Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Εξαιρετικές funky και soul μελωδίες έρχονται από το Σίδνευ με φόρα με σκοπό να σε ανεβάσουν και να σε κάνουν να χορέψεις. Οι Dojo Cuts τρία χρόνια μετά τον πλήρως επιτυχημένο ομώνυμο ντεμπούτο τους, επιστρέφουν με τον δέυτερο δίσκο τους. Το “Take From Me” είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις χορευτικές του μελωδίες και να μας ταξιδέψει μακριά για 40 λεπτά. Πνευστά να παίζουν ασταμάτητα, κρουστά να ακολουθούν με διακριτικό τρόπο, η κιθάρα να δίνει τον ρυθμό και ένα μπάσο να προσθέτει μια έντονη funky πινελιά.
Η φωνή της Roxie Ray δίνει το δικό της χρώμα στα τραγούδια απογειώνοντάς τα. Η εισαγωγή που ανοίγει τον δίσκο δίνει το έναυσμα για τον τρελό χορό που ακολουθεί. Το γλυκό “I Can Give” στη συνέχεια αποτελείται από μια εκπληκτική μελωδία των πνευστών που δεν γίνεται να την ξεχάσεις. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Easy To Come Home” ενώ έρχεται κατά πόδας το “Mamacita” για να ανεβάσει τους ρυθμούς στα ύψη. Το ορχηστρικό “Sonny’s Strut” κρατάει το τέμπο ανεβασμένο και ο χορός δεν έχει τελειωμό. Γενικά όλος ο δίσκος έχει την δυνατότητα να επηρεάσει την διάθεσή σου προς το καλό και φυσικά να τον ακούς μη χορταίνοντάς τον. Από τα μέσα του άλμπουμ και μετά το τέμπο κάπως ηρεμεί, με τα “In This Moment” και “Take From Me” να ξεχωρίζουν. Τέλος, το bonus κομμάτι που υπάρχει κλείνει με φουλ ανεβαστικούς ρυθμούς και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναμπαίνει η εισαγωγή του δίσκου διότι η μία ακρόαση δεν έφτασε.
Το “Take From Me” είναι ένα πολύ όμορφο άλμπουμ και οι Dojo Cuts αποτελούν πλέον ένα ισχυρό όνομα στον χώρο της soul μουσικής. Αυθεντικές funky μελωδίες συνθέτουν ένα εκπληκτικό μουσικό σύνολο, του οποίου η ακρόαση, θα σε κάνει να ψάξεις παραπάνω την συγκεκριμένη μπάντα αλλά και άλλες παρόμοιες της ίδιας μουσικής σκηνής.
Όταν οι άνθρωποι κοιμούνται, εμφανίζονται δύο δυνάμεις, οι Succubi και οι Storytellers. Οι πρώτοι είναι υπεύθυνοι για τους εφιάλτες μας, ενώ οι δεύτεροι για τα όνειρά μας. Η δύναμή τους φτάνει μέχρι τον επηρεασμό του υποσυνείδητού μας ώστε να πάρουμε τις σωστές ή τις λανθασμένες αποφάσεις στη ζωή μας. Ο John είναι ένας πατέρας με πολλές επαγγελματικές επιτυχίες, που του έχουν στερήσει όμως στην οικογενειακή του ζωή. Η κόρη του, η Emma, θα βρεθεί ανάμεσα στις δύο αυτές ομάδες και για να σωθεί, θα χρειαστεί ο πατέρας της να αντιμετωπίσει τον εαυτό του για να μπορέσει να κάνει τις σωστές επιλογές.
Ο ανεξάρτητος κινηματογράφος έχει αποδείξει πως έχει στις τάξεις του, ανθρώπους με πολύ ταλέντο και τρομερές ιδέες. Ο Jamin Winans, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Ink, φαίνεται πως είναι ένα από αυτά τα πρόσωπα. Ο Jamin χτίζει έναν δικό του φανταστικό κόσμο, χωρίς να μας εξηγεί τις ρίζες του ούτε όλους τους μηχανισμούς του. Για την ταινία του, το σημαντικό είναι η καταπληκτική φωτογραφία και η τρομερή επιλογή χρωμάτων και φακών, η οποία δημιουργεί καλλιτεχνικά πλάνα που θα μαγέψουν τους πάντες. Η ιστορία της ταινίας εξελίσσεται σε ένα φανταστικό πλαίσιο, αλλά παραμένει ανθρώπινη, μιας και το βάρος πέφτει τον πατέρα και στην προβληματική ζωή και σχέση με την κόρη του.
Εντύπωση προκαλούν οι σκηνοθετικές επιλογές του Jamin, αφού η ταινία είναι γεμάτη από απότομα κοψίματα και παγώματα, που κάνουν το αποτέλεσμα ακόμα πιο ιδιαίτερο και ενδιαφέρον. Με budget μόλις 250,000 δολάρια, είναι φοβερή η δουλειά που έχει γίνει στα ειδικά εφέ, τόσο σε έμπνευση όσο και σε εκτέλεση. Αντίστοιχα τρομερή δουλειά έχει γίνει και στην μουσική επιμέλεια, καθώς η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των πλάνων και τις ιστορίας.
Το Ink δεν είναι μια εύκολη ταινία, και αυτό είναι συνειδητή επιλογή του δημιουργού της. Κάποια ερωτήματα θα ξεδιαλυθούν λίγα λεπτά πριν το τέλος ενώ άλλα θα μείνουν χωρίς απάντηση. Ο φανταστικός κόσμος του Jamin Winans όμως, περισσότερο μαγευτικός και λιγότερο mind-screw, κατάφερε να βρει το κοινό του μέσα το internet και τα torrents, όπως συνήθως γίνετε με τα cult διαμάντια.
Μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες, σε παγκόσμιο επίπεδο, του punk και alternative rock είναι αδιαμφισβήτητα οι Offspring. Το συγκρότημα από την California αποτελεί αναπόσταστο κομμάτι της μουσικής της δεκαετίας του ’90 με δίσκους γεμάτους δύναμη, ηλεκτρική κιθάρα στα ύψη και κρουστά να είναι έτοιμα να σπάσουν. Με τα “Smash” και “Conspiracy of One” να ηχούν ευχάριστα μετά από τόσα χρόνια ακόμη στα αυτιά μου, το 4μελές γκρουπ επιστρέφει στην δισκογραφία φέτος, μετά τον όχι και τόσο καλό προηγούμενο δίσκο του. Το “Days Go By”, λοιπόν, έρχεται για να μας υπενθυμίσει πώς ειναι το punk rock που όσοι μεγάλωσαν στα τέλη της δεκαετίας των 90’s και αρχές της νέας χιλιετίας λάτρεψαν.
Όμως, δεν μένεις και πολύ ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα. Εννοείται πως ο δυνατός ήχος δεν λείπει και από αυτό τον δίσκο, με τα ντραμς να δίνουν τον γηρήγορο ρυθμό και τις ηλεκτρικές κιθάρες να σου τρυπάνε το τύμπανο. Ωστόσο, από την πρώτη ακρόαση κιόλας συνειδητοποιείς πως δεν είσαι καλυμένος από αυτό που μόλις άκουσες. Οι Offspring καταβάλλουν προσπάθειες για να φτάσουν τα παλιά τους άλμπουμ, πράγμα που εδώ και 5 χρόνια φάινεται πολύ δύκολο. Αυτό φαίνεται και από τις συναυλίες τους, στις οποίες παίζουν κατεξοχήν κομμάτια από προηγούμενους επιτυχημένους δίσκους, παραμερίζοντας τα καινούρια τραγούδια. Και δικαίως, αφού τα νέα κομμάτια δεν μπορούν να «ανταπεξέλθουν» μπροστά στις παλιές επιτυχίες. Από τα 12 τραγούδια ξεχωρίζουν ελάχιστα, ανάμεσά τους και τα δύο πρώτα singles “Days Go By” και “Cruising California (Bumpin’ in My Trunk)”.
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος κυμαίνεται ανάμεσα στην αδιαφορία και την βαρεμάρα. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο που θα σου τραβήξει την προσοχή ενώ αντίθετα σε απωθεί από την πρώτη ακρόαση. Δυστυχώς, οι Offspring, που είναι ένα αγαπημένο συγκρότημα, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν το μεγάλο comeback στην δισκογραφία.
Άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα πως η ανεξάρτητη ελληνική σκηνή δεν πεθαίνει. Πολλές φορές κυκλοφορούν δίσκοι διαμάντια από συγκροτήματα που παλεύουν μόνα τους να βγάλουν παραπέρα τις μουσικές τους δημιουργίες. Οι Νάνοι έρχονται από την Θεσσαλονίκη για να ροκάρουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Ενώ σαν γκρουπ υφίστανται από το 1993, έχουν περάσει πολλούς ανασχηματισμούς κυκλοφορώντας δύο δίσκους, το “Linguafon” το 2000 και το “Nanodrive” το 2005. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα για το τρίτο τους άλμπουμ, το οποίο «κυκλοφορεί» ελεύθερα από την ιστοσελίδα τους www.nanoi.gr.
(Φωτογραφία: Αυγουστίνα Ηλιάδου)
Σήμερα οι Νάνοι αποτελούνται από τους Σίμο Νάνο (κιθάρα, φωνή), Πάνο Νάνο (κιθάρα), Κώστα Χασιώτη (μπάσο, φωνή), Αλέξη Νάνο (τύμπανα) και Ασκληπιό Ζαμπέτα (κιθάρα), τον γνωστό και μη εξαιρετέο κιθαρίστα στις Τρύπες. Στις συναυλίες της μπάντας – και στην ηχογράφηση του συγκεκριμένου δίσκου - εισέρχονται και οι Σεμέλη Ταγαρά (φωνή), Μιχάλης Βρέττας (βιολί) και Γιάννης Μαρίνος (τρομπόνι). Το “Five Boxes” περιέχει πέντε κομμάτια καθαρόαιμης ροκ. Το “Voice In A Cage” μας εισάγει στον κόσμο των Νάνων με τις ηλεκτρικές κιθάρες να δείχνουν αλληλεγγύη η μία στην άλλη και το τρομπόνι να εμφανίζεται με τον δικό του αισθησιακό τρόπο. Στη συνέχεια, η Σεμέλη Ταγαρά μας παίρνει από το χέρι χωρίς καμία ανάσα καθώς οι κιθάρες συνεχίζουν να σκίζουν τα τύμπανά μας στο “Nothing Is The Same”. Το ψυχεδελικό “Another Day” παίρνει τη σκυτάλη για να έρθει το καθαρόαιμο ροκ του “Northern Wall” να μας συνεπάρει. Το τελευταίο “Sylvia” κλείνει τον κύκλο των πέντε αυτών κουτιών με την Σεμέλη να εμφανίζεται ξανά στα φωνητικά έχοντας συντροφιά το γλυκό τρομπόνι και τις ατμοσφαιρικές κιθάρες.
Μακάρι οι Νάνοι να μην κάνουν άλλο τόσο καιρό για να επαναεμφανισθούν με καινούριες συνθέσεις, διότι γνωρίζουν πολύ καλά να παίζουν αυτό που πραγματικά γουστάρουν. «Βρώμικες» ροκ μελωδίες συνδυασμένες με τζαζ ψήγματα και δυνατούς στίχους. Το “Five Boxes” αξίζει πολύ όπως αξίζει να ακουστούν και οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των Νάνων.
Στις αρχές της νέας χιλιετίας ξεκίνησε η δισκογραφία για ένα συγκρότημα από την California, το οποίο τώρα είναι πασίγνωστο σε ολόκληρο τον κόσμο με εκατομμύρια οπαδούς. Οι Linkin Park είναι λατρεμένη μπάντα σε πολλές χώρες – όπως φυσικά και στην δική μας – και κυκλοφορούν φέτος τον πέμπτο τους στούντιο δίσκο. Οι περισσότεροι φαν της μπάντας υποστηρίζουν πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και ότι η φετινή δισκογραφική δουλειά θα σβήσει τα κακώς κείμενα που δημιουργήθηκαν με το προπέρσινο “A Thousand Suns”. Ένα άλμπουμ, το οποίο έκανε πολλούς που τους άρεσαν οι Linkin Park, να αποστραφούν και δικαίως, αφού η μουσική του ήταν εντελώς πειραματική και δεν χαρακτηριζόταν από τον κλασικό ήχο της μπάντας. Το “Living Things”, όπως ονομάζεται ο δίσκος, είναι μια καλή ευκαιρία για το αμερικανικό γκρουπ να επιστρέψει στην κορυφή, εκεί όπου έφτασε με τα αριστουργηματικά “Hybrid Theory” και “Meteora”.
12 τραγούδια συνθέτουν το παζλ του “Living Things”, ο συνολικός χρόνος των οποίων όμως δεν αγγίζει τα 40 λεπτά. Με την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως ο δίσκος χωρίζεται σε δύο μέρη, το καλό και το άσχημο. Το καλό είναι το πρώτο μισό του άλμπουμ, με κομμάτια αρκετά όμορφα και ήχο που παραπέμπουν στους παλιούς Linkin Park. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι και εδώ το ηλεκτρονικό στοιχείο δια χειρός Joe Hahn είναι εμφανές και το hip hop του κιθαρίστα Mike Shinoda κυριεύει, μιας και η 6μελής μπάντα συνδυάζει τα συγκεκριμένα είδη μουσικής εδώ και χρόνια. Ο δίσκος ανοίγει με μια αξιόλογη τριάδα κομματιών. Το “Lost In The Echo” ξεκινάει με τα hip hop φωνητικά και τον Chester Benninghton να μπαίνει δυναμικά στο ρεφρέν. Εδώ συναντάμε και ένα από τα χαρακτηριστικά του frontman τους γκρουπ, που δεν είναι άλλο από της άγριας ομορφιάς φωνή του. Το επόμενο “In My Remains” διατηρεί το ανεβαστικό τέμπο ενώ η συνέχεια ανήκει στο πρώτο single, “Burn It Down”. Αρχικά, δεν προκαλεί κάποια αίσθηση το συγκεκριμένο κομμάτι, ωστόσο μετά την τρίτη επανάληψη αρχίζει να αποτελεί και την κορυφή του άλμπουμ.
Με το “Lies Greed Misery” αλλάζει άρδην το μουσικό στυλ που διαμορφώνοταν μέχρι στιγμής στον δίσκο. Μπαίνουμε για τα καλά σε hip hop μονοπάτια με την ηλεκτρική κιθάρα να ακολουθεί κατά πόδας και τα αγριεμένα φωνητικά να στολίζουν με μια όμορφη δυναμική το τραγούδι. Από κει και πέρα, αρχίζει η κατρακύλα για τον δίσκο. Αν εξαιρέσεις κάποιες αναλαμπές, τα επόμενα κομμάτια σου υπενθυμίζουν πως οι Linkin Park δεν έχουν βρει ακόμα τον δρόμο της επιστροφής προς την επιτυχία. Αδιάφορα τραγούδια που είναι από εκείνα που μπαίνουν σε μια δουλειά μόνο και μόνο για να μπουν και να γεμίσουν την λίστα. Το, μόλις 1.5 λεπτού, “Victimized” ίσως κάνει την διαφορά προσπαθώντας όμως μάταια να ανεβάσει το επίπεδο.
Ο φετινός δίσκος σίγουρα είναι ένα καλύτερο δείγμα από το αποτυχημένο “A Thousand Suns”, το οποίο πολύ πιθανό να θέλουν να διαγράψουν από το μυαλό τους και τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος Ωστόσο, δείχνει πως οι Linkin Park δεν είναι «έτοιμοι» να γυρίσουν σε εποχές του στυλ “Meteora”. Κρίμα γιαμια μπάντα που αμέσως αγαπήθηκε από εκατομμύρια οπαδούς και έχει την δική της μουσική ιστορία.
Η Kathryn Bolkovac είναι μια Αμερικανίδα αστυνομικός η οποία δέχεται να ενταχθεί σε μια αμερικανική εταιρία και να γίνει μέλος ενός ιδιωτικού στρατού, κομμάτι των Ηνωμένων Εθνών, σκοπός του οποίου είναι η προσφορά βοήθειας στους ανθρώπους της Βοσνίας. Η αποστολή τους δεν είναι εύκολη καθώς ο πόλεμος έχει τελειώσει αλλά έχει αφήσει πίσω τα σημάδια του. Η Kathryn σύντομα θα ανακαλύψει στοιχεία για παράνομη σωματεμπορία ενώ, όλα όσα ξέρει και πιστεύει θα ανατραπούν όταν θα γνωρίσει την Raya, ένα κορίτσι που προσπαθεί να ξεφύγει από το σύστημα. Στην προσπάθεια της να σώσει την Raya και τις υπόλοιπες κοπέλες, η Kathryn θα βρεθεί αντιμέτωπη με τους ανθρώπους που υποτίθεται πως τις προστατεύουν.
Η Καναδή σκηνοθέτις Larysa Kondracki επιλέγει την αληθινή και πολυεπίπεδη ιστορία της Kathryn Bolkovac για να κάνει το ντεμπούτο της στον χώρο του κινηματογράφου. Το θέμα του έργου είναι σκληρό αλλά πέρα για πέρα υπαρκτό, καθώς τα γεγονότα που περιγράφει συνέβησαν λίγα μόλις χρόνια πριν, ενώ τα σημάδια της διαιώνισης του προβλήματος υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η Larysa κινηματογραφεί ρεαλιστικά τα γεγονότα με σκληρή, προκλητική φωτογραφία, αλλά αντί να εστιάσει στις δραματικές καταστάσεις των εκμεταλλευομένων γυναικών, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό θρίλερ, με απώτερο σκοπό να κάνει γνωστό το παρασκήνιο πίσω από τις “ειρηνοποιήσεις” και τις “απελευθερώσεις”. Αυτή η επιλογή, κινηματογραφικά τουλάχιστον, φαίνεται λάθος, καθώς το σενάριο δεν έχει το ανάλογο βάθος για να αντέξει τέτοιες ανατροπές και το τελικό αποτέλεσμα φαίνετε, ειδικά στο τέλος του, διαδικαστικό.
Όλο το έργο γυρνάει γύρω από τις πράξεις της Kathryn Bolkovac, στον ρόλο της οποίας βλέπουμε την Rachel Weisz (Dream House, The Constant Gardener), η οποία δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της και ουσιαστικά σηκώνει όλο το βάρος της ταινίας. Δίπλα της βλέπουμε την Vanessa Redgrave (Coriolanus) και την Monica Bellucci, οι ρόλοι των οποίων όμως είναι πολύ επιφανειακοί και δεν προσφέρουν ιδιαίτερα στην ταινία.
Το The Whistleblower είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς, κυρίως για την θεματολογία της και το φως που ρίχνει σε πράγματα που διαδραματίζονται στον κόσμο σήμερα. Η Larysa Kondracki κάνει μια αξιοπρεπή προσπάθεια για πρώτη της δουλειά ενώ η Rachel Weisz αξιοποιεί το ταλέντο της σε ένα ρόλο που της πηγαίνει πολύ.
Η Ισλανδία εδώ και χρόνια βγάζει εξαιρετικά συγκροτήματα, τα οποία με την μουσική τους καταφέρνουν έυκολα να καταπλήξουν Ευρώπη και Αμερική. Βλέπε Sigur Ros(Valtari) και Rokkuro(I Annan Heim) που εκπροσωπούν επάξια την χώρα τους ενώ από πέρσι στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγονται και οι Of Monsters and Men, οι οποίοι αποτελούν πιο εύκολο πόλο έλξης για τις ξένες χώρες, λόγω του ότι οι στίχοι τους είναι στα Αγγλικά και όχι στα Ισλανδικά. Η 6μελής μπάντα κατάφερε, με το τραγούδι “Little Talks, πέρσι το Φεβρουάριο να εντυπωσιάσει τους πάντες και επομένως η πρώτη δισκογραφική δουλειά βρισκόταν αυτόματα στα σκαριά. Έτσι, το “My Head is an Animal” κυκλοφόρησε πριν έναν μήνα και είναι
έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις εξαιρετικές – όπως αποδείχθηκαν μετά
τις ακροάσεις – indie pop μελωδίες του.
Το “Dirty Paws” που κάνει την αρχή για τον δίσκο σε βάζει στο κλίμα του συγκροτήματος που δεν είναι άλλο από το folk. Στην συνέχεια, έρχεται το υπέροχο κομμάτι με τον τίτλο “King and Lionheart”. Από την πρώτη ακρόαση κολλάς με την πορωτική μελωδία, με τα κρουστά που μπαίνουν στην μέση του τραγουδιού και την χάρη που έχουν τα φωνητικά της τραγουδίστριας Nanna Bryndis Hilmarsdottir. Γενικά, η φωνή της ερμηνεύτριας δίνει μια φανταστική «χαρά» στα κομμάτια που ταιριάζει πολύ. Το “Little Talks”, όπου είναι και το πρώτο single του άλμπουμ, σε βάζει σε πιο χορευτικούς ρυθμούς με τα δυνατά πνευστά του ενώ με το “Six Weeks” μπαίνεις σε ροκ διάθεση για να έρθει πάλι η ηρεμία με το “Love Love Love”.
Στο “Your Bones” συναντάμε τον κιθαρίστα - τραγουδιστή Ragnar Porhallsson να ερμηνεύει τη στιγμή που στο “Lakehouse” κυριαρχούν τα πολυφωνικά φωνητικά που κάνουν το κομμάτι κάπως πιο «βασιλικό». Ο δίσκος κλείνει με ατμοσφαιρικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Yellow Light” αφήνοντάς μας μια πολύ γλυκιά γεύση. Συνολικά το άλμπουμ είναι ένα εξαιρετικό πόνημα, στο οποίο υπάρχουν τραγούδια που θες να ακούς και να ξανακούς. Μελωδίες που μένουν στο μυαλό σου και μάλλον η συγκεκριμένη μπάντα θα μας «υπενθυμίσει» στο μέλλον πως σχηματίστηκε για ακόμα πιο μεγάλα μουσικά πράγματα. Οι Of Monsters and Men έρχονται από τα ψηλά της Ισλανδίας για να μας παρασύρουν με την υπέροχη μουσική τους και εμείς δεν μπορούμε παρά να τους ακολουθήσουμε.
Ο Leopold Socha είναι ένας εργαζόμενος στους υπονόμους της πόλης Lvov της Πολωνίας. Με την κατάληψη της πόλης από τους Ναζί, ο Socha εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και κάνει μικροκλοπές που του αποφέρουν ένα παραπάνω έσοδο. Μια μέρα στους υπονόμους όμως, θα βρεθεί τυχαία μπροστά στην απόπειρα μερικών Εβραίων να αποδράσουν από το γκέτο της πόλης. Ο Socha θα συμφωνήσει να τους βοηθήσει αλλά μόνο έναντι αμοιβής. Σύντομα, μέσα από τον αγώνα των ανθρώπων για επιβίωση, ο κυνισμός του Socha θα εξαφανιστεί και την θέση του θα πάρει η αγωνία και η συνεχής μάχη για την ζωή των φίλων του.
Η Πολωνέζα Agnieszka Holland σκηνοθετεί την φετινή επιλογή της Πολωνίας για τα Όσκαρ. Το In Darkness βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και εξιστορεί την προσπάθεια μιας μικρής ομάδας Εβραίων να αποφύγουν το ολοκαύτωμα, ζώντας στους υπονόμους για 14 ολόκληρους μήνες. Η σκηνοθέτις απεικονίζει με ρεαλισμό τόσο τις δύσκολες καταστάσεις όσο και τους ίδιους τους ανθρώπους, τους θύτες αλλά και τα θύματα. Η δράση μεταφέρεται από τους υπονόμους στην επιφάνεια, μεταφέροντάς μας την τραγική διαφορά των ανθρώπων. Η ταινία ξεχωρίζει για την αληθοφάνειά της και σε αυτό συμβάλουν οι πολύ δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, ειδικά του Robert Wieckiewicz και της Kinga Preis, στον ρόλο του Leopold Socha και της γυναίκας του.
Με μεγαλύτερη διάκριση προφανώς, την πρόταση του για Όσκαρ από την Ακαδημία, το In Darkness ασχολείται με ένα θέμα που δεν θα σταματήσει ποτέ να προκαλεί το ενδιαφέρον κάθε ανθρώπου. Εδώ, παρουσιάζεται μια ιστορία επιβίωσης που ξεχωρίζει γιατί, οι χαρακτήρες είναι αληθινοί, όπως και η εξέλιξη του ήρωα. Η ταινία έχει όλα τα απαραίτητα για το είδος της για να χαρακτηριστεί τρομερή.
Κατεβάζεις το άλμπουμ τους (γιατί οι ίδιοι αποφασίζουν να το προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα) και ξεκινάς την ακρόαση. Δεν έχεις ψάξει την προέλευση του συγκροτήματος και από τις πρώτες μελωδίες ο νους σου πηγαίνει σε χώρες που το post-rock βρίσκεται στην κορυφή. Σε λίγο μαθαίνεις πως αυτά που ακούς, και που σου έχουν τραβήξει αμέσως την προσοχή, είναι ελληνικής προέλευσης και κάνεις σκέψεις ότι η εγχώρια μουσική σκηνή βασιλεύει για τα καλά. Όχι ότι δεν το ξέρεις, αφού πλέον ολοένα και περισσότερα σχήματα και καλλιτέχνες σκάνε από το πουθενά με μουσικές γεμάτες συναίσθημα και αυθεντικότητα. Οι Adolf Plays The Jazz, όμως, αποτελούν μια ξεχωριστή περίπτωση – προσωπικά – από τώρα και στο εξής. Και αυτό διότι ο καινούριος του δίσκος με τον τίτλο “Form Follows Function” είναι πραγματικά ένα μουσικό στολίδι για την «εναλλακτική» μουσική σκηνής της χώρας μας.
Η μουσική των Adolf Plays The Jazz περνάει από μια κινηματογραφική σκοπιά, καθώς τα άλμπουμ τους θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν soundtracks για ταινίες. Ορχηστρικά κομμάτια γεμάτα ηλεκτρικές κιθάρες, κρουστά που εντυπωσίαζουν και δεν ακολουθούν απλώς τον ρυθμό και το ηλεκτρονικό στοιχείο που πολλές φορές εισχωρεί και δημιουργεί ένα εξαιρετικό μείγμα μαζί με το ηλεκτρικό. Κάποιες φορές συναντάμε όργανα όπως το βιολί που δίνει την «απαραίτητη» ηρεμία ενώ σε άλλα σημεία το τέμπο ανεβαίνει πορωτικά. Σύμφωνα με την μπάντα, το “Form Follows Function” παραπέμπει στις μεγαλουπόλεις και στο πώς εκείνες επιδρούν στον ψυχισμό του ανθρώπου. Ο ήχος είναι καθαρά post-rock ο οποίος σε συνδυασμό με την ταξιδιάρικη προσέγγιση του συγκροτήματος δημιουργεί μια ιδιαίτερα όμορφη μουσική.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσεις τα τραγούδια να παίζουν και να σε παρασύρουν σε μακρινά ταξίδια, τα οποία μπορεί να είναι και μέσα σε μια μεγαλούπολη. Οι Αθηναίοι Adolf Plays The Jazz σχηματίστηκαν το 1998 και έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους και μαζί με τον φετινό πιστεύω πως μπαίνουν αναμφισβήτητα στα καλύτερα συγκροτήματα της ελληνικής «εναλλακτικής» σκηνής. Σημειωτέον, η μπάντα προσφέρει όλες τις δισκογραφικές της δουλειές προς δωρεάν κατέβασμα.
Η Sherrie είναι μια νεαρή κοπέλα από την επαρχία που μετακομίζει στο Λος Άντζελες με πολλά όνειρα για την ζωή της. Εκεί θα συναντήσει και θα ερωτευτεί τον Drew, έναν νεαρό που δουλεύει στο αγαπημένο της μαγαζί, το Bourbon, και έχει όνειρο να γίνει θρύλος του rocknroll. Η σχέση τους εξελίσσεται και περνάει από διάφορα στάδια όταν γύρω τους, ο διάσημος τραγουδιστής Stacee Jaxx προσπαθεί να ξεπεράσει τα προβλήματα που κρύβει, ο ιδιοκτήτης του Bourbon κάνει τα πάντα για να κρατήσει την επιχείρησή του ανοικτή, ενώ η Patricia Whitmore, γυναίκα του δημάρχου, κάνει ότι μπορεί για να σταματήσει την εξάπλωση της rock.
Βασισμένο στο ομότιτλο μιούζικαλ, το RockofAgesέχει σκοπό να μας μεταφέρει στην δεκαετία του 80’, όπου το rock και η poser αισθητική κυριαρχούσαν στους δρόμους του LosAngeles. Oσκηνοθέτης AdamShankmanπροσπαθεί να μεταφέρει το πολύ πετυχημένο αλλά και ιδιαίτερο αυτό μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη, επιλέγοντας να διασπάσει το ενδιαφέρον για τους πρωταγωνιστές και την ρομαντική ιστορία τους, και να το μοιράσει στις φαινομενικά δευτερεύον ιστορίες. Έτσι, ο θεατής χάνεται μέσα στις παράλληλες ιστορίες και μαζί με την χλιαρότητα του κεντρικού σεναρίου κινδυνεύει να χάσει και το ενδιαφέρον του. Σε αυτή του την απόφαση όμως, μεγάλο ρόλο προφανώς έπαιξε το αξιόλογο cast που είχε στη διάθεσή του, στο οποίο και έπρεπε να δώσει τον ανάλογο χρόνο για να πάρει το μέγιστο δυνατό.
Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε τον Diego Boneta και την Julianne Hough, οι οποίοι ήταν πολύ καλοί, ειδικά στις εκτελέσεις των τραγουδιών, αν και με την σχεδόν “ατσαλάκωτη” εικόνα τους δεν πείθουν για γενιά των 80’s. Φυσικά ξεχωρίζει εύκολα από το cast ο Tom Cruise (Mission: Impossible - Ghost Protocol) στο ρόλο του Stacee Jaxx, ενός μεγάλου αλλά και πολύ εκκεντρικού μουσικού που έχει εγκλωβιστεί στον ίδιο του τον ρόλο. Η ταινία στηρίζεται τόσο στα καταπληκτικά τραγούδια που ακούγονται όσο και στο χιούμορ και στην διακωμώδηση της εποχής. Για το δεύτερο σκέλος, μεγάλο κομμάτι ευθύνης έχουν οι Alec Baldwin, Russell Brand (GethimtotheGreek) και Paul Giamatti (The Ides of March) που δίνουν, μαζί και με τον TomCruise, το κωμικό στοιχείο της ταινίας.
Φυσικά, σε ένα μιούζικαλ το πρωταρχικό ρόλο τον παίζουν τα τραγούδια, και εκεί το RockofAges κάνει καταπληκτική δουλειά. Με κομμάτια από BonJovi και Whitesnake μέχρι TwistedSisterκαι DefLeppard, η ταινία καταφέρνει να μας ταξιδέψει και να μας κάνει να τα σιγοτραγουδήσουμε μαζί με τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζει εδώ η “μάχη” μεταξύ των διωκτών και των υποστηρικτών της μουσικής με τα WeBuiltThisCity και We'reNotGonnaTakeIt.
Όσοι έχουν αναμνήσεις από την εποχή αυτή αλλά και όσοι θα θέλανε να την είχανε ζήσει, θα ενθουσιαστούν με την ταινία. Ο δισταγμός του σκηνοθέτη να εκμεταλλευτεί στο μέγιστο βαθμό την ιδιορρυθμία της εποχής και των ανθρώπων της θα αφήσει μια πικρή γεύση στους υπόλοιπους, καθώς με λίγη παραπάνω προσοχή στο σενάριο η ταινία θα ήταν πολύ καλύτερη.
Δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις για τον Neil Young. Ένας από τους εναπομείναντες αυθεντικούς ροκάδες που συνεχίζει ακάθεκτος να κυκλοφορεί δίσκους. Δίσκους που χαρακτηριζόνται από το καθαρόαιμο ροκ χωρίς να παρεκκλίνει από τον δρόμο του προς άλλα είδη μουσικής. Το 2010 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Le Noise” και φέτος είναι η σειρά του 34ου άλμπουμ του που τιτλοφορείται “Americana”. 45 ολόκληρα χρόνια βρίσκεται στο προσκήνιο τη δισκογραφίας και αναμφισβήτητα ο 66χρονος πλέον Καναδός έχει γράψει ο ίδιος το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ροκ μουσικής.
Στο “Americana” ο Neil Young μας υπενθυμίζει τραγούδια από πολύ παλαιότερες δεκαετίες με την μοναδική του ερμηνεία και εκτέλεση. Κομμάτια που με το ροκ ύφος στα οποία ο τραγουδοποιός έχει εντρυφήσει, γίνονται γνωστά σε ευρύ κοινό και με μια διαφορετική μουσική προσέγγιση. Την αρχή την κάνει το “Oh! Susanna” που αποτελεί ένα τραγούδι του 1848 γραμμένο από τον Stephen Foster και παράλληλα ανήκει στην λίστα με τα δημοσιότερα αμερικανικά τραγούδια. Το “Clementine” στη συνέχεια είναι ένα υπέροχο, με παραμορφωμένη κιθάρα, κομμάτι. Είναι γνωστό και με τον τίτλο “Oh My Darling, Clementine” ενώ η χρονολογία, ο τόπος και ο συνθέτης του αυθεντικού τραγουδιού είναι μέχρι και σήμερα άγνωστα. Επίσης, το μακροσκελές “Tom Dula” αποτελεί ένα folk κομμάτι του 1929 από τον Frank Proffitt, του οποίου η επανεκτέλεση των Kingston Trio είναι πολύ καλή.
Ενδιαφέρουσα εκτέλεση είναι εκείνη του “Gallows Pole”, του οποίου ο αυθεντικός τίτλος είναι “The Maid Freed from the Gallows” και που έγινε γνωστό σε πολύ κόσμο με την διασκευή από τους Led Zeppelin το 1970. Αργότερα, συναντάμε το ποπ “Get A Job” – και αυτό φυσικά σε μια ροκ εκδοχή – όπου έρχεται από τους Silhouettes το 1957. Βλέπουμε τον Neil Young να επιλέγει αρκετά παλιά folk τραγούδια, όπως και το “This Land Is Your Land” του Woody Guthrie γύρω στο 1945. Για το τέλος, ο Καναδός μας επιφυλάσσει το “God Save The Queen”, έναν ύμνο για την εκάστοτε βασίλισσα ή βασιλιά της Βρετανίας.
Ο Neil Young παρουσιάζει μια αρκετά όμορφη συλλογή με εξαιρετικές διασκευές. Το καλό της όλης υπόθεσης είναι ότι τα κομμάτια προέρχονται από πολύ παλιές εποχές και ο Young τα μεταμορφώνει με τον καλύτερο τρόπο και φυσικά με πολύ ροκιά. Τέλος, η μπάντα που πλαισιώνει τον γνωστό μουσικό απαρτίζεται από τους Billy Talbot(μπάσο), Ralph Molina(ντραμς) και Frank Sampedro(κιθάρα).
Κατά την διάρκεια της δεύτερης εισβολής των Μαντζουρίων στην Κορέα, ένα χωριό δέχεται επίθεση και οι κάτοικοί του είτε δολοφονούνται επι τόπου είτε αιχμαλωτίζονται για να μεταφερθούν πίσω στην Μαντζουρία. Μέσα στους αιχμαλώτους και η Ja-In, μαζί με τον Seo-Goon, ένα ζευγάρι που την στιγμή της επίθεσης προσπαθούσαν να παντρευτούν. Ένας έμπειρος τοξότης του χωριού, ο αδελφός της Ja-In, Nam-Yi, καταφέρνει να ξεφύγει και ξεκινάει μια τεράστια επίθεση κατά των κατακτητών για να σώσει την αδερφή του.
Το War of the Arrows είναι μια ιστορική πολεμική ταινία γεμάτη επικές μάχες με κυρίαρχο όπλο τα τόξα και την δύναμη των πολεμιστών. Το σενάριο της ταινίας μας θέτει στο ιστορικό πλαίσιο και μας γνωρίζει τους πρωταγωνιστές, αλλά δεν προσπαθεί να τους αναλύσει και έτσι μαθαίνουμε ελάχιστα για αυτούς. Κύριο ρόλο στη ταινία έτσι έχει η δράση και όχι το δράμα. Η σκηνοθεσία της ταινίας περιέχει κοφτά και γρήγορα πλάνα που βοηθούν στην ανάπτυξη της δράσης, ενώ οι μάχες, οι οποίες είναι πάρα πολλές, φαίνονται πολύ ρεαλιστικές, χωρίς υπερβολές αλλά ούτε και συμβιβασμούς.
Στην Κορέα η ταινία αγαπήθηκε πολύ και αυτό φάνηκε από την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία που σημείωσε, όπως και την πρωτιά στο box office που διατήρησε για αρκετές εβδομάδες. Με αμείωτη δράση και καταπληκτική φωτογραφία, το War of the Arrows προσφέρεται για τους λάτρεις των επικών Ασιατικών ταινιών.
Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σχηματίστηκε ένα μουσικό σχήμα, το οποίο 20 χρόνια αργότερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της παγκόσμιας ροκ σκηνής αλλά και επιρροή για πολλούς μετέπειτα καλλιτέχνες. Με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν της και δίσκους – ορόσημο για τα 90’s, η συγκεκριμένη μπάντα «στεναχώρησε» τους εκατομμύρια οπαδούς της με την ανακοίνωση της διάλυσής της το 2000. 6 χρόνια αργότερα, όμως, η επανένωση του σχήματος – με διαφορετικά πρόσωπα – αποτέλεσε μεγάλο μουσικό γεγονός. Έτσι, οι Smashing Pumpkins κυκλοφορούν δύο καινούρια αλμπουμ ενώ φέτος ήρθε η στιγμή για την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία της ένατης δισκογραφικής τους δουλειάς, με τον τίτλο “Oceania”.
Ο Billy Corgan σταθερός οδηγός στο τιμόνι του συγκροτήματος, δεν σταματάει να συνθέτει νέα τραγούδια. Το θέμα, βέβαια, είναι κατά πόσο μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω, τότε όπου δίσκοι, όπως το “Mellon Collie and the Infinite Sadness”, ήταν και παραμένουν να είναι μουσικά αριστουργήματα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δυσανασχέτησαν με το προπέρσινο “Teargarden By Kaleidyscope”, ένα project με 44 κομμάτια, τα οποία θα κυκλοφορούν ανά διαστήματα για τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, το “Oceania” αποτελεί μία καινούρια δουλειά(η οποία και αυτή θα συμπεριλαβάνεται στην μεγάλη συλλογή), μια δουλειά που κανένας πιστός οπαδός των Smashing Pumpkins μπορεί να μιλήσει εξαρχής για ένα ανούσιο πόνημα. Γνωστός για την επιλογή γυναικών, τα παλιότερα χρόνια, στα όργανα και ειδικά στο μπάσο, ο Billy Corgan τώρα έχει συνοδηγούς την Nicole Fiorentino στο μπάσο, τον Mike Byrne στα τύμπανα και τον Jeff Schroeder στην κιθάρα.
Καταρχάς, το “Oceania” δεν σε αφήνει να επιλέξεις μία ή έστω κάποιες καλές στιγμές από το μουσικό περιεχόμενό του, καθώς με την πρώτη ακρόαση των 13 κομματιών που το απαρτίζουν σου φαίνονται όλα όμορφα. To “Quasar” που ανοίγει τον δίσκο μας βάζει αμέσως σε δυνατούς και γρήγορους ρυθμούς, με τις ηλεκτρικές κιθάρες να βγάζουν μια πολύ όμορφη δυναμική. Στο επόμενο “Panopticon” το τέμπο συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος, ωστόσο εδώ βλέπουμε να γίνονται πιο μελωδικά τα φωνητικά του Corgan, όπως και τα κρουστά που προς στιγμήν μου θύμισαν Tool. Εξαιρετική στιγμή αποτελεί η δυάδα των “Violet Rays” και “My Love is Winter” με μελωδίες που σου μένουν αμέσως στο μυαλό, σε αντίθεση με το “One Diamond, One Heart”, το οποίο περνάει και δεν ακουμπάει. Βλέπουμε σε αυτό τον δίσκο να κυριαρχεί το ηλεκτρικό στοιχείο πολύ. Όχι ότι αυτό δεν συνέβαινε και σε προηγούμενες δουλειές των Smashing Pumpkins, απλά τώρα δεν συναντάμε όργανα όπως το βιολί και το πιάνο, με εξαίρεση το “Pale Horse” στην συνέχεια.
Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι ένα 9λεπτο κομμάτι με πολλές διακυμάνσεις. Δεν ξέρω πόσα τραγούδια ξεχωριστά μπορούν να βγουν από το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά οι μουσικές αλλαγές που γίνονται σε συνδυασμό με το όμορφο κιθαριστικό σόλο στο κλείσιμό του, σου κεντρίζει σίγουρα το ενδιαφέρον. Επίσης, το “The Chimera” συνεχίζει την δυνατή και παραμορφωμένη κιθάρα που βρίσκεται ήδη στα ύψη ενώ δεν λείπουν και τα μπαλαντοειδή όπως το, τρίτο κατά σειρά τραγούδι, “The Celestials” και το τελευταίο “Wildflower”.
Οι Smashing Pumpkins επέστρεψαν για τα καλά. Το “Oceania” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που μένουν και μουσική που στο σύνολό της μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί πορωτική. Ο Billy Corgan και η παρέα του παρουσιάζουν μια εξαίσια δισκογραφική δουλειά, η οποία θα μπορούσε να αποτελεί μέρος της τρομερής σειράς των δίσκων της δεκαετίας του ’90. Αλλά και τώρα μπορεί άνετα να πλασαριστεί σε μια πολύ καλή θέση με τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς.
Ο Nick Cassidy είναι ένας πρώην αστυνομικός που βρίσκεται στην φυλακή μετά από μια υποτιθέμενη ληστεία ενός πανάκριβου διαμαντιού. Αφού δραπέτευσε από την φυλακή, ανέβηκε στον 25ο όροφο ενός ουρανοξύστη, προκαλώντας πως θα αυτοκτονήσει αλλά με απώτερο σκοπό να αποδείξει την αθωότητά του. Για να βγει όμως νικητής στον αγώνα του, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει το βρώμικο σύστημα το οποίο τον παγίδευσε.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης Asger Leth συνεργάζεται με τον σεναριογράφο Pablo F. Fenjves, του οποίου είναι η πρώτη δουλειά για την μεγάλη οθόνη, σε μια αστυνομική περιπέτεια που από το trailer σου δημιουργεί την εντύπωση πως οι ανατροπές θα είναι πολλές και την ώρα που ο ήρωας θα κρέμεται στο κενό η αδρεναλίνη θα έχει χτυπήσει κόκκινο. Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν γίνεται, καθώς η απειρία των συντελεστών καταστρέφει μια ελπιδοφόρα ιδέα. Οι πραγματικές προθέσεις του ήρωα γίνονται άμεσα γνωστές οπότε χάνεται κάθε πιθανή αγωνία, ενώ ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να δημιουργήσει ενδιαφέρον για την πλοκή πίσω από την ιστορία του Nick και έτσι οι πιθανές ανατροπές δεν προκαλούν ιδιαίτερη αίσθηση. Στο casting γίνεται ελαφρώς καλύτερη δουλειά, και αυτό κυρίως στον μεγάλο Ed Harris (The Way Back , Appaloosa), ο οποίος ξεχωρίζει ακόμα και από τον μικρό ρόλο ενός αδίστακτου και διεφθαρμένου πολυεκατομμυριούχου. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βλέπουμε τον Sam Worthington (Avatar , The Debt), δίπλα του την Elizabeth Banks (The Hunger Games , The Next Three Days) ενώ δεν γίνεται να μην προσέξει κανείς την παρουσία της Genesis Rodriguez.
Το Man on a Ledge είναι κλασική περίπτωση ταινίας που σου δημιουργεί προσδοκίες για κάτι καλό, τόσο με την πλοκή της όσο και με το trailer της, αλλά σε αφήνει στο τέλος χωρίς να έχει καταφέρει να τις εκπληρώσει. Στο σύνολό της η ταινία χαρακτηρίζεται από μετριότητα και αυτό, ειδικά στο είδος της αστυνομικής περιπέτειας, είναι απαγορευτικό.
Ξεκίνησε την καριέρα της κάπου στο 2007, όπου κυκλοφόρησε ένα single με τον τίτλο “Poison Prince” ενώ μετά από λίγο καιρό έρχεται η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, “This is The Life”, με την οποία έγινε γνωστή σε παγκόσμιο μουσικό επίπεδο και με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να παίζει από τότε 5 χρόνια συνεχώς στο ραδιόφωνο. Το 2010 έρχεται η σειρά του δεύτερου άλμπουμ της, “A Curious Thing”, το οποίο και αυτό είχε ανάλογη επιτυχία με το ντεμπούτο της. Ο λόγος για την Amy MacDonald που φέτος το καλοκαίρι κυκλοφορεί τον τρίτο της στούντιο δίσκο που τιτλοφορείται “Life in a Beautiful Light”.
Στο γνωστό στυλ που μας έχει συνηθίσει η Σκωτσέζα τραγουδοποιός από τους δύο προηγούμενους δίσκους, παρουσιάζεται και στον συγκεκριμένο. Δηλαδή ακουστική κιθάρα σε όλα τα κομμάτια, κρουστά που δίνουν τον όμορφο και δυναμικό ρυθμό και η εξαιρετική φωνή της 24χρονης. Το “4th of July” ανοίγει το άλμπουμ με γρήγορο τέμπο, όπως και το αμέσως επόμενο “Pride” που δίνει μια χορευτική διάθεση. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single του δίσκου, “Slow It Down”, το οποίο και αυτό με τη σειρά του κρατάει τον ανεβαστικό ρυθμό που ξεκίνησαν τα προηγούμενα τραγούδια. Όμορφη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το “Left That Body Long Ago” όπου είναι και η μοναδική μπαλάντα ανάμεσα στα 12 κομμάτια ενώ το ομώνυμο τραγούδι αποτελεί και αυτό μία από τις κορυφές του δίσκου, με τα πνευστά να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο αλλά και την όλη ομορφιά που γενικά λείπει από το σύνολο των τραγουδιών.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και 8 ακουστικές εκτελέσεις από τα τραγούδια που μόλις άκουσες. Μία καλή προσπάθεια, αν βέβαια σου έχει μείνει κάποιο κομμάτι στο μυαλό από πριν. Με το “Life in a Beautiful Light” η Amy MacDonald δεν κάνει το επόμενο βήμα. Εκείνο το βήμα που θα την ανέβαζε πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο ή σε επίπεδο σύνθεσης. Αν πιάσεις και τους τρεις δίσκους της και τους ακούσεις τον έναν μετά τον άλλον, ίσως πιστέψεις πως είναι ένας ενιαίος δίσκος. Δεν υπάρχει αυτή η διαφορά στα τραγούδια της που θα σε κάνει να την ακούσεις με μεγαλύτερη περιέργεια. Το φετινό άλμπουμ της, ωστόσο, ακούγεται με ευχαρίστηση αλλά μέχρι εκεί, δεν θα μείνει και στην ιστορία με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012.
Οι Hot Chip αποτελούν ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της ηλεκτρονικής, χορευτικής μουσικής αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Από το 2004 που σχηματίστηκαν έχουν κυκλοφορήσει πολλές επιτυχίες και με τους 4 δίσκους τους να έχουν καθιερωθεί στην ελίτ της dance μουσικής. Όμορφοι συνδυασμοί ποπ μελωδιών με το ηλεκτρονικό στοιχείο και το παραμορφωμένο συνθεσάϊζερ συνθέτουν το ανεβαστικό σκηνικό των Hot Chip. Η βρετανική μπάντα πραγματοποιεί την επιστροφή της φέτος με το πέμπτο της άλμπουμ, με τον τίτλο “In Our Heads”.
Με τον συγκεκριμένο τίτλο δίσκου, το 7μελές συγκρότημα μας προ(σ)καλεί να μπούμε στον κόσμο του ηλεκτρονικού και των beats και να ανακαλύψουμε τις μουσικές που μπορεί να κρύβουν στα κεφάλια τους οι 7 Βρετανοί. Το “How Do You Do”, στην αρχή του δίσκου, προμηνύει το τί πρόκειται να συναντήσουμε στην συνέχεια του άλμπουμ. Δηλαδή, μια πλήρως χορευτική δουλειά, γεμάτη beat-άκια και διαφορετικά είδη dance μουσικής πιάνοντας και μελωδίες δεκαετίας ’80. Καταπληκτικό σημείο αποτελεί το “Look At Where We Are” με το πιασάρικο ρεφρέν ενώ το, μέχρι στιγμής μοναδικό single “Night and Day”, παραπέμπει σε πιο «σκληροπυρηνικό» beat. Στη συνέχεια και προς το κλείσιμο του άλμπουμ το τέμπο χαλαρώνει κάπως με την χορευτική διάθεση, όμως, να μην λείπει.
Πλέον οι Hot Chip δεν πρέπει να έχουν καμία αμφιβολία για την διασημότητά τους. Και αυτό το γεγονός οφείλεται στο ότι κάθε δίσκος που κυκλοφορούν περιέχει και επιτυχίες που μένουν. Τώρα η electropop μουσική σκηνή δεν έχει παράπονο, έχει τους Hot Chip!
Ο 35χρονος Michael συμβιώνει με τον 10χρονο Wolfgang, τον οποίο έχει απαγάγει εδώ και πέντε μήνες. Ο λόγος της απαγωγής του παιδιού από τον άντρα είναι ότι ο τελευταίος είναι παιδόφιλος και κρατάει φυλακισμένο το μικρό παιδί στο υπόγειο του σπιτιού του για να του ικανοποιεί, όποτε εκείνος θέλει, τις σεξουαλικές του ορέξεις – ανωμαλίες. Ο μικρός Wolfgang δεν έχει επαφή με τον έξω κόσμο ενώ δέχεται πολλά περιοριστικά μέτρα, όπως να παρακολουθεί τηλεόραση για λίγη ώρα και γενικά είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τις εντολές του 35χρονου.
Το “Michael” είναι ένα αρκετά δραματικό θρίλερ και αυτό οφέιλεται στον πρωταγωνιστή Michael Fuith, ο οποίος φαίνεται ιδανικός για τον συγκεκριμένο ρόλο. Το θέμα που σε κάνει να συγχύζεσαι είναι η φυσιολογική συμπεριφορά και η μεγάλη ευγένεια που παρουσιάζει ο ρόλος του πρωταγωνιστή στις συναναστροφές του με τους γύρω ανθρώπους. Μέσα από τον αρκετά κοινωνικό Michael που διοργανώνει γιορτή με τους συναδέλφους του για την προαγωγή του και την όμορφη σχέση που διατηρεί με τον περίγυρό του στην γειτονιά, κρύβεται η μεγάλη προσπάθειά του να κρατήσει το μυστικό του όπου δεν είναι άλλο από την απαγωγη του Wolfgang και φυσικά την παιδοφιλία του.
Ο Markus Schleinzer, βοηθός του σκηνοθέτη Michael Haneke (The White Ribbon), σκηνοθετεί – για την πρώτη του ολοκληρωμένη ταινία – ένα εξαιρετικό δράμα, με όλα τα στοιχεία που χρειάζονται για να χαρακτηριστεί ένα δράμα-θρίλερ επιτυχημένο. Χωρίς πολλές υπερβολές και με μια σκηνοθεσία, της οποίας τα πλάνα θυμίζουν λίγο τον Γιώργο Λάνθιμο(Κυνόδοντας, Άλπεις), η ταινία σε κρατάει μέχρι το τέλος. Προσωπικά, πιστεύω πως το κλειδί της επιτυχίας του “Michael” έγκειται στο γεγονός πως ο πρωταγωνιστής έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αμφιταλαντεύεσαι μεταξύ της εκδίκησής του από την μία αλλά και να μην μπορείς να κρατήσεις μια σκληρή στάση απέναντί του από την άλλη.
Έρχονται από το San Diego για να ταρακουνήσουν για τα καλά τα νερά της indie μουσικής σκηνής. Μάλλον καλύτερα, τα έχουν ήδη ταρακουνήσει με τους δύο προηγούμενους δίσκους τους, με τον δεύτερο ειδικά το 2010 να τους εκτοξεύει στην κορυφή. Οι Crocodiles επιστρέφουν φέτος με το τρίτο τους άλμπουμ για να μας γεμίσουν με τις ψυχεδελικές τους μελωδίες και τις παραμορφωμένες κιθάρες τους, καθώς το “Endless Flowers” απο την αρχή μέχρι το τέλος του αποτελεί έναν δίσκο που παραπέμπει πλήρως σε δεκαετία ’60.
Αμέσως το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου σε βάζει στον κόσμο των Crocodiles με την πιασάρικη μελωδία του. Η «βρωμιά» στις κιθάρες είναι πορωτική, με τα κρουστά να ακολουθούν τον γρήγορο και όμορφο ρυθμό τη στιγμή που η παραμόρφωση περνάει από κόσκινο τα φωνητικά του Brandon Welchez. Το τέμπο παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Έτσι, δεν μπορείς να διακρίνεις κάποιο κομμάτι από τα 10, τα οποία όλα μαζί συνθέτουν μια πανδαισία από 60’s μουσικές. Από τον σύγχρονο κόσμο της indie μουσικής, θα τους έβαζα δίπλα στους Arctic Monkeys (Suck It and See) αλλά στο πιο παραμορφωμένο τους. Το ντουέτο των Αμερικάνων γνωρίζει να συνδυάζει τον pop κόσμο με την πιο noise αλλά απαλή rock.
Το “Endless Flowers” είναι από εκείνους τους δίσκους που τους ακούς για πολύ καιρό με ευχαρίστηση και πόρωση. Μπορεί να είναι της μόδας το «επιστροφή σε παλαιότερες δεκαετίες» με αρκετή «βρώμικη» κιθάρα, ωστόσο υπάρχουν συγκροτήματα που αυτό το κάνουν με εξαιρετικό τρόπο. Ένα από αυτά είναι οι Crocodiles, οι οποίοι έχουν αφήσει πλέον για τα καλά το στίγμα τους στο συγκεκριμένο είδος μουσικής.
Ο Matt Weston είναι ένας πράκτορας της CIA που θέλει να αποδείξει πως αξίζει κάτι καλύτερο από την τωρινή του θέση, δηλαδή φύλακας σε ένα μυστικό φυλάκιο στο Cape Town της Ν. Αφρικής. Η ευκαιρία θα του δοθεί όταν ξαφνικά θα του φέρουν στο φυλάκιο τον διαβόητο Tobin Frost, έναν αποστάτη πράκτορα που τώρα πια πουλάει κρατικά μυστικά σε όποιον δώσει την μεγαλύτερη τιμή. Ο Matt και ο Tobin, αν και φαινομενικά εντελώς διαφορετικοί, θα πρέπει αναγκαστικά να συνεργαστούν καθώς το κρησφύγετο θα δεχθεί σφοδρή επίθεση χωρίς να ξέρουν από ποιους.
Το σενάριο της ταινίας αναπόφευκτα θυμίζει άλλες δουλειές, καθώς η ιστορία δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη. Ο σκηνοθέτης της όμως Daniel Espinosa, μας θυμίζει με τα πλάνα του και την τριλογία του Bourne, με την γρήγορη κοντινή κάμερα και της μάχες σώμα με σώμα. Η δράση είναι αμείωτη στην διάρκεια της ταινίας καθώς οι ήρωες τρέχουν συνεχώς να ξεφύγουν από τους διώκτες τους, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας από τον Oliver Wood, ο οποίος έχει δουλέψει και στην τριλογία του Bourne. Φυσικά, όλη η ταινία γυρίζει γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές της και από αυτό κερδίζει πολλούς πόντους. Ο Ryan Reynolds (Buried) υποδύεται πολύ καλά τον πρωτάρη αλλά με όρεξη να ανέβει σε ανώτερα κλιμάκια, πράκτορα Matt Weston ενώ, στον ρόλο του Tobin Frost βλέπουμε τον μοναδικό Denzel Washington (American Gangster, The Book of Eli), ο οποίος για ακόμη μια φορά επιλέγει ποιο action μονοπάτια από αυτά που χαρακτήρισαν την καριέρα του τα προηγούμενα χρόνια.
Το Safe House, αν και αρχικά το μόνο ενδιαφέρον που παρουσιάζει είναι το όνομα του Denzel Washington, τελικά πρόκειται για μια πολύ καλή περιπέτεια καταδίωξης, με πολλές και δυνατές σκηνές δράσης. Χωρίς να κουράσει λεπτό στην διάρκειά της, τον σκοπό της, δηλαδή την διασκέδαση του θεατή, τον πετυχαίνει εύκολα.
