Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 29 Αυγούστου 2012

Headhunters

Ο Roger Brown είναι ένας κυνηγός ταλέντων, δηλαδή δουλειά του είναι να βρίσκει τα κατάλληλα άτομα για τις θέσεις εργασίας που του αναθέτουν. Η ζωή του φαίνεται με την πρώτη ματιά πως είναι τέλεια, καθώς επαγγελματικά θεωρείται επιτυχημένος ενώ είναι παντρεμένος με την πολύ όμορφη Diana. Κανείς δεν ξέρει όμως πως την πολυτελέστατη ζωή που ζει την στηρίζει με παρανομίες, καθώς ο Roger είναι ληστής πολύτιμων πινάκων. Στη δουλειά του, εμφανίζεται ο Clas Greve, ένας πολύ δυνατός υποψήφιος για μια δουλειά που θέλει να κλείσει ο Roger. Αφού μάθει πως ο Clas έχει στην κατοχή του κάποιον διάσημο πίνακα, o Roger θα προσπαθήσει να μπει στο σπίτι του για να τον κλέψει. Εκεί, θα βρει το κινητό της γυναίκας του, πράγμα που θα τον βάλει σε πολλούς μπελάδες, ειδικά αφού θα ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται πως ο Clas κρύβει περισσότερα απ' όσα δείχνει.
Το Σκανδιναβικό σινεμά έχει κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια και φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Jo Nesbo ενώ την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Morten Tyldum. Η ταινία ξεκινάει δίνοντας την αίσθηση ενός άλλου Ocean’s Eleven, αλλά γρήγορα ο σκηνοθέτης την μετατρέπει σε θρίλερ ενώ όσο η πλοκή προχωράει, όπως όλες οι Σκανδιναβικές ταινίες, δεν φοβάται να δείξει αρκετά ακραίες καταστάσεις που θα ενοχλήσουν αρκετούς ανυποψίαστους. Οι συγκρίσεις με την τριλογία Millenium είναι αναπόφευκτες αλλά, τα δύο έργα είναι αρκετά διαφορετικά, καθώς το Millenium ήταν πιο σκοτεινό και προσπαθούσε να χτίσει ιστορία με βάθος ενώ το Headhunters είναι πολύ ποιο γρήγορο και κάθετο. Η δράση από κάποιο σημείο και μετά γίνεται καταιγιστική ενώ αντίστοιχα γρήγορη είναι και η εξέλιξη της πλοκής. Πολύ καλός στον ρόλο του πρωταγωνιστή ο Aksel Hennie ενώ ξεχωρίζει και ο Nikolaj Coster-Waldau, γνωστός ως Lannister στο Game of Thrones, στον ρόλο του Clas Greve.
Με το Headhunters φαίνεται πως δημιουργείται μια σχολή στο Σκανδιναβικό σινεμά, από την οποία μπορούμε να περιμένουμε πολλά στα επόμενα χρόνια. Ο Morten κάνει τρομερή δουλειά στην σκηνοθεσία και δημιουργεί ένα πολύ δυνατό, σε σημεία σκληρό και σουρεαλιστικό έργο, το οποίο θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τέλος.

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

Animal Collective – Centipede Hz

Τέσσερις τύποι από την Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών κάπου στα μέσα του 2000 ένωσαν τις μουσικές δυνάμεις τους και σχημάτισαν ένα συγκρότημα ονόματι Animal Collective. Από τότε η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα οκτώ δίσκους ενώ αυτές τις μέρες ήρθε και ο ένατος. Μέσα σε 12 χρόνια τα εννιά άλμπουμ είναι αρκετά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όταν η ποσότητα είναι μεγάλη, η ποιότητα θα είναι χαμηλή. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού το 4μελές γκρουπ ηχογραφεί όλα αυτά τα χρόνια καταπληκτικούς δίσκους και έχει δημιουργήσει εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οπότε η κυκλοφορία ενός καινούριου πονήματος από το αμερικανικό συγκρότημα αποτελεί και μία ευχάριστη μουσική είδηση. Έτσι, το “Centipede Hz” είναι έτοιμο να μας βάλει στον κόσμο των Animal Collective από το 2009 και το προηγούμενο “Merriweather Post Pavilion”, το οποίο κάπως άλλαξε ρότα για την μουσική της μπάντας.
Όπως σχολίασε και ένα μέλος του γκρουπ, ο Brian Weitz, στον συγκεκριμένο δίσκο χρησιμοποιήθηκαν μεγαλύτερη ποικιλία οργάνων. Αυτό πιστεύω πως κάνει τα τραγούδια ομορφότερα δίνοντάς τους κάτι το διαφορετικό σε όλη αυτή την πανδαισία ηλεκτρονικών και ψυχεδελικών μελωδιών. Φυσικά, η χορευτική διάθεση δεν λείπει ενώ σε αρκετές στιγμές ο ρυθμός ανεβαίνει πολύ. Το “Centipede Hz” αποτελείται από 12 κομμάτια και δεν μπορείς να πεις πως κάπου γίνεται κοιλιά. Ήδη από τα πρώτα “Moonjock” και “Today’s Supernatural” εντυπωσιάζεσαι και η φόρα που έχει πάρει το γρήγορο τέμπο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Από την άλλη, επόμενο είναι να υπάρχουν και οι κάπως πιο ατμοσφαιρικές και ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, που ακούν στα ονόματα “Rosie Oh”, “Wide Eyed” και “Pulleys”.
Οι Animal Collective αποτελούν ίσως ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα που ξέρουν να συνδυάζουν τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα beat-άκια με ηλεκτρικές κιθάρες, δυνατά κρουστά και, πολλές φορές, άγρια φωνητικά. Όλα αυτά τα στοιχεία αναμειγνύονται και συνθέτουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα ψυχεδελικής και χορευτικής μουσικής. Μπορεί ο προηγούμενος δίσκος να μην άρεσε σε πολλούς φαν της μπάντας, ωστόσο οι David Portner, Noah Lennox, Josh Dibb και Brian Weitz επιστρέφουν στο σημείο όπου έπρεπε να επιστρέψουν. Δηλαδή, στην κορυφή. Το “Centipede Hz” είναι εξαιρετικό άλμπουμ και δεν γίνεται να μην το ακούσεις τουλάχιστον 3-4 φορές, μονάχα επειδή το αξίζουν πολύ τα κομμάτια που περιλαμβάνει.

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

Bernie

Ο Bernie είναι ένας ήρεμος άνθρωπος που δουλεύει σε ένα γραφείο κηδειών. Η πραγματική φροντίδα που δείχνει στους συγγενείς των νεκρών τον έχουν κάνει ιδιαίτερα αγαπητό σε όλη την κοινότητα και όλοι έχουν να πουν έναν καλό λόγο για αυτόν. Ο Bernie θα έρθει πολύ κοντά με μια χήρα, την Marjorie, η οποία εκτός από απίστευτα κακή και περίεργη, είναι και πάρα πολύ πλούσια. Όταν αυτή η φιλία γίνει φυλακή για τον Bernie, θα αναγκαστεί να την σκοτώσει και μετά, θα προσπαθήσει να κάνει ότι μπορεί για να μην καταλάβει κανένας τι έγινε.
Ο σκηνοθέτης του The School of Rock, Richard Linklater, ξανασυνεργάζεται με τον Jack Black (Rize of The Fenix), αυτή τη φορά δημιουργώντας ένα περίεργο μίγμα ντοκιμαντέρ και μαύρης κωμωδίας, βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία. Άλλωστε, σεναριογράφος της ταινίας είναι ένας δημοσιογράφος που ήταν υπεύθυνος για το θέμα αυτό. Η ταινία ακολουθεί παράλληλα μονοπάτια, με συνεντεύξεις από τους κατοίκους της περιοχής να διηγούνται την ιστορία με την δικιά τους ματιά και, με τον Bernie να περνάει από τα σημεία που θα τον οδηγήσουν στον φόνο και την μεγάλη του προσπάθεια να κρύψει την πράξη του αυτή. Αυτή η εναλλαγή κάνει την ταινία δύσκολη στην παρακολούθηση, κυρίως γιατί το ενδιαφέρον για τον Bernie αργεί πάρα πολύ να χτιστεί ενώ και το μαύρο χιούμορ της είναι πολύ ιδιαίτερο, και αρκετά λίγο. Ειδικά μέχρι την μέση της ταινίας, η, σχεδόν αδιάφορη, πλοκή εξελίσσετε πολύ αργά χωρίς να δημιουργεί προσδοκίες για κάτι καλύτερο στην συνέχεια, αν και προς το τέλος η ταινία αποκτά ένα κάποιο ενδιαφέρον, αλλά είναι πολύ αργά. Ο χαρακτήρας του Bernie θα ήταν απίστευτα βαρετός αν δεν τον υποδυόταν ο Jack Black, ο οποίος ξεχωρίζει άλλη μια φορά με το ιδιαίτερο στυλ του. Δίπλα του, εκπλήσσουν ευχάριστα ο Matthew McConaughey και η Shirley MacLaine.
Το Bernie είναι μια ταινία που βασίζεται σε μία περίεργη, αληθινή ιστορία αλλά ο Linklater διαλέγει έναν εντελώς λάθος τρόπο για να την πει. Κανένα στοιχείο της ταινίας δεν είναι αρκετά δυνατό για να διατηρήσει το ενδιαφέρον του θεατή, καθώς τόσο το δραματικό όσο και το κωμικό στοιχείο δεν καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Το μόνο άξιο κομμάτι του αποτελέσματος είναι το ωραίο cast, το οποίο όμως δεν μπορεί να κάνει από μόνο του θαύματα.

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

Blue Foundation – In My Mind I Am Free

Ξεκίνησαν το 2000 και μέχρι τώρα έχουν περάσει από το συγκρότημα πάνω από δέκα άτομα για να φτάσουμε στο σημερινό σχήμα των δύο ατόμων. Η μουσική που παίζουν δεν είναι και τόσο διαδεδομένη αλλά όλα αυτά τα χρόνια και με τα τρία, πολύ καλά, άλμπουμ που έχουν στο ενεργητικό τους έχουν χτίσει ένα σημαντικό όνομα στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής. Οι Blue Foundation έγιναν ευρέως γνωστοί από το τραγούδι “Eyes On Fire”, το οποίο αποτέλεσε μέρος του soundtrack της ταινίας “Twilight Saga”. Φέτος, ήρθε η στιγμή για τον τέταρτο δίσκο της μπάντας που τιτλοφορείται “In My Mind I Am Free” και όπως και οι προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές, έτσι και αυτή μας οδηγεί σε ένα μεγάλο μείγμα ηλεκτρονικής μουσικής, θορυβώδης ποπ και κάποιων indie στοιχείων.
Οι Tobias Wilner και Bo Rande, λοιπόν, παρουσιάζουν το “In My Mind I Am Free”, το οποίο περιλαμβάνει 11 κομμάτια. Το ξεκίνημα γίνεται με αρκετά ατμοσφαιρικό τρόπο καθώς το “Just A Hand” ανοίγει τον δίσκο με ήρεμο τρόπο ενώ το επόμενο “Dressed In Black” εισάγει τα beat αλλά και το βιολί που κάνει την πρεμιέρα του στην αρχή του τραγουδιού. Στα περισσότερα κομμάτια συναντάμε φωνητικά να μπαινοβγαίνουν στις μελωδίες ενώ άλλα είναι ορχηστρικά. Δυστυχώς, κάποια τραγούδια μοιάζουν κάπως μεταξύ τους ή πολύ απλά ο δίσκος σε κάνει να βαριέσαι. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως εκείνες των “Fundamental” και “Ground Control” όπου το τέμπο είναι ανεβαστικό, στην υπόλοιπη διάρκεια του άλμπουμ δεν θα βρεις κάτι που να σου τραβήξει την προσοχή. Όχι πως τα τραγούδια των Blue Foundation που κρατούν μια πιο ήρεμη νότα είναι και άσχημα αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Με τους προηγούμενους δίσκους το συγκρότημα από την Δανία είχε προετοιμάσει το έδαφος και τους θαυμαστές του για το μέλλον. Κάποιος που θεωρείται φανατικός φαν της μπάντας, ,με λίγη ελαστικότητα μπορεί να πει πως ο καινούριος δίσκος δεν είναι κακός. Για κάποιον που έχει ακούσει και που του αρέσουν οι Blue Foundation, πιστεύω πως βλέπει το συγκεκριμένο άλμπουμ κάτω του μετρίου. Όπως και να ‘χει, το “In My Mind I Am Free” δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες.

Παρασκευή 17 Αυγούστου 2012

The Women on the 6th Floor

Στο Παρίσι της δεκαετίας του 1960 ο Jean-Louis Joubert είναι ένας επιτυχημένος χρηματιστής και ζει με την σύζυγό του, Suzanne Joubert, σε ένα αξιοπρεπέστατο διαμέρισμα. Τα δύο παιδιά τους πηγαίνουν σε εσωτερικό σχολείο ενώ το ζευγάρι έχει και την δική του υπηρέτρια στο σπίτι. Στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας θα μετακομίσουν έξι γυναίκες, οι οποίες πήγαν στο Παρίσι από την Ισπανία με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, αφού εκείνη την εποχή ο Francisco Franco είχε επιβάλλει την δικτατορία του στην χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου. Οι συγκεκριμένες κοπέλες δουλεύουν ως υπηρέτριες σε σπίτια πλούσιων, όπως και η Maria Gonzalez, η οποία πιάνει δουλειά στο σπίτι του Joubert. Η ζωή, ο απλός και όμορφος τρόπος σκέψης αυτών των έξι γυναικών θα κλονίσει τον εσωτερικό κόσμο του πλούσιου χρηματιστή, με αποτέλεσμα να δει κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι είχε συνηθίσει να βλέπει στην δική του ζωή.
Οι «Γυναίκες του Τελευταίου Ορόφου» είναι απλές, χαρούμενες, γεμάτες ζωντάνια και σε κάνουν να κοιτάξεις την θετική πλευρά της ζωής. Στο τέλος, η ταινία σου αφήνει μια γλύκα δείχνοντάς σου την ανάγκη του ανθρώπου για αληθινές κοινωνικές σχέσεις και την συντροφικότητα. Μπορεί το φιλμ να αναφέρεται στα χρόνια του ’60 αλλά παραμένει επίκαιρη και στις μέρες μας, όπου η κρίση στις κοινωνίες είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Ο Philippe Le Guay μας παρουσιάζει δύο διαφορετικούς κόσμους οι οποίοι, αν οι άνθρωποι ρίξουν τα τείχη ανάμεσά τους, μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά. Και το σημαντικό είναι πως η στροφή ενός ατόμου μπορεί να γίνει οποτεδήποτε, και αυτό είναι που τελικά μετράει, ότι θα γίνει αυτή η κοινωνική στροφή.
Η ταινία ανεβαίνει επίπεδο και με τους χαρακτήρες, οι οποίοι παρουσιάζονται με πολύ όμορφο τρόπο. Από την μία ο πρωταγωνιστής, Fabrice Luchini (Potiche), που με γλυκό τρόπο ενσαρκώνει τον πλούσιο που δείχνει ικανός να αφήσει την βολική ζωή του και η γυναίκα του, Sandrine Kiberlain, με την ρεαλιστική δόση της σνομπ κοπέλας προς τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Από την άλλη, οι έξι γυναίκες γεμάτες χαρά και καλή καρδιά καταφέρνουν να συγκινήσουν αλλά και να σου προκαλέσουν μια ευφορία. Ιδιαίτερα η συμπρωταγωνίστρια, Natalia Verbeke, δίνει μια ομορφιά τόσο εμφανισιακά όσο και εσωτερικά με την φρεσκάδα της στον ρόλο.
Το μόνο αρνητικό της ταινίας είναι η προβλεψιμότητα της πλοκής. Από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις το τί πρόκειται να συμβεί στην συνέχεια. Ωστόσο, αυτό δεν στέκεται εμπόδιο ώστε να θεαθεί το “The Women on the 6th Floor” με ευχαρίστηση χωρίς να προλάβει να σε κουράσει, αφού η διάρκειά της δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο.

Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012

Susanna Hoffs – Someday

Γνώρισε επιτυχία μέσα από το γυναικείο ροκ συγκρότημα The Bangles, το οποίο δραστηριοποιήθηκε δισκογραφικά την δεκαετία του ’80. Το τρίο των Susanna Hoffs, Debbi Peterson και Vicki Peterson κυκλοφόρησε πέντε δίσκους, εκ των οποίων ο ένας βγήκε το 2003 ενώ ο τελευταίος πέρσι. Έτσι, η γυναικεία μπάντα έβγαλε αρκετές επιτυχίες και έχτισε ένα όνομα πολύ «ισχυρό» στην παγκόσμια ροκ μουσική σκηνή. Η πρώτη από τις τρεις κοπέλες, όμως, αποφάσισε να ακολουθήσει την προσωπική της πορεία στην μουσική βιομηχανία και να κυκλοφορήσει την πρώτη δισκογραφική δουλειά της το 1991. Το δεύτερο πόνημά της ήρθε το 1996 ενώ 16 χρόνια αργότερα «θυμήθηκε» να ηχογραφήσει ένα τρίτο άλμπουμ. Έτσι, η Susanna Hoffs κυκλοφορεί το “Someday” εν έτει 2012 για να μας θυμίσει το ροκ με τις αρκετές πινελιές από ποπ.
Και τα δέκα τραγούδια του δίσκου είναι γραμμένα από την Susanna Hoffs μαζί με τον μουσικό Andrew Brassell. Η μουσική της 53χρονης καλλιτέχνιδος είναι η ιδανικότερη για να χαλαρώσεις και να ακούσεις με προσοχή αυτά που έχει να σου πει. Ο απαλός ρυθμός που δίνει η μουσικός σε συνδυασμό με τις κιθάρες που μπλέκονται, δημιουργούν ένα συναίσθημα γλυκό. Ωστόσο, όλα τα κομμάτια του άλμπουμ μοιάζουν μεταξύ τους, πράγμα που σε κάνει να βαρεθείς κάπως. Αλλά δεν προλαβαίνεις, κιόλας, να βαρεθείς αφού η συνολική διάρκεια του δίσκου είναι μόλις μισή ώρα.
Το “Someday” αποτελεί έναν όμορφο δίσκο αλλά μέχρι εκεί. Στην τρίτη ακρόαση θα βαρεθείς τα τραγούδια, μιας και δεν υπάρχει κάποιο πιασάρικο κομμάτι για να ανεβάσει τον ρυθμό. Ωστόσο, αποτελεί μια καλή μουσική πρόταση για το καλοκαίρι.

Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Detachment

Ο Henry Barthes είναι ένας αναπληρωτής καθηγητής, δηλαδή προσλαμβάνεται από σχολεία και αναλαμβάνει τάξεις μέχρι να έρθει κάποιος μόνιμος καθηγητής, και τότε αυτός φεύγει. Αυτή η ιδιορρυθμία της θέσης του δεν τον αφήνει να δεθεί με τους μαθητές του, ενώ και στην υπόλοιπη ζωή του κρατάει μια απόσταση από τους γύρω του. Στο καινούριο σχολείο που θα πάει, διάφορες συγκυρίες θα τον φέρουν ποιο κοντά στους μαθητές του και η γνωριμία του με τρεις γυναίκες, μία μαθήτρια του, μία συνάδελφό του και, μία πόρνη, θα του αλλάξει την ζωή.
Το σαθρό σύστημα παιδείας, η ανάγκη ποιοτικότερης σχέσης με τα νέα παιδιά και τα στραβά μονοπάτια που θα οδηγηθούν αν εμείς επιλέξουμε την αποξένωση τους, είναι τα κύρια σημεία της νέας ταινίας του Tony Kaye. Ο σκηνοθέτης του American History X δημιουργεί ένα δράμα, πολύ καταθλιπτικό, που χτυπάει το νεύρο του θεατή με τον ρεαλισμό του. Το σενάριο της ταινίας επιδέχεται δεύτερες αναγνώσεις, καθώς υπάρχουν πολλά μηνύματα που ο Tony Kaye και ο πρωτάρης σεναριογράφος Carl Lund προσπαθούν να περάσουν μέσα από τη δουλειά τους. Μεγάλο βάρος της ταινίας πέφτει πάνω στο μεγάλο ταλέντο του Adrien Brody, αφού στον ρόλο του Henry καταφέρνει να θυμίσει τον παλιό καλό του εαυτό, μένοντας μακριά από τις πρόσφατες αποτυχημένες επαγγελματικές του επιλογές. Δίπλα του, ξεχωρίζει η Sami Gayle στον ρόλο της νεαρής πόρνης, ενώ το cast περιλαμβάνει ακόμα, μεταξύ άλλων, τις Christina Hendricks και Lucy Liu.
Το Detachment είναι ένα αργό έργο, με απλό σχετικά σενάριο, αλλά με δυνατή σκηνοθεσία, που ακολουθεί και πιο art μονοπάτια που μερικούς μπορεί να τους κουράσουν. Η διάρκειά της είναι μικρή, μάλλον επιτηδευμένα, λόγο της βαριάς ατμόσφαιρας που υπάρχει σε αυτή, από την αρχή μέχρι το τέλος. Η σκηνοθεσία του Kaye όμως ξεχωρίζει ευχάριστα ενώ το ίδιο κάνει με την ερμηνεία του και ο Brody, συνθέτοντας ένα δυνατό αποτέλεσμα που απαιτεί την “συγκατάθεση” του θεατή, για να πει την “άσχημη” ιστορία του.

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

John Frusciante – Letur Lefr

Αποτελεί έναν από τους πιο αγαπητούς μουσικούς και συγκεκριμένα κιθαρίστες της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Οι εκατομμύρια φαν που έχει, δεν αποτελούν «δημιούργημα» της προσωπικής του δισκογραφίας, μιας και το συγκρότημα στο οποίο έπαιζε ακούει στο όνομα Red Hot Chili Peppers (I’m With You) και φυσικά δεν γίνεται να μην αποκτήσεις οπαδούς όταν ανήκεις σε μια τέτοια μπάντα. Ο λόγος για τον πρώην κιθαρίστα του γκρουπ από την Καλιφόρνια, John Frusciante, ο οποίος φέτος κλείνει 18 ολόκληρα χρόνια στην δισκογραφία με προσωπικούς δίσκους. Το πρώτο πόνημα κυκλοφόρησε το 1994 και έκτοτε έχει ηχογραφήσει 10 άλμπουμ και 3 ΕΡ, με το 11ο άλμπουμ να έχει ήδη ολοκληρωθεί και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Πριν λίγες μέρες βγήκε το τέταρτο ΕΡ του καλλιτέχνη με τον τίτλο “Letur Lefr” και περιλαμβάνει 5 τραγούδια.
Πρώτα σκαλώνεις με το εξώφυλλο του ΕΡ όπου τραβούν την προσοχή σου τα χρώματα και γενικά το όλο artwork που έχει γίνει από τον 42χρονο μουσικό. Στη συνέχεια, και αφού ακούς τις πρώτες μελωδίες των καινούριων κομματιών σκαλώνεις με τους ήχους του Frusciante. Σίγουρα θέλει να αλλάξει ρότα και να δημιουργήσει κάτι το διαφορετικό από μουσικής άποψης, ωστόσο δεν παύει να είναι κάπως παράξενο για έναν καλλιτέχνη που τον έχουμε συνηθίσει να σολάρει με την ηλεκτρική κιθάρα του. Το “In Your Eyes”, που ανοίγει τον δίσκο, σε μπερδεύει πολύ. Πολλά, διαφορετικά ηλεκτρονικά στοιχεία συνθέτουν την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ένα συνοθύλευμα ηλεκτρονικών στοιχείων. Αφού προσπεράσεις γρήγορα αυτή την παγομάρα, συναντάς το “909 Day” όπου και εδώ επικρατούν τα beat-άκια αλλά με έναν ομαλό τρόπο ενώ προς το τέλος μπαίνουν τα φωνητικά του Frusciante που το κάνουν αρκετά όμορφο το τραγούδι. Το “FM” που έρχεται στην συνέχεια σε μπερδεύει και αυτό με τον δικό του τρόπο. Και αυτό διότι, ακούμε rap και hip hop λόγια, πράγμα που αλλάζει πάλι τα δεδομένα που υπήρχαν μέχρι να ακούσεις το συγκεκριμένο κομμάτι.
Σε γενικές γραμμές, το “Letur Lefr” δεν αποτελεί ένα πολύ καλό ΕΡ. Στα πέντε κομμάτια του έχει τις όμορφες στιγμές του αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ενθουσιάσει. Ίσως γιατί έχουμε συνηθίσει σε άλλα πράγματα τον John Frusciante, όπως το προηγούμενο άλμπουμ του, “The Empyrean”, το οποίο είναι απλώς εξαιρετικό. Από την άλλη, ίσως να ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εντελώς διαφορετικό 2 μήνες πριν την κυκλοφορία του 11ου δίσκου του.
Δύο μέλη των Red Hot Chili Peppers έχουν στραφεί και προς την προσωπική τους δισκογραφία. Τόσα χρόνια το έκανε ο John Frusciante , τώρα το κάνει και ο Flea με το πρώτο του ΕΡ που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες “Helen Burns”. Μπορεί ο Frusciante να μην αποτελεί πλέον μέλος της αγαπημένης μπάντας, ωστόσο πάντα θα μένει αγαπητός για την παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια και για όλα αυτά που συνέβαλλε στις απίστευτες δημιουργίες του συγκροτήματος αλλά και για τις προσωπικές του δισκογραφικές δουλειές

Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

The Raid : Redemption

Ο Tama είναι ένας αδίστακτος εγκληματίας που έχει μαζέψει στην πολυκατοικία του όλους τους δολοφόνους, βιαστές, ναρκομανείς και κλέφτες της πόλης. Η αστυνομία αποφασίζει να κάνει μία γερή έφοδο και να διαλύσει το οχυρό του Tama, γι' αυτό στέλνει μια επίλεκτη ομάδα ειδικών δυνάμεων με στόχο να βρει και να εξοντώσει τον Tama. Γρήγορα η είσοδος της αστυνομίας στην πολυκατοικία θα γίνει γνωστή και τότε ο Tama θα στείλει όλους τους ένοικους του κτηρίου εναντίον τους. Ένας από τους αστυνομικούς, ο Rama, θα χρειαστεί να περάσει από 30 ορόφους όπου τον περιμένουν ατέλειωτοι εχθροί, για να καταφέρει να γυρίσει σπίτι του ζωντανός.
Ο νεαρός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Gareth Evans προσπαθεί να αναβιώσει ένα είδος ταινιών που το Hollywood το έχει ξεζουμίσει και του έχει αλλάξει εντελώς την φυσιολογία του, με την χρήση ειδικών εφέ και ψεύτικων μαχών. Στο The Raid η δράση ξεκινάει από πολύ νωρίς στην ταινία και μέχρι τους τίτλους τέλους, ο θεατής, μαζί με τον πρωταγωνιστή, δεν έχει προλάβει να πάρει ανάσα. Το σενάριο της ταινίας, είναι αρκετό για να χτίσει τους χαρακτήρες της και να δημιουργήσει το απαραίτητο σκηνικό για την εξέλιξη της ταινίας και, ευτυχώς, δεν προσπαθεί να κλέψει την παράσταση από την ένταση των πολεμικών τεχνών. Ο Gareth Evans κάνει πολύ καλή σκηνοθετική δουλειά , κεντράροντας στην μάχη, αλλάζοντας ταχύτατα γωνίες λήψεις και χρησιμοποιώντας, φειδωλώς, slow-motion όπου χρειάζεται. Ξεχωρίζει από την ταινία ο πρωταγωνιστής Iko Uwais, που έχει συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν με τον σκηνοθέτη, και ο Yayan Ruhian, στον ρόλο ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου που προτιμάει να λύνει τις διαφορές του με μάχη σώμα με σώμα παρά με την χρήση όπλων.
Οι χορογραφίες είναι μοναδικές και οι κινήσεις είναι απίστευτα γρήγορες αλλά και απολύτως αληθοφανείς. Η ταινία πέρασε από διάφορα φεστιβάλ και παντού άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Το The Raid δίνει μια νέα πνοή στις ταινίες πολεμικών τεχνών και δείχνει πώς θα πρέπει κανονικά να γίνονται και που να εστιάζουν.

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

Space Blanket – Cosmic

Την μέρα δάσκαλος και γραφίστας, το βράδυ βουτηγμένοι και οι δύο στα βαριά beat. Ο Abdul και ο Bisquit ζουν στον δικό τους μουσικό πλανήτη, στον οποίο η μουσική και ο χορός μέχρι τελικής πτώσης μαζί με πάρα πολύ ιδρώτα δεν πρέπει να τελειώνουν ποτέ. Το ντουέτο έρχεται από την Αθήνα και τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται με το όνομα Space Blanket. Πριν 2 χρόνια έβγαλαν το κομμάτι “Disorted” με το οποίο έκαναν αίσθηση στην μουσική σκηνή της πρωτεύουσας, ειδικά με τα πολύ επιτυχημένα live τους. Φέτος, ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του debut ΕΡ τους με τον τίτλο “Cosmic”.
Το ΕΡ περιλαμβάνει τέσσερα κομμάτια. Τα κάτι λιγότερο από 20 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος, καταφέρνουν να σε συνεπάρουν και να σε στροβιλίσουν ανελέητα με τα δυναμικά beat. Αμέσως με το “UnderCover Genius” τα ηλεκτρονικά στοιχεία δεν σε καλωσορίζουν μόνο στον κόσμο του συγκροτήματος αλλά σε πιάνουν απότομα από το χέρι και χάνεσαι στην θύελλα παραμορφωμένων ηλεκτρονικών μελωδιών. Η χορευτική διάθεση παραμένει στα ύψη με το δεύτερο “Space Hopper” που σε καταπλακώνει με τα beat του. Συναντάμε να ξεπηδούν από τα κομμάτια φωνητικά βγαλμένα από τις πιο σκοτεινές σπηλιές ενώ οι punk νότες δεν λείπουν, κάνοντας τα τραγούδια ακόμη πιο δυνατά. Το “Casino Royale” περιλαμβάνει τους περισσότερους στίχους από τα τέσσερα κομμάτια και δίνει μία πιο ήρεμη μελωδία (αν μπορεί να πει κάποιος πως υπάρχουν ήρεμες στιγμές στους Space Blanket). Τη στιγμή που το synthesizer παίρνει φωτιά, το ΕΡ κλείνει με το πλέον γνωστό “Disorted” και ταυτόχρονα μας κλείνει ραντεβού με τις επόμενες, τρομερές συνθέσεις της αθηναϊκής μπάντας.
Το “Cosmic” αμφιταλαντεύεται μεταξύ των ψυχεδελικών και των χορευτικών μελωδιών. Πιστεύω πως τέτοιους ήχους δεν έχουμε ξανακούσει από ελληνικό συγκρότημα και οι Space Blanket αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για τις καταπληκτικές μουσικές που συνθέτουν. Ψυχεδέλεια και πάλι ψυχεδέλεια και αφέσου χωρίς κανένα ενδοιασμό στον άγριο χορό που στήνουν οι Space Blanket.

Παρασκευή 3 Αυγούστου 2012

Take This Waltz

Η 29χρονη Margot ζει τον, κάπως βαρετό, γάμο της με τον Lou, ο οποίος είναι διάσημος συγγραφέας μαγειρικής. Μια ωραία πρωϊα, όμως, θα γνωρίσει τον Daniel και αμέσως θα αναπτυχθεί μια έλξη μεταξύ τους. Ωστόσο, στα αυτιά της Margot ηχεί η «καμπάνα» του γάμου και δεν δίνει πολύ σημασία στο όλο γεγονός. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν για εκείνη όταν συνειδητοποιήσει ότι ο άντρας που γνώρισε, μένει απέναντί της. Έτσι, θα παλέψει με τον εαυτό της για να σώσει τον γάμο της και στο τέλος, για να βρει την κατάλληλη επιλογή για την ίδια. Διλλήματα, του τύπου «συνεχίζω την ζωή μου όπως έχει» ή «κάνω αυτό που θέλει η καρδιά μου», γεννιούνται στο μυαλό της Margot, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε αδιέξοδο.
Η Sarah Polley (Mr. Nobody, Splice) σκηνοθετεί μια συναισθηματική ιστορία, η οποία θέτει αρκετά ερωτήματα για τις σχέσεις και πόσω μάλλον για τις σχέσεις παντρεμένων ζευγαριών. Το “Take This Waltz” είναι ένα ρομάντζο καθημερινό, συνηθισμένο και παρουσιάζεται χωρίς υπερβολές. Δεν πρόκειται να βαρεθείς, ωστόσο δεν θα σε εντυπωσιάσει κιόλας, αν και η ροή της ταινίας είναι αργή αλλά ταυτόχρονα και γρήγορη. Όχι ότι δεν έχουν βγει άλλες παρόμοιες ταινίες αλλά το ωραίο της υπόθεσης είναι πως στο τέλος το συμπέρασμα είναι ένα. Ότι η αγάπη, εκτός του ότι είναι το ωραιότερο συναίσθημα, μπορεί να σκοτώσει ό,τι έχεις χτίσει και ό,τι δεν θέλεις να χάσεις.
Η Michelle Williams (My Week With Marilyn, Blue Valentine), όπου αποτελεί την τελευταία Marilyn της μεγάλης οθόνης, σε κάθε ρόλο της μπαίνει στο καλούπι της διχασμένης σκέψης και καταφέρνει κάθε φορά να την λατρέψεις για την ηθοποιϊα της. Επίσης, δίνει με πολύ όμορφο τρόπο αυτή την γλυκόπικρη γεύση που σου αφήνει η πρωταγωνίστρια του φιλμ. Από την άλλη, τα δύο αρσενικά της ταινίας, Seth Rogen (50/50) και Luke Kirby, συντελούν στην επιτυχία της ταινίας. Ο πρώτος ενσαρκώνει καταπληκτικά τον σύζυγο της Margot, τον οποίο θα ήθελαν οι περισσότερες γυναίκες για άντρα και ο δεύτερος που, μάλλον, θα απασχολήσει στο μέλλον τον θηλυκό γένος με την παρουσία του στον κινηματογράφο.
Η Καναδέζα σκηνοθέτις δέχθηκε διθυραμβικά σχόλια σε Καναδά και Η.Π.Α. ενώ ανάλογη υποδοχή θα έχει και στην Ευρώπη. Τέτοιες ανεξάρτητες ταινίες λατρεύονται εύκολα ενώ τα χρώματα, η φωτογραφία και η μουσική θα σε κάνουν να «ενδιαφερθείς» για την ταινία.

Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012

Evaline – Woven Material

Από κει που δεν σε γνωρίζει κανένας εκτός των φίλων σου και, επειδή ένα πιασάρικο τραγούδι που δημιουργείς αποφασίζει να το χρησιμοποιήσει μια μεγάλη διοργάνωση για την καμπάνια της, ξαφνικά αποκτάς τεράστια αναγνωρισιμότητα και σε ξέρουν εκατομμύρια άνθρωποι, τότε δεν έχεις παρά να αποδείξεις πως και ολόκληρο το άλμπουμ, που περιέχει και το όμορφο κομμάτι, αξίζει πολλών ακροάσεων. Οι Evaline πέρσι κυκλοφόρησαν τον πρώτο δίσκο τους, μετά το ΕΡ πολύ πιο πριν το 2006, ο οποίος συμπεριλαμβάνει το τραγούδι “There There”, που έγινε πασίγνωστο σε ολόκληρο τον πλανήτη και περισσότερο στην Ευρώπη διότι χρησιμοποιήθηκε για την διαφημιστική καμπάνια της φετινής διοργάνωσης του Euro.
Έτσι, το “Woven Material” κυκλοφορεί και είναι έτοιμο να υψώσει ψηλά το συγκρότημα από την Καλιφόρνια. Με εκπληκτικό τρόπο ξεκινάει ο δίσκος, με το ατμοσφαιρικό, 7λεπτο “Beneath The Fire” με το οποίο καταλαβαίνεις πως η μπάντα κινείται σε ambient rock δρόμους. Αμέσως μετά έρχεται το γνωστό και μη εξαιρετέο κομμάτι που χάρη σε αυτό έγιναν και γνωστοί. Το “There There” είναι αρκετά πιασάρικο τραγούδι, από εκείνα που το ρεφρέν σου κεντρίζει το ενδιαφέρον με το πρώτο άκουσμα και που θα το βάλεις να το ξανακούσεις. Πέρα τούτου, όμως, ο δίσκος συνεχίζει με άλλα 11 κομμάτια. Όχι ότι θα ενθουσιαστείς με κάποιο, όχι όμως ότι θα σου φανούν και αδιάφορα. Το “Feeding On The Congregations” είναι ένα τραγούδι που ξεχωρίζει για την δυναμική που έχει ενώ το “So Literal”, όπου αποτελεί το bonus track του δίσκου, κλείνει τον χορό των κομματιών αφήνοντάς μας μια σκέψη πως οι Evaline έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους για αξιόλογα πράγματα.
Άσχημη παρένθεση στο άλμπουμ είναι το άσχετο “No Time to Breath”, το οποίο πραγματικά δεν βρίσκω τον λόγο να ηχογραφηθεί και να μπει σε έναν τέτοιου είδους δίσκο. Παρόλο αυτά, το “Woven Material” είναι ένα αρκετά καλό άλμπουμ, με τραγούδια που θα σε κάνουν να τα προσέξεις. Τέλος, οι Evaline θα επισκεφθούν την χώρα μας, και συγκεκριμένα την Αθήνα, για μία και μοναδική συναυλία στις 13 Οκτωβρίου.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More