Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Hard Rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Hard Rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

Rival Sons – Head Down

Οι Rival Sons έφτασαν τα τρία άλμπουμ και μάλιστα πολύ γρήγορα. Ξεκινώντας την δισκογραφία το 2009, συνέχισαν το 2011 με το ομολογουμένως εξαιρετικό “Pressure & Time” και ενώ καλά καλά δεν κόπασαν οι κριτικές για αυτό τον δίσκο ήρθε ο τρίτος για να αποδείξει πως οι Rival Sons δεν κάνουν διαλείμματα και παράγουν συνεχώς καινούρια τραγούδια. Το συγκρότημα από την Καλιφόρνια παρουσίασε πριν μήνες το “Head Down” το οποίο ακόμα και τώρα συνεχίζει να αποκτά πολύ καλές κριτικές με τους Rival Sons να σχηματίζουν σταδιακά ένα αξιόλογο όνομα της μουσικής σκηνής της Καλιφόρνια.
Καταρχάς, πρέπει να γνωρίζεις πως αν κάτσεις και ακούσεις Rival Sons θα γυρίσεις στην κλασική ροκ των 70’s. Πολλοί ταυτίζουν αρκετά τραγούδια τους με εκείνα των Led Zeppelin και άλλων τεράστιων συγκροτημάτων εκείνης της εποχής. Ακούγοντας το “Head Down”, η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται να μην «ροκάρεις», να μην πορωθείς με τις δυνατές μελωδίες του. Με το που ανοίγει ο δίσκος, το “Keep On Swinging” σε καλωσορίζει με τις καλύτερες – δυνατότερες των διαθέσεων κάνοντάς σε να προχωράς στην ακρόαση προσηλωμένος σχετικά με το τί πρόκειται να ακούσεις στην συνέχεια. Αυτό που πρόκειται να ακούσεις είναι μια classic rock παλαιότερων εποχών την οποία οι Rival Sons προσαρμόζουν με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο στο σήμερα. Κομμάτια, όπως τα “You Want To”, Wild Animal” και “Run From Revelation”, είναι κολλητικά. Σε γενικές γραμμές, το “Head Down” έχει όλα εκείνα που θες να ακούσεις από μια μπάντα που σέβεται το συγκεκριμένο είδος της ροκ καθώς εκτός από τις δυνατές στιγμές υπάρχουν και κομμάτια με μια ακουστική κιθάρα μονάχα. Τέλος, ο δίσκος ενδείκνυται για ταξίδι με αμάξι και ακούγοντας τον με ανεβασμένη την ένταση.

Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Jimi Hendrix – People, Hell & Angels

70 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση ενός από τους καλύτερους κιθαρίστες της ροκ ιστορίας. Τι να πρωτοπεί κάποιος για τον Jimi Hendrix. Αποτελεί το έναυσμα για την blues rock και πρωτοστάτη γενικότερα της rock επιρροής ενώ μέχρι και σήμερα τα κιθαριστικά riffακια του ενθουσιάζουν. Εξάλλου, είναι εντυπωσιακό πως έχουν κυκλοφορήσει, μετά το θάνατό του, δέκα δίσκοι ενώ ο ίδιος είχε προλάβει να ηχογραφήσει μόλις τρεις. Φέτος, λοιπόν, και με αφορμή την 70η επέτειο από την γέννηση του θρύλου της rock, κυκλοφορούν ολοκαίνουρια τραγούδια από τον Jimi Hendrix, τα οποία δεν ακούστηκαν ποτέ. Πρόκειται για ηχογραφήσεις που έγιναν την περίοδο 1968-1969 και αποτελούσαν την συνέχεια του “Electric Ladyland”.
Ήδη ήταν γνωστό ότι ο Hendrix είχε αρχίσει να ασχολείται με νέους ήχους και πειραματιζόταν πάνω σε αυτούς. Έτσι, σχηματίστηκε το “People, Hell & Angels” από το οποίο – εκτός δύο κομματιών – όλα τα τραγούδια είναι ενορχηστρωμένα από τον ίδιο τον Jimi Hendrix. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος αποτελείται από τον κλασικό, κιθαριστικό ήχο με τα σολαρίσματα να σε πορώνουν, σολαρίσματα που είναι αξιοζήλευτα και τώρα ενώ σκέφτεσαι, αν συνέχιζε ο Hendrix να βρίσκεται ανάμεσά μας, τί περισσότερο θα μπορούσε να είχε ηχογραφήσει. Το καινούριο που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο άλμπουμ, που κυκλοφορεί τόσες δεκαετίες αργότερα, είναι η εμφάνιση που πραγματοποιούν τα πνευστά και γενικότερα η «μπλουζιά» που δεν υπήρχε στις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του «Θεού της κιθάρας». Σε αυτό, φυσικά, υπεύθυνοι είναι οι Billy Cox και Buddy Miles οι οποίοι έβαλαν το χεράκι τους για να βγει ένα πιο blues αποτέλεσμα.
Το “People, Hell & Angels” σε γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που ο Hendrix μάθαινε στον υπόλοιπο κόσμο τι εστί ηλεκτρική κιθάρα. Ο δίσκος κυμαίνεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα με τραγούδια που θα ξαναβάλεις να ακούσεις αλλά και θα σε κάνει να ψάξεις περαιτέρω την δισκογραφία του Hendrix. Αν δεν είσαι συνηθισμένος στα συνεχή κιθαριστικά σολαρίσματα, τότε ο Jimi Hendrix δεν είναι για σένα διότι θα σε κουράσει η ηλεκτρική κιθάρα που παίρνει φωτιά ασταμάτητα.

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

The Virginmarys – King of Conflict

Έκαναν αισθητή την παρουσία τους τα προηγούμενα χρόνια με διάφορα ΕΡs που κυκλοφόρησαν, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να περιμένει πως και πως την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά. Αυτό δεν άργησε να γίνει και έτσι, οι Virginmarys πραγματοποιούν φέτος το ντεμπούτο τους με έναν δίσκο που θα ακουστεί αρκετά. Ήδη προκάλεσαν αίσθηση στην Μεγάλη Βρετανία ενώ ο ήχος τους ξεπέρασε τα αγγλικά σύνορα και επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ενώ φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε εμείς ασυγκίνητοι. Το “King of Conflict” είναι εδώ και πανέτοιμο να σε συνεπάρει.
Οι Virginmarys δείχνουν αποφασισμένοι να σε στραγγίξουν με τις δυνατές μελωδίες τους τη στιγμή που ο τυφώνας που ακούει στο όνομα “King of Conflict” σε στριφογυρνάει ανελέητα. Ο δίσκος διαρκεί μία ώρα και ούτε μια στιγμή δεν ρίχνει τους τόνους καθώς το βρετανικό τρίο τα δίνει όλα και ροκάρει χωρίς σταματημό. Όσα ακούσεις από το άλμπουμ δεν θα είναι κάτι εξεζητημένο ούτε κάτι πρωτοποριακό. Όμως, οι τύποι αρκούνται στο να σε πορώσουν μονάχα. Παίζουν ακριβώς αυτά που χρειάζονται για να ροκάρεις και εσύ μαζί τους και να κολλήσεις με τα τραγούδια τους. Τα πάντα σε αυτό τον δίσκο είναι άγρια. Φωνητικά που δεν σε αφήνουν σε ησυχία, μια ηλεκτρική κιθάρα που οργιάζει στα αυτιά σου και τα κρουστά που «βιάζουν» την ακοή σου. Η αλήθεια είναι πως από τον δίσκο λείπει η πρωτοτυπία. Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να χάσεις την πόρωσή σου ακούγοντάς τον. Υπάρχουν τραγούδια, όπως τα “Dead Man’s Shoes”, “My Little Girl” και “Taking the Blame”, που είναι εντελώς κολλητικά με τα κιθαριστικά riffακια να δίνουν και να παίρνουν.

Οι Virginmarys έχουν κάνει το εξής έξυπνο και με πολύ σωστή εκτέλεση. Να συνδυάσουν την grunge των Nirvana με το rock ‘n’ roll των Jet και άλλων βρετανικών συγκροτημάτων, προσθέτοντας μαζί και μια μεγάλη δόση αλτερνατίλας. Φαίνονται να γουστάρουν αυτό που κάνουν ενώ το πρώτο στάδιο με το ντεμπούτο άλμπουμ μόλις έγινε με επιτυχία. Το στοίχημα τώρα είναι να κάνουν το επόμενο βήμα και να μην επαναπαυθούν στη σιγουρια που δίνει αυτή η μουσική. Διότι η επιτυχία μιας μπάντας φαίνεται όταν μπορεί να εξελίξει τον ήδη επιτυχημένο της ήχο. Μέχρι τότε, το “King of Conflict” μπορεί να ακούγεται ασταμάτητα.

Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

Serj Tankian – Harakiri

Ένας από τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες της hard rock μουσικής σκηνής είναι αδιαμφισβήτητα ο Serj Tankian. Ο frontman των System of a Down, που τον τελευταίο χρόνο επανενώθηκαν για συναυλίες (μακάρι και για ένα καινούριο άλμπουμ), εδώ και 5 χρόνια κινείται σε προσωπικά μουσικά μονοπάτια. Ειδικότερα, το 2007 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, “Elect The Dead” ενώ το 2010 ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με τον τίτλο “Imperfect Harmonies”. Φέτος, λοιπόν, έφτασε η ώρα για το πολυαναμενόμενο τρίτο άλμπουμ. Το “Harakiri” κυκλοφόρησε και είναι έτοιμο να θυμίσει τις δυνατές και ταυτόχρονα μελωδικές, μουσικές εκρήξεις του καλλιτέχνη από το Beirut που όλοι έχουμε αγαπήσει από τους δίσκους του με τους System of a Down αλλά και από τις προσωπικές του δουλειές.
Γνωστός για τους πολιτικοποιημένους στίχους του, ο Serj Tankian παρουσιάζει 11 τραγούδια με το γνωστό μουσικό ύφος που τον έχουμε συνηθίσει. Με το “Cornucopia” μπαίνουμε αμέσως στο κλίμα. Στο κλίμα της ηλεκτρικής κιθάρας που βγάζει φωτιά, των ντραμς που σπάνε όποιο εμπόδιο βρουν μπροστά τους και της καταπληκτικής φωνής του Αρμένιου. Ωστόσο, πρέπει να περάσουν κάποια τραγούδια για να σταθούμε σε ένα. Τα “Figure It Out” και “Ching Chime” δεν σου αφήνουν κάτι που θα πεις ότι θέλεις να τα ξανακούσεις. Έρχεται, όμως, το “Butterfly” για να ενθουσιαστείς με τον γρήγορο ρυθμό του και το μελωδικό ρεφρέν. Όχι ότι τα τρία προηγούμενα κομμάτια δεν τα είχαν αυτά αλλά δεν μπορούν να σταθούν επάξια στον κατά τα άλλα αριστουργηματικό οίστρο του Tankian.
Στην συνέχεια, ακούμε το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο, αν του δώσεις δύο ευκαιρίες, γίνεται εύκολα το καλύτερο του άλμπουμ. Τουλάχιστον το ρεφρέν σου μένει ενώ άριστη συμβολή στους δυνατούς ήχους έχει και το πιάνο. Η ίδια αίσθηση υπάρχει και στο επόμενο εξαιρετικό “Occupied Tears” με τις εναλλαγές του στον ρυθμό του που, επίσης, σου φέρνει στο νου μελωδίες των System. Προς το κλείσιμο του δίσκου, το “Reality TV” κάτι πάει να κάνει αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο, την στιγμή που τα “Uneducated Democracy” και “Weave On” περνάνε απαρατήρητα.
Ο Serj Tankian δεν χρειάζεται να αποδείξει μουσικά κάτι, αφού το έχει κάνει στην πορεία του με τους System of a Down και με τους δύο υπέροχους, προσωπικούς δίσκους του. Όμως, η φετινή δισκογραφική δουλειά του Αρμένιου τραγουδοποιού δεν αποτελεί κάτι το τρομερό. Ο γνώριμος ήχος του δεν θα σε ενθουσιάσει αλλά δεν θα βαρεθείς κιόλας. Αν του δώσεις τρεις ευκαιρίες – ακροάσεις θα βρεις σίγουρα 3-4 κομμάτια οπυ θα σου αρέσουν και θα ξαναβάλεις να ακούσεις.

Πέμπτη 24 Μαΐου 2012

Slash – Apocalyptic Love

Κάτι παραπάνω από 3 δεκαετίες σολάρει ασταμάτητα με την ηλεκτρική κιθάρα, βγάζοντας απίστευτα riff-άκια που μένουν για πάντα αξέχαστα στην ιστορία της ροκ μουσικής. Φυσικά, οι καλύτερες στιγμές της καριέρας του σημειώθηκαν με τους Guns ‘n’ Roses οι οποίοι έγραψαν μια χρυσή σελίδα στο βιβλίο της παγκόσμιας ροκ σκηνής. Το 1996 το εν λόγω συγκρότημα διαλύθηκε με τους δύο κεντρικούς πυρήνες της μπάντας να ακολουθούν διαφορετικούς μουσικούς δρόμους. Ο Axl Rose προσπαθεί να κάνει κάτι με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, κυκλοφορώντας το “Chinese Democracy” με μια καθυστέρηση 18 χρόνων και απογοητεύοντας πλέον τους εκατομμύρια οπαδούς του, ενώ ο Slash επικεντρώνεται στις προσωπικές του συνθέσεις. Το 2010 ο 46χρονος κιθαρίστας κυκλοφορεί το ομώνυμο άλμπουμ του ενώ φέτος ήρθε η στιγμή για τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, ο οποίος τιτλοφορείται “Apocalyptic Love”.
Στη 1 ώρα που διαρκεί ο δίσκος, ο Slash κάνει αυτό που γνωρίζει πολύ καλά, δηλαδή να μας κατακλύζει από ηλεκτρικά riff και παραμορφωμένες κιθάρες. Ωστόσο, η ποιότητα του άλμπουμ φαίνεται στην συνεργασία που είχε με τον καταπληκτικό Myles Kennedy. Ο frontman των Alter Bridge συνετέλεσε τα μέγιστα για την ηχογράφηση του “Apocalyptic Love”, αφού όλοι οι στίχοι είναι δικοί του, όπως και ένα μέρος της μουσικής του άλμπουμ. Ο δίσκος στο σύνολό του καταφέρνει να μην σε κάνει να βαρεθείς, αν και υπάρχουν στιγμές που μπορεί να κουραστείς από την ηλεκτρική κιθάρα, η οποία από την αρχή έχει πάρει φωτιά και δεν λέει να σβήσει. Από το πρώτο, ομώνυμο κομμάτι ο ρυθμός ανεβαίνει στα ύψη αμέσως, με τα επόμενα τραγούδια να συνεχίζουν στο ίδιο τέμπο. Τα φωνητικά του Myles Kennedy ακούγονται ιδανικά για τις συγκεκριμένες συνθέσεις ενώ καταλυτικές θεωρούνται και οι συμμετοχές του Todd Kerns στο μπάσσο και του ντραμίστα Brent Fitz.
Από την πρώτη ακρόαση του δίσκου υπάρχουν κάποια σημεία που ξεχωρίζω αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναβάζω να ακούσω, όπως τα “Standing In The Sun” και “You’re A Lie”, όπου το τελευταίο αποτελεί και το πρώτο single. Το “Halo” σε πεθαίνει στα πολλά και διαφορετικά riff-άκια του Slash ενώ το “Anastasia” με το πιασάρικο ρεφραίν και το κιθαριστικό σόλο ενός λεπτού σίγουρα θα σου μείνει. Επίσης, τα “Bad Rain” και “Far And Away” μας θυμίζουν κάτι από τις καλές μπαλάντες των Guns ‘n’ Roses. Για το κλείσιμο του άλμπουμ, το “Shots Fired” αποτελεί εξαιρετική επιλογή, καθώς σου αφήνει μια αίσθηση χαράς αλλά και ικανοποίησης για τον μουσικό υλικό που μόλις άκουσες. Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και δύο επιπρόσθετα τραγούδια, τα οποία όμως, αν εξαιρέσουμε για άλλη μια φορά την ηλεκτρική κιθάρα του Slash, δεν δίνουν κάτι παραπάνω στο σύνολο του άλμπουμ.

Η κυκλοφορία δισκογραφικής δουλειάς από τον Slash αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικό μουσικό γεγονός. Το “Apocalyptic Love” ανεμενόταν πως και πως από τους άπειρους οπαδούς του κιθαρίστα αλλά και των Guns ‘n’ Roses και πιστεύω ότι σε έναν βαθμό άξιζε την αναμονή. Ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα και εννοείται πολύ δυνατά. Περιέχει κομμάτια που αξίζουν από μουσικής άποψης, άσχετα που οι στίχοι σε πολλά σημεία δεν αποτελούν κάτι το αξιοσημείωτο. Ούτε τρομερά ούτε άσχημα για τον Slash, ο οποίος δείχνει να μην στερεύει από μουσικές και φυσικά κιθαριστικά σόλο αν και περισσότερα εύσημα πιστέυω πως πρέπει να δοθούν στον Myles Kennedy όπου ανέβασε από μόνος του αρκετά επίπεδα τον δίσκο. Τέλος, τον Slash θα απολαύσουν όσοι βρεθούν στην Μαλακάσα την 1η Ιουλίου μαζί με τον Ozzy Osbourne, στα πλαίσια του Rockwave Festival.

Πέμπτη 17 Μαΐου 2012

Tenacious D – Rize of the Fenix

Μία πολύ σημαντική μουσική επιστροφή πραγματοποιείται φέτος και αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη των Tenacious D. Το εκρηκτικό ντουέτο από το Λος Άντζελες, που με δύο δίσκους στο ενεργητικό του έχει αποκτήσει εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως (όπως και στη χώρα μας που δεν την έχουν επισκεφθεί προς το παρόν), μετά από αποχή 6 χρόνων είναι πάλι εδώ για να ροκάρει όπως μονάχα αυτό γνωρίζει. Jack Black και Kyle Gass ενώνουν ξανά τις μουσικές τους δυνάμεις και παρουσιάζουν το τρίτο στούντιο άλμπουμ με τον τίτλο “Rize of the Fenix”.
Ο δίσκος αρχίζει και για τα επόμενα 40 λεπτά περίπου οι T D βάζουν φωτιά στις κιθάρες τους, τα ντραμς ακολουθούν κατά πόδας ενώ ο Jack Black απογειώνει το κάθε κομμάτι με την ερμηνεία του προσθέτοντας και λίγο από την ηθοποιία του. Το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο αποτελεί την καλύτερη έναρξη καθώς ο δυναμικός ρυθμός του σε βάζει για τα καλά στην κοσμάρα των Tenacious D και γνωρίζεις πολύ καλά πως και τα επόμενα 12 κομμάτια δεν σε αφήσουν ασυγκίνητο. Απλώς η μελωδία του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι εκρηκτική και θα θες να το ακούσεις πολλές φορές ακόμα. Η συνέχεια είναι ανάλογη με το “Low Hangin Fruit” να σε εντυπωσιάζει συνειδητοποιώντας πως οι τύποι δεν έχουν ξεχάσει να προσφέρουν πραγματικό ροκ. Αργότερα, συναντάμε Jack και Kyle να τσακώνονται, αφού ο πρώτος πιστεύει ότι ο δεύτερος χρειάζεται να μάθει να παίζει καλύτερα την κιθάρα του. Φυσικά όλη αυτή η φάση γίνεται για το “Classical Teacher”, όπου αποτελεί το τρίτο «κομμάτι» του άλμπουμ. Ώρα να μεταφερθούμε στην Ισπανία και τις μελωδίες της Ιβηρικής χερσονήσου με το όμορφο “Senorita”.
Και ξανά προς στο γρήγορο δυναμικό τέμπο τραβά. “Deth Starr” και τα μυαλά στο καταπληκτικό riff-άκι της ηλεκτρικής κιθάρας. Η μελωδικότητα του “Roadie” σε ταξιδεύει ενώ πάλι απολαμβάνουμε έναν καβγά μεταξύ των δύο μουσικών στο “Flutes and Trombones”. Το πιο «γλυκό» κομμάτι του δίσκου είναι το “The Ballad of Hollywood Jack and the Rage Kage” με τον Jack Black να σε ανατριχιάζει με τα βραχνά φωνητικά του. Το “Rock is Dead” που ακολουθεί μας θυμίζει πώς είναι το όμορφο, γρήγορο ροκ από μια παλαιότερη δεκαετία και ότι το αυθεντικό ροκ πλέον έχει πεθάνει. Προς το κλείσιμο του δίσκου υπάρχει το “They Fucked Our Asses” που ξεκινάει μελωδικά και κλείνει με ένα ξέσπασμα των οργάνων και της φωνής του Jack Black. Το τελευταίο “39” μας αποχαιρετάει με τον ομορφότερο τρόπο, δηλαδή με μελωδικές νότες σε συνδυασμό με εκπληκτικά φωνητικά.
Η επιστροφή των Tenacious D είναι γεγονός. Ένα γεγονός πολύ ευχάριστο καθώς ο τρίτος δίσκος τους είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτικός. Μελωδίες που σου μένουν, riff-άκια που τα σπάνε και ένα αχτύπητο δίδυμο να τα δίνει όλα. Το “Rize of the Fenix” είναι απλά ένα τρομερό άλμπουμ με αυθεντικά ροκ τραγούδια το οποίο μπορείς να ακούς με τις ώρες και να σε ανεβάζει κυριολεκτικά κάθε φορά που το βάζεις.

Σάββατο 30 Μαΐου 2009

PJ Harvey - A Woman A Man Walked By

H Αγγλίδα Polly Jean Harvey αναμφισβήτητα ανήκει στις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μέχρι τώρα προσφέρει τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή και συνεργασίες με καλλιτέχνες, όπως οι Nick Cave, Josh Homme, Marianne Faithfull. Το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ της με τίτλο "A Woman A Man Walked By". Η PJ επέστρεψε στον παλιό, θορυβώδη ήχο της μετά την <<παρένθεσή>> της με τον δίσκο "White Chalk", o οποίος περιελάμβανε κομμάτια με κύριο όργανο το πιάνο. Με την καινούρια δισκογραφική της δουλειά, μας υπενθύμισε πως δεν έχει ξεχάσει τι θα πει ροκ. Τα κομμάτια του δίσκου, εκτός από τον κυρίαρχο τόνο της ηλεκτρικής κιθάρας, εμπεριέχουν και στοιχεία folk. Η Βρετανίδα μουσικός - στιχουργός - ερμηνεύτρια δεν ξεφεύγει από τα μουσικά μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή διατηρεί τον σκληρό ήχο αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και ήρεμα κομμάτια.
To άλμπουμ ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο, ο οποίος ονομάζεται "Black Hearted Love". Το τραγούδι αποτελεί αν όχι το ομορφότερο, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του δίσκου. Επίσης, το "Chair" μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια των <<επιτυχιών>> του άλμπουμ. Από την άλλη, τραγούδια, όπως το April και το Pointless μόνο μια φορά μπορεί να αντέξει κάποιος να τα ακούσει. Η PJ επιδυκνύει το μουσικό της χάρισμα και μας θυμίζει το αριστουργηματικό "Τo Bring You Μy Love" του 1995, που μέχρι και σήμερα ακούγονται τα τραγούδια του και ανήκει στους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90. Το "A Woman A Man Walked By" αποτελεί ένα από τους καλούς (τουλάχιστον) δίσκους της χρονιάς, όχι όμως ότι είναι και αυτό που περίμεναν οι φαν της Polly Jean Harvey.

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008

Guns 'n' Roses - Chinese Democracy

18 χρόνια αναμονής και επιτέλους κυκλοφόρησε το "Chinese Democracy". Τελικά άξιζαν τόσα χρόνια για τον συγκεκριμένο δίσκο; Η λογική λέει πως ναι, γιατί όσο να 'ναι, τόσος χρόνος για ένα άλμπουμ δεν είναι κάτι λίγο. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι Guns 'n' Roses (δηλαδή ο Axl Rose) είναι πάλι εδώ για να ροκάρουν. Και όλοι οι οπαδοί του θρυλικού συγκροτήματος παγκοσμίως, έχουν κάθε λόγο να χαίρονται. Τα 14 τραγούδια που περιέχονται στον δίσκο αποτελούν σαφώς ένα ηχηρό χτύπημα. Ο Axl έχει πετύχει κάτι καλό και αυτό είναι σίγουρα το εμπορικό κομμάτι της κυκλοφορίας του άλμπουμ. Μπαλάντες, όπως το "There Was A Time", είναι καταπληκτικές εξαιτίας του δυναμισμού των φωνητικών του και αμέσως έρχεται στο μυαλό το εξαίσιο "November Rain". Ο ήχος είναι κλασικός Guns 'n' Roses hard rock με πολλά στυλ μουσικής μέσα στα τραγούδια, όπως blues και βιομηχανική metal. Μπορεί τα κομμάτια και οι μπαλάντες να είναι δυναμικά τραγούδια, ωστόσο η φωνή του Axl φαίνεται πως έχει <<φύγει>>. Σαφώς και δεν είναι η φωνή των "Appetite For Destruction" και "Use Your Illusion I & II". Εχει χαθεί η έμπνευση αν και με την πρώτη ακρόαση του δίσκου σε <<αγγίζουν>> τα πιασάρικα φωνητικά και τα τραγούδια φαίνονται συμπαθητικά. Στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να περιμένεις κάτι πολύ καλό από ένα δίσκο ο οποίος αναβάλλεται συνεχώς για αρκετά χρόνια.

Βέβαια, τραγούδια που θα λατρέψεις (εγώ τουλάχιστον όσο τα ακούω, τόσο τα λατρεύω περισσότερο) υπάρχουν στο "Chinese Democracy". Το "Τhere Was A Time" σου τραβάει το ενδιαφέρον με τα καλούτσικα φωνητικά και τις όμορφες μελωδίες. Το "Chinese Democracy" είναι δυναμικό με metal στοιχεία στη μουσική και ωραία εισαγωγή. Το "Madagascar" κρατάει ένα πολύ ωραίο ρυθμό και αποτελεί από τα ωραιότερα κομμάτια του δίσκου. Το άλμπουμ μπορεί να θεωρηθεί γενικά μέτριο, σε άλλους ακόμα και αδιάφορο. Πάντως η πλειοψηφία των κριτικών και των σχολίων που συγκεντρώνει δεν φτάνει το <<καλή>>. Αυτό σε βάζει σε σκέψεις για το τι πρέπει να αναμένουμε στα επόμενα βήματα της μπάντας και δικαιολογημένα να ανησυχούμε (αν βέβαια υπάρξουν επόμενα βήματα).

Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2008

Sister Sin - Switchblade Serenades


Οι sister sin είναι ένα νέο hard rock συγκρότημα από την Σουηδία. Μόλις κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο, με όνομα Switchblade Serenades, και δείχνουν από τα πρώτα τους βήματα ότι θέλουν να παίξουν κλασικό hard rock. Τα γυναικεία φωνητικά μπορεί να ξενίσουν μερικούς αλλά εμένα μου άρεσαν αρκετά.
Ο δίσκος περιέχει 11 κομμάτια καθαρού hard rock, εμπνευσμένο από προηγούμενες δεκαετίες, με τα beat the street, one out of ten και on parole να είναι τα αγαπημένα μου. Μοναδικό κακό του δίσκου είναι η πολύ άσχημη παραγωγή του, η οποία είναι από τις χειρότερες που έχω ακούσει φέτος. Προφανώς σαν πρώτη κυκλοφορία θα έγινε με ελάχιστο budget. Παρόλαυτα το περιεχόμενο είναι πολύ καλό και μας αφήνει τρομερές ελπίδες για ακόμα καλύτερα πράγματα.

Παρασκευή 1 Αυγούστου 2008

Shannon - Angel In Disguise


Οι Γάλλοι Shannon κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό το δεύτερο τους άλμπουμ Angel In Disguise και μας έδωσαν σίγουρα έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Ο δίσκος κινείται σε melodic/heavy metal και hard rock ύφος με πολλές επιρροές από τα 80’s. Βασίζεται στις τρομερές του κιθάρες και τα πλήκτρα έχουν ενισχυτικό ρόλο. Η φωνή του συγκροτήματος, ο Olivier Del Valle συμβάλει πολύ στην επιτυχία του δίσκου αφού η χροιά της φωνής του δένει πολύ σε αυτόν τον ήχο. Όλα σε αυτόν τον δίσκο είναι τέλεια, από την ποιότητα των κομματιών, από μουσικής και εκτελεστικής άποψης, μέχρι την παραγωγή του δίσκου η οποία βοηθάει να ακούγονται όλα κρυστάλλινα.
Το tracklist :
1.Do You Know?
2.Hungry For Love
3.No More Lies
4.Keep On Rolling
5.No Better Times
6.On And On
7.Love In Your Eyes
8.Long Gone
9.Winter Night
10.Coming Back To You
11.Hang On

12.Change Your Heart
13.Road Of Desire
Αρκετά περίεργο για το είδος τους (αλλά πέρα για πέρα ευπρόσδεκτο για μένα) είναι ότι στα 13 τρομερά κομμάτια του δίσκου, υπάρχει μόνο μία μπαλάντα, το On And On. Προφανώς θα θέλανε να δώσουν έναν πιο heavy τύπο στην μπάντα. Πάντως τα κατάφεραν και το νέο τους άλμπουμ θα παλέψει με αξιώσεις για να μπει στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Αγαπημένα μου τραγούδια από το άλμπουμ τα No More Lies, Love in Your Eyes, το καταπληκτικό Winter Night και το Road Of Desire, με το οποίο κλείνει και ο από κάθε άποψη ολοκληρωμένος δίσκος.

Σάββατο 19 Ιουλίου 2008

Jorn Lande - Lonely are the brave


O Jorn Lande είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς τραγουδιστές στην hard/melodic rock metal σκηνή. H φωνή του καταλογίζεται στο τοπ της σκηνής και ο μόνος λόγος που δεν έχει καθιερωθεί όπως άλλα μεγάλα ονόματα στη σκηνή είναι επειδή δεν μένει σταθερός στις μπάντες που δουλεύει. Μετά την αποχώρηση του από τους Masterplan και τις συμμετοχές του σε άλμπουμ των Ayreon και Avantasia κυκλοφορεί τον σόλο δίσκο του Lonely are the brave.Ο δίσκος έχει hard rock ύφος με αρκετά metal στοιχεία.
Tracklist
1. Lonely Are The Brave
2. Night City
3. War of the World
4. Shadow People
5. Soul of the Wind
6. Man of the Dark
7. Promises
8. The Inner Road
9. Hellfire
Τα κομμάτια δυστυχώς δεν είναι πολλά, μόλις 9,αλλα ευτυχώς μέσα σε αυτά δεν υπάρχει ούτε ένα μέτριο κομμάτι. Εγώ ξεχωρίζω τα Lonely are the brave και shadow people λίγο πάνω από τα άλλα. Ο Jorn γνωστός για την παραγωγικότητα του έβγαλε άλλον έναν καταπληκτικό δίσκο.

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008

Alter Bridge -Blackbird


Οι Alter Bridge ειναι μια hard rock μπαντα απο την αμερικη. Κανανε το ντεμπουτο τους τον Αυγουστο του 2004 με τον δισκο One Day Remains, ο οποιος πηγε πολυ καλα και στα charts και στις πωλησεις. Στην συνεχεια αλλαξανε δισκογραφικη και τον Οκτωβριο του 2007 κυκλοφoρισαν τον δευτερο δισκο τους, Blackbird, ο οποιος ειναι καλυτερος απο τον προηγουμενο και ξεφευγει απο τον ηχο των Creed δημιουργωντας την δικια τους ταυτοτητα (στο πρωτο αλμπουμ ο ηχος εμοιαζε πολυ με αυτον των Creed, λογικο αφου 3 μελη των Alter Bridge ειναι πρωην μελη των Creed) .Τα κιθαριστικα σολο και οι μεταλ στιγμες κανουν τον δισκο ακομα καλυτερο, ενω η φωνη του Μαίλς Κένεντι δινει αλλη υποσταση στα κομματια, αφου ο τροπος που τα ερμηνευει ειναι καταπληκτικος, με φωνη που χαρακτηριζεται απο τεραστια δυναμη και παθος.
Το tracklist ειναι :
1. Ties That Bind
2. Come to Life
3. Brand New Start
4. Buried Alive
5. Coming Home
6. Before Tomorrow Comes
7. Rise Today
8. Blackbird
9. One by One
10. Watch Over You
11. Break Me Down
12. White Knuckles
13. Wayward One
Tα Ties That Bind,Coming Home, Watch Over You και One by One ειναι τα κομματια που εχω ξεχωρίσει απο το δισκο αν και μου εχει κανει τρομερη εντυπωση ολος ο δισκος.
Ο δισκος σιγουρα αξιζει πολυ και τον προτείνω ανεπιφύλακτα σε ολους τους λατρεις της ροκ. Αλλωστε οι Alter Bridge δεν ειναι η μπαντα που θα γεμισει σταδιο, αλλα η μπαντα που χωρις να ξεπουλισει τον εαυτο της βγαζει κομματαρες αληθινου ροκ.

Tο video clip ειναι απο το κομματι Rise Today


Δευτέρα 26 Μαΐου 2008

Firewind - The Premonition



Οι firewind ειναι(αν οχι το μεγαλυτερο) απο τα μεγαλύτερα ελληνικα συγκροτηματα, με καριερα και αναγνωρισιμοτητα στο εξωτερικο. To πιο πιθανον θα τους γνωριζετε ειτε απο καποια συναυλια τους ειτε απο καποιο απο τα αλμπουμ τους,αφου το προηγουμενο τους αλμπουμ, allegiance, πηγε παρα πολυ καλα απο πωλησεις και το αξιζε. Τωρα,2 χρονια μετα την τεραστια επιτυχια του allegiance, οι firewind κυκλοφορουν τον νεο τους δισκο, The premonition. Ευτυχως,οι firewind αποφυγανε την παγιδα στην οποια πεφτουν τα περισσοτερα ανερχομενα συγκροτηματα που κυκλοφορουν ενα δισκο με επιτιχια.Ο νεος δισκος δεν μοιαζει καθολου με τον προκατοχο του αλλα σου κεντριζει το ενδιαφερον απο το πρωτο κομματι με εντελως διαφορετικο τροπο απ' τι το εκανε το allegiance. Ειδικα στα πρωτα κομματια του δισκου (into the fire, head up high και mercenary man το οποιο και ειναι και το πρωτο video clip και μπορειτε να το δειτε στο τελος του θεματος) δε μπορεις να αντισταθεις στον πειρασμο του repeat, ενω και στη συνεχεια (με τα angels forgive me, remembered, my loneliness, circle of life,t he silent code) το ενδιαφερον ειναι αμειωτο, αφου ολος ο δισκος σε κανει να μη θες να σταματησεις να ακους. Προτελευταιο κομματι στο δισκο ειναι μια διασκευη του πολυ γνωστου κομματιου Maniac, την οποια βρηκα πολυ καλη και ενδιαφερουσα(αν και εμενα γενικα μου αρεσουν πολυ οι διασκευες),ενω τελευταιο κομματι στο δισκο ειναι το life foreclosed, ενα πολυ καλο και δυνατο κομματι με το οποιο οι firewind κλεινουν εναν πολυ καλο δισκο. Σιγουρα θα ηθελα να ειχε ο δισκος αλλα 2 κομματια οχι επειδη μου φανηκε ελλειπης (συνολικη διαρκεια του δισκου ειναι 45 λεπτα, οχι λιγο αλλα οχι και πολυ) αλλα γιατι σιγουρα και τα αλλα 2 θα ηταν αριστουργηματα, αν ακολουθουσαν τον υπολοιπο δισκο. Τελος,αξιζει να επισημανθει η τρομερη ενεργεια που εχουν οι firewind στα live τους,καθως και ποσο ο νεος δισκος τους βοηθαει σε αυτο. Οποιος τυχερος τους ειδε πριν λιγο καιρο στο fuzz οταν πεξανε μαζι με τους kamelot σιγουρα θα περασε πολυ καλα αφου παροτι ο Αpollo δεν ηταν στην καλυτερη του μερα και παιξανε 1 ωρα μονο το συγκροτημα εδωσε τα παντα και με ενα τρομερο setlist που περιειχε κομματια απο τον καινουριο δισκο αλλα και επιτυχιες απο τα παλια ξεσηκωσε ολο το μαγαζι και εδειξε οτι δεν εχει τιποτα να ζηλεψει απο τα μεγαλα συγκροτηματα του εξωτερικου. Ειδικα στα σολο του Gus ολο το μαγαζι τρελενοταν, ενω, ισως, σημειο της βραδιας ηταν οταν ο Βob Κatsiotis επαιζε και κιθαρα και πληκτρα ταυτοχρονα κανοντας ολο το κοινο να τον θαυμαζει. Οι firewind ειναι καλιτεχνες και χερονται παρα πολυ αυτο που κανουν. Έκαναν το μεγαλο βημα και δειξανε χαρακτηρα μεγαλης μπαντας, αν συνεχισουν ετσι σε λιγο καιρο θα τους βλεπουμε σιγουρα headliners σε πολλες μεγαλες συναυλιες.

Πέμπτη 15 Μαΐου 2008

Alabama thunderpussy




Οι alabama thunderpussy ειναι ενα συγκροτημα απο την Virginia, παίζουν hard/stoner rock και απο το 1996 που δημιουργηθηκαν εχουν κυκλοφορησει 6 δισκους και ειναι ευρεως γνωστοι στους λατρεις του ειδους. Αυτο ειναι το τελευταίο τους album που κυκλοφόρησε τον προηγούμενο χρονο.
Οι alabama thunderpussy ειναι οι :
Kyle Thomas - φωνητικα
Erik Larson - κιθαρα
Ryan Lake - κιθαρα
Mike Bryant - μπασσο
Bryan Cox - ντραμς

1. Cleansing, The
2. Void Of Harmony
3. Words Of The Dying Man
4. Beggar, The
5. None Shall Return
6. Whiskey War
7. A Dreamer's Fortune
8. Valor
9. Open Fire
10. Brave The Rain
11. Greed

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More