Στις αρχές του 20ου αιώνα η Νορβηγία θέτει σε λειτουργία ένα νέο σωφρονιστικό ίδρυμα για παιδιά με προβλήματα κοινωνικοποίησης, ώστε να προλαμβάνει πιθανές παραβατικές συμπεριφορές και να “δημιουργεί” νέους με σωστούς τρόπους και καλούς χριστιανούς. Οι μέθοδοι “διαπαιδαγώγησης” που χρησιμοποιούνται μέσα στο ίδρυμα όμως περιλαμβάνουν σκληρές εργασίες και αυστηρές τιμωρίες που κρατούν τα παιδιά υποταγμένα στους φύλακες τους. Βρισκόμαστε στο 1915, όταν στο εν λόγω ίδρυμα, το Bastoy, φέρνουν τον 17χρονο Erling. Ο Erling όμως θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να αποδράσει από το Bastoy, και αυτό θα βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στους τύραννους τους.
Σκηνοθέτης του Βασιλιάς σε μια κόλαση είναι ο Marius Holst, ο οποίος, όπως ο ίδιος λέει, ένιωθε προσωπικό του χρέος να γυρίσει αυτή την ταινία από όταν κάποιος γνωστός του, του διηγήθηκε τις προσωπικές του εμπειρίες από το ίδρυμα αυτό. Η κύρια ιδέα του σεναρίου είναι η αντίσταση των παιδιών που αποζητούν την ελευθερία τους απέναντι στους αυταρχικούς αρχηγούς του Bastoy. Η ταινία δεν ξεφεύγει από τα διάφορα κλισέ που έχουμε δει ξανά σε έργα με αντίστοιχη θεματολογία, αλλά ξεδιπλώνει την πλοκή της με μία φρέσκια ματιά που την κάνει να φαίνεται ξεχωριστή. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν οι πολύ καλές ερμηνείες, παρότι εκτός του πολύ καλού Stellan Skarsgar, του οποίου είναι η τρίτη πολύ κοντινή ταινία μετά τα Melancholia και The Girl with the Dragon Tattoo, οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι σχετικώς άγνωστοι. Επίσης, τρομερή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας, με την αίσθηση του ατέλειωτου χειμώνα και του απέραντου λευκού να βγαίνει από τα περισσότερα πλάνα της ταινίας.
Το Βασιλιάς σε μια κόλαση είναι ένα αρκετά καλό δράμα που περιέχει και στοιχεία περιπέτειας επιβίωσης. Το τρομερό τέλος (που είναι και πραγματικό γεγονός) απογειώνει την ταινία και κάνει την ιστορία του νεαρού Erling να μοιάζει με θέμα αρχαίας τραγωδίας.
