Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Ιουλίου 2013

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση. Αναμφισβήτητα ανήκουν στους πρωτεργάτες της εναλλακτικής dance, house και new wave μουσικής με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν τους, συναυλίες στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός από το κοινό και δίσκους που σκαρφαλώνουν με χαρακτηριστική άνεση στις πολύ υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών. Φέτος δυο είναι τα καλά νέα. Το πρώτο είναι πως οι Άγγλοι επιστρέφουν με καινούριο άλμπουμ πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος από την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου τους, “Elysium”. Το δεύτερο καλό νέο είναι πως οι Pet Shop Boys έρχονται στην χώρα μας μετά από αρκετά χρόνια για μια και μοναδική συναυλία στα πλαίσια του Ejekt Festival.
Οι Neil Tennant και Chris Lowe έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές με τις δυνατές pop μελωδίες τους και δείχνουν να το διασκεδάζουν ακόμα αφού τα τραγούδια που συνθέτουν μέχρι και σήμερα μπορούν να θεωρηθούν πρωτοποριακά. Ο καινούριος δίσκος του βρετανικού δίδυμου είναι ο 12ος, φέρει τον τίτλο “Electric”, περιλαμβάνει εννιά κομμάτια, ένα μινιμαλιστικό εξώφυλλο ενώ σε αυτά τα τραγούδια το ένα είναι διασκευή. Το άλμπουμ ανοίγει έτσι όπως αρμόζει να ανοίξει ένα πόνημα των Pet Shop Boys, δηλαδή με τέρμα τα γκάζια και ηλεκτρονικοί ήχοι να σε στροβυλίζουν. Το “Axis” με την πολλή χορευτική διάθεσή του πραγματοποιεί το ξεκίνημα του δίσκου ενώ μπαίνεις αμέσως στο κλίμα του συγκροτήματος. Η συνέχεια είναι ίδια με το “Bolshy” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον ρυθμό και να ακούμε και τους πρώτους στίχους. Ο Chris Lowe κάνει τα μαγικά του πάνω από το συνθεσάιζερ και το λάπτοπ με τις πορωτικές λούπες ενώ τα κρουστά βάζουν και εκείνα με την σειρά τους το λιθαράκι. Τα “Love Is A Bourgeois Construct” και “Fluorescent” ρίχνουν κάπως τους τόνους, ωστόσο δεν μπορείς να πεις πως περνούν απαρατήρητα. Φτάνουμε στο ατμοσφαρικό “Inside Dream”, το οποίο δίνει ένα πιο δυνατό beat ιδανικό για dancefloor, όπως έχει χαρακτηρίσει τις φετινές συνθέσεις του το συγκρότημα.

Η συνέχεια ανήκει στην διασκευή που αυτή δεν είναι άλλη από το “The Last To Die” του Bruce Springsteen (Wrecking Ball). Μια πολύ ενδιαφέρουσα και «γλυκιά» εκτέλεση του γνωστού τραγουδιού ενώ αμέσως μετά πέφτουμε πάνω στο “Shouting In The Evening”, ίσως το πιο ψυχεδελικό κομμάτι του δίσκου με την επαναληπτική «πριονιά» να κολλάει αμέσως στα αυτιά σου αλλά και ο συνδυασμός με τα πλήκτρα να το κάνει μια από τις πιο καλές στιγμές του “Electric”. Με το “Thursday” γυρνάμε σε παλαιότερες μουσικές του τύπου disco ενώ για το τέλος υπάρχει το δεύτερο μέχρι στιγμής single, “Vocal”. Με το συγκεκριμένο κομμάτι μας αποχαιρετούν οι Pet Shop Boys έτσι ακριβώς όπως μας καλωσόρισαν, με χορευτική διάθεση και το τέμπο στα ύψη. Το “Electric” είναι εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που σε κάνουν με την μια να χορέψεις, να ανέβεις και φυσικά να τα ακούς και να τα ξανακούς χωρίς καμία φοβία μήπως και τα βαρεθείς. Οι Pet Shop Boys, μετά το όχι και τόσο εντυπωσιακό, περσινό “Elysium”, επιστρέφουν με τον καλύτερο τρόπο και με εννιά καινούρια τραγούδια ανάμεσα στα οποία θα βρεις σίγουρα τουλάχιστον τρία που θα κολλήσεις πραγματικά μαζί τους.

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης. Το “The Brothel” ήταν το δεύτερο άλμπουμ της και κυκλοφόρησε το 2010 με το οποίο απέκτησε διεθνή φήμη και πήγε την Νορβηγίδα ένα επίπεδο παραπάνω. Πριν λίγους μήνες επέστρεψε με τον καινούριο της δίσκο, “The Silicone Veil”, και μια επιτυχημένη guest εμφάνιση στο soundtrack που έφτιαξαν οι Μ83 για την ταινία “Oblivion”. Η Susanne Sundfor μπορεί πλέον να θεωρείται μια κλασική αξία για ένα διαφορετικό είδος της σκηνής της Νορβηγίας.
Ο δίσκος περιλαμβάνει «εύκολα» και «δύσκολα» τραγούδια. Τα πρώτα είναι συνήθως τα singles τα οποία δε αγγίζουν πιο γρήγορα και σου μένουν πιο εύκολα. Τα δεύτερα είναι τα (ακόμα πιο) «μυστήρια» κομμάτια του άλμπουμ. Και στις δυο περιπτώσεις, όμως, παραδέχεσαι την στιχουργική και την ενορχήστρωση της Susanne Sundfor ενώ το μόνο πράγμα που γίνεται είναι να ακολουθούμε πιστά τη Νορβηγίδα σε όσα μας παρουσιάζει. Η pop που συνθέτει έχει πολλά παρακλάδια. Dream pop, alternative pop είναι μερικά από τα «σίγουρα» πράγματα που θα ακούσεις. Ωστόσο, η 27χρονη τραγουδοποιός προσθέτει στα τραγούδια της και μια σειρά από έγχορδα, όπως βιολιά και βιόλες, τα οποία σε συνδυασμό με τα ηλεκτρονικά που χρησιμοποιεί δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που κατά κύριο λόγο θα συναντήσεις στις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Η Susanne Sundfor έφτασε με το “The Silicone Veil” στο Νο1 της χώρας της και δείχνει να ανεβαίνει θέσεις γενικότερα στην Ευρώπη και δικαίως καθώς με τον δίσκο της θα ενθουσιαστείς.

Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013

The Black Angels – Indigo Meadow

Ολοένα και περισσότερες μπάντες ξεφυτρώνουν και παίζουν μουσικές των 60’s και 70’s. Εν έτει 2013 έχουμε γυρίσει για τα καλά σε εκείνες τις εποχές όπου η ψυχεδελική ροκ μεσουρανούσε. Την ίδια δουλειά κάνουν και οι Black Angels από το Τέξας οι οποίοι φέτος κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους. Από το 2006 μέχρι και πρόπερσυ είχαν στην πλάτη τους τρία άλμπουμ και κάποια ΕΡs. Το “Indigo Meadow”, όπως ονομάζεται το καινούριο πόνημα της αμερικανικής μπάντας, παρουσιάζει όλη την καλή διάθεση να σε γυρίσει κάμποσες δεκαετίες πίσω, τότε που το garage και τα «παιδιά των λουλουδιών» βρίσκονταν στην επικαιρότητα.
Οι Black Angels με το νέο τους δίσκο μπαίνουν ακόμα περισσότερο στα μουσικά μονοπάτια εκείνων των εποχών καθώς ακολουθούν μια πιο κιθαριστική πορεία. Υπάρχουν, βεβαίως, και τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα αλλά σε μικρότερη συχνότητα. Το “Indigo Meadow” πάντως μας τα μπερδεύει κάπως. Δείχνει να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ατμόσφαιρα της τότε εποχής και αυτό ίσως κουράζει. Υπάρχουν τραγούδια που σε υπνωτίζουν και σε κάνουν να χάνεσαι στις παραμορφωμένες μελωδίες. Από την άλλη, θα ακούσεις και κομμάτια τα οποία είναι αξιόλογα και η επανάληψή τους είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, τα 13 τραγούδια που απαρτίζουν τον δίσκο δημιουργούν ένα συνοθύλευμα «βρώμικων» ήχων που κουράζει με εξαίρεση το τελευταίο “Black Isn’t Black” που διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα. Οι Black Angels δεν είναι φυσικά για χαντάκωμα διότι η συνολική δισκογραφία τους έχει αποδείξει πως δεν πρόκειται για μια τυχαία ή πρόχειρη μπάντα ασχέτως που το “Indigo Meadow” ζητάει αρκετές υποχωρήσεις σου.

Τρίτη 9 Ιουλίου 2013

Haim – Forever

Τρεις αδερφές από το Los Angeles έχουν εντυπωσιάσει με τις μουσικές τους τα τελευταία δυο χρόνια. Πέρσυ κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους δίσκο, ένα ΕΡ ενθουσιάζοντας όλους τους οπαδούς της indie pop σκηνής. Οι Haim, όπως ονομάζεται το σχήμα των τριών γυναικών, συνθέτουν κάτι μεταξύ pop και r&b προσθέτοντας indie και folk στοιχεία τα οποία θεωρούνται πλέον απαραίτητα για να αρέσει ένα τραγούδι τώρα. Η πρώτη, μικρή δισκογραφική δουλειά τους είχε τον τίτλο “Forever” ενώ φέτος οι Αμερικανίδες επιστρέφουν με ένα καινούριο single το οποίο κυκλοφορούν στην μορφή ενός ακόμα ΕΡ.
Συνολικά, λοιπόν, οι Haim έχουν βγάλει 6 τραγούδια χωρίς να έχουν ακόμα έναν ολοκληρωμένο δίσκο. Η μουσική τους δεν είναι εντυπωσιακή, δεν είναι ξεχωριστή. Έχει, όμως, κάτι που μπορείς να το πεις κολλητικό. Αυτό το indie που θα σε κρατήσει, θα σε κάνει να θέλεις να ακούσεις και παρακάτω, να δεις που το πάνε αυτές οι τρεις αδερφές. Ακούγοντας τα δυο ΕΡ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το πού θέλουν οι τύπισσες να το πάνε το θέμα. Οι συνεχείς λούπες των beats δεν ηχούν και πολύ ευχάριστα αν και κάποιες στιγμές κάνουν την εισαγωγή τους όμορφοι ήχοι από συνθεσάϊζερ και κάπως γλυκαίνει το όλο πράγμα. Στην Αμερική οι Haim θεωρούνται το “next big thing” και πιστεύω πως όχι αδίκως διότι οι μουσικές αυτού του γυναικείου συγκροτήματος παραπέμπουν σε εκείνες των 80’s που όπως φαίνεται αρχίζουν να γίνονται πάλι της μόδας.

Σάββατο 6 Ιουλίου 2013

M83 – Oblivion Soundtrack

Στις 18 Απριλίου βγήκε στους κινηματογράφους η πολυαναμενόμενη ταινία “Oblivion” η οποία εκτυλίσσεται το 2073 και στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tom Cruise. Το φιλμ δεν γνώρισε και τις καλύτερες κριτικές αφού για πολλούς ήταν μια sci fi βαρεμάρα. Όμως, η ταινία έχει ένα καλό και αυτό είναι η μουσική επιμέλειά της. Υπεύθυνος για αυτό είναι ο Anthony Gonzalez ή αλλιώς Μ83, όπως ονομάζεται το μουσικό project που έχει στήσει. Οι Μ83 ήθελαν μια γεμάτη δεκαετία για να αποκτήσουν μια κάποια διασημότητα και αυτό συνέβη με το τελευταίο τους άλμπουμ, “Hurry Up, We’re Dreaming”, το οποίο ήταν πολύ καλό και σκαρφάλωσε στις υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών.
Αν είσαι γνώστης της μουσικής των Μ83 τότε γνωρίζεις πολύ καλά πως μόνο εκείνοι είναι ικανοί για να «ντύσουν» μια ταινία όπως το “Oblivion”. Χρησιμοποιώντας περισσότερο τα ηλεκτρονικά που έχουν στην διάθεσή τους, οι Μ83 παρουσιάζουν μια άκρως ατμοσφαιρικό περιβάλλον με αρκετά ξεσπάσματα από ηλεκτρικές κιθάρες και κρουστά. Χαρακτηριστικό του soundtrack είναι πως ο Anthony Gonzalez και η παρέα του σου δημιουργούν μια προσμονή καθώς ακούς τα τραγούδια. Είναι σα να παρακολουθείς την ταινία και να περιμένεις πως κάτι θα συμβεί. Μπορεί η αρχή του δίσκου να είναι κάπως νωχελική, ωστόσο στην συνέχεια η ένταση ανεβαίνει. Τα περισσότερα κομμάτια παρουσιάζουν έναν «ήρεμο» πρόλογο ενώ προς το τέλος τους γίνεται πάντα μια μουσική έκρηξη. Όλα τα τραγούδια είναι ορχηστρικά εκτός του τελευταίου στο οποίο τραγουδάει η Susanne Sundfor και πραγματικά είναι ένα κολλητικό κομμάτι. Το soundtrack του “Oblivion” είναι αρκετά καλό με τους ηλεκτρονικούς ήχους να μπλέκονται με ψυχεδελικές πινελιές και τους Μ83 να δείχνουν πως είναι ένα πολύ μεγάλο ηλεκτρονικό συγκρότημα.

Πέμπτη 4 Ιουλίου 2013

The Flaming Lips – The Terror

Ένα μεγάλο συγκρότημα, μια ακόμα μεγαλύτερη ιστορία και 13 δίσκοι πλέον. Οι Flaming Lips είχαν βαλθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να ξετινάξουν την έννοια της ροκ και να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό συνοθύλευμα από ψυχεδελική ροκ, κάτι από ambient, κάτι άλλο από post rock και γενικά να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που έσκαγαν στην επικαιρότητα με νέο άλμπουμ στα χέρια. Η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας από την Οκλαχόμα ήταν το 2009 με το “Embryonic” για το οποίο πρέπει να χαραμίσεις πάρα πολλά κολακευτικά επίθετα για να δείξεις το πόσο μεγάλο άλμπουμ ήταν. Οι Flaming Lips μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο μουσικό υλικό, νέα τραγούδια, νέες αφορμές για να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο.
Ο τίτλος όλων αυτών των αφορμών που θα σε κάνουν να υποκλιθείς στους Flaming Lips είναι “The Terror”. Το 5μελές συγκρότημα, λοιπόν, σπέρνει τον «τρόμο» με τον καινούριο του δίσκο. Καταρχάς, μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του άλμπουμ αμφιταλαντεύεσαι με την παράνοια. Η ψυχεδέλεια στα καλύτερά της με άλλα λόγια. Μετά το τέλος της δεύτερης ακρόασης πάλι θα παίξεις με την παράνοια και θα έχεις συνειδητοποιήσει πως ο καινούριος δίσκος των Flaming Lips δεν είναι καθόλου «εύπεπτος». Θα δυσκολευτώ να δεχτώ με ανοιχτές αγκάλες τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ τα οποία δημιουργούν ένα όχι και τόσο «ευκολοφόρετο» σκηνικό. Δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει καθώς η ροή των τραγουδιών κυλάει από την αρχή μέχρι το τέλος στο ίδιο τέμπο. Οι Flaming Lips παρουσιάζονται πιο ψυχεδελικοί από ποτέ και το “The Terror” είναι ένας δίσκος που ή θα αγαπήσεις ή που θα μισήσεις. Προσωπική γνώμη είναι πως οι Αμερικάνοι ηχογράφησαν έναν καταπληκτικό, «εξωπραγματικό» δίσκο που σε μαγεύει.

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

Editors – The Weight of Your Love

Επιστροφή για τους Editors μετά από τέσσερα χρόνια δισκογραφικής απουσίας με αρκετές αλλαγές. Πρώτα από όλα, ο ερχομός δυο νέων μελών στο συγκρότημα καθώς ο Chris Urbanowicz αποχώρησε πέρσυ και έτσι, Justin Lockey και Elliott Williams παίρνουν θέση βολής στο βρετανικό συγκρότημα. Άλλη αλλαγή που φέρνει ο καινούριος δίσκος των Editors είναι μουσική αλλαγή. Το άλμπουμ ονομάζεται “The Weight of Your Love” και έχει παραγωγό τον Jacquire King ο οποίος εκτός των άλλων έχει υπάρξει υπεύθυνος παραγωγής για την Norah Jones (Little Broken Hearts), τον Tom Waits (Bad As Me), τους Of Monsters And Men (My Head Is An Animal) και άλλους μεγάλους καλλιτέχνες.
Οι Editors είναι αγαπημένη μπάντα και στην Ελλάδα. Αυτό αποδεικνύεται και από τις sold out εμφανίσεις τους και πως σε κάθε περιοδεία τους θα συμπεριλάβουν στις στάσεις τους και την χώρα μας (ευχή μας να συμβεί και φέτος αυτό). Έτσι, μετά από τρία άλμπουμ – τα δύο τελευταία έπιασαν και το Νο1 των βρετανικών charts – το 5μελές γκρουπ από την Αγγλία κυκλοφορεί το “The Weight of Your Love”, το οποίο αλλάζει κατά πολύ την μουσική ρότα με την οποία μας είχε συνηθίσει η μπάντα τόσα χρόνια. Ελάχιστα σημεία του καινούριου δίσκου θυμίζουν το παρελθόν των Editors. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο και απαράλλαχτο είναι η φωνή του Tom Smith που ακόμα έχει τον απόλυτο έλεγχο για να σε ανατριχιάσει. Παλαιότερα, οι Editors μας παρουσίαζαν τραγούδια με μεγαλύτερη ένταση. Όχι ότι λείπει τώρα αυτή η ένταση, αντιθέτως, υπάρχει σε μεγάλη συχνότητα αλλά η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως τα φετινά κομμάτια είναι πολύ πιο άμεσα. Γενικότερα, το “The Weight of Your Love” παρουσιάζει μια alternative rock πιο «σκοτεινή» και ατμοσφαιρική.

Ήδη από το εναρκτήριο “The Weight” το καταλαβαίνεις αυτό και η αλήθεια είναι πως εντυπωσίαζεσαι αμέσως καθώς προχωράς στο “Sugar” που και αυτό με την σειρά του δείχνει τον καινούριο μουσικό δρόμο που έχουν πάρει οι Editors μετά την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους Chris Urbanowicz. Πολυ καλό ξεκίνημα του δίσκου για να πέσουμε πάνω στο πρώτο single, “A Ton of Love”, το οποίο αποτελεί ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που σε γυρνούν σε κάτι παλαιότερο της μπάντας. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ίσως και η χειρότερη στιγμή του άλμπουμ οπότε συνεχίζουμε παρακάτω, εκεί όπου θα συναντήσουμε αριστουργηματικά κομμάτια, όπως το “Honesty” και το “Hyena”. Η ηλεκτρική κιθάρα παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος σχεδόν κρατώντας τον γρήγορο ρυθμό ενώ τα ηλεκτρονικά όργανα μπαίνουν εμμέσως στο παιχνίδι. Οι Editors με το “The Weight of Your Love” κάνουν κάτι παραπάνω από ένα μεγάλο βήμα στην μουσική τους πορεία. Ο δίσκος είναι εκπληκτικός με τους Βρετανούς ταυτόχρονα να προάγουν τις μουσικές τους. Τέλος, οι Editors έχουν ανεβάσει στην ιστοσελίδα τους και ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με την ηχογράφηση του δίσκου και συνέντευξή τους.

Σάββατο 29 Ιουνίου 2013

The Burger Project – Φτηνά Χαρέμια

Πριν δυο χρόνια παρουσίασαν την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά η οποία δέχτηκε πολλές διθυραμβικές κριτικές. Το “We Live in Athens” περιελάμβανε διασκευές από παραδοσιακά τραγούδια σε πιο funk και jazz εκτελέσεις. Από τότε οι Burger Project απόκτησαν μεγάλο όνομα μαζεύοντας ολοένα και περισσότερο κόσμο στις συναυλίες τους. Το αθηναϊκό συγκρότημα συνεχίζει στον ίδιο δρόμο με τις διασκευές και φέτος κυκλοφορεί ένα καινούριο ΕΡ με γνωστά κομμάτια της παλιάς ελληνικής σκηνής και αυτά εκτελεσμένα με τον μοναδικό τρόπο των Burger Project. Πιστή συνοδοιπόρος της τετραμελής μπάντας είναι η Ματούλα Ζαμάνη (Verligali) η οποία ερμηνεύει δυο κομμάτια του δίσκου ενώ σχεδόν σε κάθε live των Burger Project κάνει την εμφάνισή της.
Το νέο, μικρής διάρκειας, άλμπουμ φέρει τον τίτλο «Φτηνά Χαρέμια» και έχει πέντε τραγούδια τα οποία «προλογίζει» μια γνωστή φωνή ψυχαγωγικής εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης (το ακούς και μαντεύεις ποια είναι – α ναι, δεν υπάρχει κρατική τηλεόραση πλέον στην Ελλάδα). Πρώτο κομμάτι που αρχίζει τον χορό είναι το «Βαπόρι από την Περσία» που σε ξεσηκώνει αμέσως με τον γρήγορο ρυθμό του. Οι διασκευές των Burger Project είναι πολύ καλές ενώ αν δεν υπήρχαν οι στίχοι θα πάλευες αρκετή ώρα για να βρεις ποιό κομμάτι είναι το καθένα. Στην συνέχεια πέφτουμε στην διάσημη πλέον εκτέλεση της «Τσιγγάνας» με την Ζαμάνη να τα δίνει όλα. Αναμφισβήτητα ένα κομμάτι που δεν μπορείς να το παραβλέψεις εύκολα.
Η συνέχεια ανήκει στον Βασίλη Τσιτσάνη και το «Μπαξέ Τσιφλίκι» του 1948. Οι Burger Project έβαλαν το χεράκι τους και σε αυτό το ρεμπέτικο δίνοντάς του ό,τι δεν μπορείς να φανταστείς. Το ανεβαστικό τέμπο και η gupsy κιθάρα που πηγαινοέρχεται σαν τρελή τουλάχιστον θα σε ενθουσιάσουν. Ο «Μαχαραγιάς», ένα παραδοσιακό από τα Ζαγοροχώρια, αποτελεί το τέταρτο κομμάτι στο οποίο η ένταση πέφτει κάπως με την φωνή της Ματούλας Ζαμάνη να δίνει απίστευτο συναίσθημα ενώ το τέλος κάνει ένα remix του «Μπαξέ». Τα «Φτηνά Χαρέμια» αποδεικνύουν πως οι Burger Project είναι μια εκπληκτική μπάντα όσον αφορά τις διασκευές διότι πολύ απλά αλλάζουν τα φώτα σε κάθε κομμάτι βάζοντας τα δικά τους ηλεκτρονικα – ηλεκτρικά στοιχεία.
 

Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

Rival Sons – Head Down

Οι Rival Sons έφτασαν τα τρία άλμπουμ και μάλιστα πολύ γρήγορα. Ξεκινώντας την δισκογραφία το 2009, συνέχισαν το 2011 με το ομολογουμένως εξαιρετικό “Pressure & Time” και ενώ καλά καλά δεν κόπασαν οι κριτικές για αυτό τον δίσκο ήρθε ο τρίτος για να αποδείξει πως οι Rival Sons δεν κάνουν διαλείμματα και παράγουν συνεχώς καινούρια τραγούδια. Το συγκρότημα από την Καλιφόρνια παρουσίασε πριν μήνες το “Head Down” το οποίο ακόμα και τώρα συνεχίζει να αποκτά πολύ καλές κριτικές με τους Rival Sons να σχηματίζουν σταδιακά ένα αξιόλογο όνομα της μουσικής σκηνής της Καλιφόρνια.
Καταρχάς, πρέπει να γνωρίζεις πως αν κάτσεις και ακούσεις Rival Sons θα γυρίσεις στην κλασική ροκ των 70’s. Πολλοί ταυτίζουν αρκετά τραγούδια τους με εκείνα των Led Zeppelin και άλλων τεράστιων συγκροτημάτων εκείνης της εποχής. Ακούγοντας το “Head Down”, η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται να μην «ροκάρεις», να μην πορωθείς με τις δυνατές μελωδίες του. Με το που ανοίγει ο δίσκος, το “Keep On Swinging” σε καλωσορίζει με τις καλύτερες – δυνατότερες των διαθέσεων κάνοντάς σε να προχωράς στην ακρόαση προσηλωμένος σχετικά με το τί πρόκειται να ακούσεις στην συνέχεια. Αυτό που πρόκειται να ακούσεις είναι μια classic rock παλαιότερων εποχών την οποία οι Rival Sons προσαρμόζουν με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο στο σήμερα. Κομμάτια, όπως τα “You Want To”, Wild Animal” και “Run From Revelation”, είναι κολλητικά. Σε γενικές γραμμές, το “Head Down” έχει όλα εκείνα που θες να ακούσεις από μια μπάντα που σέβεται το συγκεκριμένο είδος της ροκ καθώς εκτός από τις δυνατές στιγμές υπάρχουν και κομμάτια με μια ακουστική κιθάρα μονάχα. Τέλος, ο δίσκος ενδείκνυται για ταξίδι με αμάξι και ακούγοντας τον με ανεβασμένη την ένταση.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2013

These New Puritans – Field of Reeds

Έσκασαν κάπου στα μέσα του 2008 κυκλοφορώντας το ντεμπούτο τους άλμπουμ το οποίο έκανε μια μπάντα από την Αγγλία γνωστή στην τότε μουσική σκηνή της Μεγάλης Βρετανίας. Το “big bang” όμως συνέβη πριν τρία χρόνια, τότε που το όνομα These New Puritans έγινε γνωστό σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς ο δεύτερος δίσκος τους, “Hidden”, εντυπωσίασε την εναλλακτική ροκ μερίδα ανθρώπων ενώ αναδείχθηκε και άλμπουμ της χρονιάς από τους κριτικούς του ΝΜΕ. Στην χώρα μας έγιναν περισσότερο γνωστοί με την συναυλία που είχαν δώσει στο Plissken Festival το 2010. Φέτος, πραγματοποιείται η επιστροφή των These New Puritans με την τρίτη δισκογραφική δουλειά τους η οποία φέρει τον τίτλο “Field of Reeds”.
Το συγκρότημα από την Αγγλία παρουσιάζει μια σειρά εννέα τραγουδιών όπου κατά την ακρόασή τους συνειδητοποιείς ραγδαίες αλλαγές στο μουσικό ύφος. Το τρίο κάνει στροφή αφήνοντας τον πιο “σκληρό” ήχο του post rock μπαίνοντας σε περισσότερο ατμοσφαιρικά μονοπάτια. “Σκοτεινές” μελωδίες και αργά φωνητικά συνθέτουν την εικόνα του δίσκου, ο οποίος η αλήθεια είναι πως σε πιάνει απροετοίμαστο. Έχοντας ως παράδειγμα του παρελθόντος το “Hidden” δεν περιμένεις ότι θα ακούσεις μια art rock. Το πιάνο έχει τον κυρίαρχο ρόλο ενώ σε πολλά σημεία κάνουν την εμφάνισή τους και τα πνευστά δίνοντας μια μεγαλύτερη ένταση στην ήδη ατμοσφαιρική μουσική των Βρετανών. Όλα αυτά στον πρόλογο του άλμπουμ καθώς η συνέχεια κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα αλλά ακούμε και το ηλεκτρονικό στοιχείο να μπαίνει μέσα. Οι These New Puritans εκπλήσσουν φέτος με το “Field of Reeds”. Με τον εν λόγω δίσκο μπαίνουν σε ambient χωράφια και δεν ξέρω αν είναι ξένα χωράφια για τους ίδιους. Το μόνο σίγουρο είναι πως το άλμπουμ θα διχάσει αρκετούς οπαδούς της βρετανικής μπάντας, ιδιαίτερα εκείνους που λάτρεψαν το προηγούμενό τους πόνημα.

Σάββατο 22 Ιουνίου 2013

Peace – In Love

Η τετράδα από την Αγγλία πραγματοποιεί τους τελευταίους μήνες ένα ονειρεμένο ντεμπούτο στην δισκογραφία. Οι Peace κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο και κατακτούν αμέσως τα charts της Μεγάλης Βρετανίας αλλά και τις λίστες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Είναι η έμπνευση, είναι η αύρα της βρετανικής μουσικής σκηνής, κανείς δεν θα μάθει. Αρκετοί υποστηρίζουν πως όλα κρύβονται πίσω από την παραγωγή του Jim Abiss ο οποίος βρισκόταν επίσης στα πρώτα άλμπουμ των Florence and the Machine (Ceremonials), Arctic Monkeys (Suck it and See) και Adele (21). Αν μη τι άλλο αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή για ένα πρώτο άλμπουμ των Peace που έχει δεχθεί γρήγορα γρήγορα κολακευτικά σχόλια.
Στοιχεία σαν Αγγλία, indie rock σε βάζουν αμέσως στις μαντεψιές για το τί θα ακούσεις στο “In Love”. Δεν θα πέσεις έξω εύκολα καθώς η βρετανική ροκ σκηνή δεν παρουσιάζει κάποιες εκπλήξεις. Ωστόσο, οι Peace παρουσιάζουν μια σειρά από τραγούδια που όχι μόνο θα σε εκπλήξουν αλλά θα σε ενθουσιάσουν κιόλας. Με μπροστάρη την ηλεκτρική κιθάρα η οποία περνάει κανονικότατα από το κόσκινο της παραμόρφωσης και με σύμμαχο τα κιθαρστικά riffs της δεύτερης κιθάρας, ο δίσκος είναι πραγματικά πολύ καλός. Το τέμπο ανεβαίνει απευθείας με το άνοιγμα του άλμπουμ και τους Peace να μπαίνουν δυναμικά. Υπάρχουν τα ρεφρέν που είναι άκρως κολλητικά με χαρακτηριστικό σημείο το “Follow Baby” που αποτελεί ένα εκ των τριών singles και την πρώτη όμορφη στιγμή του δίσκου. Η μπάντα από την Αγγλία δεν χάνει τον ρυθμό της και συνεχίζει ακάθεκτη με το “Lovesick” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο την πόρωση.

Φυσικά, στον δίσκο θα ακούσουμε και πιο «ήρεμες» στιγμές όπως το “Float Forever”, μια κλασική βρετανική μπαλάντα, χωρίς να λείπουν βέβαια τα κρουστά και ο δυναμισμός. Στην συνέχεια, πέφτουμε πάνω στο “Wraith” με το εκπληκτικό κιθαριστικό riffακι αλλά και την πρώτη παρουσία πλήκτρων, ένα κομμάτι που σίγουρα θα βάλεις να το ξανακούσεις. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν κάποια τραγούδια που ο λόγος ύπαρξής τους είναι να γεμίσουν την λίστα του άλμπουμ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα βαρεθείς. Ίσα ίσα, αν είσαι της indie σκηνής της Βρετανίας θα λατρέψεις τον δίσκο. Οι Peace κάνουν το φανταστικό ξεκίνημα στην δισκογραφία με την ευχή μας πως θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο πηγαίνοντας την πολύ καλή μουσική τους ένα βήμα παραπάνω. Μέχρι τότε, το “In Love” μπορεί να ηχεί στα αυτιά μας ανετότατα.

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

Imagine Dragons – Night Visions

Επιτυχημένο ντεμπούτο για τους Imagine Dragons ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο “Night Visions”. Ένα μιξ από rock, pop, dubstep κάνει αισθητή την παρουσία του με το συγκρότημα από το Λας Βέγκας να πραγματοποιεί εκπληκτική είσοδο στην δισκογραφία. Ο δίσκος χτιζόταν από το 2009 με διάφορα singles να κυκλοφορούν σταδιακά μέχρι που το άλμπουμ βγήκε πριν κάμποσους μήνες έτοιμο να ενθουσιάσει. Οι τέσσερις τύποι με το όνομα Imagine Dragons έχουν ήδη ταρακουνήσει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας με τις μουσικές τους.
Η αλήθεια είναι πως οι ήχοι που θα ακούσεις στο “Night Visions” δεν είναι σπάνιοι. Κλασική alternative rock με ηλεκτρονικά στοιχεία να πηγαινοέρχονται συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Όμως, τα τραγούδια είναι πολύ πιασάρικα και κολλητικά. Αυτό το διαπιστώνεις από την αρχή και το “Radioactive” που πολύ απλά δεν γίνεται να μην το ακούσεις πάνω πέντε φορές συνεχόμενα. Ίδιας αισθητικής είναι και τα επόμενα κομμάτια με τα ρεφρέν να είναι εκείνα που σου μένουν. Το άλμπουμ διαθέτει μια πλήρως ανεβαστική διάθεση ωστόσο δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σπρώξει τους Imagine Dragons παραπέρα. Ότι κάποιες στιγμές είναι δυνατές και θα σε κολλήσουν δεν σημαίνει πως το συνολικό αποτέλεσμα του δίσκου κινείται σε υψηλά επίπεδα. Ανάμεσα στα 13 τραγούδια θα βρεις δυο, τρεις αφορμές για να πατήσεις το repeat αλλά μέχρι εκεί. Το “Night Visions” έχει ένα μεγάλο κενό που δεν καλύπτεται με τίποτα όσο και αν τα τρία singles του άλμπουμ καταβάλλουν προσπάθεια.

Τρίτη 18 Ιουνίου 2013

Marsheaux – Inhale

Σε λίγους μήνες κλείνουν μια δεκαετία ζωής, έφτασαν αισίως στον τέταρτο δίσκο και συνεχίζουν να αποτελούν ένα προϊόν εξαγωγής της ελληνικής μουσικής. Οι Marsheaux είναι από εκείνα τα μουσικά σχήματα που δεν έμειναν σε ένα πρόωρο «μπαμ» αλλά συνέχισαν – και συνεχίζουν – να δημιουργούν τις μουσικές που ένιωθαν. Το ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αθήνα έχοντας στο πάνθεόν του τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμ και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό επιστρέφουν φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Inhale”.
Η Μαριάνθη και η Σοφία μπορεί να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό από ότι στο εσωτερικό καθώς το ελληνικό κοινό, όπως λένε και οι ίδιες, δεν «αποδέχονται» τόσο εύκολα το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά όσοι τις ακούν κολλάνε με τους ήχους τους. Και πώς να μην κολλήσουν όταν οι Marsheaux συνθέτουν ένα κράμα από κομμάτια επηρεασμένα από τις παλιές εποχές των Depeche Mode (Delta Machine, Sounds of the Universe) και του Moby (Destroyed). Στο “Inhale” ακούμε τις δύο κοπέλες από την Θεσσαλονίκη να έχουν προχωρήσει τον ήχο τους διατηρώντας ωστόσο το κλασικό ύφος με το οποίο μας έχουν συνηθίσει.
Ο δίσκος ανοίγει αμέσως με ανεβαστικό ρυθμό ο οποίος διατηρείται και στην συνέχεια. Αν ανήκεις στην μερίδα των μουσικόφιλων της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής το άλμπουμ των Marsheaux θα το βάλεις πολύ γρήγορα στα αγαπημένα της φετινής χρονιάς. “Come On Now”, “Inhale”, “Self Control” είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το επίπεδο του δίσκου το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά υψηλό. Μια synthpop που δεν συναντάς εύκολα στα μέρη μας, ωστόσο οι Marsheaux έχουν τον τρόπο, την έμπνευση και την διάθεση να μας χαρίσουν εκπληκτικές συνθέσεις. Μετά από τρία χρόνια το ελληνικό, γυναικείο ντουέτο επιστρέφει με το “Inhale”, έναν τουλάχιστον εκπληκτικό και πολύ ανεβαστικό δίσκο.

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

Pillowfight – Pillowfight

Pillowfight = Emily Wells και Dan the Automator. Η πρώτη δραστηριοποιείται στην δισκογραφία από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ο δεύτερος από τα μέσα των 80’s. Η Emily Wells παίζει βιολί, πιάνο, κρουστά, κιθάρα και γενικότερα ό,τι θέλεις. Ο Dan the Automator παίζει και αυτός μια ντουζίνα μουσικά όργανα ενώ είναι παραγωγός πολλών μεγάλων συγκροτημάτων, όπως οι Gorillaz, Kasabian, Depeche Mode, Miles Kane. Πέρσυ πραγματοποιήθηκε η μουσική συνάντηση αυτών των δυο ατόμων και το αποτέλεσμα ήταν οι Pillowfight, όπως ονόμασαν το συγκεκριμένο project τους.
Ο ομώνυμος δίσκος των Pillowfight περιλαμβάνει 12 τραγούδια τα οποία είναι ένα κράμα από hip hop, ηλεκτρονική μουσική και folk rock στοιχεία. Με λίγα λόγια, δηλαδή, το άλμπουμ τα έχει όλα. Και διάθεση έχει, και έμπνευση έχει, και εξαιρετική ενοχρήστρωση έχει. Κάποιες στιγμές η μουσική θυμίζει κάτι από Portishead ενώ δεν γίνεται να μην σου μείνει η φωνή της Emily Wells, η οποία δένει καλά με την μουσική αισθητική του Dan του Automator. Επίσης, η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή με μια ενορχήστρωση καταπληκτική. Εκτός από τις λούπες ηλεκτρονικών χτύπων θα ακούσεις ακόμα πνευστά και έγχορδα, όπως βιόλες. Ο δίσκος ακούγεται με χαρακτηριστική άνεση και δεν καταλαβαίνεις πως πέρασαν 45 λεπτά ενώ δύσκολα θα ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι με διαφορά από τα υπόλοιπα. Emily Wells και Dan the Automator δημιούργησαν ένα εκπληκτικό άλμπουμ που θα σε κολλήσει με τις μελωδίες του και το αποτέλεσμα μετά την πρώτη ακρόαση έχει το όνομα repeat.

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

Sigur Ros – Kveikur

Ήταν τέσσερις, έμειναν τρεις. Έχουν μαζί τους όμως χιλιάδες φανατικούς οπαδούς που σταδιακά έγιναν εκατομμύρια. Οι μουσικές τους πέρασαν πολύ γρήγορα τα σύνορα της Ισλανδίας, άγγιξαν αμέσως την υπόλοιπη Ευρώπη και έφτασαν με χαρακτηριστική άνεση στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Και αυτό διότι τα τραγούδια τους έχουν την ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργούν συναισθήματα κάθε είδους. Ο λόγος για τους Sigur Ros οι οποίοι έφτασαν αισίως στον έβδομο δίσκο τους με τον τίτλο “Kveikur” ακριβώς ένα μόλις χρόνο μετά το “Valtari”, το οποίο δεν απέσπασε και τα καλύτερα σχόλια.
Ένας πρόλογος είχε γίνει πριν δυο μήνες περίπου όπου το συγκρότημα από την Ισλανδία είχε κυκλοφορήσει ένα ΕΡ τριών κομματιών υπό το όνομα “Brennisteinn”. Το ομώνυμο τραγούδι αυτού του μικρής διάρκειας δίσκου κάνει την αρχή και για το ολοκληρωμένο πόνημα των Sigur Ros. Πολύ καλό ξεκίνημα για τους Ισλανδούς με την απαραίτητη ένταση και την εναλλαγή της με την απίστευτα ήρεμη φωνή του Birgisson. Τα πορωτικά κρουστά και η ηλεκτρική κιθάρα – την οποία τιθασεύει ο Birgisson με το δοξάρι του – σε προειδοποιούν πως αυτά που θα ακούσεις έχουν σχέση με Sigur Ros και δεν έχει καμία σχέση με το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Valtari”.
Γενικότερα το “Kveikur” κινείται στα συνηθισμένα και αγαπημένα μονοπάτια στα οποία μας έχει συνηθίσει το – πλέον – τρίο (το μέλος - keyboard αποχώρησε πέρσυ). Και τα εννιά κομμάτια του δίσκου έχουν την χαρακτηριστική δυναμική των μουσικών των Sigur Ros με ίσως μεγαλύτερη ένταση από ότι τους έχουμε ακούσει σε προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους. Τραγούδια, όπως τα “Isjaki” και “Kveikur”, σε κολλάνε πραγματικά. Η ενορχήστρωση είναι φανταστική και η μπάντα παρουσιάζει ένα δίσκο πολύ προσεγμένο. Το “Kveikur” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, οι μελωδίες είναι ταξιδιάρικες και είναι αυτό που περιμέναμε από τους Sigur Ros, οι οποίοι συνεχίζουν να γράφουν στίχους στα ισλανδικά και εμείς αναγκαστικά να απολαμβάνουμε το μουσικό μέρος (δεν έχουμε όμως παράπονο από αυτό).

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2013

Beady Eye – BE

Beady Eye ή αλλιώς Oasis χωρίς τον Noel Gallagher. Το σίριαλ των αδερφών Gallagher καλά κρατεί με κατηγορίες εκατέροθεν. Και οι δυο προχωρούν στην δισκογραφία ξεχωριστά με τον Liam Gallagher να σχηματίζει μαζί με τρία μέλη των Oasis και τον πρώην κιθαρίστα των Kasabian τους Beady Eye. Το πρώτο άλμπουμ αυτού του νέου μουσικού σχήματος, το “Different Gear, Still Speeding”, ήρθε στις αρχές του 2011 δέχοντας αρκετά καλές κριτικές. Φυσικά δεν γινόταν να αλλάξει το μουσικό ύφος και έτσι και σε αυτό το πόνημα η βρετανική rock κυριαρχούσε. Η φετινή χρονιά φέρνει την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου για τους Beady Eye με τον τίτλο «ΒΕ».
Επόμενο είναι, λοιπόν, ο ήχος των Beady Eye να είναι κοντά σε αυτό των Oasis. O Liam Gallagher και η παρέα του συνεχίζει ακάθεκτος την παραδοσιακή μουσική του Manchester, δηλαδή την γνωστή σε όλους britpop και rock. Βέβαια μετά την ακρόαση του «ΒΕ» θα ακούσεις και νέα στοιχεία τα οποία δεν θυμίζουν δεκαετία ’90. Τα πνευστά έχουν μπει για τα καλά στα τραγούδια του δίσκου ενώ η κιθαριστική διάθεση υπάρχει και εδώ. Μόνο που το τελικό αποτέλεσμα δεν σε εντυπωσιάζει. Για την ακρίβεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ρηχά νερά καθώς δεν υπάρχει καν το single – χιτάκι κομμάτι που θα ξεχωρίσει. Στην πλειοψηφία τους τα τραγούδια δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον ενώ αυτό που βγαίνει μετα την ακρόαση των 11 κομματιών είναι πως λείπει η αμεσότητα που έβγαζε παλιά ο Gallagher στις συνθέσεις του. Δυστυχώς, το rock ‘n’ roll που περιμένεις από τους Beady Eye δεν έρχεται ποτέ και το «ΒΕ» στο τέλος της ημέρας καταλήγει μια αποτυχία.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013

Black Sabbath – 13

Ίσως αποτελεί την μεγαλύτερη επανένωση συγκροτήματος των τελευταίων ετών. Μια από τις σημαντικότερες μουσικές παρέες της metal μουσικής σκηνής ενώνει ξανά τις δυνάμεις της για να επιστρέψει – και ταυτόχρονα να μας γυρίσει και εμάς – σε εποχές που τα τραγούδια τα οποία έβγαζαν ήταν τομή για την τότε δισκογραφία. Το όνομά τους αποτέλεσε επιρροή για πάρα πολλούς καλλιτέχνες ενώ θεωρούνται οι πρωτεργάτες της heavy metal. Και να μην είσαι οπαδός του συγκεκριμένου είδους μουσικής, το όνομα Black Sabbath το γνωρίζεις. Ozzy Osbourne, Tony Iommy και Geezer Butler επέστρεψαν και είναι εδώ με ολοκαίνουριο υλικό από το 1978 όπου η παλιοπαρέα είχε κυκλοφορήσει το “Never Say Die!”.
Πριν δυο χρόνια ανακοίνωσαν την επανένωσή τους και μια σειρά από συναυλίες ανά την Ευρώπη. Ωστόσο, το λέμφωμα που διαγνώστηκε στον κιθαρίστα Tony Iommy στάθηκε προσωρινό εμπόδιο στις ηχογραφήσεις των νέων κομματιών ενώ η ευρωπαϊκή περιοδεία ακυρώθηκε (συμπεριλαμβανομένου και της Ελλάδας). Επόμενο εμπόδιο αποτέλεσε η αποχώρηση του ντραμίστα Bill Ward που στην θέση του ήρθε ο Brad Wilk των Rage Against the Machine. O Tony Iommy άρχισε να αισθάνεται καλύτερα και η ηχογράφηση του καινούριου δίσκου ήταν γεγονός. Όλα τα παραπάνω είναι ένας πρόλογος – θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί – για την μεγαλύτερη (ίσως) κυκλοφορία της φετινής χρονιάς.
Πολλοί ξενέρωσαν με τον τίτλο του δίσκου ο οποίος είναι «13» για τον λόγο του ότι είναι κάτι απλό. Όπως και να έχει, το εξώφυλλο του άλμπουμ μας προϊδεάζει για σκληρό ήχο και πάνω απ’ όλα αυθεντικό ήχο Black Sabbath. Και ευτυχώς αυτό ακριβώς συμβαίνει με το πρώτο κιόλας κομμάτι που κάνει την αρχή για τα συνολικά 8 του δίσκου. Το “End of the Beginning” είναι αυτό που θέλεις να ακούσεις από τους Black Sabbath. Βαρύς ήχος, η ηλεκτρική κιθάρα του Iommy που μπαίνει αμέσως στο κόλπο και ένα πολύ καλό ξεκίνημα για το «13». Το “God Is Dead?” ήταν πρώτο δείγμα – single που βγήκε στην δημοσιότητα και η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα. Μετά από τρεις ακροάσεις, όμως, τείνει να αποτελέσει ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ με την dark αισθητική που έχει και την πολυεπίπεδη μουσική του. Η συνέχεια ανήκει στο “Loner” όπου ακούμε πιο ρυθμικά riffακια, όμορφα γεμίσματα από τον Brad Wilk και η πόρωση καλά κρατεί.

Ένα περίεργο πράγμα που αυτά που ακούς δεν είναι το εξεζητημένο αλλά αρκούν για να κολλήσεις και να κρεμαστείς από κάθε μελωδία και στίχο του γερόληκου Osbourne του οποίου η φωνή παραμένει χαρακτηριστική (όχι όμως αναλλοίωτη) και αυτό φαίνεται στο “Zeitgeist” που κατεβάζει τους ρυθμούς βάζοντάς μας σε πιο blues μονοπάτια. Εκπληκτικό σημείο αποτελεί το “Age of Reason” με τους Iommy και Butler να δίνουν το έναυσμα για έναν ακόμα δυνατό ρυθμό και η κιθάρα να καρφώνεται απευθείας στο μυαλό σου. Η τέχνη εξάλλου δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα, ειδικά αν σε λένε Tony Iommy. Το αμέσως επόμενο “Live Forever” κυμαίνεται και αυτό στο ίδιο μήκος κύματος χωρίς να κρατάς κάτι και έτσι προχωράς προς το κλείσιμο του δίσκου όπου σε περιμένουν τα “Damaged Soul” και “Dear Father”. Από το πρώτο μένει η εξαιρετική γραμμή του μπάσου του Butler ενώ το τελευταίο κομμάτι του «13» σου υπενθυμίζει πως οι Black Sabbath όποτε και να κυκλοφορήσουν κάτι αυτό θα είναι αριστουργηματικό. Δεν μπορείς να ζητάς κάτι το φρέσκο, κάτι το καινούριο αλλά αυτό που ήθελα το πήρα από τον δίσκο. Το μεγαλείο αυτής της μπάντας και έναν επίλογο που ταιριάζει γάντι για αυτό το τεράστιο συγκρότημα.

Γιατί είναι χαρά η ακρόαση του «13»; Επειδή πολύ απλά αυτό που ακούμε είναι Black Sabbath. Αυθεντικοί ήχοι από τους τύπους που έβαλαν τις βάσεις στην ουσία για το heavy metal. Ο δίσκος είναι αληθινός και πολύ δυνατός, όπως ακριβώς έπρεπε να είναι για το συγκρότημα από την Αγγλία. Ο Ozzy Osbourne (αφού ζει ακόμα σε αυτή την ηλικία και με όλες τις καταχρήσεις που έχει παραδεχθεί πως κάνει) στέκεται επάξια στην θέση του αγαπημένου μας frontman, ο Tony Iommy παρά το άσχημο παιχνίδι που του παίζει τώρα η ζωή παραμένει μια από τις καλύτερες ηλεκτρικές κιθάρες με τα riffs του να ενθουσιάζουν κάθε φορά που τα ακούμε, τον Geezer Butlerαπλώς τον αγαπάμε για το εκπληκτικό μπάσο του και τέλος ο Brad Wilk κάνει αυτό που γνωρίζει, να γαλουχεί τα τύμπανα. Ίσως το άλμπουμ θεωρηθεί σίγουρο πάτημα καθώς η γραμμή των Sabbath παραμένει η ίδια με προηγούμενες δουλειές τους. Αυτό, όμως, θέλουν και οι οπαδοί της μπάντας διότι ο ήχος των Black Sabbath μας έλειψε και το «13» μας προσφέρει όλα εκείνα που θέλαμε να ακούσουμε από το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα όλων των εποχών.

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

She & Him – Volume 3

Κάπου στα μέσα του 2006 και κάπου ανάμεσα στα γυρίσματα της ταινίας “The Go – Getter” Zooey Deschanel και Matthew Ward γνωρίστηκαν. Το επόμενο βήμα ήταν ο σχηματισμός ενός μουσικού σχήματος με το όνομα She & Him και οι κυκλοφορίες τριών δίσκων. Ήδη από το ντεμπούτο τους, “Volume One”, είχαν ενθουσιάσει με τις μουσικές τους με αποτέλεσμα η συνέχεια της δισκογραφικής πορείας του συγκροτήματος να θεωρείται μονόδρομος. Στη συνέχεια, ήρθε το “Volume Two” που συνέχισε την καλή, μουσική παρουσία του ντουέτου ενώ πέρσυ κυκλοφόρησε και μια χριστουγεννιάτικη συλλογή. Φέτος την άνοιξη έφτασε η στιγμή για τον τρίτο δίσκο των She & Him που κατά πάσα πιθανότητα θα κλείσει την σειρά της μουσικής τριλογίας ενώ ο τίτλος του είναι πολύ απλά ”Volume 3”.
Όσο απλοί είναι οι τίτλοι των δίσκων τόσο εξαιρετική είναι η μουσική που παρουσιάζουν Deschanel και Ward. Οι δυο τους δείχνουν ένα πολύ δεμένο ζευγάρι καθώς η πρώτη διαθέτει πολύ γλυκιά φωνή και ιδανική για indie, folk και pop μελωδίες ενώ ο δεύτερος είναι ένας καλός μουσικός παραγωγός, πράγμα που μπορείς να συμπαιράνεις από το πάνθεόν του. Η χημεία, λοιπόν, αυτών των δυο ανθρώπων είναι καλή και αυτό φαίνεται και από το ολοκαίνουριο άλμπουμ που μόλις κυκλοφορήσαν. Το θαυματουργικό αποτέλεσμα της ακρόασης του συγκεκριμένου δίσκου είναι η ηρεμία και η ξεκούραση. Μια ηρεμία που έρχεται από τις πολύ γλυκές μελωδίες και τα απαλά φωνητικά της Zooey Deschanel.

Οι στίχοι κινούνται σε συνηθισμένες ιστορίες έρωτα, αγάπης και χωρισμού. Μουσικά, όμως, το νούμερο 3 των She & Him είναι εξαιρετικό. Ναι, δεν αποτελεί κάποια επανάσταση ή κάτι το ιδιαίτερο συγκριτικά με το “Volume Two” αλλά το ντουέτο παρουσιάζει έναν πολύ καλά ενορχηστρωμένο δίσκο με τόση indie δόση όση δεν είχες πάρει ποτέ. Ό,τι θες από indie αισθητική θα το βρεις στα 14 κομμάτια του άλμπουμ από τα οποία τα τρία είναι διασκευές. Μια αισθητική που θα σε γυρίσει σε παλαιότερη εποχή - εκείνη των 60's - και έχει την ικανότητα να σε μυήσει σε μια καθαρά pop κουλτούρα. Αυτά που κρατάω από το “Volume 3” είναι τα “I Could’ve Been Your Girl”, “I’ve Got Your Number, Son” και “Snow Queen” και φυσικά την γλυκιά – εξαιρετική φωνή της Zooey Deschanel.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Camera Obscura – Desire Lines

Δεν τους γνωρίζεις, ακούς τραγούδια τους τώρα και αυτό που ακούς είναι μια indie pop μουσική, τους ψάχνεις στο διαδίκτυο, μαθαίνεις για αυτούς και εκπλήσσεσαι με το ότι φέτος οι Camera Obscura κλείνουν 17 χρόνια ζωής. Από τις αρχές των 00’s ξεκίνησε η δισκογραφική πορεία τους φτάνοντας αισίως στον πέμπτο δίσκο και χτίζοντας μια εξαιρετική indie σκηνή γύρω από το όνομά τους. Η μπάντα από την Γλασκώβη επέστρεψε. Και επέστρεψε με το “Desire Lines” το οποίο κυκλοφορεί την καλύτερη χρονικά στιγμή που θα μπορούσε. Camera Obscura και καλοκαίρι πάνε μαζί και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις γλυκές μελωδίες του 6μελούς συγκροτήματος.
Τί είναι αυτό που θα ακούσεις; Μόνο indie μελωδίες, μόνο pop ήχους, μόνο «ήρεμες» κιθάρες να συνοδεύουν την γλυκιά φωνή της Tracyanne Campbell. Όλα αυτά τα «μόνο» μην σε τρομαζουν. Οι Camera Obscura δεν θα σου βάλουν όρια, θα σου παρουσιάσουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο με διαθέση ό,τι πρέπει για το επερχόμενο καλοκαίρι. Δεν θα βρεις κορυφές στο άλμπουμ γιατί πολύ απλά τα τραγούδια έχουν μια συνεχή ροή το ένα μετά το άλλο δημιουργώντας μια εξαιρετική συνολική εικόνα. Δεν θα σε χαλάσει μεν, δεν θα σε ενθουσιάσει δε. Με βαθιές επιρροές από τα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’60 οι Camera Obscura τείνουν να γίνουν μια από τις αγαπημένες μπάντες για το επόμενο διάστημα. Τραγούδια όπως το “Do It Again” ή το “This Is Love” θα σε συνοδεύουν στις καλοκαιρινές σου περιπλανήσεις ενώ η indie αισθητική που διατηρείς μέσα σου διογκώνεται συνεχώς. Με το “Desire Lines” οι Camera Obscura παίρνουν άνετα τα ηνία της indie μουσικής σκηνής της Σκωτίας ενώ εμείς δεν έχουμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Miles Kane – Don’t Forget Who You Are

Οπαδός – λάτρης – συνεχιστής της βρετανικής rock-pop μουσικής με (κλασικό) είδωλο τον John Lennon. Ίδιο σινάφι με εκείνο των Oasis και γενικότερα της ηλεκτρικής κιθαριστικής μελωδίας που βασιλεύει στην Μεγάλη Βρετανία. Τον γνωρίσαμε από τους Last Shadow Puppets. Ο Miles Kane έδειχνε, από την εποχή που συνεργαζόταν με τον Alex Turner των Arctic Monkeys (Suck It And See), πως διαθέτει την έμπνευση και το μεράκι. Πριν δυο χρόνια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο “Colour of the Trap”, το οποίο ήταν αρκετά καλό. Φέτος, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο και 11 καινούρια τραγούδια.
Το “Don’t Forget Who You Are” αναμενόταν πολύ από τους οπαδούς της αγγλικής σχολής. Εξ αρχής γνωρίζεις πως αυτό που θα ακούσεις είναι ένας αμιγώς βρετανικός rock-pop ήχος. Ο δίσκος ανοίγει με πολύ γρήγορο ρυθμό και την κιθάρα του Kane να παίρνει αμέσως φωτιά στο εναρκτήριο “Taking Over”. Η συνέχεια όχι μόνο παραμένει ίδια αλλά το τέμπο ανεβαίνει ολοένα και συνεχώς. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ θα σου μείνει αμέσως με το πιασάρικο ρεφρέν του ενώ ο 27χρονος Βρετανός συνεχίζει να κυμαίνεται στους κλασικούς δρόμους που τον έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή, το “Out of Control” δείχνει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Miles Kane από τις μπαλάντες των Oasis ή των Arctic Monkeys.

Ο δίσκος στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να συμπαθείς την εν λόγω μουσική σκηνή θα ζοριστείς να αγαπήσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα σε τραβήξουν από το πρώτο άκουσμα αλλά ο Miles Kane δεν κάνει το επόμενο βήμα με την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του. Παραμένει επαναπαυμενος στα ίδια επίπεδα του προηγούμενου "Colour of the Trap".  Συμπαθητικά riffακια και τραγούδια που έχουν τα φόντα να γίνουν μικρές επιτυχίες αλλά μέχρι εκεί. Το “Don’t Forget Who You Are” είναι πιασάρικο, έχει κομμάτια που θα ακούσεις αρκετές φορές αλλά δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Καλύτερα Last Shadow Puppets παρά solo καριέρα για έναν Miles Kane, όμως, που κινείται σε καλά και ενδιαφέρουσα μουσικά μονοπάτια.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More