Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να γίνουν πασίγνωστοι και να κατακτήσουν τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ του κόσμου από τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Σε αυτούς τους λίγους ανήκει η τραγουδοποιός Florence Welch μαζί με το «μηχανισμό» της. Δύο χρόνια μετά το αριστουργηματικό ντεμπούτο “Lungs” και τις πολλές επιτυχίες που άφησε πίσω του, η 6μελής μπάντα από το Λονδίνο επιστρέφει ακόμη καλύτερη με το “Ceremonials”. Με τη πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά με πολύ καλά τραγούδια.
Το “Ceremonials” ανοίγει τις πόρτες του με το “Only If For A Night”, μια όμορφη εισαγωγή για την ακόμα ομορφότερη συνέχεια. Το “Shake It Out” έρχεται για να σου αποδείξει γιατί το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι ένα από τα καλύτερα που υπάρχουν τώρα και γιατί η Florence Welch εμπνέεται τρομερά. Αποτελεί το πρώτο single του δίσκου και δικαίως βάζει υποψηφιότητα για το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς. Μπορεί να αποτελεί το πρώτο single, ωστόσο το πρώτο κομμάτι που κυκλοφόρησε επισήμως είναι το αμέσως επόμενο, “What The Water Gave Me”. Ό,τι αναφέρθηκε πάνω για το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ, ισχύει και για αυτό, δηλάδή καταπληκτικό. Δε γίνεται να μην υποκληθείς στους στίχους, στη μουσική και στα φωνητικά της κοκκινομάλλας τραγουδοποιού, με τα οποία το τραγούδι γίνεται «βασιλικό» και να σε απογειώνει. Προσωπικά, δε πιστεύω πως μπορούσαν να υπάρχουν ομορφότερα singles για τη προώθηση του δίσκου. Στη συνέχεια, υπάρχει η εξαιρετική μπαλάντα “Never Let Me Go”, όπου δεν περνάει απαρατήρητη. Το “No Light, No Light”, επίσης, είναι εξαιρετικό τραγούδι, πολύ δυνατό. Η επόμενη στάση που θα κάνεις ονομάζεται “Heartlines” και θα μείνεις αρκετή ώρα, αφού δε γίνεται να μη το ξανακούσεις και αυτό. Ο δίσκος κλείνει με τα “Spectrum”, “All This And Heaven Too” και “Leave My Body”. Διαλέξτε και πάρτε το καλύτερο, αν και αναγκαστικά θα διαλέξετε και τα τρία. Υπάρχει και η deluxe edition του “Ceremonials”, στην οποία εμπεριέχονται και άλλα τέσσερα τραγούδια και τρεις, αρκετά όμορφες ακουστικές διασκευές των “Shake It Out”, “Breaking Down”, “Heartlines”. Επιπλέον, ακούμε το “What The Water Gave Me” σε μια demo εκτέλεση.
Τα συνεχή δυνατά φωνητικά από πίσω που υπάρχουν σε κάθε κομμάτι, από τη μία μπορεί να απογειώνουν το τραγούδι αλλά από την άλλη μπορεί να κουράσουν μετά από αρκετές ακροάσεις. Οι Florence and the Machine αρχίζουν να αποκτούν εμπορικότητα , ωστόσο αυτό δε πιστεύω πως φαίνεται. Δύο μήνες πριν φύγει το 2011, κατά πάσα πιθανότητα γνωρίζουμε τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Το “Ceremonials” έχει όλα αυτά που πρέπει να έχει ένα άλμπουμ για να βρίσκεται στη κορυφή. Πλην ελαχίστων τραγουδιών, το άλμπουμ μπορεί να χαρακτηριστεί πως αποτελείται μόνο από πανέμορφα singles. Με δυο δίσκους μονάχα, το βρετανικό συγκρότημα έχει καταφέρει να εδραιωθεί στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, προσφέροντας τρομερή μουσική και φοβερούς στίχους. Το θέμα είναι, βέβαια, μέχρι πότε θα αντέξει η Florence Welch να γράφει τέτοια τραγούδια. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε τις τρομερές και φοβερές συνθέσεις της.
Πολλές φορές οι φιλίες γίνονται πολύ δυνατές χωρίς καν να γνωριστούν οι άνθρωποι μεταξύ τους από κοντά. Δύο άνθρωποι γνωρίζονται μέσω αλληλογραφίας, ο ένας στην Αυστραλία και ο άλλος στη Νέα Υόρκη. Ο λόγος για την 8χρονη Μαίρη που μεγαλώνει στην έγχρωμη μεγαλόνησο και τον 44χρονο Μαξ που ζει στην ασπρόμαυρη αμερικανική μεγαλούπολη. Δεν εχουν τίποτα κοινό αυτόι οι δύο άνθρωποι, εκτός από ένα, βρίσκονται στο περιθώριο και στα πρόθυρα βαριάς κατάθλιψης. Το κοριτσάκι μεγαλώνει με τους γονείς της, οι οποίοι όμως δεν της δίνουν καμία σημασία. Η αλκοολική μητέρα δεν ενδιαφέρεται ούτε για το φαγητό του παιδιού, ενώ ο πατέρας προτιμάει να περνάει τη μέρα του στο υπόγειο παρέα με τα βαλσαμωμένα πουλιά του. Από την άλλη, ο Μαξ που πηγαίνει στο σύλλογο «Ανώνυμοι Παχύσαρκοι» αποφεύγει να αναπτύξει φιλίες και να κάνει γνωριμίες. Έχει μονάχα έναν φίλο, ο οποίος είναι αόρατος.
Αρχίζουν, λοιπόν, να στέλνει γράμματα ο ένας στον άλλον, με αποτέλεσμα να χτιστεί σταδιακά μια φιλία. Ανταλλάσουν απόψεις, μοιράζονται μέσω των φακέλων γλυκά, φτάνοντας στο σημείο να περιμένει ο ένας με μεγάλη ανυπομονεσία το γράμμα του άλλου. Αυτή η διαδικασία κρατάει χρόνια και εμείς παρακολουθούμε πώς η Μαίρη περνάει στην εφηβεία και ο Μαξ στα γεράματα. Η φιλία περνάει από αρκετά κύματα, ο καθένας δοκιμάζεται και προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις φοβείες του. Και ενώ στην αρχή οι δύο χαρακτήρες μας φαίνονται αλλόκοτοι, στη συνέχεια της ταινίας θα καταλάβουμε πως αυτοί είναι οι φυσιολογικοί. Και αυτό, διότι βλέπουμε πως ο Μαξ φωνάζει στους συνπολίτες του να μην πετάνε τα σκουπίδια, πράγμα «αλλόκοτο» στις μέρες μας.
Η ταινία σε κρατάει σε όλη της διάρκεια, με το χιούμορ που παρουσιάζει σε αρκετές περιπτώσεις. Στο τέλος δε γίνεται να μην συγκινηθείς και να μην σε αγγίξει το φιλμ. Ο Adam Elliot καταφέρνει να μας βάλει στο κόσμο του, ένα κόσμο που είναι πραγματικός και μας κάνει να σκεφτούμε περισσότερο ανθρώπινα, πράγμα που μας λείπει. Πρωτότυπο animation που επεξεργάζεται τη φιλία, μόνο αυτό αξίζει να τη δει καποιος την ταινία.
Ναι, είναι γεγονός! Ένας από τους σημαντικοτέρους μουσικούς των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, επιστρέφει με ολοκαίνουριο μουσικό υλικό. Ο Tom Waits μετά από επτά χρόνια κυκλοφορεί το 17ο άλμπουμ του, με τίτλο “Bad As Me”. Η έμπνευση του συγκεκριμένου κυρίου μάλλον δεν τελειώνει ποτέ και εκεί που αρχίζαμε να πιστεύουμε πως θα απομακρυνθεί από τη δισκογραφία, με τελευταίο δίσκο το “Real Gone” το 2004, μας δίνει τη δυνατότητα να ακούσουμε φρέσκα του τραγούδια.
Σε αυτές τις ηχογραφήσεις ο αειθαλής καλλιτέχνης από την Καλιφόρνια συνεργάζεται με πληθώρα μουσικών, όπως ο Keith Richards αλλά και ο Flea των Red Hot Chili Peppers. Από την αρχή ο Waits μας επιστρέφει στις παλιές εποχές των καλών, αυθεντικών blues και με το “Chicago” αρχίζει η περιπλάνηση στα μονοπάτια του καλλιτέχνη. Η φωνή του σε ενθουσιάζει στο “Raised Right Men”, στο οποίο κυριαρχούν τα τρομερά πλήκτρα μιας άλλης εποχής. Ηρεμία με το “Talking at The Same Time” και ξέφρενος χορός στο αμέσως επόμενο “Get Lost”. Δυνατές στιγμές του δίσκου αποτελούν το “Back in The Crowd” και το ομώνυμο τραγούδι. Αίσθηση προκαλεί το “Satisfied” με την ηλεκτρική κιθάρα να κατακτιέται από τον γερόλυκο της ροκ και των Rolling Stones, Keith Richards. Το “Bad As Me” θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί δίσκο μιας προηγούμενης δεκαετίας, και μάλιστα πολύ επιτυχημένο.
Δε χρειάζεται να μιλήσουμε για κάτι παραπάνω, όσον αφορά δισκογραφική δουλειά του Tom Waits. Απλά ο καλλιτέχνης είναι πολύ μεγάλος μουσικός και εμείς τυχεροί που απολαμβάνουμε καινούρια κομμάτια. Συνεχίζει να το αποδεικνύει εν έτει 2011 με το “Bad As Me”, το οποίο αποτελεί ένα ακόμη λιθαράκι στη μουσική από τον 61χρονο τραγουδοποιό, όπως τόσα άλλα που έχει βάλει κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας πορείας του.
Οι Άλπεις είναι μια ομάδα η οποία αποτελείται από μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής, τον προπονητή της, μια νοσοκόμα και έναν τραυματιοφορέα. Η ομάδα αυτή αντικαθιστά νεκρούς ανθρώπους για να βοηθήσει τις οικογένειές τους να αντιμετωπίσουν τον χαμό του ανθρώπου τους. Τα μέλη πρέπει σύμφωνα με τον αρχηγό της ομάδας, τον τραυματιοφορέα, να ονομάζονται σύμφωνα με κάποιο από τα βουνά των Άλπεων, γι' αυτό και ο ίδιος λέγεται Mont Blanc. Πέρα από τα ονόματα, ο αρχηγός της ομάδας επιβάλλει διάφορους άλλους κανόνες που όλοι υπακούν, εκτός από την νοσοκόμα.
Ο Γιώργος Λάνθιμος με τον Κυνόδοντα πριν δύο χρόνια έγινε γνωστός αρχικά σε όλη την Ελλάδα με τους φανατικούς υποστηρικτές αλλά και επικριτές που απέκτησε, και μετά παγκοσμίως με την αναγνώριση της δουλειάς του από την επιτροπή των Oscar και τη συμμετοχή του σε αυτά. Τώρα, ο Λάνθιμος καλείται να κερδίσει το στοίχημα της επόμενης ταινίας, μετά τις προσδοκίες που έχτισε με τον Κυνόδοντα. Οι Άλπεις απέδειξαν με την πορεία τους στα μέχρι τώρα φεστιβάλ της Ευρώπης πως το ταλέντο του Λάνθιμου, αλλά και του Ευθύμη Φιλίππου, συνσεναριογράφου της ταινίας, είναι πέρα για πέρα αυθεντικό και άξιο της προσοχής όλων.
Η ανάγκη ενός ψεύτικου κόσμου είναι το βασικό θέμα των Άλπεων, το οποίο εκφράζεται είτε μέσω μαύρης κωμωδίας είτε μέσα από κοινωνικά δράματα. Στον Κυνόδοντα, η πρωταγωνίστρια ζούσε μέσα σε ένα παράλογο σύνολο και προσπαθούσε να αποδράσει, ενώ στις Άλπεις η αρρώστια είναι η μοναδική πραγματικότητα για την ηρωίδα και προσπαθεί να μην την χάσει. Ο Λάνθιμος επιμένει αφενός σε ερασιτέχνες αφετέρου στα πρόσωπα που έχει χρησιμοποιήσει ξανά σε παλιότερες δουλειές του. Η Αγγελική Παπούλια, ο Άρης Σερβετάλης, ο Τζόνι Βεκρής και η Ariane Labed είναι το βασικό cast και τα μέλη των Άλπεων.
Η νέα ταινία του Λάνθιμου ακολουθεί από κοντά τον Κυνόδοντα και θα αποκτήσει εξίσου γρήγορα φανατικούς εχθρούς και φίλους. Οι Άλπεις είναι η ταινία που εδώ και κάποιους μήνες έχει αφήσει τρομερές εντυπώσεις όπου έχει παιχτεί και που κατά πάσα πιθανότητα, αν και πολύ νωρίς ακόμα, θα μας εκπροσωπήσει στα Oscar του επόμενου χρόνου είναι εδώ, συνεχίζει επάξια το νέο κύμα του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, ή κατά κόσμο The Boy, συνεχίζει να εκφράζει το παλμό της εποχής μέσω της δισκογραφίας του. Συστήθηκε στον κόσμο μέσα από το μουσικό σχήμα “Mary and The Boy”, ενώ πλέον κινείται στο δικό του δρόμο. Μετά το “Please Make Me Dance” (2009) και το «Κουστουμάκι» (2010), επανέρχεται με το τρίτο σόλο άλμπουμ του, με τίτλο «Ηλιοθεραπεία». Ο The Boy συνεχίζει τους «ενοχλητικούς» και ωμούς στίχους, οι οποίοι πολλές φορές γίνονται βρωμόλογα. Αυτό δεν αναιρεί, όμως, την ουσία των λόγων του.
Η «Ηλιοθεραπεία» σε ενθουσιάζει από το πρώτο κομμάτι, αν έχεις ακούσει προηγούμενους δίσκους του Βούλγαρη. Αν όχι, θα παραξενευτείς και θα σκεφτείς «τί στο καλό ακούω;». Αν συνεχίσεις την ακρόαση, όμως, θα καταλάβεις πως έχεις να κάνεις με έναν σπάνιο καλλιτέχνη και ένα τρομερό δίσκο. «Κόψε το χέρι», λοιπόν, για άνοιγμα, με το ρυθμό ζεϊμπέκικου μέσα από τα κρουστά και την ηλεκτρική κιθάρα. Στους στίχους χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως τη πιο φθηνή πουτάνα, όπου όμως δεν την αφήνουμε εμείς για τίποτα. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το επόμενο, δεύτερο τραγούδι, με τίτλο «Δεν πονάει». Επίσης, μεγάλη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί η τριάδα που βρίσκεται στη μέση του δίσκου, «Αυτί», «Κυρία Χ Αλήθεια Λέω» και «Ξαπλώστρες Φέρετρα». Το τελευταίο δε, αποτελεί πολύ δυνατό τραγούδι, απεικονίζοντας έυστοχα τη κοινωνία στην οποία ζούμε. Ο δίσκος έχει αρκετά αδύναμα σημεία που κουράζουν, μέχρι τον «Άνθρωπο» που εντυπωσιάζει και αυτό στιχουργικά. Τέλος, κλείνει με το δικό του «Εθνικό Ύμνο».
Δε γνωρίζω αν ο Αλέξανδρος Βούλγαρης είναι ασυμβίβαστος (εξάλλου δεν εχει νόημα αυτό), το μόνο σίγουρο είναι όμως ότι οι στίχοι του και οι μουσικές του δεν έχουν ξαναυπάρξει. Ή θα βγάλεις αμέσως το δίσκο ή θα τον ξανακούσεις απευθεία. Με το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα, τα λόγια θα σου μείνουν μέσα σου, πράγμα πολύ δύσκολο για έναν καλλιτέχνη. Η μουσική του Boy είναι δύσκολη και οι στίχοι του «ενοχλούν». Ίσως, να βαρεθείς σε κάποια τραγούδια, ωστόσο θα σε κάνει να τον ακούσεις πολλές φορές ακόμα. Και αυτό, γιατί, κατ’ εμέ, δεν κυκλοφορούν παρόμοιες δισκογραφικές δουλειές. Η «Ηλιοθεραπεία» είναι ένα τρομερό άλμπουμ και ο Boy ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η εναλλακτική μουσική σκηνή. Στο δίσκο θα βρείτε και το πρώτο μυθιστόρημα του Boy, με τίτλο «Μαύρο Αίμα».
Ένα ζευγάρι μεταναστών στην Ισπανία, ο Nelson και η Marcela, προσπαθούν να επιβιώσουν με τα ελάχιστα χρήματα που παίρνει ο άντρας. Ο τελευταίος κλέβοντας παλιά τριαντάφυλλα από τη χωματερή, τα πλένει, τα ραντίζει με αποσμητικό και τα βάζει στο ψυγείο για να διατηρηθούν. Πουλάει τα λουλούδια σε χώρους διασκέδασης και με αυτό το τρόπο βγάζει αυτά τα ελάχιστα χρήματα. Η σύντροφός του, Marcela, παίρνει την απόφαση να χωρίσει το Nelson, όμως σε μια άσχημα χρονική περίοδο, διότι τότε συνηδητοποιεί πως είναι έγκυος. Έτσι, σκέφτεται να αναβάλλει την ανακοίνωσή της στο σύντροφό της και ταυτόχρονα να πιάσει δουλειά.
Η δουλειά που θα πιάσει η Marcela είναι να φροντίζει έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, όσο η κόρη της με τον άντρα της θα λείπουν για να χτίσουν το καινούριο τους σπίτι. Σε σύντομο διάστημα, ο κατάκοιτος Amador και η Marcela θα αποκτήσουν μια σχέση εμπιστοσύνης. Η τριών μηνών γυναίκα φαίνεται να βρίσκει τον εαυτό της, βγάζοντας τον δικό της μισθό, αλλά πολύ περισσότερο αναπτερώνεται η ψυχολογία της. Κουβεντιάζει με τον Amador ο οποίος σιχαίνεται τις τηλεοπτικές σειρές και φτιάχνει μεγάλα παζλ, του πηγαίνει λουλούδια και χαίρεται που βρίσκεται στο περιβάλλον του ηλικιωμένου. Όλα τα παραπάνω, όμως, θα γκρεμιστούν σε μια στιγμή. Όταν η Marcela, σε μια συνηθισμένη μέρα που θα πάει να τον φροντίσει, θα συναντήσει τον Amador κοκαλομένο πάνω από το παζλ του. Η γη χάνεται μέσα από τα πόδια της. Δεν ξέρει τί να κάνει, να τηλεφωνήσει στη κόρη του ηλικιωμένου ή να όχι; Αν τηλεφωνήσει θα χάσει, προφανώς, τη δουλειά της και δεν θα έχει χρήματα. Με πολλές σκέψεις να στοιχειώνουν το μυαλό της και το σύντροφό της να μην της δίνει καν σημασία, η Marcela πρέπει να να πάριε μια γρήγορη απόφαση για τη ζωή της.
Ο Fernando Leon de Aranoa παρουσιάζει τα πολλαπλά αδιέξοδα των πολύ χαμηλά οικονομικών τάξεων και πώς προσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν. Η ταινία κυμαίνεται στα όρια του δράματος, αποφεύγοντας όμως το άσκοπο μελό. Χωρίς πολύ δυνατές σκηνές αλλά με την πρωταγωνίστρια Magaly Solier να διαθέτει την απαραίτητη αμεσότητα που χρειάζεται. Ηθικά διλήμματα και η θέληση του ανθρώπου να συνεχίσει τη ζωή του και μετά το θάνατο.
Μία από τις πιο λατρεμένες μπάντες της τελευταίας δεκαετίας, με άπειρες επιτυχίες και sold out συναυλίες παγκοσμίως. Από το 2000 και το καταπληκτικό ντεμπούτο τους άλμπουμ, “Parachutes”, και με άλλα τρία άλμπουμ στο ενεργητικό τους, με τελευταίο εκείνο του 2008, “Viva La Vida or Death and All His Friends”, έχουν κατακτήσει την παγκόσμια μουσική σκηνή. Ο Coldplay επιστρέφουν φέτος με τη πέμπτη, ολοκαίνουρια δισκογραφική τους δουλειά. Το 4μελές συγκρότημα κυκλοφορούν το “Mylo Xyloto” με τους εκατομμύρια φαν, να το περιμένουν με μεγάλη ανυπομονεσία από τις αρχές του 2011, όπου και ανακοινώθηκε η κυκλοφορία.
Με το τελευταίο τους δίσκο, οι Βρετανοί ωρίμασαν κατά πολύ τον ήχο τους, ενώ με τα φετινά τους τραγούδια αποδεικνύουν ότι η τεράστια επιτύχια που είχαν δεν είναι τυχαία και επιστρέφουν με ολόφρεσκο ήχο. Ο τίτλος του άλμπουμ, "Mylo Xyloto" σύμφωνα πάντα με το συγκρότημα, σημαίνει τη μοναδικότητα του σύμπαντος. Ο δίσκος ανοίγει με το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο είναι ένα πολύ μικρό ορχηστρικό κομμάτι. Στην ουσία προλογίζει το επόμενο τραγούδι, με τίτλο “Hurts Like Heaven”. Και έρχεται το ένα από τα δύο τραγούδια του δίσκου που ήδη έχουν γίνει γνωστά και ακούγονται πολύ στο ραδιόφωνο. Ο λόγος για το “Paradise”,ένα πολύ όμορφο, ρυθμικά, κομμάτι. Οι στίχοι μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο, ωστόσο τα πολλά φωνητικά από πίσω το κάνουν αρκετά ωραίο και ένα από τα κορυφαία σημεία του δίσκου. Αμέσως μετά βρίσκεται το “Charlie Brown”, το οποίο λογικά θα γίνει single, μια και αποτελεί από τα ωραία σημεία του άλμπουμ.
Έρχεται η στιγμή να ηρεμήσουμε, και γι’ αυτό το λόγο υπάρχει η μπαλάντα “Us Against The World”, με τις ακουστικές κιθάρες. Στη συνέχεια συναντούμε το δεύτερο οργανικό κομμάτι μικρής διάρκειας, με τίτλο “M.M.I.X.”, το οποίο με τη σειρά του και αυτό ανοίγει το “Every Teardrop Is a Waterfall” που ακολουθεί. Το συγκεκριμένο αποτελεί το πρώτο single και video clip για το “Mylo Xyloto”,αν και δεν θα μείνει στην ιστορία του συγκεκριμένου άλμπουμ, κρατώντας το ίδιο τέμπο σε όλη τη διάρκειά του. Από τη λίστα των τραγουδιών που θα κάνουν αίσθηση, δεν γίνεται να λείπει το “Major Minus”. Ένα αρκετά ηλεκτρισμένο κομμάτι που «σηκώνει» τον δίσκο αρκετά ψηλά. Δυνατό σημείο αποτελεί, επίσης, η συνεργασία έκπληξη, για την οποία μίλησε πολύς κόσμος. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι στο χώρο της μουσικής ενώνονται. Έτσι, η 4μελής μπάντα συνεργάζεται με την ποπ τραγουδίστρια Rihanna, και το αποτέλεσμα είναι το “Princess of China”. Το τρίτο και τελευταίο μικρό ορχηστρικό ονομάζεται “A Hopeful Transmission” και ανοίγει το δρόμο στο “Don’t Let It Break Your Heart”, αποτελούμενο από όλους του γνωστούς ήχους των Coldplay.
Αριστουργηματικό, επικό, φανταστικό ίσως να είναι επίθετα με τα οποία μπορεί να «στολιστεί» το “Mylo Xyloto” («Μάϊλο Ζαϊλότοου» προφέρεται !). Εξάλλου, το εμπορικό δε σημαίνει πάντα ότι είναι και άσχημο και οι Βρετανοί μπορούν να θεωρούνται πλέον εμπορικοί. Οι Coldplay δεν ξεφεύγουν πολύ από τον συνηθισμένο ήχο τους και γνωστό, εδώ και χρόνια, ότι οι στίχοι τους δεν αποτελούν κάτι το τρομερό, παρουσιάζουν, ωστόσο, μια αρκετά όμορφη δουλειά, με ελάχιστα κομμάτια να έχουν συμπεριληφθεί μόνο και μόνο για να γεμίσουν το δίσκο. Δε πρόκειται να μείνει στην ιστορία αλλά σίγουρα αποτελεί μεγάλη κυκλοφορία για το 2011.
Τα δίδυμα Simon και Jeanne πάνε στο γραφείο του συμβολαιογράφου για τον οποίο δούλευε η μητέρα τους, Nawal Marwan, πριν πεθάνει για τη διαθήκη που τους έχει αφήσει. Η σχέσεις μεταξύ μάνας και παιδιών δεν ήταν ποτέ καλές ενώ απόσο ξέρανε ο πατέρας τους είχε πεθάνει. Στην διαθήκη η μητέρα τους θα τους αποκαλύψει πως όχι μόνο ο πατέρας τους ζει κάπου στην Μέση Ανατολή, αλλά έχουν και έναν αδερφό, τους οποίους πρέπει να ψάξουν και να βρουν για να τους παραδώσουν δύο φακέλους που έχει αφήσει η μητέρα τους για αυτούς. Μπροστά στο αναπάντεχο σοκ ο γιος αρχικά δεν πιστεύει όσα λέει η μητέρα τους στη διαθήκη της, αλλά αργότερα θα ακολουθήσει την αδερφή του σε ένα ταξίδι που θα ανακαλύψουν πια ήταν τελικά η ιστορία της μητέρας τους.
Ο Denis Villeneuve, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας (βασισμένο πάνω σε θεατρικό έργο), γνωστός από το Maelstrom, δημιουργεί μια σύγχρονη αρχαία τραγωδία που περιλαμβάνει την τραγικότητα του πολέμου, τον παραλογισμό των θρησκειών, το μίσος που χτίζουν μερικοί μέσα στο λαό, αλλά και την αγάπη, την γενναιότητα, την επανάσταση, όλα χαραγμένα στην ζωή της Nawal Marwan. Η πλοκή εξιστορείτε παράλληλα σε στο παρελθόν και στο παρόν, με τον θεατή από την μια να βλέπει το ταξίδι της Jeanne σε έναν τόπο που καλείτε να ανακαλύψει τις τραγωδίες του τόπου αλλά και της οικογένειάς της, και από την άλλη την συνεχή μάχη της Nawal, η οποία παλεύει απέναντι στην τρέλα που περιβάλει τις καταστάσεις γύρω της. Η δουλειά που έχει γίνει στο μοντάζ είναι καταπληκτική αφού, με την τρομερή ομοιότητα που έχουν οι ηθοποιοί που υποδύονται την νεαρή μάνα και την κόρη, πολλές φορές ο θεατής μπορεί να μπερδέψει το παρόν με το παρελθόν, αφού και στην πραγματικότητα υπάρχουν περιοχές που μαστίζονται ακόμα και τώρα από την τρέλα του πολέμου. Το δράμα χτίζετε σταδιακά και όσο οι αποκαλύψεις πληθαίνουν τόσο κορυφώνεται η τραγικότητα της φιγούρας της μάνας αλλά και της ιστορίας ενός πολύπαθους τόπου και λαού. Φανταστική δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας, υπεύθυνος της οποίας είναι ο André Turpin.
Μοναδικό ίσως μειονέκτημα στην διάρκειας 130 λεπτών ταινία του Denis Villeneuve, είναι το casting, και αυτό γιατί, παρότι η Lubna Azabal συγκλονίζει στον ρόλο της μάνας Nawal, η Mélissa Désormeaux-Poulin και περισσότερο ο Maxim Gaudette στους ρόλους των παιδιών, δεν προσδίδουν την ένταση που χρειάζονται οι χαρακτήρες τους.
Το Μέσα από τις Φλόγες προτάθηκε για Oscar στην ίδια κατηγορία με τον Κυνόδοντα του Λάνθιμου, για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία, αλλά παρότι θεωρούταν φαβορί, τελικά έχασε το βραβείο από το In a better World. Πρόκειται για μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς ανεπιφύλακτα.
Τρεις τύποι, ένα γκρουπ, ένα όμορφο άλμπουμ. Δε χρειάζεται κάτι άλλο για την επιτυχία. Αλλά μόνο την επιτυχία, όχι και την καταξίωση. Οι Foster The People κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους δίσκο φέτος, με τίτλο “Torches”. Το τρίο από την Καλιφόρνια έχει καταφέρει να εντυπωσιάσει με τα pop - rock τραγούδια τους, δείχνοντας πως μπορούν στο μέλλον κάτι πραγματικά καλό.
Ο πρώτος τους δίσκος, λοιπόν, έχει 10 κομμάτια, τα οποία όλα μπορούν να χαρακτηριστούν όμορφα, αλλά όχι για να μείνουν. “Helena Beat” για ξεκίνημα, ένα ωραίο ξεκίνημα για το άλμπουμ που σε προετοιμάζει για την ανάλογη συνέχεια. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει γίνει το δεύτερο single, αφού το πρώτο είναι το αμέσως επόμενο, “Pumped Up Kicks”. Ίσως, το μοναδικό τραγούδι που παίζει λίγο στο ραδιόφωνο και που τους έχει κάνει γνωστούς.
Λογικό, μια και το κομματάκι είναι ένα αρκετά όμορφο, ρυθμικό κομμάτι, το οποίο δεν θα παραβλέψεις αμέσως. Το ίδιο θα συμβεί και στη συνέχεια, με το “Call It What You Want”, όπου το ρεφρέν θα σου μείνει στο αυτί. Επίσης, ένα από τα καλά σημεία του δίσκου αποτελεί το “Waste”. Αργότερα, πέφτουμε σε μια κοιλιά, και εδώ φαίνεται πως το άλμπουμ γέμισε από κομμάτια, όχι και τόσο ιδιαίτερα, απλά για να υπάρξει ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Έτσι όπως ανοίγει όμορφα ο δίσκος, έτσι και τελειώνει, με το όμορφο “Warrant”.
Το “Torches” μπορεί να χαρακτηριστεί συμπαθητικός δίσκος, αλλά μέχρι εκεί. Κάποια τραγούδια θα τα αγαπήσεις, μέχρι να τα βαρεθείς και να μην τα ξανακούσεις. Ωστόσο, το πρώτο δισκογραφικό βήμα των Foster The People είναι καλό, αναμένοντας τί pop μπορούν να δημιουργήσουν στο μέλλον.
Τι συμβαίνει όταν η μυστικοπάθεια επικρατεί μεταξύ των μελών της οικογένειας; Η απάντηση υπάρχει στην ταινία του Raymond de Felitta, “City Island”. Ή μάλλον μια κωμική απάντηση βρίσκεται στο συγκεκριμένο σενάριο. Μια 4μελής οικογένεια «τινάζεται» στον αέρα, εξαιτίας των μυστικών που έχει το κάθε ατομο. Ο Vince Rizzo (Andy Garcia) είναι δεσμοφύλακας και έχει δύο παιδιά με τη γυναίκα του, Joyce (Julianna Margulies), ενώ η καθημερινότητά του μοιάζει κάτι παραπάνω από βαρετή. Μέχρι που μια μέρα, στη λίστα των φυλακισμένων θα βρει ένα γνώριμο όνομα. Πρόκειται για τον Tony (Steven Strait), ο οποίος είναι παιδί του, όπου όμως τον είχε εγκαταλείψει σε μικρή ηλικία. Τότε ο Vince αποφασίζει να τον βάλει στο σπίτι του με μια λεπτομέρεια, να μην πει απολύτως τίποτα στην οικογένεια του για την υπόθεση. Έτσι, ο νεαρός γνωρίζεται με τη γυναίκα και τα δύο παιδιά, με τη πρόφαση ότι βγήκε από τη φυλακή, υπό την επίβλεψη του Vince, για κοινωνική εργασία. Εκτός του συγκεκριμένου θέματος, ο δεσμοφύλακας ζει με ένα ανεκπλήρωτο όνειρο, να γίνει ηθοποιός. Γι’ αυτό, γράφεται σε δραματική σχολή, λέγοντας στην γυναίκα του ότι πηγαίνει σε βραδιά πόκερ.
Ωστόσο, δεν είναι ο μοναδικός που κρατάει μυστικά. Η κόρη (Dominik Garcia-Lorido) χάνει την υποτροφία για τις σπουδές της, αλλά το κρύβει. Για να βγάλει τα έξοδα της φοιτητικής της ζωής, χωρίς να μην καταλάβει κανείς κάτι, εργάζεται ως στριπτιζέρ, ενώ ταυτόχρονα καμαρώνει στους γονείς της για την υποτροφία και για το πόσο καλά πηγαίνει στα μαθήματα της. Από την άλλη, ο γιος (Ezra Miller) περνάει τις περισσότερες ώρες της μέρας του μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του. «Σερφάρει» σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα να ερωτευθεί τη γειτόνισσά του, η οποία είναι πολλά χρόνια μεγαλύτερη και πολλά κιλά βαρύτερη από εκείνον. Και τελευταία η γυναίκα του Vince, η οποία αρχίζει να έχει ερωτικές περιπτύξεις με τον ξένο φυλακισμένο που ήρθε στο σπίτι. Όλα αυτά τα ψέματα οδηγούν σε μια πολύ περίπλοκη ενδοοικογενειακή κατάσταση, με αποτέλεσμα όλο αυτό να εκραγεί και να υπάρξουν μεγάλες εκπλήξεις και ένα τεράστιο μπέρδεμα.
Ο καταπληκτικός Andy Garcia προπορεύεται και μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια δίνουν ένα ρεσιτάλ ερμηνείας γέλιου. Πολύ καλή κωμωδία χωρίς να κουράζει και με τα μηνύματά της. Και εκεί που όλα δείχνουν να τινάζονται στον αέρα και να διαλύεται η οικογένεια, ο Raymond de Felitta μας παρουσιάζει την αισιόδοξη και αστεία πλευρά της ζωής. Από τη μία η εν λόγω οικογένεια φαίνεται να είναι τουλάχιστον παρανοϊκή, από την άλλη, όμως, πόσες ομοιότητες μπορούμε να βρούμε με τους συγκεκριμένους χαρακτήρες;
Τέσσερις δίσκοι με αποκορύφωμα εκείνο του 2007, “The Reminder”, και η Καναδή Leslie Feist επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Ο λόγος για το “Metals” που κάνει πρεμιέρα στην Αμερική στις 4 Οκτωβρίου. Ωστόσο, η 35χρονη τραγουδοποιός προσφέρει για ακρόαση ολόκληρο το άλμπουμ της, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της. Παρά τις εξαιρετικές κριτικές που είχε ο προηγούμενος δίσκος της και την αναγνωρισιμότητα που απόκτησε παγκοσμιως, η Feist δεν επηρεάστηκε από όλα αυτα τα διθυραμβικά λόγια και απομονώθηκε για να δημιουργήσει τα νέα της τραγούδια όπως εκείνη γνωρίζει καλύτερα.
Αίσθηση κάνει αμέσως το “Graveyard” που γίνεται «αρχοντικό» με τα φωνητικά πίσω από τη φωνή της Feist να δίνουν όμορφη τόνα. “How Come You Never Go There?” για τη συνέχεια, ίσως το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου. Λίγο το baroque του τραγουδιού, λίγο τα φωνητικά που ανεβοκατεβαίνουν κάνουν το συγκεκριμένο σημείο το καλύτερο στα 50 λεπτά του “Metals”. Η ποικιλία οργάνων είναι εμφανή σε όλες τις δουλειές της Καναδής, όπως και στο “A Commotion” που ακούμε τα έγχορδα αλλά και τα πνευστά να δίνουν ένα γρήγορο και πιο δυνατό τέμπο. Η συνέχεια παραμένει στα ίδια επίπεδα, με τη Feist να κρατάει μια πιο «ήρεμη» στάση στα τραγούδια της. Προς το κλείσιμο του δίσκου, αίσθηση κάνουν τα “The Undiscovered First” και “Comfort Me”.
Χωρίς πολλές περίπλοκες και «έξυπνες» μελωδίες, αλλά με τη καταπληκτική, βελούδινη φωνή της, η Leslie Feist κυκλοφορεί έναν αρκετά όμορφο δίσκο, δείχνοντας πως δεν σταματάει εκεί που είχε βρεθεί, δηλάδή στη κορυφή. Το “Metals” μπορεί να αποδειχθεί δίσκος διαμάντι για το 2011 της indie pop.
Ο Chris Pratt είναι το αστέρι του σχολείου του και αθλητής με μελλοντική καριέρα επαγγελματία στο χόκεϋ. Όλα στη ζωή του είναι όπως τα θέλει, μέχρι που σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα, για το οποίο έφταιγε αυτός, δύο φίλοι του πεθαίνουν και ο ίδιος, από τα σοβαρά τραύματα στο κεφάλι του, αποκτά προβλήματα μνήμης και συνοχής σκέψης. Ανήμπορος πια να κάνει βασικές λειτουργίες, συγκατοικεί με τον Lewis, έναν τυφλό αλλά έξυπνο φίλο του, παρακολουθεί μαθήματα για άτομα με παρόμοια προβλήματα και δουλεύει ως καθαριστής σε μια τοπική τράπεζα. Μια συμμορία ληστών όμως θα εκμεταλλευτεί την κατάσταση του Chris για να ληστέψει την τράπεζα και τότε η ζωή του θα αλλάξει για δεύτερη φορά.
Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Scott Frank βλέπουμε πως απερισκεψίες μπορούν να διαλύσουν μια ολόκληρη ζωή, όσο πετυχημένη και αν είναι. Το έργο στην αρχή δίνει την εντύπωση πως θα εξελιχθεί σε ένα πιο ελαφρό Memento, αλλά τελικά δεν ξεφεύγει από την κλασσική δομή ενός crime movie. Η σχετική επιτυχία της ταινίας βασίζεται στο πολύ ενδιαφέρον casting της, και ειδικότερα στον ρόλο του Scott, όπου ο Joseph Gordon-Levitt (Inception, (500) Days of Summer) κάνει εμφανέστατο το ταλέντο του. Στον ρόλο του Lewis βλέπουμε τον Jeff Daniels (Dumb & Dumber, Good Night, and Good Luck.) και στον ρόλο του Gary Spargo, αρχηγού της συμμορίας, βλέπουμε τον Matthew Goode (Watchmen, Match Point, A Single Man).
Το The Lookout ξεκινάει και χτίζει δύο ιστορίες παράλληλα, αποφασίζοντας τελικά να δώσει βάρος στην “ευκολότερη” από αυτές. Η διάρκεια της ταινίας είναι οριακή για να μην ενοχλήσει αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, οπότε το The Lookout παραμένει ένα καλό crime thriller με ωραίες ερμηνείες.
Ένα από τα πιο αντισυμβατικά συγκροτήματα της χώρας μας. Ποτέ δεν άλλαξε την αρχική στάση του και τις ιδεολογίες των μελών του. Οι Ωχρά Σπειροχαίτη (λοίμωξη που προκαλεί σύφιλη) δημιουργήθηκαν στην Αθήνα του 1987, όπου έβγαλαν και τις πρώτες τους κασέτες. Ακριβώς 10 χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ και 2 χρόνια μετά το δεύτερο, με τίτλο «Πρόβα». Το 2002 έρχεται με τη σειρά του και το τρίτο, με το συγκρότημα να διανέμει τους δίσκους χωρίς αντίτιμο. Πέρσι ήρθε η στιγμή για τη κυκλοφορία της τέταρτης δουλειάς του, ενώ λίγο αργότερα ήρθε η ανακοίνωση απο τη μπάντα ότι δεν θα συνεχίζει να υφίσταται.
Το τελευταίο άλμπουμ ήρθε μέσα στο 2010 και με 8 τραγούδια από το γκρουπ. Δε γνωρίζω αν ο δίσκος δημιουργήθηκε με το σκεπτικό πως θα ήταν και ο τελευταίος. Δυνατές μουσικές, στίχοι που σε αφυπνίζουν, ή έστω προσπαθούν να σου πουν ότι με το να κάθεσαι στο σπίτι σου μη κάνοντας κάτι ουσιαστικό, δεν θα καταφέρει ποτέ αυτή η κοινωνία να πάει μροπστά. Καλό ξεκίνημα με τα «Χρώματα» και η συνέχεια εξίσου καλύτερη με τη «Πομπή».
Και έρχονται τα προσχέδια για τη Μακρόνησο. Πρόκειται για πέντε ποιήματα του μακρονησιωτη Τίτου Πατρίκιου, τα οποία γράφτηκαν το 1953. Οι Ωχρά Σπειροχαίτη τα μελοποιούν τα τρία από τα πέντε, κάνοντάς μας να αφουγκραστούμε τα μαρτύρια των ανθρώπων που βίωσαν εκείνη την εποχή, επειδή μόνο και μόνο είχαν τα δικά τους «πιστεύω». Τελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το «Του μπαρμπαΓιάννη Τ.». Ο λόγος για έναν πρόσφυγα της Μ.Ασίας, ο οποίος αποτελεί πρωτεργάτη της εξέγερσης στη Θεσσαλονίκη, το 1936. Με αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις, εκδιώχνεται από τη τότε κυβέρνηση (τους Γερμανούς δηλαδή) και συνεχώς πάλευε για τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Η ανακοίνωση της διάλυσης του συγκροτήματος μόνο λύπη μπορεί να προξενήσει, αφού η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί μια από τις απειροελάχιστες περιπτώσεις. Δεν θέλουν να μπουν στο σύστημα, δεν θέλουν να έχουν «πάρε δώσε» με την εμπορευματοποίηση και να δίνουν απλώς τους στίχους και τη μουσική τους. Μπορεί να σταμάτησαν από τη δισκογραφία, ωστόσο σε κάποια συναυλία αλληλεγγύης θα τους συναντήσουμε.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 σκάει ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στο Ηνωμένο Βασίλειο. 130.000 παιδιά που δόθηκαν από τους γονείς τους στην Κοινωνική Πρόνοια, στάλθηκαν στην Αυστραλία, χωρίς καμία ενημέρωση. Εκεί τα άπορα παιδιά πέρασαν δραματικές στιγμές σε άθλιες συνθήκες. Η Μάργκαρετ Χάμφρεϊς (Emily Watson) είναι κοινωνική λειτουργός στο Νότιγχαμ και αποφασίζει να ξεσκεπάσει όλο αυτό το σκάνδαλο και να προσπαθήσει να ενώσει τις χαμένες οικογένειες.
Ταξιδεύει, έτσι, στην Αυστραλία για περισσότερες πληροφορίες και να μιλήσει με τους ανθρώπους που έχουν χάσει τους γονείς τους από τη μικρή τους ηλικία. Με τεράστιο θάρρος, η Μάργκαρετ δεν σταματάει σε καμία αντιξοότητα, ενώ έρχεται και σε σύγκρουση με ανθρώπους που την αμφισβητούν. Δέχεται απειλές και φτάνει στο σημείο να κινδυνεύει η ίδια της η ζωή. Ωστόσο, ο άντρας της, Merv (Richard Dillane), τη στηρίζει στην προσπάθειά της, φροντίζοντας και τα δύο παιδιά τους, πίσω στο Νότιγχαμ. Η Μάργκαρετ έχει αφοσιωθεί με όλη της δύναμη στο να ενώσει τους ανθρώπους, όπου από μικρή ηλικία απομακρύνθηκαν από τους δικούς τους. Η κοινωνική λειτουργός οδηγείται στο Bindoon, όπου τα μικρά παιδιά οδηγούνταν εκεί και βασανίζονταν. Από τη μία η οικογένεια και τα δύο μικρά παιδιά που έχει αφήσει πίσω στη πατρίδα και από την άλλη οι σκληρές εξομολογήσεις των ατόμων που πέρασαν όλες αυτές τις κακουχίες. Προσπαθεί να βρει μια ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων, προκειμένου να μην «παραμελήσει» κάποια από τις δύο πλευρές.
Άλλη μια φορά η Emily Watson δείχνει το τεράστιο ταλέντο της στην ηθοποιία και την αμεσότητα. Ωστόσο, το τέμπο στην ταινία είναι πολύ αργό και ενώ το σενάριο είναι ιδανικό για να σου αγγίξει τη ψυχή, δεν το κάνει. Βέβαια οι συγκλονιστικές ερμηνείες δεν λείπουν, τόσο της πρωταγωνίστριας όσο και του Hugo Weaving που υποδύεται έναν από τους ανθρώπους που δόθηκαν από τους γονείς τους. Ο Jim Loach πιάνει ένα σημαντικό θέμα, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το έπιαναν όλοι οι σκηνοθέτες.
Ο frontman των Radiohead, Thom Yorke, αποφασίζει να κάνει κάτι διαφορετικό όσον αφορά τα μουσικά του σχέδια. Έτσι, στρέφεται για κάποιο χρονικό διάστημα στο solo, μέχρι να επιστρέψει με νέες μουσικές ιδέες στο συγκρότημα και να ηχογραφήσουν τα “In Rainbows” και “The King of Limbs”. Σε αυτό το διάστημα ο 42χρονος τραγουδοποιός ηχογραφεί και κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 2006 το “The Eraser”. Φυσικά, δεν ήταν μοναχός του σε όλη αυτη τη πορεία. Είχε μαζι του τον Flea απο τους Red Hot Chili Peppers στο μπάσο και τη μελόντικα, τον Nigel Godrich, παραγωγό των Radiohead, στη κιθάρα και τα πλήκτρα, τον Mauro Refosco και τον Joey Waronker στα ντραμς. Όλοι αυτοί οι κύριοι με τρεις λέξεις ονομάζονται Atoms For Peace.
Ναι, θα μπορούσε να είναι Radiohead ο δίσκος. Οι ήχοι περίεργα φτιαγμένοι. Όπως έχει πει ο ίδιος ο δημιουργός του άλμπουμ, οι στίχοι μιλάνε για την κλιματική αλλαγή. Περίφημο ξεκίνημα με το ομώνυμο τραγούδι και ακόμη καλύτερη η συνέχεια με το “Analyse”. Κορυφή για το “The Eraser” αποτελεί το “Black Swan”, ενώ το “And It Rained All Night” με το γρήγορο τέμπο ξεχωρίζει. Προς το τέλος του δίσκου αρχίζει και γίνεται μονότονο το πράγμα, ωστόσο με τα 9 κομμάτια δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς. Η φωνή του Thom Yorke καταπληκτική, όπως πάντα, και οι μελωδίες του εξερευνημένες πάρα πολύ.
Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί να κάνει το συγκεκριμένο πρότζεκτ ο τραγουδιστής των Radiohead. Γιατί δεν ηχογράφησε τα ίδια τραγούδια με το γκρουπ που πορεύεται εδώ και χρόνια. Ίσως επειδή πολύ απλά ο Thom Yorke γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ποιά κίνηση είναι σωστή για το καλύτερο μουσικό αποτέλεσμα. 9 τραγούδια που συνθέτουν έναν πολύ όμορφο δίσκο για πολλές ακροάσεις, χωρίς να κουράζει. Εξάλλου, ο Thom Yorke είναι από τους λίγους καλλιτέχνες με απίστευτες μουσικές και στιχουργικές εμπνεύσεις.
Ποιός δεν έχει πιάσει τον εαυτό του να νοσταλγεί μια άλλη εποχή? Μια εποχή που τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η ζωή ευκολότερη και πιο απλή. Οι άνθρωποι εξιδανικεύουμε το παρελθόν και είμαστε πεπεισμένοι πως θα ήταν ιδανικό να είχαμε ζήσει κάπου σ’ αυτό.
Ο Gil (Owen Wilson) και η Inez (Rachel McAdams) έχουν αρραβωνιαστεί και πριν το γάμο τους πηγαίνουν για διακοπές στο Παρίσι. Εκεί θα συναντήσουν ένα φιλικό ζευγάρι που θα τους προτείνει να περάσουν χρόνο όλοι μαζί . Ο Gil, ο οποίος είναι συγγραφέας και έχει ξεκινήσει να γράφει ένα μυθιστόρημα, αποφασίζει να δει την πόλη χωρίς τους υπόλοιπους και αρχίζει τυχαία ένα ταξίδι στο παρελθόν της πόλης και στην καλλιτεχνική ιστορία της. Σε μία νύχτα ερωτεύεται το Παρίσι και η ιδέα να γυρίσει στην Καλιφόρνια ολοένα και απομακρύνεται. Η σύντροφός του όμως έχει άλλα σχέδια και κάπου εκεί οι δρόμοι τους αρχίζουν να χωρίζουν.
Ο Gil κατ’ ενθουσιασμένος από την γαλλική πρωτεύουσα, τριγυρνάει στα σοκάκια μετά τα μεσάνυχτα, συναντώντας προσωπικότητες από μια άλλη εποχή της Γαλλίας που θα τον συγκλονίσουν. Θα πιει κρασί με τον Salvador Dali, τον Ernest Hemingway και θα ανταλλάξει απόψεις με τον Pablo Picasso. Αδυνατεί να πιστέψει αυτό που του συμβαίνει, και τη μέρα στα μάτια των γύρω του δείχνει να έχει τρελαθεί. Κάπου εκεί θα συναντήσει την Adriana (Marion Cotillard), την οποία θα ερωτευθεί. Κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα πάει στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε όλη αυτό το όνειρο. Ξαναβρίσκεται με όλους αυτούς τους οποίους θαυμάζει και με τη βοήθεια του Hemingway, το συγγραφικό του έργο θα φτάσει στα χέρια της Gertrude Stein για να αξιολογήσει την προσπάθειά του. Ο Gil επηρεασμένος από την γαλλική εποχή του ’20, ζει το παρόν του 21ου αιώνα αλλά ταυτόχρονα και την αίγλη της “Belle Epoque”, η Adriana του μιλάει νοσταλγικά για αυτήν την εποχή και τέλος στο πέρασμα τους απ’ αυτή η ίδια επιλέγει να μείνει εκεί. Αυτό ήταν αρκετό για τον Gil, για να συνειδητοποιήσει ότι κάθε εποχή έχει την αίγλη της αλλά και το σκοτάδι της και είναι σημαντικό να εκτιμάμε αυτά που μας προσφέρει η δική μας, κάνοντας έτσι την επιλογή του. Να ζήσει δηλαδή στο Παρίσι, αλλά του 21ου αιώνα.
Ο Woody Allen με την 41η ταινία του, μας ταξιδεύει στα σημερινά σοκάκια του Παρισιού αλλά και στο Παρίσι του ’20. Ένα υπέροχο κολάζ από την πόλη του φωτός, υπερισχύοντας την άποψη των περισσοτέρων που την έχουν επισκεφθεί, πως είναι από τις ομορφότερες πρωτεύουσες του κόσμου. Ένας καταπληκτικός Owen Wilson που στις κινήσεις του φανερώνει την πινελιά του Allen και μια Marion Cotillard που οδεύει προς τη θέση της επόμενης μούσας του σκηνοθέτη, μετά την Scarlett Johansson. Ολιγόλεπτη παρουσία της Carla Bruni, ως ξεναγός μουσείου. Μετά το Λονδίνο (Cassandra’s Dream), τη Νέα Υόρκη (Manhattan), τη Βαρκελώνη (Vicky Cristina Barcelona), ο σπουδαίος σκηνοθέτης θα συνεχίσει την «ξενάγησή» μας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με τη Ρώμη.
Το Fallen τους είχε κάνει αυτομάτως παγκοσμίως γνωστούς. Με το δεύτερο τους άλμπουμ, The Open Door, γνώρισε τεράστια οικονομική επιτυχία. Οι Evanescence είχαν καταφέρει να φτιάξουν απίστευτα γρήγορα μια μεγάλη fan base στις αρχές των 00’ και ουσιαστικά να πρωτοστατήσουν σε ένα ρεύμα με rock-ish female fronted σχήματα. Παρόλη την τεράστια επιτυχία τους όμως, χρειάστηκαν να περάσουν άλλα πέντε χρόνια για να δούμε, επιτέλους, την τρίτη δουλειά του συγκροτήματος.
Το νέο, ομότιτλο άλμπουμ των Evanescence είναι μια προσπάθεια του συγκροτήματος από την μία να ξανακερδίσει ένα κοινό που τώρα πια έχει χαθεί, και από την άλλη να επαναπροσδιορίσει τον ήχο του, με τα καινούργια κομμάτια να κειμένοντε σε πιο δυνατά μονοπάτια, με τον ήχο να μοιάζει περισσότερο στο Fallen παρά στο The Open Door. Η παραγωγή του δίσκου είναι υψηλού επιπέδου, υπεύθυνος της οποίας είναι ο Nick Raskulinecz, άλλες δουλειές του οποίου περιλαμβάνουν άλμπουμ των Foo Fighters, Trivium και Stone Sour.
Ο δίσκος περιλαμβάνει κάποια πολύ δυνατά κομμάτια, όπως το πρώτο single, What you want, το Made of Stone και το Sick αλλά και άλλα που έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Γενικά όμως ο δίσκος δίνει την εντύπωση μιας ολοκληρωμένης δουλειάς. Οι Evanescence κάνουν ένα δυναμικό comeback, αλλά μένει να δούμε αν υπάρχει ακόμα το κοινό στο οποίο απευθύνονταν.
Tracklist
01. What You Want
02. Made of Stone
03. The Change
04. My Heart is Broken
05. The Other Side
06. Erase This
07. Lost In Paradise
08. Sick
09. End of the Dream
10. Oceans
11. Never Go Back
12. Swimming Home
Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Julia μετακομίζει στο πατρικό σπίτι του άντρα της στο Παρίσι. Στο περιοδικό που εργάζεται, αναλαμβάνει ένα άρθρο για την μαύρη σελίδα της ιστορίας της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Ιουλίου του 42’, όπου η γαλλική αστυνομία θα μαζέψει όλους τους εβραίους που ζούσαν στο Παρίσι και θα τους στείλει με τρένα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας. Μέσα από την έρευνά της θα ακολουθήσει την ιστορία της Sarah, ενός δεκάχρονου κοριτσιού που μαζί με τους γονείς της αναγκάστηκαν να αφήσουν το σπίτι τους εκείνη την ημέρα, αφήνοντας πίσω όμως κριμένο τον μικρό της αδερφό. Ψάχνοντας θα ανακαλύψει πως το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε ο άντρας της κρύβει μια τραγική ιστορία που λίγοι γνωρίζουν.
Το Sarah’s Key είναι βασισμένο στο ομότιτλο best seller βιβλίο της Tatiana de Rosnay. Ο σκηνοθέτης της ταινίας στέλνει την Julia σε ένα ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας ανάμεσα σε Γαλλία, Ιταλία και Αμερική και παράλληλα βλέπουμε την προσπάθεια της Sarah να σώσει τον αδερφό της. Η ιστορία ξεδιπλώνετε παράλληλα στο τώρα και με flashbacks στο 1942, με τα δύο κομμάτια της ταινίας να είναι ίσα μεταξύ τους. Την προσοχή αναπόφευκτα κλέβει η μικρή Melusine Mayance που υποδύεται την Sarah, με ένα βλέμμα στα μάτια της που καθηλώνει τον θεατή στο δράμα της ζωής της. Πολύ καλή φυσικά και η Kristin Scott Thomas (The Horse Whisperer, The English Patient) στον ρόλο της Julia.
Κοιτώντας κατάματα ένα θέμα ταμπού για την Γαλλική κοινωνία και ξεδιπλώνοντας την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που μπλέχτηκε στην τρέλα του πολέμου, το Sarah’s Key είναι ένα πολύ δυνατό δράμα, άξιο του σύγχρονου Γαλλικού κινηματογράφου.
O Danger Mouse, ή κατά κόσμο Brian Burton, βρίσκεται σε συνεχείς ανησυχίες όσον αφορά τις μουσικές του δημιουργίες. Δεν μένει ποτέ άπραγος και συνεχώς πειραματίζεται με καινούρια μουσικά πράγματα χωρίς πολλές φανφάρες, ασχολούμενος μονάχα με τη δημιουργική φάση. Σε παραγωγές μεγάλων καλλιτεχνών, όπως οι U2, Gorillaz, Black Keys και Gnarls Barkley, ο μόλις 34χρονος Αμερικανός έχει καταφέρει μουσικά επιτεύγματα, όπου άλλοι καλλιτέχνες δεν το καταφέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους. Φέτος την άνοιξη κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τον Ιταλό Daniele Luppi το “Rome”.
Μαζί του τον ακολουθήσαν και 2 φοβεροί καλλιτέχνες που με τις φωνές του απογειώνουν τον δίσκο. Ο λόγος για τους Jack White των White Stripes και τη Norah Jones. Το άνοιγμα του άλμπουμ κάνει το ορχηστρικό “Theme Of “Rome””. Τη πρώτη φορά που συναντούμε τα φωνητικά του Jack White είναι στο “The Rose With The Broken Neck”. Ωστόσο, τη παράσταση κλέβει το “Two Against One” με την καταπληκτική ερμηνεία του τραγουδοποιού και δικαίως αποτελεί την κορυφή του δίσκου. Ο frontman των White Stripes κλείνει και το άλμπουμ με το “The World”, ένα πολύ όμορφο τραγούδι για κλείσιμο.
Όσον αφορά τη Norah Jones δεν χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο. Αρκεί να ακούσεις τη φωνή της για να καταλάβεις πόσο χαρισματική είναι. Στολίζει και εκείνη με τη σειρά της τρία κομμάτια από το “Rome”, με κορυφή το “Season’s Trees”. Όμορφα σημεία είναι, επίσης, το “Black” και το “Problem Queen”, με τη συμμετοχή της Norah Jones στα φωνητικά.
15 τραγούδια απαρτίζουν το “Rome” με το καταπληκτικό της υπόθεσης να είναι πως η συνολική διάρκεια του δίσκου δεν ξεπερνά τα 35 λεπτά. Οπότε, δεν σε κουράζουν τα μικρής διάρκειας κομμάτια και η ώρα περνάει με τον πιο ευχάριστο μουσικό τρόπο. Ο Danger Mouse παρουσιάζει ένα αριστούργημα με τον τίτλο “Rome”, το οποίο αποτελεί μια πολύ καλή μουσική επιλογή για το 2011.
Ο Νίκος (Στάθης Σταμουλακάτος) ζει στη Πτολεμαϊδα μαζί με τον πατέρα του και το κορίτσι του. Η ζωή του είναι βαρετή, η καθημερινότητα δεν αλλάζει καθόλου και ο νεαρός δεν κάνει κάτι να το αλλάξει. Με τη βαρεμάρα να έχει χτυπήσει κόκκινο, ο Νίκος τεμπελιάζει και δεν λέει να δουλέψει. Μέχρι που κάποια μέρα ο πατέρας του παθαίνει και βρίσκεται σε αδιέξοδο. Στη κηδεία θα παραβρεθεί ο θείος του και αδερφός του πατέρα του, Αλέκος (Βαγγέλης Μουρίκης), ο οποίος τον παροτρύνει να κατέβει στην Αθήνα να δουλέψει. Από το σόϊ έχουν μείνει μονάχα ανιψιός και θείος, και έτσι ο Νίκος αποφασίζει να κατέβει στη πρωτεύουσα και συγκεκριμένα στα Άνω Λιόσια.
Η δουλειά του, που τη προσφέρει ο ίδιος ο θείος του, είναι να φυλάει τα δύο ντόπερμαν που έχει και να τα προσέχει από τυχόν απόπειρες γειτόνων για φόλα. Οι σχέσεις του Αλέκου με την υπόλοιπη γειτονιά δεν είναι καλές, με αποτέλεσμα να έχει πάντα καρφωμένη τη προσοχή του στα σκυλιά. Επιπλέον, ο Αλέκος παρέχει στον ανιψιό του και σπίτι, ένα υπόγειο κάτω από τη δική του κατοικία. Εκεί, ο Νίκος θα γνωρίσει και τη γυναίκα του θείου του, Γωγώ (Μαρία Καλλιμάνη), η οποία δείχνει εμφανώς πως έχει μπουχτίσει με τη συμπεριφορά και το ψυχισμό του άντρα της. Τότε οι καταστάσεις θα μπερδευτούν μεταξύ των τριών προσώπων και όλα θα ανατραπούν.
Ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με τον ασπρόμαυρο «Μαχαιροβγάλτη» σαφώς πιο ώριμος. Μετά τις δύο πρώτες του ταινίες, «Σπιρτόκουτο» και «Ψυχή στο Στόμα», ο σκηνοθέτης αφήνει πίσω τις βωμολοχίες, ωστόσο η υπερβολή δεν λείπει. Από την άλλη, παρουσιάζει για μια ακόμη φορά τη ρεαλιστική πλευρά της κοινωνίας και του μικροαστικού ανθρώπου.
