Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα alternative rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα alternative rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 4 Ιουλίου 2013

The Flaming Lips – The Terror

Ένα μεγάλο συγκρότημα, μια ακόμα μεγαλύτερη ιστορία και 13 δίσκοι πλέον. Οι Flaming Lips είχαν βαλθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να ξετινάξουν την έννοια της ροκ και να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό συνοθύλευμα από ψυχεδελική ροκ, κάτι από ambient, κάτι άλλο από post rock και γενικά να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που έσκαγαν στην επικαιρότητα με νέο άλμπουμ στα χέρια. Η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας από την Οκλαχόμα ήταν το 2009 με το “Embryonic” για το οποίο πρέπει να χαραμίσεις πάρα πολλά κολακευτικά επίθετα για να δείξεις το πόσο μεγάλο άλμπουμ ήταν. Οι Flaming Lips μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο μουσικό υλικό, νέα τραγούδια, νέες αφορμές για να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο.
Ο τίτλος όλων αυτών των αφορμών που θα σε κάνουν να υποκλιθείς στους Flaming Lips είναι “The Terror”. Το 5μελές συγκρότημα, λοιπόν, σπέρνει τον «τρόμο» με τον καινούριο του δίσκο. Καταρχάς, μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του άλμπουμ αμφιταλαντεύεσαι με την παράνοια. Η ψυχεδέλεια στα καλύτερά της με άλλα λόγια. Μετά το τέλος της δεύτερης ακρόασης πάλι θα παίξεις με την παράνοια και θα έχεις συνειδητοποιήσει πως ο καινούριος δίσκος των Flaming Lips δεν είναι καθόλου «εύπεπτος». Θα δυσκολευτώ να δεχτώ με ανοιχτές αγκάλες τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ τα οποία δημιουργούν ένα όχι και τόσο «ευκολοφόρετο» σκηνικό. Δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει καθώς η ροή των τραγουδιών κυλάει από την αρχή μέχρι το τέλος στο ίδιο τέμπο. Οι Flaming Lips παρουσιάζονται πιο ψυχεδελικοί από ποτέ και το “The Terror” είναι ένας δίσκος που ή θα αγαπήσεις ή που θα μισήσεις. Προσωπική γνώμη είναι πως οι Αμερικάνοι ηχογράφησαν έναν καταπληκτικό, «εξωπραγματικό» δίσκο που σε μαγεύει.

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

Editors – The Weight of Your Love

Επιστροφή για τους Editors μετά από τέσσερα χρόνια δισκογραφικής απουσίας με αρκετές αλλαγές. Πρώτα από όλα, ο ερχομός δυο νέων μελών στο συγκρότημα καθώς ο Chris Urbanowicz αποχώρησε πέρσυ και έτσι, Justin Lockey και Elliott Williams παίρνουν θέση βολής στο βρετανικό συγκρότημα. Άλλη αλλαγή που φέρνει ο καινούριος δίσκος των Editors είναι μουσική αλλαγή. Το άλμπουμ ονομάζεται “The Weight of Your Love” και έχει παραγωγό τον Jacquire King ο οποίος εκτός των άλλων έχει υπάρξει υπεύθυνος παραγωγής για την Norah Jones (Little Broken Hearts), τον Tom Waits (Bad As Me), τους Of Monsters And Men (My Head Is An Animal) και άλλους μεγάλους καλλιτέχνες.
Οι Editors είναι αγαπημένη μπάντα και στην Ελλάδα. Αυτό αποδεικνύεται και από τις sold out εμφανίσεις τους και πως σε κάθε περιοδεία τους θα συμπεριλάβουν στις στάσεις τους και την χώρα μας (ευχή μας να συμβεί και φέτος αυτό). Έτσι, μετά από τρία άλμπουμ – τα δύο τελευταία έπιασαν και το Νο1 των βρετανικών charts – το 5μελές γκρουπ από την Αγγλία κυκλοφορεί το “The Weight of Your Love”, το οποίο αλλάζει κατά πολύ την μουσική ρότα με την οποία μας είχε συνηθίσει η μπάντα τόσα χρόνια. Ελάχιστα σημεία του καινούριου δίσκου θυμίζουν το παρελθόν των Editors. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο και απαράλλαχτο είναι η φωνή του Tom Smith που ακόμα έχει τον απόλυτο έλεγχο για να σε ανατριχιάσει. Παλαιότερα, οι Editors μας παρουσίαζαν τραγούδια με μεγαλύτερη ένταση. Όχι ότι λείπει τώρα αυτή η ένταση, αντιθέτως, υπάρχει σε μεγάλη συχνότητα αλλά η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως τα φετινά κομμάτια είναι πολύ πιο άμεσα. Γενικότερα, το “The Weight of Your Love” παρουσιάζει μια alternative rock πιο «σκοτεινή» και ατμοσφαιρική.

Ήδη από το εναρκτήριο “The Weight” το καταλαβαίνεις αυτό και η αλήθεια είναι πως εντυπωσίαζεσαι αμέσως καθώς προχωράς στο “Sugar” που και αυτό με την σειρά του δείχνει τον καινούριο μουσικό δρόμο που έχουν πάρει οι Editors μετά την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους Chris Urbanowicz. Πολυ καλό ξεκίνημα του δίσκου για να πέσουμε πάνω στο πρώτο single, “A Ton of Love”, το οποίο αποτελεί ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που σε γυρνούν σε κάτι παλαιότερο της μπάντας. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ίσως και η χειρότερη στιγμή του άλμπουμ οπότε συνεχίζουμε παρακάτω, εκεί όπου θα συναντήσουμε αριστουργηματικά κομμάτια, όπως το “Honesty” και το “Hyena”. Η ηλεκτρική κιθάρα παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος σχεδόν κρατώντας τον γρήγορο ρυθμό ενώ τα ηλεκτρονικά όργανα μπαίνουν εμμέσως στο παιχνίδι. Οι Editors με το “The Weight of Your Love” κάνουν κάτι παραπάνω από ένα μεγάλο βήμα στην μουσική τους πορεία. Ο δίσκος είναι εκπληκτικός με τους Βρετανούς ταυτόχρονα να προάγουν τις μουσικές τους. Τέλος, οι Editors έχουν ανεβάσει στην ιστοσελίδα τους και ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με την ηχογράφηση του δίσκου και συνέντευξή τους.

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

Imagine Dragons – Night Visions

Επιτυχημένο ντεμπούτο για τους Imagine Dragons ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο “Night Visions”. Ένα μιξ από rock, pop, dubstep κάνει αισθητή την παρουσία του με το συγκρότημα από το Λας Βέγκας να πραγματοποιεί εκπληκτική είσοδο στην δισκογραφία. Ο δίσκος χτιζόταν από το 2009 με διάφορα singles να κυκλοφορούν σταδιακά μέχρι που το άλμπουμ βγήκε πριν κάμποσους μήνες έτοιμο να ενθουσιάσει. Οι τέσσερις τύποι με το όνομα Imagine Dragons έχουν ήδη ταρακουνήσει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας με τις μουσικές τους.
Η αλήθεια είναι πως οι ήχοι που θα ακούσεις στο “Night Visions” δεν είναι σπάνιοι. Κλασική alternative rock με ηλεκτρονικά στοιχεία να πηγαινοέρχονται συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Όμως, τα τραγούδια είναι πολύ πιασάρικα και κολλητικά. Αυτό το διαπιστώνεις από την αρχή και το “Radioactive” που πολύ απλά δεν γίνεται να μην το ακούσεις πάνω πέντε φορές συνεχόμενα. Ίδιας αισθητικής είναι και τα επόμενα κομμάτια με τα ρεφρέν να είναι εκείνα που σου μένουν. Το άλμπουμ διαθέτει μια πλήρως ανεβαστική διάθεση ωστόσο δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σπρώξει τους Imagine Dragons παραπέρα. Ότι κάποιες στιγμές είναι δυνατές και θα σε κολλήσουν δεν σημαίνει πως το συνολικό αποτέλεσμα του δίσκου κινείται σε υψηλά επίπεδα. Ανάμεσα στα 13 τραγούδια θα βρεις δυο, τρεις αφορμές για να πατήσεις το repeat αλλά μέχρι εκεί. Το “Night Visions” έχει ένα μεγάλο κενό που δεν καλύπτεται με τίποτα όσο και αν τα τρία singles του άλμπουμ καταβάλλουν προσπάθεια.

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Miles Kane – Don’t Forget Who You Are

Οπαδός – λάτρης – συνεχιστής της βρετανικής rock-pop μουσικής με (κλασικό) είδωλο τον John Lennon. Ίδιο σινάφι με εκείνο των Oasis και γενικότερα της ηλεκτρικής κιθαριστικής μελωδίας που βασιλεύει στην Μεγάλη Βρετανία. Τον γνωρίσαμε από τους Last Shadow Puppets. Ο Miles Kane έδειχνε, από την εποχή που συνεργαζόταν με τον Alex Turner των Arctic Monkeys (Suck It And See), πως διαθέτει την έμπνευση και το μεράκι. Πριν δυο χρόνια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο “Colour of the Trap”, το οποίο ήταν αρκετά καλό. Φέτος, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο και 11 καινούρια τραγούδια.
Το “Don’t Forget Who You Are” αναμενόταν πολύ από τους οπαδούς της αγγλικής σχολής. Εξ αρχής γνωρίζεις πως αυτό που θα ακούσεις είναι ένας αμιγώς βρετανικός rock-pop ήχος. Ο δίσκος ανοίγει με πολύ γρήγορο ρυθμό και την κιθάρα του Kane να παίρνει αμέσως φωτιά στο εναρκτήριο “Taking Over”. Η συνέχεια όχι μόνο παραμένει ίδια αλλά το τέμπο ανεβαίνει ολοένα και συνεχώς. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ θα σου μείνει αμέσως με το πιασάρικο ρεφρέν του ενώ ο 27χρονος Βρετανός συνεχίζει να κυμαίνεται στους κλασικούς δρόμους που τον έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή, το “Out of Control” δείχνει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Miles Kane από τις μπαλάντες των Oasis ή των Arctic Monkeys.

Ο δίσκος στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να συμπαθείς την εν λόγω μουσική σκηνή θα ζοριστείς να αγαπήσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα σε τραβήξουν από το πρώτο άκουσμα αλλά ο Miles Kane δεν κάνει το επόμενο βήμα με την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του. Παραμένει επαναπαυμενος στα ίδια επίπεδα του προηγούμενου "Colour of the Trap".  Συμπαθητικά riffακια και τραγούδια που έχουν τα φόντα να γίνουν μικρές επιτυχίες αλλά μέχρι εκεί. Το “Don’t Forget Who You Are” είναι πιασάρικο, έχει κομμάτια που θα ακούσεις αρκετές φορές αλλά δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Καλύτερα Last Shadow Puppets παρά solo καριέρα για έναν Miles Kane, όμως, που κινείται σε καλά και ενδιαφέρουσα μουσικά μονοπάτια.

Πέμπτη 30 Μαΐου 2013

Primal Scream – More Light

Έφτασαν αισίως τους δέκα δίσκους, αρκετές επιτυχίες και ένα όνομα σημαντικό πλέον για την βρετανική μουσική σκηνή. Οι Primal Scream διανύουν την τέταρτη δεκαετία τους και συνεχίζουν ακάθεκτα να συνθέτουν μουσικές. Στις αρχές των 90’s το “Screamadelica” ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ εκείνης της εποχής και το συγκρότημα από την Σκωτία αποκτούσε παγκόσμια αναγνώριση. Η alternative rock που έπαιζε ήταν ενθουσιώδης και σκέτη επιρροή για μετέπειτα ενώ οι καλές κυκλοφορίες συνεχίστηκαν και αργότερα για να φτάσουμε μετά από πολλά χρόνια στην δέκατη δισκογραφική δουλειά των Primal Scream. Με μεγάλη μας χαρά πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό πως καινούριος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει και ότι ο τίτλος του θα είναι “More Light”.
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι Primal Scream δεν έχουν ενθουσίασει πολύ με κάποιο άλμπουμ με αποτέλεσμα οι προσδοκίες που υπάρχουν για το φετινό πόνημα να μην ξεφεύγουν και πολύ. Αυτά, όμως, τα ξεχνάς μόλις βάλεις να ακούσεις τον δίσκο διότι το “2013” ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο την σειρά των 13 τραγουδιών. 9 ολόκληρα λεπτά γεμάτα από χορευτικές μελωδίες ντυμένες πλήρως στα πνευστά. Η συνέχεια είναι εξίσου καλή καθώς τα “River of Pain” και “Culturecide” ανεβάζουν τον ρυθμό. Από την μέση και μετά μπαίνουμε σε περισσότερο ηλεκτρικά μονοπάτια με τα “Sideman” και “Turn Each Other Inside Out” να διατηρούν τις ήδη γρήγορες ταχύτητες.
Φυσικά, υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως το “Goodbye Johnny” με το σαξόφωνό του το οποίο είναι λίγο άσχετο με το όλο κλίμα των υπολοίπων κομματιών που είναι δημιουργημένο. Το “More Light” είναι ένας καλός δίσκος. Έχει τα πιασάρικα τραγούδια του αλλά το μειονέκτημά του είναι η διάρκεια. Μεγάλης διάρκειας κομμάτια και αυτό σε κουράζει. Για να γίνει το αντίθετο τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι πραγματικά αριστουργήματα, πράγμα δύσκολο όπως φαίνεται για τους Primal Scream.

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

The National – Trouble Will Find Me

Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.

Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.

Σάββατο 20 Απριλίου 2013

The Godfathers - Jukebox Fury

Βρετανική rock ‘n’ roll, γνήσια όσο δεν πάει που σε κάνει να χορεύεις ασταμάτητα. Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα – ζωή να έχουν – που μας έρχονται στο μυαλό. Ένα από αυτά είναι οι Godfathers που πλέον θεωρούνται θρύλοι της αγγλικής μουσικής σκηνής, γεμίζοντας σκηνές και προκαλώντας πανικό σε συναυλιακούς χώρους για μια δεκαετία από το 1985 ως το 1996. Έκτοτε αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα. Αυτό κράτησε λίγο παραπάνω καθώς η μπάντα δεν ξαναεμφανίστηκε μαζί, με αποτέλεσμα να την ξεγράψουν από τον χάρτη της μουσικής. Έλα όμως που οι «νονοί» είχαν άλλα σχέδια για το 2013 και έκαναν την μεγάλη κίνηση να επιστρέψουν δισκογραφικά.
17 ολόκληρα χρόνια είχαν να εμφανιστούν οι Godfathers και να που το πραγματοποίησαν. Επομένως, τα νέα θεωρούνται μόνο ευχάριστα αφού η βρετανική μπάντα εγγυάται να ακούσεις αυθεντικό rock ‘n’ roll. Η νέα δισκογραφική δουλειά φέρει τον τίτλο “Jukebox Fury” και περιλαμβάνει 12 τραγούδια γεμάτα ενέργεια. Ο δίσκος ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Let Your Hair Hang Down”. Η ηλεκτρική κιθάρα παίρνει μπροστά και σε στροβιλίζει χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα. Επίσης, ενθουσιάζεσαι με τα φωνητικά του Peter Coyne που παραμένουν αγριεμένα λες και ο τύπος βρίσκεται στις αρχές του ’90 και ροκάρει ασυστόλως. Αυτό το συνειδητοποιείς και στο άγριο “The Outsider” που η χροιά του frontman είναι τουλάχιστον σπαρακτική. Υπάρχουν, βέβαια, και οι πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, όπως τα “A Can of Worms”, “Mary Baby” και “Thai Nights” που δίνουν και την απαραίτητη μελωδικότητα.
Στο σύνολό του, το “Jukebox Fury” δεν είναι ούτε πολύ καλό ούτε πολύ άσχημο. Οι ορκισμένοι φαν των Godfathers, ωστόσο, δεν πιστεύω πως θα απογοητευτούν εντελώς από την νέα δουλειά των Βρετανών, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν ξεχάσει πως είναι να παίζεις rock ‘n’ roll.

Πέμπτη 18 Απριλίου 2013

Fall Out Boy – Save Rock And Roll

Το 2013 φέρνει την επανένωση για τους Fall Out Boy, ένα συγκρότημα αγαπημένο από εκατομμύρια μουσικόφιλους της pop-rock. Η μπάντα το 2009 και μετά το “Folie a Deux” είχε ανακοινώσει την διάλυσή του, ωστόσο δεν κράτησε πολλά χρόνια και φέτος πραγματοποιείται το comeback με ολοκαινούριο δίσκο. Το “Save Rock And Roll”, λοιπόν, κάνει την εμφάνισή του αυτές τις μέρες και το αμερικανικό συγκρότημα είναι πανέτοιμο να μας χαρίσει ακόμα περισσότερες επιτυχίες, όπως και στο παρελθόν. Στη φετινή δισκογραφική δουλειά η έκπληξη γίνεται σε δύο κομμάτια του άλμπουμ, στα οποία συμμετέχουν ο Elton John και η Courtney Love αντίστοιχα αλλά και άλλα σημαντικά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.
Και τι χρειάζεται ένας δίσκος των Fall Out Boy για να ξεκινήσει; Φυσικά, ένα πολύ δυνατό και ξεσηκωτικό ξεκίνημα για να μας βάλει αμέσως στο κλίμα της 4μελής μπάντας. Αυτά τα έχει στο έπακρο το “The Phoenix” που ανοίγει το άλμπουμ με εκπληκτικό τρόπο και σου φωνάζει από μίλια μακριά πως οι Fall Out Boy γύρισαν για τα καλά. Τη σκυτάλη παίρνει το πρώτο single, με το οποίο έγινε γνωστό πως το γκρουπ επανενώθηκε. Το “My Songs Know What You Did in The Dark (Light Em Up)” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο, αν και δεν μπορώ να πω πως εντυπωσίαζει τόσο με το όχι και τόσο πρωτότυπο ρεφρέν του. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνονται και τα επόμενα “Alone Together” και “Where Did The Party Go” χωρίς όμως να σου μένει κάτι από αυτά. Και φτάνουμε στα μέσα του δίσκου, όπου συναντάμε τη συνεργασία με την εξαιρετική Foxes (Warrior) σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που θα βρεις ανάμεσα στα συνολικά 11 του άλμπουμ.

Το δεύτερο μισό του δίσκου κουράζει κάπως αφού ο ήχος των Fall Out Boy επαναλαμβάνεται. Η δυναμική των τραγουδιών δεν χάνεται, ωστόσο δεν ακούς κάτι διαφορετικό που θα σε τραβήξει. Τα δύο τελευταία κομμάτια έχουν τη δυνατότητα να σε ελκύουν, στα οποία πετυχαίνουμε τους δύο προαναφερθέντες καλλιτέχνες. Το πρώτο που κάνει μια μικρή στροφή προς την punk ερμηνεύεται μαζί με την Courtney Love ενώ το τελευταίο, ομώνυμο κομμάτι είναι η μεγάλη συνεργασία με τον Elton John και έτσι, οι Fall Out Boy μας αποχαιρετούν με ένα πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι.
Σε γενικές γραμμές, το “Save Rock And Roll” είναι ένα αρκετά καλό και πολύ δυνατό άλμπουμ, με το οποίο οι Fall Out Boy επιστρέφουν στην δισκογραφία για τα καλά. Υπάρχουν τα τραγούδια που θα σε πορώσουν και θα σε ξεσηκώσουν αλλά υπάρχει μια μεγάλη κοιλιά που κάνει και που δεν αφήνει να εντυπωσιαστείς από το συνολικό αποτέλεσμα.

Σάββατο 13 Απριλίου 2013

Black Rebel Motorcycle Club – Specter At The Feast

Καινούρια κυκλοφορία από τους Black Rebel Motorcycle Club θεωρείται πάντα σημαντικό / ευχάριστο μουσικό γεγονός. Το συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο είχε ξεκινήσει πολύ δυναμικά στις αρχές των 00’s με το ομώνυμο άλμπουμ τους να σκαρφαλώνει στις πρώτες θέσεις των charts πολλών χωρών. Έκτοτε, ακολούθησαν άλλοι δύο δίσκοι μέχρι το 2005 που κρατούσαν την μπάντα ψηλά. Όμως, η επιστροφή τους το 2007 δεν ήταν καλή με το τότε πόνημά τους να είναι αδιάφορο ενώ μέχρι και σήμερα τα άλλα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν δεν εντυπωσίασαν. Φέτος, οι Black Rebel Motorcycle Club επιστρέφουν με τον έβδομο δίσκο τους, ο οποίος τιτλοφορείται “Specter At The Feast”.
Μεγάλη αλλαγή στην ζωή της μπάντας προκάλεσε ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του frontman, Robert Levon Been, ο οποίος εργαζόταν ως μηχανικός ήχου και στην ουσία ήταν το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος. Μετά από το τραγικό συμβάν, οι Black Rebel Motorcycle Club μπήκαν στο ψυγείο ενώ το μουσικό μέλλον τους ήταν αμφίβολο. Ωστόσο, η έμπνευση και η δημιουργία δεν έφυγαν από το καλιφορνέζικο τρίο, το οποίο επέστρεψε φέτος με 12 ολοκαίνουρια τραγούδια. Τραγούδια που βγάζουν συναίσθημα (ίσως αυτό οφείλεται στο παραπάνω συμβάν) παραπάνω από ότι μας έχει συνηθίσει η μπάντα, αφήνοντας κάπως στην άκρη το rock ‘n’ roll που ίσως να περιμένεις να ακούσεις. Βέβαια, υπάρχει η τριάδα των “Hate The Taste”, “Rival” και “Teenage Disease” στα μέσα του δίσκου που σου φέρνει τους παλιούς καλούς BRMC στο μυαλό αλλά και το προτελευταίο “Sell It”.
Από και και πέρα με εξαίρεση το “Let The Day Begin”, το άλμπουμ κινείτα σε ρηχά νερά. Και τα παραπάνω κομμάτια που δίνουν μια μεγαλύτερη δυναμική δεν φαίνονται ικανά να σε εντυπωσιάσουν. Είναι σα να μην έχει αλλάξει κάτι για την αμερικανική μπάντα και αντί να προχωρούν μπροστά, κάνουν βήματα προς τα πίσω. Ο δίσκος περιέχει κάποια σημεία που πορώνουν αλλά μέχρι εκεί και αυτή η αλλαγή ρότας που κάνουν δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύ καλή. Οι Black Rebel Motorcycle Club όσο και να προσπαθούν δεν πατάνε τέρμα τα γκάζια όπως πριν μια δεκαετία όπου μας εντυπωσίαζαν με την δεμένη και κολλητική μουσική τους.

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013

Suede – Bloodsports

Πρόκειται για μεγάλη δισκογραφική επιστροφή. Πρόκειται για έναν μεγάλο δίσκο. Πρόκειται για ένα μεγάλο συγκρότημα. Και το όνομα αυτού, “Bloodsports”. Οι Suede μεσουρανούσαν την δεκαετία του ’90 με δίσκους που έχουν μείνει στην ιστορία, τραγούδια που παίζονται φανατικά ακόμη και σήμερα ενώ το όνομά τους έχει χαραχθεί με πλατινένια γράμματα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2002 αποτέλεσε την τελευταία χρονιά κυκλοφορίας δίσκου για την μπάντα από το Λονδίνο και έκτοτε δεν ξαναηχογράφησαν κάτι καινούριο. Ποιος θα το πίστευε πως 11 ολόκληρα χρόνια αργότερα, οι Suede θα αναδύονταν και πάλι στην επιφάνεια της δισκογραφίας και θα κυκλοφορούσαν καινούριο υλικό προς έκπληξη όλων των οπαδών τους που περίμεναν κάποτε την επιστροφή τους.
Αρχικά, η πρώτη ακρόαση περνάει χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς να δώσεις και μεγάλη βάση σε όσα ακούς. Απλώς αρκείσαι στο να ακούς καινούριους Suede και να χαίρεσαι γι’ αυτό. Αφού, λοιπόν, ολοκληρώνεις την πρώτη ακρόαση συνεχίζεις ακάθεκτος για την δεύτερη, στην οποία συνειδητοποιείς πως οι τύποι μπορεί να καθυστέρησαν 11 χρόνια να κυκλοφορήσουν το έκτο άλμπουμ τους αλλά άξιζε αυτό το μεγάλο διάλειμμα, αφού το “Bloodsports” αποτελεί ένα εξαιρετικό πόνημα. Ο δίσκος ανοίγει εκπληκτικά με πιασάρικα κομμάτια, όπως το “Barriers” και το “It Starts and Ends With You”, το οποίο ήδη έχει γίνει single και είναι μία από τις κορυφές του άλμπουμ. Πολύ καλός ήχος από τους Suede που δεν αλλάζουν ρότα και παραμένουν πιστοί στον ήχο με τον οποίο τους γνωρίσαμε όλοι. Όμορφα riffακια και σολαρίσματα από «βρώμικες» ηλεκτρικές κιθάρες που σε ενθουσιάζουν.

Από κει και πέρα οι ρυθμοί πέφτουν σχετικά χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως μαζί πέφτει και η πόρωση. Εξάλλου, δεν γίνεται να ακούς κλασικό ήχο Suede και να μην κολλάς. Διότι, το “Bloodsports” είναι ο γνωστός ήχος του βρετανικού συγκροτήματος έτσι όπως το γνωρίσαμε. Κομμάτια, όπως τα “Sometimes I Feel I’ll Float Away” και “What Are You Not Telling Me”, δεν τα ξεχνάς εύκολα καθώς η ατμοσφαιρική μελωδία που έχουν είναι κάτι παραπάνω από κολλητική. Ο δίσκος κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ δεν γίνεται να αρκεστείς σε λίγες ακροάσεις. 11 χρόνια είναι πολλά αλλά οι Suede επέστρεψαν για τα καλά και το “Bloodsports” δικαίως θα φιγουράρει στις ψηλές θέσεις των charts φέτος.

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

The Virginmarys – King of Conflict

Έκαναν αισθητή την παρουσία τους τα προηγούμενα χρόνια με διάφορα ΕΡs που κυκλοφόρησαν, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να περιμένει πως και πως την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά. Αυτό δεν άργησε να γίνει και έτσι, οι Virginmarys πραγματοποιούν φέτος το ντεμπούτο τους με έναν δίσκο που θα ακουστεί αρκετά. Ήδη προκάλεσαν αίσθηση στην Μεγάλη Βρετανία ενώ ο ήχος τους ξεπέρασε τα αγγλικά σύνορα και επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ενώ φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε εμείς ασυγκίνητοι. Το “King of Conflict” είναι εδώ και πανέτοιμο να σε συνεπάρει.
Οι Virginmarys δείχνουν αποφασισμένοι να σε στραγγίξουν με τις δυνατές μελωδίες τους τη στιγμή που ο τυφώνας που ακούει στο όνομα “King of Conflict” σε στριφογυρνάει ανελέητα. Ο δίσκος διαρκεί μία ώρα και ούτε μια στιγμή δεν ρίχνει τους τόνους καθώς το βρετανικό τρίο τα δίνει όλα και ροκάρει χωρίς σταματημό. Όσα ακούσεις από το άλμπουμ δεν θα είναι κάτι εξεζητημένο ούτε κάτι πρωτοποριακό. Όμως, οι τύποι αρκούνται στο να σε πορώσουν μονάχα. Παίζουν ακριβώς αυτά που χρειάζονται για να ροκάρεις και εσύ μαζί τους και να κολλήσεις με τα τραγούδια τους. Τα πάντα σε αυτό τον δίσκο είναι άγρια. Φωνητικά που δεν σε αφήνουν σε ησυχία, μια ηλεκτρική κιθάρα που οργιάζει στα αυτιά σου και τα κρουστά που «βιάζουν» την ακοή σου. Η αλήθεια είναι πως από τον δίσκο λείπει η πρωτοτυπία. Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να χάσεις την πόρωσή σου ακούγοντάς τον. Υπάρχουν τραγούδια, όπως τα “Dead Man’s Shoes”, “My Little Girl” και “Taking the Blame”, που είναι εντελώς κολλητικά με τα κιθαριστικά riffακια να δίνουν και να παίρνουν.

Οι Virginmarys έχουν κάνει το εξής έξυπνο και με πολύ σωστή εκτέλεση. Να συνδυάσουν την grunge των Nirvana με το rock ‘n’ roll των Jet και άλλων βρετανικών συγκροτημάτων, προσθέτοντας μαζί και μια μεγάλη δόση αλτερνατίλας. Φαίνονται να γουστάρουν αυτό που κάνουν ενώ το πρώτο στάδιο με το ντεμπούτο άλμπουμ μόλις έγινε με επιτυχία. Το στοίχημα τώρα είναι να κάνουν το επόμενο βήμα και να μην επαναπαυθούν στη σιγουρια που δίνει αυτή η μουσική. Διότι η επιτυχία μιας μπάντας φαίνεται όταν μπορεί να εξελίξει τον ήδη επιτυχημένο της ήχο. Μέχρι τότε, το “King of Conflict” μπορεί να ακούγεται ασταμάτητα.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Stereophonics – Graffiti on the Train

Οι Stereophonics είναι από τα λίγα συγκροτήματα των οποίων ο πρώτος δίσκος έγινε πλατινένιος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επομένως, με μια τόσο καλή αρχή δεν γινόταν η συνέχεια να μην ήταν ανάλογη. Από το 1997 η μπάντα από την Ουαλία μετράει επτά στούντιο άλμπουμ, με κορυφαίο το “Just Enough Education to Perform”, και πάρα πολλές επιτυχίες. Η τελευταία φορά που μας «ενόχλησαν» οι Sterephonics ήταν το 2009 με το “Keep Calm and Carry On”, το οποίο ωστόσο δεν ακολούθησε την πορεία προηγούμενων δίσκων. Μετά από 4 χρόνια η 4μελής μπάντα επιστρέφει με το 8ο πόνημά της και το “Graffiti on the Train” με τον θάνατο του ντραμίστα Stuart Cable να επισκιάζει κάπως το μουσικό θέμα του γκρουπ.
Η αλήθεια είναι πως οι Stereophonics έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια και χρειάζονται ένα δίσκο που θα τους ανεβάσει κάπως, καθώς τα δύο τελευταία τους άλμπουμ δεν εντυπωσίασαν αρκετά τους οπαδούς της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει πολύ όμορφα με το “We Share the Same Sun”, το οποίο δίνει αμέσως έναν αέρα χορευτικής διάθεσης ορμόμενο από την γρήγορη ηλεκτρική κιθάρα. Ωστόσο, το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί ρίχνει τους τόνους αλλά καταφέρνει με τον συναισθηματισμό που εκπέμπει να σε ενθουσιάσει. Γενικά, οι Stereophonics δεν ακολουθούν τους πιο σκληρούς ήχους που συνηθίζαν. Βέβαια οι δυνατές στιγμές υπάρχουν, όπως το χειμμαρώδες “Catacomb”. Πέρα τούτου, όμως, ακούμε την βρετανική μπάντα να πατάει γερά σε πιο μελαγχολικά μονοπάτια σαν αυτό του “Been Caught Cheating”, το οποίο προοριζόταν για τα φωνητικά της Amy Winehouse.
Σε γενικές γραμμές, το “Graffiti on the Train” δεν σου αφήνει κάτι. Δεν υπάρχει η μελωδία που θα σε κρατήσει ενώ η κιθάρα στην πλειοψηφία των τραγουδιών περνάει απαρατήρητη. Μπορεί η επιστροφή των Stereophonics να θεωρείται σημαντικό μουσικό γεγονός για τους φαν της alternative rock αλλά οι Ουαλοί δεν καταφέραν να εντυπωσίασουν με το καινούριο τους άλμπουμ.
 

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Dido – Girl Who Got Away

Τέλη της δεκαετίας του ’90 κάνει την εμφάνισή της στα δισκογραφικά δρώμενα. Με το ντεμπούτο της άλμπουμ είχε ενθουσιάσει ενώ το όνομά της έγινε πασίγνωστο με τη συνεργασία της με τον Eminem (τότε που ο γνωστός ράπερ ήταν στα καλύτερά του). Πολλές οι επιτυχίες για την ερμηνεύτρια, η οποία τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Life for Rent” και πλέον αποτελούσε ένα πολύ «καυτό» όνομα στην παγκόσμια pop κοινότητα. Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν και η καλύτερη καθώς χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια για την επόμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία πέρασε απαρατήρητη. Ο λόγος για την Dido, που φέτος πραγματοποιεί το δισκογραφικό της comeback με τον τέταρτο δίσκο της.
Κατά πόσο μπορεί κάποιος να στοιχηματίζει στην Dido; Δε γνωρίζω αλλά η Αγγλίδα ερμηνεύτρια με το προηγούμενο πόνημά της δεν δείχνει πως μπορεί να γυρίσει στις παλιές καλές εποχές, όπου κυκλοφορούσε ραδιοφωνικά pop hitακια. Παρόλο αυτά, η συχνότητα με την οποία η Dido επανέρχεται στην δισκογραφία δεν είναι μεγάλη και αυτό κάνει την κυκλοφορία πιο «ενδιαφέρουσα». Τα δύο πρώτα singles που έχουν βγει ήδη κάνουν την αρχή για τον δίσκο, με το πρώτο “No Freedom” να μην σου λέει και πολλά ενώ αντιθέτως το “Let Us Move On” διαθέτει το κατιτίς του που θα σε τραβήξει (ίσως να είναι και το hip hop στοιχείο που περιλαμβάνει). Επόμενη στάση που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι το “Blackbird” με το χαμηλό πλην όμως γρήγορο beat του που προς το τέλος ξεσπάει σε ολοένα και πιο γρήγορο.
Στη συνέχεια, η πολύ γλυκιά φωνή της Dido σε συνδυασμό με την μοναχική παρουσία του πιάνου συνθέτουν το “Sitting on the Roof of the World” ενώ αργότερα ξαναμπαίνει το beat στα τραγούδια. Το “End of Night” ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με τον ελαφρύ χορευτικό ρυθμό όπως και το “Loveless Heart”. Με το ίδιο ύφος κινούνται και τα επόμενα κομμάτια με μοναδική διαφορά το “Sex Tonight” με τα πνευστά να δίνουν μια groovy διάθεση. Το “Girl Who Got Away” είναι σίγουρα καλύτερο από τον προηγούμενο δίσκο και αυτό είναι ένα σημάδι πως η Dido μπορεί να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, δεν είναι αρκετό για να επιστρέψουμε σε εποχές του “Life for Rent”, εκεί όπου η Βρετανίδα έβγαζε εξαιρετικά τραγούδια.

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Biffy Clyro – Opposites

Πέρσυ έκλεισαν μια δεκαετία στην δισκογραφία γεμάτη αρκετούς και πολύ καλούς δίσκους. Έβγαζαν άλμπουμ σχεδόν κάθε χρόνο και έπρεπε να έρθει το τέταρτο άλμπουμ για να τους κάνει ευρέως γνωστούς. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Biffy Clyro ό,τι κυκλοφορούν το κάνουν αυτόματα πλατινένιο στην Μεγάλη Βρετανία ενώ καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στις σχετικές λίστες των charts πολλών χωρών. Φέτος επιστρέφουν με το έκτο τους πόνημα με τον τίτλο “Opposites” και το οποίο έχει αποσπάσει ήδη από τον πρώτο μήνα της κυκλοφορίας του διθυραμβικές κριτικές ενώ έγινε αμέσως «χρυσό» στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι Σκωτσέζοι κυκλοφορούν συνολικά 22 τραγούδια αποδεικνύοντας πως διαθέτουν αστείρευτη έμπνευση. Φυσικά, αυτό φαίνεται και όταν ακούσεις τις συνθέσεις τους αφού δεν πρόκειται για κάτι πρόχειρο. Όπως και στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, τα κομμάτια που ακούμε είναι εμπορικά έχοντας αυτή την μορφή του hit τραγουδιού για να παίζει στο ραδιοφώνο. Όλοι τους οι δίσκοι στην ουσία θεωρούνται εμπορικοί χωρίς φυσικά αυτό να μειώνει το τελικό μουσικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι Biffy Clyro πατούν σε σίγουρα μονοπάτια. Σε δρόμους που γνωρίζουν ήδη πολύ καλά από τα προηγούμενα χρόνια και δείχνουν να μην θέλουν να ξεφύγουν από τα συνηθισμένα επίπεδά τους.
Τα παραπάνω τα συνειδητοποιείς μετά την ακρόαση του δίσκου και έχεις σημαδέψει 2-3 τραγούδια, τα οποία είναι επιτυχίες, ακούγονται στα ραδιόφωνα και είναι πορωτικά. Όμως το διπλό άλμπουμ έτσι πάει στράφι και τα 22 κομμάτια, αν και πολλά, δεν είναι ικανά να γεμίσουν το κενό. Όχι πως η μουσική της βρετανικής μπάντας είναι άσχημη αλλά μετά από πέντε δίσκους περιμένεις πως κάποια στιγμή θα γίνει το ξέσπασμα εκτός ορίων. Ότι θα γίνει ένας παραπάνω πειραματισμός, θα ακούσεις κάτι διαφορετικό. Το “Opposites” αν ήταν ένα άλμπουμ μόνο, τότε θα μιλούσαμε ίσως για κάτι αριστουργηματικό. Τώρα μιλάμε για έναν αρκετά καλό δίσκο που μένει όμως στις σίγουρες – πλην επιτυχημένες – συνταγές των Biffy Clyro.

Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

Atoms for Peace – AMOK

Επιτέλους είναι γεγονός! Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική κυκλοφορία του supergroup είναι γεγονός. Ο λόγος για την μπάντα του Thom Yorke (The Eraser) για την οποία πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, πριν καλά καλά κυκλοφορήσει δίσκο. Λογικό, καθώς το συγκρότημα αποτελείται από πολύ μεγάλα ονομάτα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Για τον μπροστάρη του γκρουπ δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις. Ο Thom Yorke είναι μια αστείρευτη μηχανή έμπνευσης που ό,τι αγγίζει το κάνει χρυσό (πλατινένιο για την ακρίβεια) είτε πίσω από τους Radiohead (The King of Limbs) είτε σε προσωπικό επίπεδο. Ο Flea (Helen Burns), ο γνωστός τρελός μπασίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) προσφέρει πολλά και μόνο με την μουσική του παρουσία. Μαζί βρίσκεται και ο Mauro Refosco, ο οποίος αποτελεί και εκείνος μέλος της μπάντας από την Καλιφόρνια στις συναυλίες ενώ θα τον βρείτε σε αρκετά άλλα μουσικά projects, όπως στο σχήμα του David Byrne (Love This Giant). Επίσης, ο παραγωγός Joey Waronker βρίσκεται πίσω από τα κρουστά και ο – επίσης παραγωγός – Nigel Godrich στις κιθάρες και τα ηλεκτρονικά.
Όλα τα παραπάνω ονόματα συνθέτουν τους Atoms for Peace όπου μας είχαν απασχολήσει κατά καιρούς με κάποια singles, χωρίς όμως να έχουν κυκλοφορήσει κάτι ολοκληρώμενο. Η στιγμή έφτασε και το 5μελές συγκρότημα πραγματοποιεί τιο δισκογραφικό ντεμπούτο του, με τον τίτλο “AMOK”, κάνοντας όλους τους μουσικόφιλους να πάθουν αυτό που δηλώνει το όνομα του άλμπουμ. ΟΙ επιφυλάξεις μου για το άλμπουμ είναι αρκετές. Και αυτό, διότι δεν ξέρω αν ο Thom Yorke μπορεί να ξεκολλήσει από την υπνηλία που έχει πατήσει τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα από την περίοδο του “The King of Limbs”, το οποίο δεν εντυπωσίασε και πολύ. Με την πρώτη ακρόαση συνειδητοποιείς την ακόμα μεγαλύτερη στροφή του καλλιτέχνη προς το ηλεκτρονικό στοιχείο. Οι ηλεκτρονικές μελωδίες των keyboards δίνουν και παίρνουν ανάμεσα στο συνοθύλευμα άπειρων και διαφορετικών beats.
Ομολογώ πως το ξεκίνημα του δίσκου δεν το περίμενα. Το “Before Your Very Eyes…” ακούστηκε στα αυτιά μου κάπως «εξωστρεφές» για τα μουσικά δεδομένα του Yorke και αποτελεί έναν πολύ καλό πρόλογο για την συνέχεια. Το “Default” που ακολουθεί έχει κυκλοφορήσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο και αυτό κινείται σε ίδια μονοπάτια με μια μεγαλύτερη δόση παραμορφωμένης χροιάς. Αφού προσπεράσουμε το αδιάφορο “Ingenue”, πέφτουμε πάνω στο “Dropped”, το οποίο σφυριλατεί μανιωδώς με τον συνδυασμό κρουστών και πλήκτρων ενώ το αμέσως επόμενο “Unless” αποτελεί μία από τις κορυφές του δίσκου. Τα πνευστά που κάνουν την εμφάνισή τους συντελούν στην γενικότερη, όμορφη ψυχεδέλεια. Στην συνέχεια, έρχεται το “Stuck Together Pieces” που κρατιέται από τις γραμμές του μπάσου του Flea και ακούμε και λίγο περισσότερο την ηλεκτρική κιθάρα ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι θυμίζει κάτι από Radiohead.

Όμορφο, χορευτικό τέμπο διατηρεί το “Judge, Jury and Executioner”, την στιγμή που το “Reverse Running” εκρήγνυται στο τέλος του από ηλεκτρονικά πυροτεχνήματα. Με το ομώνυμο τραγούδι κλείνουν το άλμπουμ οι Atoms for Peace, δίνοντάς μας το έναυσμα για πολλές κουβέντες γύρω από το όνομα του Yorke. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως το “AMOK” θα ήταν ρηξικέλευθο. Το ήξερες από την αρχή πως δεν θα είναι «εύπεπτο» ούτε και κάτι γλυκανάλατο. Αφού θες τόσο πολύ να το συγκρίνεις με προηγούμενες δουλειές των Radiohead, τότε σβήνει από τον χάρτη το “The King of Limbs” αλλά μέχρι εκεί. Σίγουρα θα βρεις αυτό που θες ανάμεσα στα 9 κομμάτια του δίσκου, θα σε εντυπωσίασει και θα σε κάνει να στήσεις το αυτί σου απορροφώντας μία προς μία όλες τις μελωδίες. Για άλλη μια φορά ο Thom Yorke αποδεικνύει το μεγαλείο του στην experimental ηλεκτρονική μουσική και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ακολουθήσουμε.

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2013

Veronica Falls – Waiting for Something to Happen

Το 2011 είχαν εντυπωσιάσει με το ομώνυμο άλμπουμ τους και την χαρακτηριστική pop – indie μουσική, ορμόμενη από το Λονδίνο. Η μπάντα απέκτησε πάρα πολλούς οπαδούς αμέσως ενώ αρκετά τραγούδια από τον ντεμπούτο της δίσκο έχουν γίνει επιτυχίες. Πριν φτάσουμε στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά, οι Veronica Falls μας χτύπησαν την πόρτα αρκετές φορές με διάφορα singles που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς, μην αφήνοντάς μας σε κάποια ησυχία. Μέχρι που φέτος τον Φεβρουάριο το βρετανικό συγκρότημα επιστρέφει δυναμικά, με έναν ολοκληρωμένο δίσκο.
Το “Waiting for Something to Happen” έχει όλα εκείνα που ένας alternative/indie pop δίσκος είναι υποχρεωμένος να έχει. Και εξηγούμαι, αρχικά τα κιθαριστικά riffακια τα οποία δεν σου λένε κάτι από άποψη πρωτοτυπίας αλλά ειναι άκρως εθιστικά. Η πολύ γλυκιά φωνή της Roxanne Clifford που δίνει το δικό της σημαντικό λιθαράκι στο συνολικό μουσικό αποτέλεσμα. Ο καθαρά pop ρυθμός που δεν σε αφήνει στιγμή και στις πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ είναι ακόμα πιο κολλητικός. Ακούγοντας τα 13 τραγούδια καταλαβαίνεις πως οι Veronica Falls δεν αναμασούν βρετανικές μελωδίες και γενικά την κουλτούρα από το ένδοξο μουσικό παρελθόν. Παρουσιάζουν μια φρεσκάδα στα κομμάτια τους, κάτι το καινούριο, κάτι που θα σε ενθουσιάσει.
Αν ψαχνεις την κορυφή στο συγκεκριμένο άλμπουμ, πιστεύω πως δεν θα την βρεις. Από την αρχή μέχρι το τέλος πηγαίνεις σε ένα καλό τέμπο. Το “Waiting for Something to Happen” σίγουρα δεν θα σου μείνει στο μυαλό για το υπόλοιπο του 2013, ωστόσο δεν θα απογοητευθείς αν τον ακούσεις.

Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013

Nick Cave & the Bad Seeds – Push the Sky Away

Αναμφισβήτητα αποτελεί μια μεγάλη δισκογραφική επιστροφή. Εδώ και τρεις γεμάτες δεκαετίες μας προσφέρει, όπως μόνο εκείνος γνωρίζει, απίστευτες ροκ μελωδίες ενώ στο πρόσωπό του έχουν βρει την έμπνευση πολλοί μεταγενέστεροι καλλιτέχνες. Μετά τον τελευταίο δίσκο με τους Grinderman, o Nick Cave πραγματοποιεί φέτος το comeback του με το βασικό του σχήμα, τους Bad Seeds. Με την συγκεκριμένη μπάντα είχαμε να τον ακούσουμε σε καινούριες συνθέσεις από το 2008 και το πολύ καλό “Dig, Lazarus, Dig!!!” ενώ το 2010 κυκλοφόρησε με τους Grinderman το τελευταίο τους δίσκο.
Το “Push the Sky Away” περιλαμβάνει 9 τραγούδια, τα οποία όλα ηχογραφήθηκαν σε ένα παλαιό κάστρο στην Βόρεια Γαλλία. Από την πρώτη, κιόλας, ακρόαση καταλαβαίνεις πως η αύρα του κάστρου επέφερε και τρομερή έμπνευση σε Cave και Bad Seeds. Ο τραγουδοποιός από την Αυστραλία καταφέρνει να συνθέτει μελωδίες στο ίδιο μοτίβο πάντα αλλά ταυτοχρόνως να εντυπωσίαζει. Στον φετινό δίσκο του κυριαρχούν η ηρεμία, οι χαμηλοί τόνοι και η «κατανυκτικότητα» που σε αγγίζει τόσο που δεν μπορείς παρά να κάτσεις να ακούσεις μελωδία μελωδία όλο το άλμπουμ. Το “We No Who U R” ανοίγει τον χορό των 9 κομματιών με εξαιρετικό τρόπο καθώς είναι από εκείνα που σου μένουν αμέσως στο μυαλό.
Η καλύτερη στιγμή του δίσκου βρίσκεται στα “Water’s Edge” και “Jubilee Street”. Το πρώτο σε ανατριχιάζει με το βιολί που παίζει πίσω από ένα σκοτεινό φόντο ενώ το δεύτερο εκρήγνυται ακούγοντας κάπως πιο δυνατά τα κρουστά και οι κιθάρες. Το ατμοσφαιρικό ταξίδι συνεχίζεται με το μαγευτικό “We Are Cool” ενώ προς το κλείσιμο το ανεβαστικό “Higgs Boson Blues” ανεβάζει τις στροφές με τον Cave να δείχνει πιο άγριος στα φωνητικά του. Με το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ μας αποχαιρετάει η 7μελής μπάντα των Bad Seeds κάνοντάς μας, κάθε φορά που τους ακούμε, να κολλάμε.
 Ο Nick Cave έκανε πάλι – περίπου – το θαυματάκι του. Και λέω περίπου διότι το “Push the Sky Away” έχει χαμηλούς τόνους, αν και μας κάνει με αυτό τον τρόπο να εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο την ερωτεύσιμη φωνή του Cave και την γαλήνη που σου προσφέρουν οι συνθέσεις, αλλά οι λίγες στιγμές που σε κοιμίζουν χαλάνε κάπως το συνολικό αποτέλεσμα.

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

My Bloody Valentine – m b v

Από χθες το βράδυ η ιστοσελίδα ενός πολύ αγαπημένου συγκροτήματος έχει πέσει από την τεράστια επισκεψιμότητα που έχει δεχθεί μέσα λίγες ώρες. Λογικό, καθώς οι My Bloody Valentine ανακοίνωσαν πριν κάμποσες ώρες μέσω του site τους την ολοκαίνουρια δισκογραφική κυκλοφορία μετά από 22 χρόνια (!!!) και το τελευταίο άλμπουμ τους, “Loveless”. Ο Kevin Shields είχε προετοιμάσει τους οπαδούς της μπάντας την περασμένη Δευτέρα σε μια συναυλία, λέγοντας πως ο νέος δίσκος θα κυκλοφορήσει άμεσα. Ωστόσο, κανείς δεν περίμενε τόσο άμεσα και φυσικά ουδείς θα περίμενε ότι το άλμπουμ θα βγει χωρίς καμία προώθηση ή την κυκλοφορία ενός single πρώτα. Έτσι, βράδυ Σαββάτου προκλήθηκε ένας ιντερνετικός πανικός και όλοι οι οπαδοί του ιρλανδικού συγκροτήματος έσπευσαν να ακούσουν και να αγοράσουν τον ολοκαίνουριο δίσκο.
Το νέο πόνημα της τετραμελής μπάντας φέρει τον τίτλο “m b v” και αποτελείται από εννιά τραγούδια. Γνωστοί για τα περάσματα από πολλά μουσικά μονοπάτια οι My Bloody Valentine με αυτό το άλμπουμ αποδεικνύουν ότι δίκαια ανήκουν στην εναλλακτική σκηνή της Βρετανίας. Το εναρκτήριο “She Found Now” σε προϊδεάζει για το τί πρόκειται να ακολουθήσει. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να αράξεις αναπαυτικά και να πνιγείς στις παραμορφωμένες pop μελωδίες και την αλτερνατίλα ροκιά που σου προσφέρει η μπάντα. Οι shoegaze μουσικές πέφτουν σύννεφο και στο “Only Tomorrow” με τον συνδυασμό των γυναικείων φωνητικών και της παραμορφωμένης ηλεκτρικής κιθάρας να δίνουν έναν τέλειο τόνο ψυχεδέλειας. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και το “Who Sees You” στο οποίο τα γεμίσματα των κρουστών και το ηλεκτρικό σόλο ανεβάζουν κάπως το τέμπο.
Στην συνέχεια έρχεται το “Is This and Yes” που αλλάζει την ατμόσφαιρα καθώς το ηλεκτρονικό στοιχείο κάνει την εμφάνισή του μοναχό του. Πάλι ακούμε γυναικεία φωνητικά και απαλά τύμπανα, πράγμα που μας πηγαίνει σε πιο ψυχεδελικά μονοπάτια. Το συγκεκριμένο κομμάτι μπορεί να αποτελέσει πρόλογο για το ακριβώς επόμενο “If I Am” όπου εισχωρούν ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς. Μετά από αυτά τα δύο τραγούδια, συναντάμε κάτι πιο ροκ (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο) στο “New You” και στο πολύ καλό “In Another Way”. Το τελευταίο, μάλιστα, μπορεί να θεωρηθεί και το πιο «εξωστρεφές» κομμάτι από τα συνολικά εννιά του δίσκου. Όσο πορχωρούμε προς το κλείσιμο του άλμπουμ, τόσο ο ήχος των My Bloody Valentine γίνεται πιο σκληρός. Το “Nothing Is” πατάει τέρμα το γκάζι, όπως το ίδιο κάνει το τελευταίο “wonder 2”, κλείνοντας έτσι πολύ δυνατά και με τον καλύτερο τρόπο ένα σύνολο τραγουδιών που είχαμε πολύ καιρό να ακούσουμε κάτι ανάλογό του.

Αξίζει να σημειωθεί πως αν παρατηρήσεις όλους τους τίτλους των τραγουδιών του δίσκου θα καταλάβεις και την ευρηματικότητα της μπάντας. Οι My Bloody Valentine έχουν οπαδούς όλων των ηλικιών. Οι νεότεροι χαίρονται που ακούν ένα συγκρότημα με ένδοξο παρελθόν και οι μεγαλύτεροι που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του χαίρονται που το συγκεκριμένο γκρουπ επέστρεψε δισκογραφικά με έναν δίσκο με απίστευτη έμπνευση. Το “m b v” είναι σίγουρα η μεγαλύτερη κυκλοφορία των τελευταίων μηνών και άνετα μπορεί να αντέξει στον χρόνο, όπως άντεξαν τόσα χρόνια και οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των My Bloody Valentine. Τελευταία υποσημείωση, μη νομίζεις πως με μία ακρόαση θα αρκεστείς.

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012

#Blogovision 2012 – The Vaccines – Come of Age (Νο. 3)

Οι Βρετανοί αποτελούν πλέον ένα μεγάλο όνομα στην μουσική βιομηχανία. Με το προηγούμενο άλμπουμ τους να γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, φέτος οι Vaccines παρουσιάζουν έναν αριστουργηματικό δίσκο. Το “Come of Age” ακούγεται και ξανακούγεται χωρίς να υπάρχει ίχνος βαρεμάρας. Indie μελωδίες και πορωτικά τραγούδια είναι το σκηνικό του άλμπουμ ενός συγκροτήματος που γίνεται αγαπημένο και που στο μέλλον αναμένουμε από αυτό κάτι εξαιρετικά καλό. Οι Vaccines είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει αυτή την στιγμή στην παγκόσμια indie rock σκηνή και το “Come of Age” αναμφισβήτητα ένας από τους ωραιότερους δίσκους του 2012, όπου θα συνεχίζει να ακούγεται ασταμάτητα και την επόμενη χρονιά.



Η λίστα μέχρι τώρα :

  4) Animal Collective - Centipede Hz
  5) Muse - The 2nd Law
  6) Lana del Rey - Born to Die: The Paradise Edition
  7) Tindersticks - The Something Rain
  8) The Asteroids Galaxy Tour - Out Of Frequency   
  9) Tenacious D - The Rize of The Fenix
10) Dr. John - Locked Down
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Amanda Palmer & The Grant Theft Orchestra – Theatre is Evil

Στα 36 της χρόνια τα έχει κάνει (σχεδόν) όλα. Εδώ και δέκα χρόνια ασχολείται με τρία διαφορετικά μουσικά projects και το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι να δημιουργεί μουσική. Με τον Brian Viglione συνθέτουν τους Dresden Dolls ενώ από το 2007 έχει σχηματίσει το ντουέτο των Evelyn Evelyn μαζί με τον Jason Webley. Εκτός από όλα αυτά, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις ακολουθεί ταυτόχρονα και μια σόλο πορεία, η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από δύο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Ε λοιπόν, φέτος έφτασε η στιγμή για την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού δίσκου της Amanda Palmer που τιτλοφορείται “Theatre is Evil”.
Σε αυτή την δισκογραφική δουλειά η Amanda Palmer συνεργάζεται με τρεις τύπους όπου μαζί με την ίδια αποτελούν τους The Grant Theft Orchestra. Η Νεοϋορκέζα έχει προκαλέσει με τους στίχους της ουκ ολίγες φορές, όπως και σε αυτό τον δίσκο (αν δώσεις βάση στα λόγια θα βρεις αρκετά που «προκαλούν»). Η Amanda Fucking Palmer, όπως είναι γνωστή, συνδυάζει διαφορετικούς κόσμους με εξαιρετικό τρόπο. Από την μία, η μουσική της αγγίζει την pop των Marina & the Diamonds (“Electra Heart”, “The Family Jewels”) και από την άλλη παρουσιάζει μια πιο rock πλευρά ή και ακόμα μελωδίες βγαλμένες από την baroque εποχή. Από τα προηγούμενα άλμπουμ της η 36χρονη τραγουδοποιός είχε δείξει ότι δεν φοβάται να εκφραστεί και να τραγουδίσει κομμάτια που θεωρεί η ίδια σωστό να τα πει, χωρίς να δίνει σημασία στο αν θα προκαλέσει.
Όσον αφορά το “Theatre is Evil” είναι δισκάρα. Το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι χωρίζεται σε δύο μέρη. Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο άσχημο αλλά ο δίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος κάνει ελεύθερη πτώση σε μια καθαρόαιμη pop και αυτό μπορεί να ξενίσει τον ακροατή, ιδιαίτερα εκείνον που έχει ακούσει προηγούμενες δουλειές της Amanda Palmer. Κάπου από τη μέση και μετά, συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό “Trout Heart Replica” και μετά, το σκηνικό αλλάζει. Εισάγονται όργανα όπως πιάνο, βιολί, πνευστά που σε μεταφέρουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο συγκριτικά με τα πρώτα τραγούδια που άκουγες.
Με κομμάτια όπως τα “The Bed Song” και “Berlin” η Amanda Palmer αποδεικνύει γιατί είναι και μεγάλη ερμηνεύτρια. Ταυτόχρονα, όμως, με τραγούδια σαν τα “Massachusetts Avenue” και “Melody Dean” κάνει τον ρυθμό πολύ ανεβαστικό και χορευτικό. Το “Theatre Evil” απευθύνεται σε διαφορετικούς ακροατές. Περιλαμβάνει ήχους που μπορούν να ικανοποιήσουν αρκετές, δαφορετικές απόψεις και τελικά να κερδίσει τις εντυπώσεις από όλους.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More