Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Από τους πιο αγαπημένους ξένους καλλιτέχνες στην Ελλάδα είναι ο Goran Bregovic. Ο καλλιτέχνης από το Σαράγεβο έχει τεράτια επιτυχία στην χώρα μας και γι’ αυτό το λόγο έχει βρεθεί αρκετές φορές για συναυλίες, με την τελευταία φορά να ήταν τον περασμένο Ιούνιο. Ο τρόπος σκέψης, η κοσμοθεωρία, οι μουσικές είναι κάποιοι από τους λόγους που ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με τους ήχους τους Bregovic. Η balkan αποτελεί μια πολυλατρεμένεη μουσική για τους μουσικόφιλους Έλληνες, όπως και γενικά για ολόκληρα τα Βαλκάνια. Ο συμπαθέστατος Goran Bregovic δυανύει την έκτη δεκαετία της ζωής του συνεχίζοντας να κυκλοφορεί δίσκους και εμείς να έχουμε χάσει το μέτρημα πλέον.
Από το 1977, που έγινε η δισκογραφική αρχή, ο Βόσνιος συνθέτει μουσική για ταινίες, συνήθως Ευρωπαίων σκηνοθετών όπως ο Emir Kusturica. Το τελευταίο του πόνημα ήταν το 2009 και το καταπληκτικό “Alkohol”, το οποίο συνεχίζει ακόμα να ηχεί στα αυτιά μου. Φέτος είναι η στιγμή για τον καινούριο δίσκο του, με τον τίτλο “Champagne For Gypsies”. Όπως συμβαίνει σε κάθε άλμπουμ του, και εδώ ο Bregovic παρουσιάζει ιστορίες από την ζωή των Τσιγγάνων. Συνεργάζεται με πολλούς Τσιγγάνους από διαφορετικές χώρες, όπως οι Gipsy Kings από την Γαλλία, με μέλη των Gogol Bordello, άλλους από Αμερική, Βραζιλία, Ιρλανδία και όπως πάντα τον ακολουθεί η μπάντα του, η «Ορχήστρα για Γάμους και Κηδείες». Η μουσική του φυσικά δεν διαφέρει σε αυτό τον δίσκο. Τρομπέτες, κλαρινέτο, τρομπόνια, κιθάρες, μπάσο και κρουστά αναμειγνύονται σχηματίζοντας ένα μουσικό κύμα εντελώς πορωτικό. Οι ήχοι του Bregovic ποτέ δεν μας άφηναν αδιάφορο, οπότε και αυτό το άλμπουμ θα σε κάνει να χορέψεις.
Η balkan μουσική είναι από τις μουσικές που έχει την περισσότερη ανεβαστική διάθεση. Ιδιαίτερα ο Goran Bregovic είναι από τους καλύτερους στο είδος του ηχογραφώντας μελωδίες ρυθμικές και άκρως χορευτικές. Έτσι και το “Champagne For Gypsies” ενδείκνυται για φουλ ένταση και ξεσηκωμό. Δύσκολα θα βρεις τραγούδια που κάνουν την διαφορά μέσα από το άλμπουμ, ωστόσο το συνολικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.
Ακορντεόν, μελόντικα, μπαλαλάϊκα και πάνω από 20 διαφορετικά μουσικά όργανα μπλέκονται, αναμιγνύονται και στο τέλος δημιουργούν μια τρελή πανδαισία μελωδιων, μελωδίες επηρεασμένες από τον Bregovic και τα Βαλκάνια. Κι όμως, αυτά τα τραγούδια δεν προέρχονται από κάποια νοτιοκεντρική χώρα της Ευρώπης, αλλά από την Σκανδιναβία. Συγκεκριμένα, οι Katzenjammer έρχονται από τη Νορβηγία και είναι 4 κοπέλες που ενώνουν την βαλκανική μουσική με ποπ και ροκ πινελιές, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η πρώτη αίσθηση που προκλήθηκε από την γυναικεία μπάντα σημειώνεται, 3 χρόνια μετά την σχημάτιση του γκρουπ, στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο τους “Le Pop” ενώ πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν και την δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο “ A Kiss Before You Go ”.
Αν και Νορβηγίδες ο στίχος είναι αγγλικός, πράγμα που φυσικά κάνει πιο προσιτά τα κομμάτια τους. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου κάνει την μικρή εισαγωγή του 1,5 λεπτού και σε συνδυασμό με το δεύτερο τραγούδι, “I Will Dance (When I Walk Away)”, μας βάζει αμέσως στον γεμάτο τρέλα και χορευτικό κόσμο των τεσσάρων γυναικών. Η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη με το “Land of Confusion” να αποτελεί ίσως το πιο εξωστρεφές κομμάτι του άλμπουμ, καθώς αμέσως μετά το τέμπο πέφτει για λίγο με το μπαλαντοειδές “Lady Merlene”. Και έρχεται η κορυφαία στιγμή του δίσκου που ονομάζεται “Rock – Paper Scissors”. Ένα εξ ολοκλήρου χορευτικό τραγούδι που σε προσελκύει αμέσως και με το οποίο δεν γίνεται να μην κουνήσεις ρυθμικά το σώμα σου στο τέμπο που κανονίζει.
Μετά το ηρεμιστικό του “Soviet Trumpeter” έρχεται το πολύ γρήγορο “Loathsome M” να μας απογειώσει με τα δυνατά κρουστά και τα πολυπληθή φωνητικά να μπλέκονται δημιουργώντας μια τρομακτικά όμορφη πανδαισία. Στο ίδιο, περίπου, μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Shepherd’s Song” με τα πλήκτρα να παίρνουν και να δίνουν και η κιθάρα να έχει πάρει φωτιά από το γρήγορο τέμπο. Προς το κλείσιμο του δίσκου συναντάμε το “Gypsey Flee” που ακούγοντάς το καταλαβαίνεις ότι δημιουργήθηκε κάπου στο δρόμο από Νορβηγία για Βαλκάνια, ενώ το “God’s Great Dust Storm” κλείνει τον κύκλο των 12 κομματιών με ένα πιο χαλαρό τρόπο, δίνοντάς μας ραντεβού για την επόμενη – και επομένως τρομερή – δισκογραφική δουλειά της Νορβηγικής μπάντας.
Οι Anne Bergheim, Marianne Sveen, Solveig Heilo και Turid Jorgensen αν συνεχίσουν με αυτό τον όμορφο μουσικό τρόπο θα γίνουν θαυμαστές σε παγκόσμιο επίπεδο (αν δεν έχει συμβεί δηλαδή μέχρι στιγμής). Η μουσική τους εκπλήσσει με τις δυνατές και χορευτικές μελωδίες, με τα γλυκά από τη μία και άγρια από την άλλη φωνητικά και γενικά με αυτή την τρελή πανδαισία που δημιουργούν. Ξεκάθαρο πως το μέλλον ανήκει στις Katzenjammer, τις οποίες θα απολαύσουμε και ζωντανά φέτος στο Ejekt Festival μαζί με τους Kasabian.
Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του “TheFlyingClubCup”, οι Beirut επιστρέφουν με το τρίτο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “TheRipTide”. Ένα “TheFlyingClubCup” που έκανε το συγκρότημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες γνωστό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι Beirutχαρακτηρίζονται για την πολυπολιτισμικότητα στη μουσική τους και ιδιαίτερα για τα πνευστά τους. Έτσι, ο τρίτος δίσκος, όπου αν και αναμενόταν με ανυπομονεσία από τους φαν της μπάντας, ήρθε εντελώς ξαφνικά στα μέσα του καλοκαιριού.
Το “TheRipTide” δεν ξεφεύγει πολύ από το μουσικό φάσμα που μας είχε συνηθίσει το 6μελές γκρουπ. Τα 9 τραγούδια του δίσκου δένουν όμορφα μεταξύ τους, ωστόσο δεν σε κουράζουν, αφού η συνολική διάρκεια είναι μονάχα μισή ώρα. Για τη συγκεκριμένη μουσική, τέτοια διάρκεια δεν είναι άσχημη διότι υπάρχει ο κίνδυνος κούρασης και βαρεμάρας. Πρέπει να είσαι μεγάλος φαν της Balkanκαι folkμουσικής για να μην κουραστείς να ακούς συνεχώς ένα χαλαρό τέμπο, όπως και αυτό που παρουσιάζουν οι Beirut.
Ελάχιστα κομμάτια σου μένουν, με τα υπόλοιπα να υποστηρίζουν τον δίσκο μεν, αλλά να μην μπορούν να ξεχωρίσουν δε. Πρώτη στάση στο άλμπουμ είναι το “EastHarlem”, ένα όμορφο κομμάτι το οποίο, φυσικά, απογειώνεται με την απαλή φωνή του ZachCondon. Στη συνέχεια, ακούμε το “Goshen”, όπου ξεκινάει ήρεμα και συνεχίζει με το όμορφο τέμπο που δίνουν τα κρουστά. Ίσως, το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι, που ειναι και το μεγαλύτερης διάρκειας. Συνεχείς εναλλαγές με τα πνευστά να μπαίνουν, να βγαίνουν και να ξαναμπαίνουν, ενώ τα κρουστά κράτανε τον όμορφο ρυθμό που είχαν από το “EastHarlem”. Το “Vagabond” είναι το πιο ευχάριστο τραγούδι και είναι ένα από τα λίγα κομμάτια που ξεχωρίζουν.
Οι Beirutειναι παντός καιρού. Τους ακούς μες στο κατακαλόκαιρο και τη ζέστη. Τους ακούς, όμως, και τον χειμώνα, με τη μουσική τους να σε παρασέρνει. Το “TheRipTide” δεν είναι ο δίσκος που θα μείνει στην ιστορία της μουσικής για το 2011, ωστόσο δεν είναι κακός. Είναι ένα ευχάριστο μισάωρο όμορφης και ατμοσφαιρικής μουσικής. Και μελωδίες σαν αυτές των Beirutδεν βρίσκουμε συνέχεια.
