινωνικοπολιτικά θέματα εν μέσω κρίσης.
Αφού βουτήξαμε στην «Φτηνή ποπ για την Ελίτ» και μάθαμε όλα όσα έπρεπε για τα «Παιδιά του ‘78» κάνουμε τώρα «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό» παρέα με τους Κόρε. Ύδρο. για μία ώρα περίπου. Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης, αν έχεις ακούσει προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές της ελληνικής μπάντας, η μουσική θα σου φαίνεται παρόμοια. Οι "Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες" δεν αλλάζουν αρκετά τον ήχο τους, μόνο ίσως μπορούμε να πούμε πως κάνουν το βήμα να τον εξελίξουν. Το πιάνο έχει τον κυρίαρχο ρόλο και απο κει και πέρα ηλεκτρικά στοιχεία και κρουστά δίνουν την δυναμική. Στιχουργικά το 5μελές συγκρότημα κυμαίνεται πάλι σε υψηλά επίπεδα με στιχάκια που θα σε σκαλώσουν, θα σε κάνουν να σκεφτείς και θα χτυπήσουν άμεσα τον σφυγμό της εποχής μας.

Σε μέρες που μια άψυχη λαϊκο-ποπ αισθητική ζει και βασιλεύει, οι Κόρε. Ύδρο. παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο και γεμάτο δίσκο με κομμάτια ζωντανά και με εξαιρετικό τρόπο ενορχηστρωμένα. Μελωδίες που θυμίζουν το πολύ καλό παρόν του The Boy (Ηλιοθεραπεία, Before) αλλά και το παρελθόν με τζαζιές παλαιότερων δεκαετιών. Όλα αυτά με τη φωνή του Παντελή Δημητριάδη, η οποία ποτέ δεν μου ταίριαξε με το μουσικό φόντο των Κόρε. Ύδρο. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία μπροστά σε όλα εκείνα που ακούς στις «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό». Ένα άλμπουμ που θα ακουστεί / συζητηθεί / κριθεί ποικιλομόρφως. Ό,τι κι αν γίνει, το κερκυραϊκό συγκρότημα κατάφερε για μια ακόμη φορά να τραβήξει τα μουσικά αυτιά με μια, κατά τα άλλα, εξαιρετική δισκογραφική δουλειά.

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Clandestine Childhood

Οι Daniel και Cristina εξορίζονται στην Κούβα το 1979 καθώς παραστρατιωτικές οργανώσεις της Αργεντινής, μετά τον θάνατο του προέδρου Περόν, ξεκινούν τις διώξεις και τα πυρά κατά των αγωνιστών. Το ζευγάρι έχοντας δύο παιδιά, τον Ernesto και ένα κορίτσι ενός χρόνου, επιστρέφει στην πατρίδα του με πλαστές ταυτότητες για να συνεχίσει τον αγώνα κατά του φασιστικού συστήματος. Μένουν όλοι μαζί στο σπίτι του αδερφού του Daniel, Beto, και από κει συντονίζουν τις προσπάθειές τους για τον αγώνα. Ο μικρός Ernesto όμως γνωρίζει την Maria και ταυτόχρονα τον έρωτα, πράγμα που θα φέρει συγκρούσεις στην οικογένεια.
To “Clandestine Childhood” βασίζεται σε αληθινά γεγονότα του 1979, μια μαύρη περίοδο για την Αργεντινή. Παρακολουθούμε τον αγώνα μιας οικογένειας κατά του συστήματος και την πίστη που διάθετει και δεν σβήνει στιγμή. Μαζί και ο γιος ο οποίος γοητεύεται από όλο αυτό το «ρομαντικό». Μέχρι να γνωρίσει τον γυναικείο έρωτα όπου θα βρεθεί στο δίλημμα να ακολουθήσει τους γονείς του, οι οποίοι λόγω της κατάστασης δεν έχουν σταθερή στέγη, ή τα συναισθήματά του για το κορίτσι που του αρέσει και επομένως μια διαφορετική – συστημική – ζωή.
Οι λίγες σκηνές δράσης που υπάρχουν παρουσιάζονται με τη μορφή του κόμικ. Αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, Benjamin Avila, αποσκοπεί ίσως στο να φέρει πιο «γλυκά» την ταινία καθώς περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του μικρού Ernesto. Αν θέλεις συνεχή πλοκή και ένα κουβάρι να ξετυλίγεται ασταμάτητα με δράση, και κρυφτό μεταξύ αγωνιστών και στρατιωτικών τότε θα χάσεις. Το “Clandestine Childhood” είναι μια ταινία που θα σε βάλει στο κλίμα εκείνης της δύσκολης εποχής για τη χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά δεν θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σου εντελώς. Τέλος, θυμάστε κάποια Natalia Oreiro τότε που μεσουρανούσαν τα "βραζιλιάνικα" και την πετυχαίναμε σε καθημερινή βάση στην τηλεόραση; Την πήραν και αυτή τα χρόνια. 

Σάββατο 18 Μαΐου 2013

Daft Punk – Random Access Memories

Πάρτυ, χορός, beats είναι κάποιες από τις δεκάδες λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς τις λέξεις Daft Punk ή όταν ακούς την μουσική των Daft Punk. Το ντουέτο που επηρέασε την μουσική των clubs, που έκανε και τους πιο πιστούς εχθρούς της ηλεκτρονικής μουσικής να την ακούσουν και να την χορέψουν επιστρέφουν μετά από πολλά χρόνια με ολοκαίνουριο υλικό. Πάντα οι Daft Punk εξαφανίζονταν μιας και από το 1997 έχουν κυκλοφορήσει μόλις τρία άλμπουμ, τα οποία βέβαια στάθηκαν ικανά να αλλάξουν ολόκληρο το σκηνικό της beatατης μουσικής. Μπορεί, λοιπόν, οι Γάλλοι να αργούν κάθε φορά να εμφανιστούν αλλά όταν το κάνουν έρχονται κρατώντας στα χέρια τους αριστουργήματα.
Αριστούργημα είναι και το “Random Access Memories”, ο τέταρτος δίσκος που μόλις κυκλοφόρησε. Guy-Manuel de Homem-Christo και Thomas Bangalter βρίσκονται πίσω από τις κονσόλες και τα υπόλοιπα τεχνολογικά μαραφέτια τους και δημιουργούν κάτι το μαγικό. Ήχοι από άλλο πλανήτη, μελωδίες που μπαίνουν μέσα σου και ταρακουνούν όλο σου το σώμα, χορευτική διάθεση στο φουλ και ταυτόχρονα κάτι το ψαγμένο που σε κάνει να σκέφτεσαι την ώρα που ακούς και όχι να χορεύεις ασυναίσθητα. Το “Get Lucky” που έσκασε σαν βόμβα πριν λίγο καιρό ως το πρώτο single του δίσκου, είναι μια καλή αρχή για τη συνέχεια πυ ακολουθεί. 13 τραγούδια όπου πατάς το play και αφήνεις να παίζουν ασταμάτητα με τη σειρά.

Κομμάτια που τα ακούς στο δρόμο, στο περπάτημα, στο σπίτι και πάντα σε φουλ ένταση. Το “Give Life Back to Music” αποτελεί το έναυσμα για την επόμενη μία ώρα, η οποία είναι γεμάτη από beats, ηλεκτρονικούς και ντίσκο ήχους. Ένα mix από τρεις δεκαετίες βρίσκεται μπροστά σου και εσύ που δεν ήσουν ποτέ φαντικός λάτρης της house μουσικής γίνεσαι έρμαιο των Daft Punk. Τα highlights είναι σίγουρα τα “Doin’ it Right”, “Contact” και “Get Lucky” αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι φανταστικό. Πολύ απλά βάζεις τον δίσκο να παίζει από την αρχή και τα υπόλοιπα τα κανονίζουν οι Daft Punk με τις ανεβαστικές μελωδίες τους.

Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

The Great Gatsby

1922, Νέα Υόρκη. Ο Nick ταξιδεύει για να πραγματοποιήσει το δικό του αμερικανικό όνειρο και να γίνει συγγραφέας. Προς το παρόν βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας στον κόσμο της Wall Street και του χρηματιστηρίου, το οποίο γιγαντώνεται με γρήγορες ταχύτητες, ενώ μένει σε ένα μικρό σπίτι δίπλα σε ένα μυστηριώδη εκατομμυριούχο. Στην έπαυλη αυτού του ανθρώπου γίνονται κάθε Σάββατο μεγάλα πάρτυ με τον κόσμο της Νέας Υόρκης να πηγαίνει να ξεφαντώνει. Ο Nick τότε θα μπει στον κόσμο του μυστηριώδη τύπου, της ξαδέρφης του, Daisy, και του άντρα της Tom καταγράφοντας την ιστορία τους και την όλη αισθητική εκείνης της εποχής στις σελίδες του, χρόνια αργότερα.
“Romeo + Juliet”, “Moulin Rouge”, “Australia” και φέτος είναι η σειρά ενός ακόμα μεγάλου έργου του σκηνοθέτη Baz Luhrmann. To “The Great Gatsby” άνοιξε το Φεστιβάλ των Καννών και οι πρώτες κριτικές ήταν μοιρασμένες. Ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» μας πηγαίνει σε μια παλιά εποχή όπου η τζαζ μουσική κυριαρχούσε και τα πάρτυ ήταν μια πραγματική γιορτή. Ένα μιούζικαλ αλλά με την διαφορά ότι δεν υπήρχε το τραγούδι, υπήρχε ο χορός. Ένας ξέφρενος χορός και πλάνα που καταφέρνουν να σε στριφογυρίσουν και να σε βάλουν στο κλίμα της γιορτής. Ο Baz Luhrmann έχει αποδείξει εδώ και χρόνια το πόσο εκπληκτικός είναι σε αυτού του είδους τα φιλμ και επομένως οι χορογραφίες και οι μουσικές δεν μπορούσαν παρά να είναι φανταστικές.
Η μουσική επιμέλεια δύσκολα να μην ήταν καλή αφού στο soundtrack του “The Great Gatsby” ακούμε μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών και κάποια πολύ όμορφα τραγούδια. Το cast της ταινίας, επίσης, θεωρείται αρκετά δυνατό. Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar) και Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go) είναι εξαιρετικοί, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα το ξέρεις πριν την προβολή του φιλμ με τον πρώτο να σε εντυπωσίαζει ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό το λόγο, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο της παράστασης κλέβει ο Tobey Maguire στο ρόλο του φίλου του Gatsby αλλά και ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) ως σύζυγος της Carey Mulligan.
Το “The Great Gatsby”, μπορείς να πεις, πως χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι είναι μια κλασική εικόνα του Baz Luhrmann με την κλίση του προς το μιούζικαλ και την πολύ καλή προβολή της τότε εποχής. Στο δεύτερο εκτυλίσσεται η ιστορία του κυρίου Gatsby και της Daisy. Υπάρχει η πλοκή, υπάρχει η αγωνία, υπάρχει το σασπένς. Εκεί φαίνεται και το μεγαλείο των ερμηνειών του καλού cast που υπάρχει. Η φανταστική σκηνοθεσία σε τραβάει από το χέρι και ζεις στο έπακρο την ιστορία του «Υπέροχου Γκάτσμπυ», του οποίου το σενάριο, που ανήκει στον F. Scott Fitzgerald, είναι πολύ καλό.
Έχει ένα όσκαρ στο τσεπάκι; Αρκετά δύσκολο πιστεύω καθώς η φετινή χρονιά φαίνεται να είναι αρκετά «γόνιμη» από πλευράς ταινιών. Το “The Great Gatsby” όμως είναι μια πολύ υψηλή παραγωγή, με υπέροχη φωτογραφία και ένα σκηνοθέτη να κάνει πάλι τα μαγικά του. Αν σου αρέσει να παρακολουθείς τα σκηνικά, τα ρούχα και την αισθητική εκείνης της εποχής και σε συνδυασμό με την μουσική των καλλιτεχνών που βρίσκονται στο προσκήνιο τώρα τότε ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» θα σε συνεπάρει.

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

The National – Trouble Will Find Me

Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.

Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.

Τετάρτη 15 Μαΐου 2013

Le Capital

Ο Marc Tourneuil ανεβαίνει στην προεδρία της Phenix, της μεγαλύτερης τράπεζας της Γαλλίας, μετά το καρδιακό ατύχημα που είχε ο πρηγούμενος πρόεδρος. Το διοικητικό συμβούλιο τον προορίζει για προσωρινό πρόεδρο και πως θα ακολουθεί τα λεγόμενα που εκείνο θα λέει. Ο Marc Tourneuil, όμως, έχει διαφορετική άποψη για την πορεία τόσο της τράπεζας όσο και της δικής του. Έτσι, διοικητικά στελέχη και πρόεδρος θα έρθουν σε συνεχή ρίξη με φόντο τον καπιταλισμό που διογκώνεται με αστραπιαία ταχύτητα.
 Η νέα ταινία του Κώστα Γαβρά έχει τον τίτλο “Le Capital” και μιλάει για το κεφάλαιο, τον καπιταλισμό και το παιχνίδι που στήνεται από τις τράπεζες. Παρακολουθούμε ένα νέο πρόεδρο να γυρίζει με το προσωπικό του τζετ όλη τη γη και να περνούν από τα χέρια του εκατομμύρια. Είναι σκληρός, με φιλοδοξίες, παίρνει αποφάσεις άδικες για τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις αλλά ταυτόχρονα αγωνίζεται, αναγνωρίζει το απεχθές παιχνίδι του καπιταλισμού. Ο Έλληνας σκηνοθέτης καταφέρνει να χτίσει έναν ήρωα που θα τον μισείς αλλά που θα είσαι και μαζί του. Και αυτό, διότι ο πρωταγωνιστής δεν δέχεται να τον υποβιβάζει το σύστημα των τραπεζών και μπαίνει στον ίδιο πόλεμο με τα ίδια όπλα και τον ίδιο χαρακτήρα με εκείνων που μισεί.
Το φιλμ, αν και βυθίζεται για τα καλά στον κόσμο των τραπεζικών, έχει την ικανότητα να σε κρατήσει μέχρι τέλους. Θέλεις να μάθεις που οδηγείται ο πρωταγωνιστής και ποιες αποφάσεις θα πάρει για την τράπεζα – κολοσσό αλλά και για τη ζωή του. Από κάποιο σημείο και μετά, η ταινία παίρνει τη μορφή του θρίλερ με την οικονομική έννοια. Ο Κώστας Γαβράς παρουσιάζει, για μια ακόμη φορά, μια ταινία δυνατή, που θα την δεις με ευχαρίστηση και φυσικά θα σε βάλει σε σκέψεις. Το “Le Capital” είναι πολύ επίκαιρο και μας δείχνει τον καπιταλισμό από τον κόσμο εκείνων που τον δημιουργούν.

Τρίτη 14 Μαΐου 2013

The Great Gatsby – Soundtrack

Μία από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της φετινής άνοιξης είναι το “The Great Gatsby”. Η αναμονή είναι μεγάλη καθώς από την οθόνη θα περάσουν πολύ μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως ο Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar), η Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go), ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) και άλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί. Η ταινία θα ανοίξει την αυλαία του 66ου Φεστιβάλ των Καννών και από κει θα ξεκινήσει τις πρεμιέρες στον υπόλοιπο κόσμο και στην Ελλάδα όπου θα βγει στις αίθουσες στις 16 Μαϊου. Εκτός, όμως, από το κινηματογραφικό ενδιαφέρον, η ταινία είναι ντυμένη και από ένα soundtrack με πολύ δυνατά ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος βάζοντας αυτομάτως μια υποψηφιότητα για το καλύτερο soundtrack της χρονιάς.

Το ενδιαφέρον γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο όταν διαβάζεις τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην μουσική επιμέλεια του «Υπέροχου Γκάτσμπι». Ξεκινάς με hip hop και rap και τον Jay-Z, έναν από τους γνωστότερους στο συγκεκριμένο είδος καλλιτέχνες, σε ένα ανεβαστικό κομμάτι με αλλεπάλληλα beats. Στη συνέχεια, συναντάμε μια ενδιαφέρουσα διασκευή του γνωστού τραγουδιού της Amy Winehouse, “Back to Black”, από την Beyonce και τον Andre 3000 ενώ αμέσως μετά έρχεται το πρώτο single από τον δίσκο, “Young & Beautiful”, ένα μελωδικό κομμάτι από την Lana del Rey (Born to Die, Paradise). Ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ είναι το “Love is Blindness” του Jack White (Blunderbuss) με την πολύ καλή ερμηνεία του. Μια ακόμη διασκευή έχουμε και στη συνέχεια με το pop τραγούδι “Crazy in Love” της Beyonce να ερμηνεύεται σε swing φόντα ενώ ο will.i.am των Black Eyed Peas εμφανίζεται και αυτός στο “Bang Bang” και στα γνωστά μουσικά μονοπάτια που τον έχουμε συνηθίσει. Επίσης, πολύ καλή στιγμή του δίσκου αποτελεί το "Over The Love" των Florence and the Machine (Ceremonials) με την εκπληκτική, για μια ακόμη φορά, ερμηνεία της Florence Welch. Σε γενικές γραμμές, ακούμε αρκετά διαφορετικά μουσικά στυλ με τον κυρίαρχο ρόλο να παίζει η τρομπέτα. Μάλλον πολύ δύσκολα να ανταγωνιστεί κάποιο άλλο soundtrack για το 2013 αφού οι καλλιτέχνες που παρελαύνουν από τον δίσκο είναι πραγματικά δυνατά ονόματα. Στο σύνολό του ίσως να σου φανεί βαρετό αλλά υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου τραβήξουν το ενδιαφέρον. Εν αναμονή, λοιπόν, και για την ταινία για την οποία οι προσδοκίες είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Gangster Squad

Στο Λος Άντζελες του 1949 βασιλεύει ο νόμος του Mickey Cohen, ενός μαφιόζου που ηγείται του μεγαλύτερου κυκλώματος ναρκωτικών και ιερόδουλων. Έχει με το μέρος του τις αστυνομικές αρχές και την πολιτεία και έτσι δεν μπορεί κάποιος να έρθει αντιμέτωπος με το σύστημα που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, ο John O’Mara, αστυφύλακας στο τμήμα του Λος Άντζελες, έχει βαλθεί να διαλύσει το συγκεκριμένο κύκλωμα και γι’ αυτό επιστρετεύει έξι ειδικά άτομα για μυστικές επιχειρήσεις. Έτσι, οι έξι στέκονται απέναντι στον κόσμο του Cohen με στόχο να «καθαρίσουν» την πόλη.
Το “Gangster Squad” δεν είναι μια διαφορετική ταινία. Γνωρίζεις πολύ καλά πριν την δεις πως θα παρακολουθήσεις πιστολίδι, ξύλο, μαφίες και σχετικά. Όμως, όλα αυτά χωρίς ένα καλογραμμένο σενάριο που να έχει μια καλή ροή. Ίσως να βαρεθείς μιας και η δράση που παλεύει τόσο πολύ ο σκηνοθέτης Ruben Fleischer να βάλει δεν είναι ικανή να σε κρατήσει. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών δεν έχουν και πολύ νόημα ενώ οι προσπάθειες που γίνονται από το μέρος των αστυνομικών είναι κάπως «πρόχειρες».
Έτσι, με το μόνο που μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είναι το απίστευτο καστ που παρελαύνει από την οθόνη. Έχουμε και λέμε, ο Ryan Gosling (Drive, The Place Beyond The Pines) προς μεγάλη έκπληξη δεν ενθουσιάζει, ίσως να μην του πηγαίνουν ρόλοι του cool τύπου με το τσιγάρο στο στόμα και πυροβολεί με ένα αυτόματο όπλο. Ο Josh Brolin (Men in Black 3) ως πρωτοστάτης της επιχείρησης είναι αρκετά καλός ενώ την υπόλοιπη παρέα απαρτίζουν οι Robert Patrick, Michael Pena (End of Watch) και Giovanni Ribisi (Ted). Tην κλασική γυναίκα που κάθε μαφιόζος έχει στο πλάι του, υποδύεται – με αδιάφορο τρόπο – η Emma Stone (The Amazing Spider-Man, The Help). Τέλος, ο μαφιόζος είναι ο πάντα εξαιρετικός Sean Penn για τον οποίο τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
To “Gangster Squad” μπορεί να σε κρατήσει μπορεί και όχι. Αν είσαι φαν της δράσης, του εγκλήματος και του πιστολιδιού ίσως θα πρέπει να κρατήσεις μικρό καλάθι. Σεναριακά η ταινιά μπάζει αρκετά. Αν πάλι γουστάρεις να βλέπεις σφαίρες να φεύγουν ανελέητα χωρίς κάποιο τρομερό σκοπό, τότε θα κρατηθείς το 2ωρο.

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

Γιάννης Αγγελάκας – Η Γελαστή Ανηφόρα

Σκέφτεσαι τις δύο εξής λέξεις, «ελληνικό ροκ»... Αν είσαι μεγάλος οπαδός της ροκ μουσικής σκηνής της Ελλάδας, τότε το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο νου, στο άκουσμα αυτών των δύο λέξεων, λογικά είναι οι Τρύπες. Το συγκεκριμένο συγκρότημα άνοιξε το δρόμο για επόμενους καλλιτέχνες ενώ είναι το πρώτο σχήμα που συνδύασε το ροκ με τον ελληνικό στίχο. Φυσικά, μετά το όνομα Τρύπες έρχεται το ονοματεπώνυμο, Γιάννης Αγγελάκας, ο οποίος εδώ και τρεις δεκαετίες καταφέρνει να εντυπωσιάζει με την στιχουργική και την μουσική του. Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια ακολουθεί «μοναχική» δισκογραφική πορεία ξεκινώντας με το soundtrack της ταινίας «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» του Νίκου Νικολαϊδη. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε μαζί με μια παρέα μουσικών, τους Επισκέπτες, το «Απο ‘δω και Πάνω», ένα δίσκο ορόσημο για την εγχώρια μουσική και δύο δίσκους με βιολί και τσέλο αλλά και το τελευταίο "Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος" με μουσικές από την Κρήτη.
Θα μπορούσα να αποφύγω όλα τα παραπάνω, καθώς η πορεία του Αγγελάκα είναι λίγο πολύ γνωστή. Η αναμονή ήταν κάτι παραπάνω από τεράστια για ένα καινούριο υλικό από τον Γιάννη Αγγελάκα. Η στιγμή ήρθε και φέτος ο θεσσαλονικιός τραγουδοποιός επιστρέφει με νέα τραγούδια, μουσικές και στίχους που σε βάζουν σε σκέψεις. Η μουσική συντροφιά δεν αλλάζει πολύ σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, με τους Ντίνο Σαδίκη, Χρήστο Χαρμπίλα, Τίτο Καργιωτάκη, Νίκο Βελιώτη και Στάθη Αραμπατζή να είναι οι βασικοί μουσικοί. Με την πρώτη ακρόαση υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου καρφωθούν με το «έτσι θέλω». Riffακια που μένουν στο μυαλό, στίχοι που θα τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον σου. Στη συνέχεια των ακροάσεων ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος με την ενορχήστρωση των κομματιών, το μπαγλαμαδάκι του Σαδίκη που βγάζει δυναμισμό ηλεκτρικής κιθάρας και τα άγρια ηλεκτρονικά που σε στριφογυρίζουν ανελέητα.
Ορισμένα τραγούδια του δίσκου έχουν γίνει γνωστά από τις συναυλίες, όπως η «Δικαιοσύνη» που κάνει την αρχή για τον χορό των 13 κομματιών με πολλή αγριάδα και ξεσηκωτικούς ήχους. Ο «Άγγελος» που ακολουθεί έχει απίστευτο ρυθμό με την κιθάρα και τα πλήκτρα να συνδυάζονται εξαιρετικά ενώ ενώνεται με την ίδια μουσική και με το «Γλέντι» που διαθέτει ένα δυνατό ρεφρέν που το απομνημονεύεις αμέσως. Η συνέχεια ανήκει σε ένα, αφιερωμένο στον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο, τραγούδι του οποίου ο τίτλος «Μαύρη Νύχτα» χαρακτηρίζει το κόμμα της Χρυσής Αυγής, όπως ο ίδιος ο Μητροπολίτης αποκάλεσε σε ένα κείμενό του. Το ενδιαφέρον εδώ είναι η συνεργασία στα φωνητικά με τον Αργύρη Μπακιρτζή (τραγουδιστή των Χειμερινών Κολυμβητών) που προσωπικά πιστεύω πως είναι ο ιδανικότερος άνθρωπος για να ερμηνεύσει ένα τέτοιο κομμάτι.

Αν μπορούμε να μιλήσουμε για κορυφαίες στιγμές του δίσκου – αν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στα τραγουδια – τότε σίγουρα σε αυτές ανήκει το «Σαράβαλο» που εδώ και λίγους μήνες έχει γνωστό και ενθουσίασε αμέσως. Φοβερός ο στίχος «η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει» ενώ το συναίσθημα που βγάζουν τα φωνητικά του πολυφωνικού σχήματος Διώνη είναι σκέτη ανατριχίλα. Οι «Τηλεντρόγκες» σε βάζουν σε πιο ρεμπέτικα μονοπάτια αλλά με μια διαφορετική (ηλεκτρική) σκοπιά ενώ το συγκεκριμένο τραγούδι στις συναυλίες παρέα με το μπαγλαμαδάκι πιστεύω πως θα είναι απίστευτο. Από τους «Πόθους» μένει το φανταστικό τσέλο του Βελιώτη αλλά και η μακρινή φωνή που ξεπετάγεται δίνοντας μια ηρεμιστική πόρωση στο κομμάτι. Φτάνοντας στο τραγούδι νούμερο 10 ανεβαινούμε όλοι μαζί την «Γελαστή Ανηφόρα» με χαρά, φάλτσα και παραφωνίες τη στιγμή που το ερωτικό «Ποτάμι» μας συνεπάρει. Τέλος, ο «Γιαννάκης» μας αποχαιρετάει χαρίζοντάς μας «Όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού» στο άκουσμα του άλμπουμ.
Εκπληκτική η ενορχήστρωση και η επιλογή των τραγουδιών τα οποία έχουν την ικανότητα να σε ξεσηκώσουν για τα καλά. Οι στίχοι αποδεικνύουν την έμπνευση του Αγγελάκα, που ελάχιστοι διαθέτουν. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Αγγελάκας έκανε το θαύμα του πάλι (δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά) και παρουσιάζει ένα καταπληκτικό δίσκο, ο οποίος ακούγεται ασταμάτητα μιας και οι πέντε ακροάσεις περνούν χωρίς να το καταλάβεις. Η "Γελαστή Ανηφόρα" κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Αγγελάκα και περιλαμβάνει και ένα βιβλίο με κείμενα του ίδιου και του Ψαραντώνη.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More