Στάθης Δρογώσης - Η αγάπη στο τέλος

Ο τρίτος κατά σειρά προσωπικός δίσκος του Στάθη Δρογώση, μετά από τα πολύ επιτυχημένα "Ο χειμώνας δεν θα 'ρθει" (2005) και "Άλλη γη"(2006). Ο γεννημένος στην Αθήνα Δρογώσης αποτέλεσε και μέλος του συγκροτήματος "Τα φώτα που σβήνουν", κυκλοφορώντας δύο δίσκους. Μετά την διάλυση του γκρουπ, ο ίδιος επικεντρώθηκε στην ενορχήστρωση τραγουδιών. Από τις σημαντικότερες δουλειές του είναι η ενορχήστρωση στα "Λυρικά" και στο "Ο ήλιος και ο χρόνος" του Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης, έχει γράψει μουσική για διάφορες θεατρικές παραστάσεις, όπως το "Show business" της Βίλης Σωτηροπούλου και το "ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ ΔΙΔΟΝΤΙΚΟΥΣ" της ομάδας ex animo. Ο Στάθης Δρογώσης έχει συνεργαστεί πάνω στη σκηνή με πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες, αλλά και σε ενορχηστρώσεις δίσκων. Πορτοκάλογλου, Ζακ Σταφάνου, Φάμελλος, Ζιώγαλς, Καζούλης, Δημητριάδης, Πυροβολάκης, Μπάμπαλη, Λειβαδάς είναι μερικά από τα ονόματα με τα οποία έχει συνεργαστεί.
Το "Η αγάπη στο τέλος" αποτελεί έναν αρκετά καλό δίσκο. Κυριαρχεί η ηλεκτρική κιθάρα και γενικά ο δυνατός ήχος. Σε αυτό βοήθησαν και το συγκρότημα "Δραμαμίνη" και ο Μύρωνας Στρατής, οι οποίοι μαζί με τον Δρογώση ενορχήστρωσαν τον δίσκο. Σήμα κατατεθέν είναι το πάθος που εξωτερικεύει στην ερμηνεία των τραγουδιών του και ο τρόπος που τα τραγουδάει. Ένας δίσκος ο οποίος αποτελεί εξαιρετική δουλειά με έμπνευση.

Read More

Μωβάστρο

Οι Μωβάστρο σχηματίστηκαν το 2003 στην πόλη της Καβάλας. Αρχικά, αποτελούνταν από τους Σείρο Σαββαίδη στη κιθάρα και τα φωνητικά και Στράτο Πατλαμάζογλου στα τύμπανα. Μετά από δύο χρόνια το γκρουπ πήρε την τελική του μορφή, αφού προστέθηκε ο Κώστας Ζαροδήμος στο μπάσο. Το 2006 ήρθε ο πρώτος δίσκος με τίτλο "Ανακυκλοθυμία", ο οποίος διανέμεται δωρεάν από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος. Ως πρώτο βήμα στη δισκογραφία, οι Μωβάστρο δεν τα πήγαν και άσχημα. Ίσως, είναι λίγο πρόχειρο, δηλαδή θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη απόδοση των τραγουδιών. Αργότερα, η μπάντα συνεργάζεται με τον ποιητή Αθανάσιο Κούρτη και δίνει μελωδία στα ποιήματά του. Απόρροια της συνεργασίας είναι ο δίσκος με τίτλο "Οι Στάλες της Βροχής Χαράζουν Στίχους στο Τζάμι", που κυκλοφορεί το 2006. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορούν το "Pub Corral Μέρος Α' ". Πολύ καλός δίσκος με ήχο περισσότερο σκληρό. Ακούγοντας το cd, για το μόνο σίγουρος που είσαι είναι ότι οι Μωβάστρο έχουν ακόμα πολλά να προσφέρουν στο ελληνικό ροκ.

Read More

Placebo - Battle For The Sun

Aρχές καλοκαιριού και το βρετανικό συγκρότημα κυκλοφορεί τον 6ο του δίσκο με τον τίτλο "Battle For The Sun". Οι Placebo επιστρέφουν με τον ίδιο ήχο, ωστόσο πολύ πιο δυνατό. Στα τραγούδια κυριαρχεί η παραμόρφωση κιθάρας που μας στέλνει προς την grunge. Ο νέος ντράμμερ της μπάντας Steve Forrest μας δίνει μια γεύση από τις χάρες του και αυτό φαίνεται αρκετά στο "Battle For The Sun" και στο "Devil In The Details". Δυνατό σημείο του άλμπουμ (όπως και των προηγούμενων) αποτελεί η φωνή του Brian Molko. Δίνει χαρακτηριστικό συναίσθημα σε κάθε κομμάτι του δίσκου, ενώ ταυτόχρονα παραθέτει τις φωνητικές του δυνατότητες σε μελωδικότητα και δυνατό ροκ. Ωστόσο, οι Placebo δεν ξεφεύγουν από τον μουσικό τους δρόμο, πράγμα που έχει κάνει πολλούς οπαδούς τους να μην τους ακολουθούν πλέον. Στην πρώτη ακρόασή του, το "Battle For The Sun" με παραξένεψε, ωστόσο μετά την τρίτη κατάλαβα γιατί ακόμα συμπαθώ τους Placebo. Ο δίσκος κυκλοφορεί και με DVD, στο οποίο υπάρχουν οι εκτελέσεις διάφορων τραγουδιών από τη συναυλία του συγκροτήματος στο Angor Wat και το making of του "Battle For The Sun". Τέλος, οι Placebo θα εμφανιστούν ζωντανά στην Αθήνα, στα πλαίσια του Rockwave Festival στις 27 Ιουνίου.
Το tracklist του "Battle For The Sun" :
Kitty Litter
Ashtray Heart
Battle For The Sun
For What It’s Worth
Devil In The Details
Bright Lights
Speak In Tongues
The Never-Ending Why
Julien
Happy You're Gone
Breathe Underwater
Come Undone
Kings Of Medicin

Read More

Τhe Last Drive - Heavy Liquid

Μετά από 15 χρόνια(!!!) η μπάντα από τους Αμπελόκηπους επιστρέφει στο μουσικό προσκήνιο. Δεν μιλάμε για κάποιο άλλο συγκρότημα αλλά για τους The Last Drive, το συγκρότημα - θεσμός στην ελληνική ροκ σκηνή. Η μουσική επιστροφή τους έχει τον τίτλο "Heavy Liquid" και δεν πραγματοποιήθηκε για τα χρήματα, αλλά επειδή οι ίδιοι οι The Last Drive έχουν ακόμα να προσφέρουν πολλά. Η παρέα των Αλέξη Καλοφωλιά, Γιώργο Καρανικόλα, Χρήστο Μιχαλάτο, Θάνο Αμοργινό, Πάνο Κασιάρη και Νίκο Καπετανόπουλο αφήνουν πίσω τους garage ήχους και ροκάρουν λίγο περισσότερο, δίνοντας μεγαλύτερο τόνο στο rock 'n' roll. Το θωρηβώδες "Heavy Liquid" σε ξεσηκώνει τόσο, που θες να το ακούς συνέχεια. Το ίδιο και στις συναυλίες τους, τόσο ξεσηκωτικοί και πορωτικοί... Ο δίσκος κυκλοφορεί από την Crasher Records, η οποία έχει δημιουργηθεί από το ίδιο το γκρουπ. Το Σεπτέμβριο θα κυκλοφορήσει και σε βινύλιο.

To tracklist του "Heavy Liquid" :
A Glass of Broken Dreams

Get off my World

Hang the Bone

Magdalene

Headlong to the Edge

Pantherman

Maureen

Mountains

Hole in the Wall (Werewolf)

Jack of the Highway

Goldfish
Alabama

Read More

The Hunt For Gollum

Για το έργο του JRR Tolkien ότι και να πει κανείς είναι πολύ λίγο. Προσωπικά πιστεύω πως ακόμα και τώρα 35 χρόνια μετά τον θάνατο αυτού του μεγάλου συγγραφέα το έργο του δεν έχει πάρει την αναγνώριση που του αξίζει αλλά μακάρι αυτό να αλλάξει κάποια στιγμή στο μέλλον.
Μπορεί η δουλειά αυτού του ανθρώπου να κίνησε τον Peter Jackson να γυρίσει μια από τις καλύτερες και πιο δαπανηρές τριλογίες στην ιστορία του κινηματογράφου, αλλά απ' ότι φαίνεται υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που με πολύ λιγότερους πόρους αλλά τον ίδιο θαυμασμό για την μυθολογία της Μέσης Γης προσπαθούν να αποδώσουν στην (όχι μεγάλη) οθόνη τις ιστορίες του Tolkien.

Μια ομάδα από τέτοιους ανθρώπους γυρίσανε το The Hunt For Gollum, μια 40λεπτη ερασιτεχνική ταινία που εξιστορεί τι έγινε από την στιγμή που ο Gandalf κατάλαβε πως το δαχτυλίδι του φίλου του Bilbo Baggins είναι αυτό που ψάχνει και ο Sauron. Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε από τον Chris Bouchard που σκηνοθέτησε αλλά και έγραψε το σενάριο της ταινίας βασισμένος στα βιβλία του Tolkien. Τα γυρίσματα έγιναν στην Ουαλία και όλη η παραγωγή κόστισε μόλις 3.000 λίρες ενώ μπορεί ο καθένας να την δει από το site www.thehuntforgollum.com εντελώς δωρεάν.

Η ταινία δεν παύει φυσικά να είναι ερασιτεχνική και αυτοί που θα ψάξουνε αν τα κουστούμια των Όρκ μιάζουνε με αυτά της υπερπαραγωγής του Peter Jackson φυσικά θα απογοητευτούν, αλλά κάποιος που θα δει την ταινία χωρίς τέτοιους περιορισμούς θα ενθουσιαστεί από το αποτέλεσμα.

Read More

Valkyrie

Τα ιστορικά έργα που διαπραγματεύονται ευρέως γνωστά γεγονότα έχουν ένα τεράστιο μειονέκτημα, δεν μπορούν να δημιουργήσουν σασπένς και αγωνία στον θεατή για το τέλος γιατί πολύ απλά…. το ξέρει!
Έτσι και στο Valkyrie, δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που να αναρωτήθηκε κατά την διάρκεια της ταινίας αν τελικά ο Tom Cruise θα καταφέρει να δολοφονήσει τον Χίτλερ.
Το καλό με αυτό το έργο είναι πως προσπάθησε να βασιστεί πάνω στην ψυχοσύνθεση και τους χαρακτήρες όλων των Γερμανών καθώς και την στάση που κρατάγανε αυτοί απέναντι στον Χίτλερ.
Η ταινία προσπαθεί να δείξει πως υπήρχε και μια μερίδα του κόσμου που ήταν αντίθετη στις ιδέες και πάνω απ' όλα τις πράξεις του Χίτλερ και μάλιστα κάποιοι από αυτούς ήταν ανώτεροι αξιωματικοί και προσπάθησαν να κάνουν κάτι για να μην καταστραφεί η Γερμανία από τις πράξεις του Αδόλφου. Αρκετοί ήταν και αυτοί που στην αρχή ακολουθούσανε τον Χίτλερ τυφλά στην συνέχεια με αυτά που είδαν αρχίσανε να έχουν τις αμφιβολίες τους για τα έργα του αλλά φοβόντουσαν να κάνουν το οτιδήποτε και απλά κάνανε τα στραβά μάτια σε ότι δεν τους άρεσε.

Η άκρως επιτυχημένη πλευρά της ταινίας είναι το casting αφού πέρα από τον πρωταγωνιστή Tom Cruise που ερμηνεύει πολύ καλά τον ρόλο του, πολλά γνωστά ονόματα τον πλαισιώνουν και αναπτύσσουν τους δεύτερους χαρακτήρες αφού και ο σκοπός ήταν να δείξουν πως υπήρξε μια γενική αντίθεση στον Χίτλερ και όχι μόνο από ένα άτομο. Κορυφαίος στον ρόλο του στρατηγού Friedrich Olbricht ο Bill Nighy που βοήθησε να ενορχηστρωθεί η όλη επιχείρηση.

Η ταινία είναι γυρισμένη με χολιγουντιανά πρότυπα και έτσι πρέπει να την δει κανείς. Σίγουρα αν οι Γερμανοί μιλούσανε γερμανικά και η περεταίρω ανάπτυξη των χαρακτήρων είχε πιο σημαντικό ρόλο από την δράση στο έργο τότε θα είχαμε ένα πολύ καλύτερο έργο αλλά ακόμα και έτσι όπως είναι κανένας δεν θα παραπονεθεί, αν δεν έχει υπερβολικές προσδοκίες.

Read More

Magic De Spell - Ok πατέρα

Σε λίγο καιρό οι Magic De Spell φτάνουν τις 3 δεκαετίες στο μουσικό ελληνικό στερέωμα και δικαίως αποτελούν ένα από τα καλύτερα ροκ σχήματα όλων των εποχών στην Ελλάδα. Φέτος, έκαναν την μεγάλη επιστροφή μετά το 2005 και τον τελευταίο τους δίσκο "Ο Τελευταίος Επιζών". Όλα αυτά τα χρόνια μας προσφέρουν μεγάλες επιτυχίες και αυτό το αποδεικνύουν και με την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο "Οκ πατέρα". Οι Magic De Spell ξέρουν πολύ καλά πως να εξωτερικεύσουν αυτά που αισθάνονται και ταυτόχρονα να πορώνουν όλους εμάς που τους ακούμε.Σε αυτό το άλμπουμ το συγκρότημα μελοποίησε δύο ποιήματα, το "Στη ζώνη του πυρός" της Ελευθερίας Αναγνωστάκη και "Τα χελιδόνια πενθούν στην αγκαλιά σου" του Πάμπου Φιλίππου. Υπάρχει, επίσης, και η διασκευή του "Κυρ- Παντελή" του Πάνου Τζαβέλα. Απρόσμενη συνεργασία στον δίσκο αποτελεί αναμφισβήτητα αυτή με την Στέλλα Κονιτοπούλου στη ροκ διασκευή του νησιώτικου "Το δύο", ενώ στο cd προστίθεται και σαν bonus track η μεγάλη επιτυχία από τον δίσκο του 1993 "Διακοπές στο Sarajevo", το αντιπολεμικό "Sarajevo (Φώναξε)". Το cd είναι αυθεντικό ελληνικό ροκ με ωραίους στίχους. Από την άλλη, δεν αποτελεί το άλμπουμ - έκπληξη από τους Magic De Spell. Ωστόσο, το "Οκ πατέρα" παίρνει μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του ελληνικού ροκ των τελευταίων 2 χρόνων.
To Track List του "Οκ πατέρα" :
"Χαμένο αστέρι"
"Στη ζώνη του πυρός"
"Τα χελιδόνια πενθούν στην αγκαλιά σου"
"Ο κλόουν"
"The trap ... η παγίδα"
"Μαύρη γάτα"
"Ένα λουλούδι"
"DOG-GOD"
"Κυρ-Παντελής"
"Ok πατέρα..."
Bonus tracks :
"Sarajevo"
"Το δύο (δεν μπορεί ποτέ να γίνει ένα)" (συμμετέχει η Στέλλα Κονιτοπούλου)

Read More

PJ Harvey - A Woman A Man Walked By

H Αγγλίδα Polly Jean Harvey αναμφισβήτητα ανήκει στις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μέχρι τώρα προσφέρει τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή και συνεργασίες με καλλιτέχνες, όπως οι Nick Cave, Josh Homme, Marianne Faithfull. Το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ της με τίτλο "A Woman A Man Walked By". Η PJ επέστρεψε στον παλιό, θορυβώδη ήχο της μετά την <<παρένθεσή>> της με τον δίσκο "White Chalk", o οποίος περιελάμβανε κομμάτια με κύριο όργανο το πιάνο. Με την καινούρια δισκογραφική της δουλειά, μας υπενθύμισε πως δεν έχει ξεχάσει τι θα πει ροκ. Τα κομμάτια του δίσκου, εκτός από τον κυρίαρχο τόνο της ηλεκτρικής κιθάρας, εμπεριέχουν και στοιχεία folk. Η Βρετανίδα μουσικός - στιχουργός - ερμηνεύτρια δεν ξεφεύγει από τα μουσικά μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή διατηρεί τον σκληρό ήχο αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και ήρεμα κομμάτια.
To άλμπουμ ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο, ο οποίος ονομάζεται "Black Hearted Love". Το τραγούδι αποτελεί αν όχι το ομορφότερο, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του δίσκου. Επίσης, το "Chair" μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια των <<επιτυχιών>> του άλμπουμ. Από την άλλη, τραγούδια, όπως το April και το Pointless μόνο μια φορά μπορεί να αντέξει κάποιος να τα ακούσει. Η PJ επιδυκνύει το μουσικό της χάρισμα και μας θυμίζει το αριστουργηματικό "Τo Bring You Μy Love" του 1995, που μέχρι και σήμερα ακούγονται τα τραγούδια του και ανήκει στους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90. Το "A Woman A Man Walked By" αποτελεί ένα από τους καλούς (τουλάχιστον) δίσκους της χρονιάς, όχι όμως ότι είναι και αυτό που περίμεναν οι φαν της Polly Jean Harvey.

Read More

Depeche Mode - Sounds of the Universe

Εμφανώς με περισσότερα ροκ στοιχεία στα τραγούδια τους, οι Depeche Mode επιστρέφουν μετά το 2005 και τον δίσκο "Playing the Angel". Οι Dave Gahan, Martin Gore και Andrew Fletcher συνεχίζουν να πειραματίζονται πάνω στη ηλεκτρονική μουσική και να συνδυάζουν ροκ-ποπ-electro καταστάσεις. Το "Sounds of the Universe" αποδεικνύει πως το συγκρότημα από το Έσσεξ δεν έχασε τη μουσική του φαντασία, ωστόσο δεν είναι πλέον σε θέση να εκπλήξει και τον πιο φανατικό οπαδό του. Ο δίσκος αυτός είναι ο 12ος για τους Depeche και κάθε φαν του γκρουπ θα κάτσει να τον ακούσει με ευχαρίστηση. Δεν μπορεί να συγκριθεί με το αριστουργηματικό Violator του 1990, όπως και κανένας άλλος δίσκος δεν μπορεί. Ο ήχος του άλμπουμ είναι σκοτεινά ατμοσφαιρικός και πολλές φορές σκληρός, μπορεί, βέβαια, να θεωρηθεί ξεπερασμένος για την εποχή.
Αυτό όμως δεν μας πειράζει γιατί η ταυτότητα του συγκροτήματος έχει οριστεί εδώ και δεκαετίες. Το "Sounds of the Universe" ακούστηκε το 2009 αλλά το 2010 δεν θα το θυμόμαστε καν. Ίσως αποτελέσει την αρχή της παρακμής των DM γιατί πολλές φορές μαζί με την ηλικία γερνάει και η μουσική. Ωστόσο, μας χαροποιεί η επιστροφή των Depeche Mode (και φυσικά όχι η συναυλία τους που ακυρώθηκε τελευταία στιγμή) γιατί η παρουσία μιας μπάντας στο προσκήνιο για 3 δεκαετίες είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Το tracklist του "Sounds of the Universe":
"In Chains"
"Hole to Feed"
"Wrong"
"Fragile Tension"
"Little Soul"
"In Sympathy"
"Peace"
"Come Back"
"Spacewalker"
"Perfect"
"Miles Away/The Truth Is"
"Jezebel"
"Corrupt"

Read More

Tim "Ripper" Owens - Play My Game

Πρώτα προσπάθησε να γεμίσει το κενό μιας μορφής του Heavy Metal ήχου, του Rob Halford στους Judas Priest. Μετά προσπάθησε να αντικαταστήσει τον Jon Schaffer στους θρυλικούς Iced Earth. Δυστυχώς ή ευτυχώς και στις δύο περιπτώσεις επιβεβαιώθηκε η γνωστή ρήση πως ο παλιός είναι αλλιώς...

Aπότι φαίνεται έμαθε το μάθημα του ο Tim "Ripper" Owens και μετά από τα δύο μεγάλα γκρουπ που προσπάθησε να ενταχθεί χωρίς να τα καταφέρει ξεκινά την solo καριέρα του με τον νέο του δίσκο Play My Game. Ο Tim Ripper μάζεψε μια ομάδα από ταλαντούχους και καταξιωμένους μουσικούς όπως ο Doug Aldrich των Whitesnake και ο Vinny Appice των Black Sabbath/Heaven and Hell και έβγαλε τον πρώτο του δίσκο. Ο ήχος είναι καθαρό heavy metal και χαρακτηρίζετε από τα καταπληκτικά και, ελαφρώς υποτιμημένα από τις λάθος επιλογές του τα προηγούμενα χρόνια, φωνητικά του Tim Ripper ενώ έχει και κάποια πολλοί ωραία riffs. Ίσως το μόνο κακό είναι ότι όλα τα κομμάτια κυμαίνονται σε περίπου ίδιο επίπεδο και δεν ξεχωρίζει κανένα ιδιαίτερα. Με τόσα χρόνια εμπειρίας που έχει ο Ripper δεν ξέρω πόσο αυστηρά πρέπει να τον κρίνουμε αλλά εγώ πάντως έμεινα αρκετά ικανοποιημένος και περιμένω τις επόμενες δουλειές του.
Track Listing
02. Believe
03. The Cover Up
04. Pick Yourself Up
05. It Is Me
06. No Good Goodbyes
07. The World is Blind
08. To Live Again
09. The Light
10. Play My Game
11. Death Race
12. The Shadows Are Alive

Read More

Angels and Demons : Οι Πεφωτισμένοι

Το Illuminati ή αλλιώς Angels and Demons είναι ένα βιβλίο από τον γνωστό συγγραφέα του Κώδικα DaVinci, Dan Brown. Μπορεί να μην έχει κάνει το ίδιο χαμό σαν βιβλίο με τον Κώδικα, παρότι κυκλοφόρησε πρώτο(στην ταινία το παρουσιάζουν σαν sequel), αλλά κατά τη δική μου γνώμη είναι πολύ καλύτερο βιβλίο από αυτό.
Η ταινία πίστευα ότι θα ήταν πολύ καλή και είχα μεγάλες προσδοκίες πριν πάω να την δω. Το καλό, μέχρι να μπω στη αίθουσα, ήταν πως δεν θυμόμουν τίποτα από το βιβλίο παρά μόνο το τέλος του. Περιέργως μέσα στα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας θυμήθηκα απέξω όλο το βιβλίο...

Αυτό δεν με δυσκόλεψε να ευχαριστηθώ την ταινία στην συνέχεια αν και τελικά αποδείχθηκε κατώτερη των προσδοκιών μου. Σίγουρα τα λάθη που γίνανε στον Κώδικα διορθωθήκανε αλλά η ταινία δεν καταφέρνει ούτε κατά διάνυα να μεταφέρει την δράση και την αγωνία που έχει το βιβλίο. Όλο το έργο είναι μια ασταμάτητη σκηνή δράσης που δεν σταματάει σχεδόν καθόλου ενώ περίεργες και βαρύγδουπες λέξεις σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον συνέχεια με τις επεξηγήσεις για τους διάφορους "περίεργους" όρους να "αναλύονται" έξυπνα ώστε να είναι εύκολη η παρακολούθησή τους. Η ροή του έργου είναι πολύ γρήγορη με αποτέλεσμα να μην σε κάνει να βαρεθείς ούτε για δευτερόλεπτο αλλά παράλληλα να καταστρέφει το μυστήριο της "εύρεσης του μονοπατιού" και του λυσίματος των γρίφων, αφού αυτά περνάνε πολύ γρήγορα και απλοποιημένα.
Ο Tom Hanks ενσαρκώνει για δεύτερη φορά τον επιστήμονα Robert Langdon με σχετική επιτυχία ενώ η Vittoria Vetra, φυσικό/βιολόγο που δημιούργησε την αντιύλη στο CERN και βοηθάει τον Robert στο κυνήγι του κλεμμένου φιαλιδίου είναι η Ayelet Zurer. Οι υπόλοιποι ρόλοι δεν αφήνουν κάποια αίσθηση, καλή ή κακή αφού το έργο επικεντρώνεται σε αυτούς τους δύο, ίσως και στον πάτερ Patrick McKenna(Ewan McGregor) που έχει όμως και μια από τις πιο άξιες συζήτησης (όχι καλής) σκηνής στην ταινία.

Σκηνοθετικά η ταινία έχει να δώσει τις πολλές σκηνές μνημείων και αρχιτεκτονημάτων, πολλά εκ των οποίων όμως δεν είναι αληθινά αφού το Βατικανό δεν επέτρεψε στην ταινία να γυρίσει τις σκηνές στις πραγματικές τοποθεσίες. Μετά την κινηματογραφική αποτυχία του Κώδικα Νταβίντσι περίμενα πως το Illuminati θα γίνει υπερπαραγωγή. Τελικά απογοητεύτηκα λίγο κυρίως γιατί θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που τελικά είδαμε.

Read More

X-Men Origins: Wolverine

Το concept του Xmen origins ήθελε να έχει την ιστορία του κάθε μέλους της ομάδας των υπερηρώων ξεχωριστά και φυσικά αυτό το prequel-francshise δεν μπορούσε να ξεκινήσει αλλιώς παρά με τον πιο δημοφιλή ήρωα, τον Wolverine. Η ταινία φυσικά ανέπτυξε ένα τρομερό hype και όλοι το περιμέναμε για blockbuster της χρονιάς. Από εισιτήρια είμαι πεπεισμένος ότι θα πάει καλά, αλλά δυστυχώς μόνο από αυτά, και αυτό γιατί η ταινία τελικά βγήκε πολύ μικρότερη των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί αλλά και του ονόματος που κουβαλάει ο Wolverine και μαζί και οι Xmen.

Στα υπέρ της ταινίας η έλλειψη "κενών" κομματιών αφού η διάρκεια της ταινίας ίσα που ξεπερνάει τα 100 λεπτά και η καταιγιστική δράση καθόλη την διάρκεια του έργου με κάποιες σκηνές που θα λατρέψουν και οι πιο απαιτητικοί φίλοι της εφετζίδικης και hi-tech δράσης. Φυσικά στα υπέρ και ο Χιου Τζάκμαν ο οποίος κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πάει το έργο όσο πιο ψηλά γίνεται, χωρίς όμως και το υπόλοιπο cast να πηγαίνει πίσω και ειδικά ο Liev Schreiber που παίζει τον αδερφό του Wolverine τον Sabretooth, ενώ οι σκηνές δράσης μεταξύ τους είναι από τις καλύτερες της ταινίας.

Δυστυχώς, το τεράστιο αρνητικό τις ταινίας είναι η παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας στο σενάριο σε βαθμό να μπορείς να μαντέψεις την κάθε σκηνή και να σε φτάνει σε σημείο να μην σε ενδιαφέρει τι θα γίνει παρακάτω παρά μόνο να δεις την μάχη. Επίσης το ότι λείπει η αίσθηση της ομάδας που έχουν οι Xmen είναι μεγάλο μίον και αφού δεν κατάφερε να το αντιμετωπίσει αυτό ο Wolverine δεν ξέρω πως θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει κάποιος από τους υπόλοιπους. Ίσως χρειαζότανε να δείξουν λίγο παραπάνω από κάποιους από τους κύριους ήρωες των Xmen.

Τελευταία στον χώρο του κινηματογράφου έχουν χάσει εντελώς το μέτρο με τις προσδοκίες που δημιουργούν στο κοινό. Όταν μια κακή ταινία στην πλασάρουν για αριστούργημα είναι πολύ κακό γιατί στο τέλος θα χάσεις 2 ώρες και φυσική κάποια χρήματα, αλλά όταν μια μέτρια προς καλή ταινία στην παρουσιάζουν για την ταινία της χρονιάς τότε αυτό είναι ακόμα χειρότερο, γιατί εκτός από τα λεφτά και τις 2 ώρες χάνεις και ένα έργο που υπό άλλες συνθήκες ίσως και να το έβλεπες μέχρι και ευχάριστα.

Read More

The Reader

Το The Reader είναι ένα έργο που θίγει ταυτόχρονα 2 θέματα, από τη μία των εσωτερικό πόλεμο μεταξύ του θέλω και του πρέπει μέσα από έναν "απαγορευμένο" έρωτα ενός 16χρονου με μια 36χρονη και από την άλλη οι ευθύνες που αποδίδονται σωστά ή μη για τον ποιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία.

Η Hanna Schmitz είναι μια απλή εισπράκτορας εισιτηρίων μέχρι που γνωρίζει τον Michael και χάνει τον έλεγχο μαζί του. Και οι δύο καταλαβαίνουν πόσο διαφορετικοί είναι αλλά δε θέλουν να χάσουν αυτό που έχουν, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και αναγνώσεις στην Hanna από τον Michael πολλών λογοτεχνικών βιβλίων. Η Hanna όπως καταλαβαίνουμε είναι αναλφάβητη και ντρέπεται για αυτό και λόγω αυτού θα "αναγκαστεί" να ενταχθεί στα Ες-Ες και να εξαφανιστεί από τη ζωή του Michael. Κάπου εκεί η ταινία αλλάζει εντελώς και μας πάει κάποια χρόνια μετά όπου ο Michael σαν φοιτητής της Νομικής θα βρεθεί στην δική της Hanna για τα εγκλήματα που έπραξε κατά τη διάρκεια του πολέμου και θα δει πόσο άδικα πολλές φορές αποδίδονται ευθύνες. Η Hanna πήγε στη φυλακή και ο Michael μεγάλωσε αλλά ποτέ δεν την ξεπέρασε. "Ανεκπλήρωτες αγάπες" όμως ζητούν την δικιά τους εξιλέωση και θα την ψάχνουν μέχρι το τέλος.

Το cast πιστεύω πως ήταν τρομερό, με τον David Kross να εκπέμπει όλη την αθωότητα και δίψα για ζωή του μικρού Michael και τον Ralph Fiennes να προσδίδει αυτό το συννεφιασμένο και ανεκπλήρωτο, σα να ψάχνεις κάτι που έχεις χάσει από παλιά και τίποτα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει, ύφος του μεγάλου Michael. Φυσικά και για την πρωταγωνίστρια Hanna δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερη από την ακόμα τόσο ερωτική Kate Winslet η οποία επάξια κέρδισε και το χρυσό αγαλματίδιο για τον ρόλο αυτό.

Ο Stephen Daldry κάνει μια αρτιότατη δουλειά ως σκηνοθέτης και μεταφέρει πολύ καλά το βιβλίο του Bernhard Schlink στην μεγάλη οθόνη. Συνολικά το έργο είναι αρτιότατο και πολύ καλό, ίσως στο τέλος μόνο να σου αφήσει την απορία αν χρειαζόταν λίγο περισσότερο ανάλυση στο κομμάτι των Ες-Ες για να εκτιναχθεί το έργο σε αριστούργημα ή μήπως αυτό θα ήταν υπερβολικό και πιθανόν να χάλαγε τον συναισθηματισμό της υπόλοιπης ταινίας.

Read More

The Alphabet Killer

Ένας δολοφόνος διαλέγει τα θύματα του με βάση το ονοματεπώνυμο τους και συγκεκριμένα αν έχουν τα ίδια αρχικά. Η μόνη που έχει την "ενόραση" να το καταλάβει αυτό είναι η ντέντεκτιβ Megan Paige η οποία όμως αφού της έγινε εμμονή η σύλληψη του χρειάστηκε να κλειστεί σε ψυχιατρική κλινική γιατί διαγνώστηκε πως έπασχε από σχιζοφρένεια. Μετά από λίγο καιρό και αφού "θεραπεύτηκε" η ντέντεκτιβ ξανάπιασε δουλειά στο αστυνομικό τμήμα όπου μέσα από διάφορα στοιχεία κατάλαβε ότι ο δολοφόνος συνεχίζει τους φόνους με την ίδια μέθοδο.

Το σενάριο, το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία, δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι τρομερό αλλά θα μπορούσε να αναπτυχθεί αρκετά καλά. Δυστυχώς η σκηνοθεσία είναι που ήρθε και το σκότωσε αφού ήταν από μέτρια έως κακή, χωρίς να δίνει να καταλάβεις ποιο ήταν το βασικό πλάνο του σκηνοθέτη που κινούταν ανάμεσα στην σχιζοφρένεια και το παραφυσικό χωρίς να "σιγουρεύει" ούτε το ένα ούτε το άλλο και απλά στο τέλος να αφήνει ένα τρανταχτό υπονοούμενο για sequel.

Μάλλον το μεγάλο στοίχημα της παραγωγής ήταν το cast αφού όλοι οι ηθοποιοί είναι γνωστοί από κάπου, είτε άλλες ταινίες είτε τηλεοπτικές σειρές. Το στοίχημα αυτό πάντως μάλλον το χάσανε γιατί η πρωταγωνίστρια, Eliza Dushku, πραγματικά πιστεύω πως δεν θα μπορέσει ποτέ να εξελιχθεί σαν ηθοποιός και μένει πάντα σε πολύ μέτρια επίπεδα όπως μας έχει συνηθίσει στο Tue Calling και στο φετινό Dollhouse. Οι σκηνές που "προσπαθούσε" να εκφράσει την σχιζοφρένειά της με τους σπασμούς και τα λοιπά κόλπα ήταν τουλάχιστον τραγικές και πραγματικά δεν πιστεύω πως έπεισαν κανέναν.

Μία μέτρια συνολικά ταινία που όμως αξίζει μέχρι και ενοικίαση αλλά τίποτα παραπάνω.

Read More

Voodoo Circle - Voodoo Circle

Οι Voodoo Circle είναι μια project μπάντα του γνωστού κιθαρίστα Alex Beyrodt από τους Silent Force. Το group όμως απαρτίζετε ακόμα από πολύ αξιόλογους καλλιτέχνες οι οποίοι είναι ο David Readman από τους Pinc Cream 69 και ο Mat Sinner από τους Sinners, ο Mel Gaynor (Gary Moore) και ο λιγότερο γνωστός Jimmy Kresic. Από μόνα τους αυτά τα ονόματα σε προϊδεάζουν για κάτι πολύ καλό. Παρόλαυτα όμως η λίστα με τους καλλιτέχνες δεν τελειώνει εδώ αφού στον δίσκο υπάρχουν και πολλοί guest όπως ο Doogie White των Rainbow.

Όλα αυτά τα ονόματα λογικό είναι να μας φέρουν ζάλη και τεράστια ανυπομονησία για το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας. Ο ομότιτλος, πρώτος δίσκος, αυτού του group ανταποκρίνεται πιστεύω ακριβώς σε αυτό που όλοι περιμέναμε, σύμφωνα με τους συντελεστές του. Από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, Spewing Lies, με ένα τρομερό in-your-face riff που σε καθηλώνει κατευθείαν, μέχρι και το τελευταίο, White Lady Requiem, καταλαβαίνεις ότι ο δίσκος υπηρετεί πιστά το hard rock/melodic metal και χωρίς να κάνει πουθενά “κοιλιά”. Τα 11 (ή 13 στη bonus έκδοση) κομμάτια του δίσκου είναι όλα διαμάντια, από κάθε άποψη αφού κάθε καλλιτέχνης δίνει τον καλύτερο τους εαυτό, με τον Alex Beyrodt να είναι σε μεγάλα κέφια και να μαγεύει με την κιθάρα του ενώ ο David Readman να μας τρελαίνει με την καταπληκτική του φωνή, τα αγαπημένα μου όμως είναι τα Kingdom of the Blind, Heaven Can Wait και το τρομερό Angels Will Cry. Η παραγωγή είναι πραγματικά σε άριστο επίπεδο, υπεύθυνος για την οποία είναι ο Dennis Ward.
Tracklist:
01. Spewing Lies
02. Desperate Heart
03. Kingdom of the Blind
04. Man and Machine
05. Master of Illusion
06. We’ll Never Learn
07. Dream of Eden
08. Heaven Can Wait
09. Angels Will Cry
10. Enter My World of Darkness
11. Wings Of Sorrow (Bonus Track)
12. White Lady Requiem
13. Dream Of Eden (David Readman Version - Bonus Track)
Αν οι Rainbow, Dio ή Yngwie Malmsteen σας αφήνουν κάθε άλλο παρά αδιάφορους τότε είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει πολύ αυτό το άλμπουμ. Μακάρι το ντεμπούτο να μην είναι και το τελευταίο άλμπουμ για αυτή την μπάντα, καθώς η αρχή δείχνει ότι το μέλλον θα είναι λαμπρό.

Read More

Yes Man

Ο Jim Carrey, μετά το The Number 23, επιστρέφει στο είδος που τον ανέδειξε και τον καταξίωσε, την κωμωδία. Ο ήρωας που υποδύεται είναι ο Carl Allen, ένας άνθρωπος που αποφεύγει να ζήσει τη ζωή του έχοντας ως μόνιμη απάντηση σε όλες τις προκλήσεις-ευκαιρίες που του παρουσιάζονται το “Όχι”. Έτσι η καθημερινότητα του χαρακτηρίζεται από ρουτίνα και βαρεμάρα, χωρίς όμως αυτός να κάνει κάτι για να το αλλάξει αυτό. Όλα αυτά θα αλλάξουν όταν μετά από παρότρυνση φίλου του θα παραβρεθεί σε ένα σεμινάριο όπου το “Ναι” είναι κανόνας και που θα του αλλάξει την ζωή.

Πιστεύοντας πως πρέπει να λέει σε όλα Ναι ο Carl θα αρχίσει να κάνει νέα πράγματα για αυτόν όπως το να μάθει κινέζικα ή να πηγαίνει σε άγνωστες συναυλίες. Μέσα από αυτές του τις αποφάσεις και μερικές συμπτώσεις θα γνωρίσει και την Allison, μια κοπέλα που η ζωή της είναι κάθε άλλο παρά μες στη ρουτίνα και βαρετή. Φυσικά το να δέχεσαι τα πάντα αργά η γρήγορα θα σου φέρει προβλήματα και κάπου εκεί θα πρέπει να καταλάβει ο Carl ότι πρέπει να βρει την χρυσή τομή.

Το σενάριο μπορεί να θυμίζει αρκετά το Liar,Liar, στο οποίο τότε ο Jim Carrey δεν μπορούσε να πει ψέματα, αλλά δεν θα ενοχλήσει ιδιαίτερα κανέναν κατά τι διάρκεια της ταινίας. Ο Carrey έχει μειώσει αισθητά τις γκριμάτσες του και το χιούμορ του δεν ξεφεύγει, παραμένοντας στα επίπεδα που τον λατρέψαμε. Δεν είναι η καλύτερη ταινία του αλλά συγκαταλέγετε στις πολύ καλές του και θα σας προσφέρει ένα πολύ ευχάριστο δίωρο και κάποιες στιγμές άφθονου γέλιο.

Read More

Passengers

Μία νεαρά ψυχολόγος, η Clair, αναλαμβάνει την υποστήριξη μιας ομάδας επιζώντων από ένα αεροπορικό δυστύχημα, και κατά τη διάρκεια των συνεδριών τους τα μέλη της ομάδας αρχίζουν να εξαφανίζονται, αφού πρώτα έχουν αρχίσει να θυμούνται πράγματα που αφήνουν αιχμές για ευθύνες της εταιρείας στο δυστύχημα.
Η ταινία μας παρουσιάζεται ως ένα ψυχολογικό ατμοσφαιρικό θρίλερ, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν είναι…

Δυστυχώς το Passengers είναι άλλη μια ταινία από αυτές που αποτυγχάνουν να αποδείξουν ότι η δικιά τους εκδοχή σε ένα χιλιοπαιγμένο σενάριο θα είναι καλύτερη ή τουλάχιστον θα είναι άξια προσοχής. Γι' αυτό σε μεγάλο βαθμό φταίει το ανιαρό σενάριο, που αν και στα πρώτα δέκα λεπτά σου αφήνει κάποια υποψία ενδιαφέροντος, μετά με τα περάσματα από το θρίλερ και το “μυστήριο” στο ρομάντζο και πάλι πίσω δε σε αφήνει να επικεντρωθείς στην, όποια, υπόθεση τους έργου. Σε αυτό μάλλον παίζει ρόλο και η πρωταγωνίστρια Anne Hathaway, που αν και όμορφη παρουσία μέσα στο έργο δεν έπεισε καθόλου ότι κάνει για το είδος αυτό και μάλλον το κατάλαβε και η ίδια και ξαναγύρισε στις παλιές τις επιλογές, αφού σε λίγο βγαίνει και η νέα της ταινία Bride Wars.

Τελικά, στο τέλος έρχεται η υποτιθέμενη ανατροπή, αν και ήταν προφανέστατη από πολύ νωρίτερα, μόνο και μόνο για να μας υπενθυμίσει για πολωστή φορά πως o Shyamalan είναι μόνο ένας και ότι η 6η Αίσθηση έχει επηρεάσει πάρα πολλούς, μόνο που μερικοί δεν έχουν το ταλέντο για να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Κρίμα για τον Ροντρίγκο Γκαρσία, ο οποίος είχε δείξει πολύ καλά σημάδια ταλέντου με την ταινία του 9 Ζωές και δικαίως περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτόν. Προφανώς θα μείνουμε στο περίμενε τουλάχιστον μέχρι την επόμενη ταινία του.

Read More

Northern Kings - Rethroned

Μετά τους Nightwish και τους Tarot ο Marco Heitela, μαζί με τον Toni Kakko από τους Sonata Arctica και τους Jarkko Ahola και Juha Pekka Leppaluoto δημιούργησαν ένα supergroup από 4 μεγάλες φωνές από τη Φιλανδία, τους Northern Kings.
To Rethroned είναι το 2ο album της μπάντας και κινείται στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο δίσκο, Reborn, δηλαδή με διασκευές από κομμάτια των 80’ σε πιο συμφωνικούς και μέταλ ρυθμούς. Ο δίσκος περιέχει 10 διασκευές από γνωστά pop και rock κομμάτια. Η τραχιά φωνή του Marco δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα και διαφορετική όψη σε κομμάτια όπως το Dead or Alive των Bon Jovi ,η φωνή του Toni αλλάζει εντελώς το Nothing Compares 2 U του Sinéad O'Connor ενώ η έκπληξη του δίσκου είναι η προσπάθεια, που στέφθηκε με επιτυχία, να διασκευάσουν το My Way από Sinatra με την φωνή του Ahola.
To tracklist του δίσκου είναι :
01. Training Montage [Vince DiCola cover] / Wanted Dead Or Alive [Bon Jovi cover]
02. Kiss From A Rose [Seal cover]
03. A View To A Kill [Duran Duran cover]
04. Nothing Compares 2 U [Sinead O'Connor cover]
05. My Way [Frank Sinatra cover]
06. Strangelove [Depeche Mode cover]
07. Take On Me [A-Ha cover]
08. I Should Be So Lucky [Kylie Minogue cover]
09. Killer [Adamski cover]
10. Roisin Dubh [Black Rose cover]: A Rock Legend [Thin Lizzy cover]

Νομίζω πως το Kiss From A Rose είναι το κομμάτι που λάμπει περισσότερο από τον δίσκο αφού εκεί φαίνεται περισσότερο από παντού η τρομερή χημεία στις φωνές των τεσσάρων τραγουδιστών παρότι είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Πιστεύω πως το δεύτερο άλμπουμ του γκρουπ είναι καλύτερο από το πρώτο και θα κερδίσει σίγουρα το κοινό όπως και το προηγούμενο.

Read More

RocknRolla

Αγγλία, Λονδίνο, “υπόγειοι” δρόμοι και “υπόγειοι” τύποι, παράλληλες ιστορίες και τρομακτικές συμπτώσεις που τις ενώνουν και, τέλος, ένας τύπος που από το πουθενά θα φέρει τα πάνω κάτω, ένας αληθινός RocknRolla. Ναι, ο Guy Ritchie επέστρεψε. Επέστρεψε μεν, επαναλαμβανόμενος δε, χωρίς αυτό όμως να φτάνει την ταινία σε καταστροφή. Το σκηνικό λίγο πολύ γνωστό. Στους δρόμους του Λονδίνου κάποιοι μικροαπατεώνες πάνε να κάνουν το γερό κόλπο με ένα οικοδόμημα μόνο που τελικά πιάνονται στη παγίδα του μεγάλου μαφιόζου των κατασκευαστικών(και όχι μόνο αφού αυτός κινεί όλα τα νήματα στο Λονδίνο). Στη συνέχεια μπαίνει στην ιστορία και ένας Ρώσος με έναν πανάκριβό πίνακα και μια πονηρή γραμματέα και περιπλέκονται τα πράγματα σε ένα ατέλειωτο κυνηγητό, ώσπου στο τέλος θα δώσει τη λύση ένας “σχεδόν” αστέρας του ροκ.

Από πλευράς ηθοποιών, η επιλογή του cast πιστεύω πως ήταν πολύ πετυχημένη. Με έμφαση στην Αγγλική προφορά όλοι δώσανε το κομμάτι ακριβώς που χρειαζότανε για να γίνει μια τέτοια ταινία. Ο Gerard Butler μπορεί να μην εντυπωσίασε τόσο όσο είχε στους 300 σαν Λεωνίδας αλλά πιστεύω ότι του πάει πολύ το στυλάκι του απατεωνίσκου και μακάρι να τον δούμε πάλι σε κάτι παρόμοιο. Έκπληξη του έργου ο Toby Kebbell ο οποίος μάλλον ξεχώρισε ευχάριστα, και πώς να μην το έκανε ως ο αληθινός RocknRolla.

Ο Guy Ritchie ηθελημένα προφανώς αντέγραψε τον εαυτό του (και πώς να αντισταθεί στον πειρασμό μετά τις Καπνιστές Κάννες) αλλά το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό ώστε να παραβλέπουμε το γεγονός ότι κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Άλλωστε η σκηνοθεσία με την τρομερή “λάθος” χρήση της κάμερας και με την ανάπτυξη εξίσου πολλών διαφορετικών χαρακτήρων, αφήνοντας να διαλέξει ο καθένας τον δικό του πρωταγωνιστή, είναι και πάλι εδώ.

Read More

Body Of Lies

Όταν ένα έργο περιέχει τόσο δυνατά ονόματα τότε κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι σίγουρη και η επιτυχία. Το Body of Lies είναι μια κατασκοπική περιπέτεια που θίγει την υπεροψία της Αμερικής και την θέληση της να μπορεί να ελέγχει άλλους λαού προς δικά της συμφέροντα.

Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο είναι ένας μυστικός πράκτορας της CIA στην Ιορδανία που δουλειά του είναι στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να πιάσει τον “μεγάλο τρομοκράτη”, ενώ ο αδίστακτος ανώτερός του στην υπηρεσία είναι ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος με το πάτημα ενός κουμπιού παρακολουθεί όποιον θέλει σε όποιο σημείο της γης θελήσει, πάντα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Πέρα από τον τομέα της υποκριτικής όπου οι παραπάνω αλλά και το υπόλοιπο cast παίρνουν άριστα, η ταινία αναδεικνύεται και από τον σκηνοθετικό τομέα, όπου ο Riddley Scott έκανε πάλι εξαιρετική δουλειά, αναπτύσσοντας τους χαρακτήρες όπως έπρεπε και τραβώντας τις ακραίες σκηνές μέχρι εκεί που χρειαζόταν. Φυσικά για το σενάριο εγγυάται το όνομα William Monahan, ένας άνθρωπος που απότι φαίνεται στις δουλειές του(το πολύ καλό Kingdom of Heaven(Το Βασίλειο των Ουρανών) και το καταπληκτικό The Departed(Ο Πληροφοριοδότης)) έχει μόνο ανοδική πορεία και η επιτυχία έρχεται φυσικά. Μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας, αν και αυτό το έχουν πια σχεδόν όλες οι νέες ταινίες, είναι ότι στο έργο η δράση είναι πιο μετρημένη απότι σε κάνει το τρέιλερ να περιμένεις, χωρίς όμως να σε κάνει να βαρεθείς κατά την διάρκειά της.

Η ταινία δεν ξεφεύγει από αυτά που έχουμε δει ξανά σε άλλες ταινίες και δεν εμβαθύνει όσο θα μπορούσε ούτε στον κεντρικό χαρακτήρα του ΝτιΚάπριο ούτε στις καταστάσεις που επικρατούν σε εκείνες της περιοχές, ώστε να μην χάσει την μαζική προσέλευση του κοινού στις αίθουσες. Αυτό όμως δεν μειώνει το σύνολο αφού έστω και σχετικά “επιφανειακά” όλα έγιναν με εξαιρετικό τρόπο.

Read More

Doro - Fear No Evil

Το ποια είναι και τι έχει κάνει τα τελευταία χρόνια η Doro στη rock και metal μουσική είναι λίγο πολύ γνωστό. Πολύ πριν η metal σκηνή γεμίσει με symphonic metal συγκροτήματα και με γυναικείες φωνές, όταν ακόμα η rock και η metal σκηνή ήταν κατά κανόνα ανδροκρατούμενη, η Doro, μαζί με τους Warlock στην αρχή και μετά μόνη της, πρόσφερε στη μουσική απίστευτα αριστουργήματα και σωστά θεωρείτε η βασίλισσα της metal σκηνής. Το Fear No Evil είναι ο νέος δίσκος της, η κυκλοφορία του οποίου συμπίπτει με την συμπλήρωση 25 χρόνων προσφοράς της στο χώρο.
Το tracklist είναι :

01. The Night Of The Warlock
02. Running From The Devil
03. Celebrate
04. Caught In A Battle
05. Herzblut
06. On The Run
07. Walking With The Angels
08. I Lay My Head Upon My Sword
09. It Kills Me
10. Long Lost For Love
11. 25 Years

Εμπνευσμένες συνθέσεις που σου κολλάνε στο μυαλό, heavy δυναμικά γυναικεία φωνητικά, επικά κομμάτια αλλά και μπαλάντες καθώς και πολλές συμμετοχές από άλλες γυναίκες του metal όπως η Tarja Turunen των Nightwish και η Liv Kristine από τους Leave’s Eyes αλλά και πολλές άλλες. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Read More

James Bond Quantum of Solace

Το νέο James Bond, Quantum of Solace, μπορεί να έκανε ρεκόρ εισπράξεων στο πρώτο του Σαββατοκύριακο συγκριτικά με τα προηγούμενα στις αίθουσες αλλά μάλλον αυτό έγινε περισσότερο λόγω της τεράστιας διαφήμισης που φρόντισε η εταιρεία παραγωγής του να έχει.
Δυστυχώς το έργο δεν ήταν αντάξιο του ντόρου που είχε δημιουργηθεί γύρω του. Σε αυτό πάντως δεν φταίει καθόλου ο Daniel Craig ο οποίος μετά το Casino Royale απέδωσε και εδώ πού ωραία τον ρόλο του μυστικού πράκτορα 007, αν και του λείπει (παρότι το προσπαθεί) το αγγλικό στυλ που μόνο ο Sir Son Connery είχε στην ιστορία του James Bond. Δεν φταίει ούτε ο σκηνοθέτης όμως καθώς ο Marc Foster, αν και επέμεινε πολύ στις σκηνές δράσης (πράγμα που τελικά φάνηκε σωστό), βοήθησε να γίνει αρκετά γρήγορη η ταινία με συνεχόμενη αλλαγή πλάνων και δράση. Ο αδύναμος κρίκος της ταινίας ήταν το σενάριο της, αφού στην καλύτερη μπορεί να θεωρηθεί μέτριο. Στην πραγματικότητα, το σενάριο φάνηκε πολύ πρόχειρο και δεν είχε καμία σχέση με το πολύ καλό Casino Royale.

Πέρα από αυτό, η νέα ταινία του James Bond δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πλήρης αφού της έλειπαν 2 πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά. Από την αρχή του saga των James Bond κύριο ρόλο στις ταινίες έπαιζαν πρώτον τα gadgets και τα αμάξια, όπου στο Quantum of Solace υπήρχανε μόνο για μετρημένες σκηνές, και δεύτερον οι όμορφες παρουσίες, όπου η Kurylenko, έξω από κάθε προσδοκία, δεν έπεισε κανέναν ειδικά με αυτό το έντονο μαύρισμα που τις είχανε κάνει, που χαλούσε την φυσική ομορφιά της.

Η ταινία τελειώνει πολύ απότομα τελειώνοντας το όποιο σενάριο μέσα σε 2 σκηνές και σε αφήνει να σκέφτεσαι αν τελικά αυτό είναι που περίμενες να δεις από την αρχή. Το θέμα με το sequel δεν πήγε καλά στον James Bond και μακάρι να μην ξαναδοκιμαστεί κάτι τέτοιο. Το αυτοτελές σενάριο για κάθε ταινία φαίνεται πως δουλεύει καλύτερα στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Read More