Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Rust and Bone / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Alain καλείται ξαφνικά να προσέχει και να μεγαλώσει τον 5χρονο γιο του, τον Sam, τον οποίο τον ξέρει ελάχιστα. Μοναδική του βοήθεια, η αδερφή του, που αν και έχει να την δει πολλά χρόνια, τον δέχεται στο σπίτι της και προσπαθεί να τον βοηθήσει να ξαναφτιάξει την ζωή του. Ο Alain προσλαμβάνεται ως μπράβος σε ένα μπαρ, και μια νύχτα, εντελώς αναπάντεχα, θα γνωρίσει την Stephanie, μια κοπέλα πολύ διαφορετική από αυτόν. Θα τις αφήσει το νούμερο του χωρίς να περιμένει πολλά. Ένα ατύχημα στην δουλειά της Stephanie θα την καθηλώσει σε αναπηρική καρέκλα και η ζωή της θα αλλάξει εντελώς. Ένα τηλεφώνημα θα ξαναενώσει τον Alain και την Stephanie, δύο ανθρώπους που πρέπει να μάθουν να ζουν από την αρχή.
Ο Jacques Audiard επιστρέφει μετά το Un prophète του 2009, το οποίο τον είχε στείλει μέχρι τα Oscar. Η νέα του ταινία μιλάει για μια ιστορία αγάπης, που όμως δημιουργείται μέσα από τις τραγωδίες των δύο ανθρώπων. Ο Audiard δεν φοβάται να αντιμετωπίσει ένα σκληρό θέμα με απόλυτο και ωμό ρεαλισμό, και αυτό κρατάει τον θεατή συγκλονισμένο συνεχώς. Κρατώντας γερές ισορροπίες, ο Audiard αναμιγνύει αριστουργηματικά το τραγικό στοιχείο, με το μελό, το δράμα αλλά και το αναγκαίο χιούμορ. Πρωταγωνιστική ιδέα στο σενάριο της ταινίας, το οποίο βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Craig Davidson, είναι η αισιοδοξία και η ελπίδα και πως μέσα από την αγάπη, μπορούν να λυθούν πολύ δύσκολα προβλήματα. Η παραγωγή της ταινίας είναι πολύ υψηλού επιπέδου, ενώ ξεχωρίζει και το soundtrack της.
Πραγματικά συγκλονιστικές είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών της ταινίας, καθώς και οι δύο κλέβουν την παράσταση με το βλέμμα τους και την χημεία τους. Η Marion Cotillard (The Dark Knight Rises, Contagion, Midnight in Paris), στον καλύτερο φετινό της ρόλο, είναι μοναδική και συναρπάζει τόσο στις σκληρές σκηνές όσο και στις μελό. Ο Matthias Schoenaerts, σε έναν ρόλο που μοιάζει λίγο με αυτόν που τον έκανε ευρέως γνωστό στο Bullhead, κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή με την πραγματικά ωμή φυσιογνωμία του που ταιριάζει απίστευτα στο προφίλ του χαρακτήρα.
Οι δύο ήρωες είναι, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, ανάπηροι, και πρέπει να βρουν έναν τρόπο να το ξεπεράσουν. Μαζί θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τις ζωές τους. Το Rust and Bones είναι ένα μελόδραμα με μία feel-good κεντρική ιδέα αλλά με ρεαλισμό που σπάει κόκκαλα. Ο Audiard κάνει εξαίσια δουλειά στην σκηνοθεσία και μαζί με τις τρομερές ερμηνείες, φτιάχνουν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα που δεν γίνεται να αφήσει ασυγκίνητο τον θεατή.

Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012

Nervisequin – Astronauts

Τρεις τύποι από την Θεσσαλονίκη συναντήθηκαν κάπου στα μέσα του 2008 και αποφάσισαν να σχηματίσουν μια μπάντα. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν ένα demo ΕΡ με τέσσερα τραγούδια, το οποίο δέχθηκε καλές κριτικές με αποτέλεσμα να ανοίγουν δρόμοι σιγά σιγά για το συγκρότημα. Έτσι, οι Nervisequin προχωρούν με τέρμα τα γκάζια και ηχογραφούν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο με τον τίτλο “Astronauts”.
Οι πρώτες μελωδίες δεν σου φέρνουν κάτι το ελληνικό καθώς πιστεύεις ότι αυτό που ακούς προέρχεται από κάποιο συγκρότημα της αμερικανικής δύσης. Alternative metal, με πορωτικά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας και αρκετές διακυμάνσεις στα φωνητικά. Όταν ακούσεις όλα αυτά θα σου έρθει στο μυαλό η μουσική ενός μεγάλου συγκρότηματος που πλέον δεν υφίσταται (μακάρι, βέβαια, να κυκλοφορήσουν κάποτε κάτι καινούριο πάλι). Το “Astronauts” ακούγεται με μεγάλη ευχαρίστηση ενώ δεν μπορείς να βρεις κάποια μεγάλη κοιλιά να γίνεται κατά την διάρκειά του. Επίσης, οι στίχοι είναι πολύ έξυπνοι και δείχνουν πως οι Nervisequin γνωρίζουν πολύ καλά το τί παίζουν και ηχογραφούν.
Στον δίσκο θα βρεις αρκετά διαμαντάκια, τα οποία δεν δύσκολα θα βαρεθείς να ακούς. Συγκεκριμένα στέκομαι στο εναρκτήριο “Tender”, το απίστευτα κιθαριστικό “Clint” και το δυνατό ομώνυμο κομμάτι. Φυσικά, η μπάντα από την Θεσσαλονίκη κουβαλάει αρκετή τρέλα και θα το καταλάβεις στο παλαβό – πλην όμως φοβερό – “Geraldo”. Αν το όνειρο τους είναι να γίνουν αστροναύτες, τότε οι Nervisequin μπορούν να το πετύχουν (μουσικά πάντα) αν συνεχίσουν με αυτό τον τρόπο. Ναι, με τους System of a Down τους παρομοίωσα.

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Cloud Atlas

Στο πλοίο ενός νεαρού δικηγόρου, τον 19ο αιώνα, εμφανίζεται ένας λαθρεπιβάτης ενώ μια φουρτούνα φέρνει προβλήματα στο ταξίδι τους. Δεκαετίες μετά, ένας μουσικός παλεύει να αποδείξει την αξία του μετά την κατακραυγή από την οικογένειά του και την φυγή του από το πανεπιστήμιο. Κάπου στα 70’s μια δημοσιογράφος προσπαθεί να ξεσκεπάσει μία πολύ καλά στημένη πλεκτάνη. Ένας εκδότης στην σημερινή εποχή αποκτά απρόσμενα κέρδη αλλά μπλέκεται και σε μία κωμικοτραγική κατάσταση. Λίγα χρόνια μετά, στη φουτουριστική Κορέα, μια κοπέλα ξεκινά να αψηφά όσα γνωρίζει. Πολλούς αιώνες μετά το τέλος του πολιτισμού, ένας βοσκός προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και τους φόβους του.
Το μυθιστόρημα του David Mitchell κυκλοφόρησε το 2004 και αμέσως απέκτησε τεράστιο κοινό ενώ, διακρίθηκε αποκτώντας ή όντας στις επιλογές για σημαντικά βραβεία λογοτεχνίας. Από τότε, το θέμα και η δομή του βιβλίου είχανε δημιουργήσει πως η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη θα ήταν σχεδόν αδύνατη. Οι έξι πολύ διαφορετικές ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε εντελώς διαφορετικές περιόδους συνδυάζονται με έναν μαγικό τρόπο που δείχνει πως οι πράξεις του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν με μοναδικό τρόπο το σύμπαν και ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι άρρηκτα δεμένα. Για το δύσκολο αυτό έργο επιστρατεύτηκαν τρεις(!) σκηνοθέτες, γνωστοί για την out-of-the-box οπτική τους. Ο Tom Tykwer ( Run Lola Run , Perfume : The story of a Murdered ) και τα αδέρφια, Andy και Lana Wachowski ( Matrix , V for Vendetta ) βρίσκονται πίσω τόσο από την σκηνοθεσία όσο και από την μεταφορά του βιβλίου σε σενάριο.
Το σκηνοθετικό τρίο μετέτρεψε την δομή του βιβλίου, όπου η κάθε ιστορία είναι κομμένη σε δύο κομμάτια, σε μια πιο συναρπαστική, κινηματογραφική φόρμα, όπου η κάθε ιστορία κατακερματίζεται και κάθε μικρό της κομμάτι αποτελεί από μία σκηνή της ταινίας. Έτσι, κάθε αλλαγή σκηνής επιφέρει και αλλαγή στην ιστορία που παρακολουθεί ο θεατής, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, βοηθώντας όμως έτσι την κατανόηση της μεγαλύτερης, ολοκληρωμένης ιστορίας, και τις επιπτώσεις που έχουν οι πράξεις των ηρώων στο μέλλον. Αυτή η ιδιαιτερότητα ζητάει λίγη υπομονή στην αρχή από το κοινό, μέχρι να καταλάβει τον τρόπο λειτουργίας της ταινίας, αλλά παρόλη την τεράστια διάρκεια του φιλμ, συντηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος, με την βοήθεια των συνεχών εναλλαγών ανάμεσα σε ερωτικό δράμα, περιπέτεια, κωμωδία, μυστήριο και επιστημονική φαντασία.
Η υψηλής ποιότητας δουλειά που έχει γίνει στην ταινία φαίνεται και στην τρομερή φωτογραφία, ειδικά στις δύο τελευταίες χρονικά ιστορίες, και στο καταπληκτικό μοντάζ, τόσο εικόνας όσο και ήχου, ο οποίος λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα στις ιστορίες. Ανάμεσα στις ιστορίες υπάρχει άλλος ένας συνδετικός κρίκος, και αυτός είναι το cast της ταινίας, καθώς κάθε ηθοποιός αναλαμβάνει παραπάνω από έναν ρόλο, βοηθώντας έτσι και την κατανόηση της εξέλιξης της ιστορίας. Μερικοί από αυτούς είναι ο Tom Hanks (Extremely Loud & Incredibly Close ), η Halle Berry, ο Jim Broadbent (Another Year ), ο Hugo Weaving ( Matrix, Lord of the Rings ), o Jim Sturgess ( The Way Back ), o Ben Whishaw ( Skyfall ) και η Doona Bae. Φανταστική δουλειά έχει γίνει και στο μακιγιάζ, καθώς οι μεταμορφώσεις των ηθοποιών είναι τόσο τρομερές που μερικές φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτοί.
Το Cloud Atlas, παρά τον χαρακτηρισμό του unfilmable, χάρη στην ευφυΐα των σκηνοθετών του, όχι μόνο μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη αλλά συγκαταλέγεται και στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η επιστροφή των Wachowski στον κινηματογράφο έρχεται με μια ταινία αντίστοιχη των προηγούμενων δουλειών τους. Ακόμα και αν κάποιος δεν ενστερνίζεται την φιλοσοφία που προωθεί η ταινία, το Cloud Atlas είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, τόσο λόγω της σκηνοθετικής πρωτοπορίας της όσο και του φοβερού οπτικοακουστικού θεάματος.

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Nalyssa Green – The Seed

Θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα και να είχε το ονοματεπώνυμο Nalyssa Green. Όμως, η Βιολέτα είναι θρέμα των δυτικών προαστίων του λεκανοπεδίου ενώ το Nalyssa είναι το πολλών χρόνων ψευδώνυμό της και το Green απλώς προέρχεται από το αγαπημένο χρώμα της που δεν είναι άλλο από το πράσινο. Έκανε την έπληξη με το δισκογραφικό ντεμπούτο της, “Barock”, το οποίο ενθουσίασε και έκανε πολλούς να γίνουν φανατικοί φαν της Green. Έτσι, η Nalyssa ορμόμενη από την αγάπη που της δείχνει ο κόσμος και φυσικά την έμπνευσή της, κυκλοφορεί φέτος τον πλέον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της με τον τίτλο “The Seed”.
Από τους πρώτους στίχους καταλαβαίνεις ότι η Nalyssa νιώθει πολύ καλά αυτό που κάνει και πως αυτά που λέει βγαίνουν από το κατώτερο στρώμα της εσωτερικότηττάς της. Το κόλλημα έρχεται από το εναρκτήριο “The Island” με τις folk μελωδίες της Ελληνίδας τραγουδοποιού ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Με το “A Seed” κάνουν την είσοδό τους τα ηλεκτρικά στοιχεία με την κιθάρα και τα κρουστά να δίνουν ένα δυνατό ρεφρέν. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Windy” που θα μπορούσε κάλλιστα να προέρχεται από άλμπουμ της PJ Harvey (Let England Shake, A Woman A Man Walked By). Στην συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει πολύ με το γρήγορο “Eat Me Up” ενώ αργότερα πέφτουμε ξανά σε «ψυχεδελικό ύπνο».
Αναμφισβήτητα η Nalyssa Green με τον δεύτερο δίσκο της εδραιώνεται στην indie μουσική σκηνή της Ελλάδας. Το “Barock” ήταν ευχάριστη έκπληξη, το “The Seed” είναι απλώς ένας εξαιρετικός δίσκος και ναι, προέρχεται από Ελληνίδα καλλιτέχνιδα.

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012

Hope Springs

Ο Arnold και η Kay είναι παντρεμένοι 30 χρόνια, ωστόσο μετά από τόσα χρόνια ο γάμος τους έχει ρουτινιάσει. Η καθημερινότητα του ζευγαριού είναι κάτι περισσότερο από βαρετή ενώ πολλές φορές αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ζευγάρι να καυγαδίζει. Γι’ αυτό το λόγο, η Kay παίρνει την απόφαση να επισκεφθεί για μια εβδομάδα έναν ψυχολόγο για να αναθερμάνει την συζυγική αλλά και την ερωτική σχέση του ζεύγους. Στις συνεδρείες θα την ακολουθήσει και ο σύζυγός της, ο οποίος παρά τις προσπάθειές του, δεν μπορεί να ανακτήσει την ερωτική επιθυμία του για την γυναίκα του.
Το “Hope Springs” διαρκεί κάτι λιγότερο από δύο ώρες αλλά στην ουσία για σένα έχει διάρκεια ενός 20λεπτου. Πολύ προβλέψιμη ταινία, με σενάριο που μπορεί να πατάει πάνω στα προβλήματα της τρίτης ηλικίας, αν και αμφιβάλλω πως το πρόβλημα ενός ηλικιωμένου ζεύγους είναι το σεξ. Το φιλμ αποτελεί άλλη μια κλασική αμερικανική ταινία που θέλει να θίξει ένα κοινωνικό πρόβλημα αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να σε κάνει να βαρεθείς.
Το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι το cast. Η, όπως πάντα, φοβερή Meryl Streep προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία ενώ στο πλευρό της βρίσκεται ένας άλλος μεγάλος ηθοποιός, ο Tommy Lee Jones (Men in Black 3). Όλη η ταινία είναι αυτοί οι δύο ηθοποιοί και πιστεύω πως χωρίς αυτούς, το 2ωρο θα ήταν απελπιστικά βαρετό. Ο τρίτος της παρέας, Steve Carell, εμφανίζεται κάπως βαριεστημένος στον ρόλο του ψυχολόγου, χωρίς να έχει να δώσει κάτι στην ταινία.
Ένα από τα προβλήματα μιας μακροχρόνιας σχέσης μπορεί να είναι ο έρωτας και το σεξ, ωστόσο το “Hope Springs” θα σε κάνει να βαρεθείς πάρα πολύ. Αν δεν θες να κλαις τα χρήματά σου, τότε απέφυγέ να την δεις σεκινηματογράφο.

Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

The Boy – Before

Ατέλειωτη μηχανή παραγωγής που δεν σταματάει στιγμή να «λειτουργεί». Κάπως έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τον Αλέξανδρο Βούλγαρη – δηλαδή τον γνωστό και ως The Boy – ο οποίος δημιουργεί συνεχώς καινούρια τραγούδια ενώ η νέα μεγάλου μήκους ταινία του, «Χιγκίτα», είναι ολοκληρωμένη και ήδη έχει κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο The Boy εμπνέεται από τον κοινωνικό ιστό, τα σημερινά γεγονότα και συνθέτει μελωδίες που πολλές φορές είναι «δύσπεπτες» αλλά που οι στίχοι αγγίζουν αμέσως την πραγματικότητα.
Πέρσυ είχε κυκλοφορήσει την «Ηλιοθεραπεία», έναν δίσκο από τους καλύτερους της περσινής χρονιάς, με μουσικές που δύσκολα θα ακούσεις σε άλλο άλμπουμ και στίχους τρομερά δυνατούς. Λίγους μήνες αργότερα, τον ίδιο χρόνο έρχεται ένας δεύτερος δίσκος για τον Βούλγαρη,το “When You Grow Up Your Heart Dies”, με το οποίο ο νεαρός δημιουργός στρέφεται σε πιο ηλεκτρονικές καταστάσεις και στον αγγλικό στίχο. Ένα χρόνο αργότερα, ο The Boy επιστρέφει με ολοκαίνουριο δίσκο που κυκλοφόρησε τώρα στο ίντερνετ για δωρεάν download. Ενώ ο δίσκος θα βγει σε λίγο καιρό σε κανονική μορφή, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης φαίνεται να γνωρίζει από ανιδιοτέλεια και να μην τον ενδιαφέρει μονάχα η οικονομική πλευρά του συγκεκριμένου εγχειρήματος.
Το “Before” είναι εμπνευσμένο από την ταινία “Before Sunrise” του Richard Linklater, η οποία αποτελεί μία από τις καλύτερες ρομαντικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Στην ουσία, ο The Boy συνθέτει δέκα τραγούδια δημιουργώντας ένα soundtrack για το αγαπημένο του αυτό φιλμ. Οι στίχοι των κομματιών είναι δημιούργημα λέξεων του Βούλγαρη και λέξεων παρμένες από το σενάριο της ταινίας ενώ μουσικά στρέφεται αρκετά προς το πιάνο. Πλέον και η φωνή του The Boy είναι χαρακτηριστική από το πρώτο άκουσμά της. Το “Listening Booth” είναι διασκευή στο κομμάτι “Come Here” της Kath Bloom, σπουδαίας folk φωνής την δεκαετία του ’70. Το “Before” είναι πολύ καλός δίσκος, το repeat είναι μονόδρομος ενώ πρέπει να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε εγχώριους καλλιτέχνες σαν τον Boy.

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

L

Ένας άντρας μεταφέρει μέλι στο αφεντικό του με το αυτοκίνητό του, το οποίο αποτελεί και σπίτι για εκείνον. Βλέπει την γυναίκα του και τα παιδιά του συγκεκριμένες μέρες και ώρες όπου τον επισκέπτονται στο αμάξι. Μια μέρα το αφεντικό του θα του ανακοινώσει την απόλυσή του και πως στην θέση του θα πάρει έναν άλλο οδηγό, ικανότερο και γρηγορότερο. Τότε ο άνδρας μη μπορώντας να αποδεχτεί ότι χάνει την δουλειά από κάποιον άλλον, θα αρχίσει να παίρνει αποφάσεις για την ζωή του.
Ο Μπάμπης Μακρίδης σκηνοθετεί το L και ταυτόχρονα την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Η ταινία πραγματεύεται τον σύγχρονο τρόπο ζωής και την κοινωνική μοναξιά του ανθρώπου, ο οποίος όταν βρεθεί σε αδιέξοδο παίρνει αποφάσεις που μπορεί να του επιφέρουν ριζικές αλλαγές. Το «κύμα» του Λάνθιμου (Άλπεις, Κυνόδοντας) που διατηρήθηκε από την Τσαγγάρη (Attenberg) συνεχίζεται και από τον Μακρίδη. Μεγάλης διάρκειας πλάνα, «αυτιστικοί» διάλογοι και το αφηρημένο συνθέτουν την ταινία. Αν και η σύγκριση με τους προαναφερθέντες σκηνοθέτες είναι αναπόφευκτη, εντούτοις προφανώς δεν έχει κάποια αξία.
Δυνατό χαρτί στο cast είναι ο Άρης Σερβετάλης, του οποίου το όνομα μπορεί να θεωρηθεί έστω και λίγο βαρύ. Αρκετά καλός στο παίξιμό του και απλός, όπως προστάζει και η σκηνοθεσία του Μακρίδη. Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου στον ρόλο του αφεντικού που θέλει το μέλι, είναι κάπως «άχαρος» λόγω ίσως του ότι δεν τον έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες ηθοποιίες.
Το “L” είναι από τις ταινίες που χρειάζονται να αποκρυπτογραφήσεις πολλές έννοιες και σημεία. Αν σου αρέσει η «σχολή» του Λάνθιμου, τότε θα σου αρέσει και η συγκεκριμένη ταινία, αν και της λείπει η σχετική δράση. Αν πάλι ανήκεις στην αντίθετη πλευρά και βαριέσαι τέτοιου είδους ταινίες, το “L” θα σου φανεί τουλάχιστον ανιαρό.

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Μέντα – ΜΕΝΤΑ

Ένα από τα γνωστότερα ελληνικά pop συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι οι Μέντα. Ίσως η φήμη της μπάντας να έχει γίνει μεγαλύτερη σε χώρες του εξωτερικού παρά στο εγχώριο κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως το συγκρότημα δεν έχει τους Έλληνες οπαδούς του, πράγμα που φαίνεται κιόλας από την ανταπόκριση που έχει κάθε καινούριος δίσκος και συναυλία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Μέντα διότι είναι από τις ελάχιστες ελληνόφωνες μπάντες που είναι συνεπείς στην καθαρόαιμη, κιθαριστική pop των 90’s. Το 2010 είχαν επιστρέψει με το «Ποπ» ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο «ΜΕΝΤΑ».
Το ομώνυμο άλμπουμ των Μέντα καταφέρνει να εκπλήξει (όπως συνήθως γίνεται σε κάθε δισκογραφική δουλειά). Ηλεκτρισμένη κιθάρα περασμένη από το κόσκινο της παραμόρφωσης, γρήγορο τέμπο από τα δυνατά κρουστά και φυσικά ένα συνθεσάϊζερ σε φωτιά. Τα πλήκτρα είναι σήμα κατατεθέν για την μουσική που παίζουν οι Μέντα εδώ και χρόνια, κάνοντας τα τραγούδια πολύ πορωτικά. Επίσης, ο συνδυασμός των φωνητικών του πληκτρά Δημήτρη Λαϊνά και του κιθαρίστα Κώστα Βλάχα δίνει έναν «ερωτικό» τόνο στα κομμάτια. Το ομώνυμο άλμπουμ, λοιπόν, είναι ένας ατέλειωτος χορός σε ένα ξέφρενο πάρτυ που καλούν όλους οι Μέντα.

Ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά με το «Δεν Είμαι Εδώ», ένα πολύ δυνατό και γρήγορο τραγούδι ενώ αμέσως μετά έρχεται με την ίδια φόρα το «Με Μισό Εαυτό» που ξεχωρίζει για τα λίγα πνευστά που πετάει αλλά και τον «ανώμαλο» ρυθμό που έχει. Ο ξέφρενος ρυθμός δεν χάνεται σε κανένα απολύτως σημείο του δίσκου και οι Μέντα δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε αυτό το δίχως τελειωμό πάρτυ. Στην συνέχεια, ξεχωρίζει το «Η φθορά» που και αυτό αποτελεί έναν ύμνο στην παλιά pop με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να δίνουν και να παίρνουν. Αν θέλεις να ξεσηκωθείς οι Μέντα είναι εδώ και παρουσιάζουν έναν άκρως χορευτικό δίσκο και αποδεικνύουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες ελληνόφωνες pop μπάντες εδώ και πολλά χρόνια.

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Holy Motors

Ο Monsieur Oscar περιπλανιέται στους δρόμους του Παρισιού στο πίσω κάθισμα μιας τεράστιας λιμουζίνας. Η οδηγός του, Céline, τον μεταφέρει μέσα στη μέρα από το ένα επαγγελματικό ραντεβού στο άλλο, στα οποία ο Oscar κάθε φορά πρέπει να μεταμφιέζεται και να υποδύεται έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Από επιτυχημένος οικογενειάρχης σε ζητιάνος και από δολοφόνος σε τέρας, ο Oscar αναγκάζεται να ζήσει πολλές ζωές, χωρίς να είναι ευδιάκριτο ποια είναι η αληθινά δική του.
Ο Leos Carax μετά την αποτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Pola X, εξαφανίστηκε από τον χώρο του cinema για 13 χρόνια. Τώρα επιστρέφει με το Holy Motors, με το οποίο διαγωνίστηκε και στο φεστιβάλ των Καννών. Η νέα του ταινία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο με μερικές λέξεις, αλλά αν χρειαστεί, ο χαρακτηρισμός μοναδική είναι αυτός που της αξίζει περισσότερο. Με πολλές αναφορές στην ιστορία του cinema, στην ζωή και το έργο του δημιουργού αλλά και στην τέχνη του ηθοποιού, ο Leos Carax δημιουργεί ένα σουρεαλιστικό ταξίδι που θα μας μεταφέρει μέσα στις μορφές του κινηματογράφου και θα μας συναρπάσει με την περιέργεια του, την τρέλα του, την εντελώς ανορθόδοξη αφήγησή του. Ο χαρακτήρας που μας οδηγεί σε αυτό το ταξίδι είναι ο M. Oscar τον οποίο, μαζί με τους υπόλοιπους 10 υπο-χαρακτήρες του, ενσαρκώνει καθηλωτικά ο Denis Lavant. Η Edith Scob είναι η οδηγός της λιμουζίνας ενώ ο Michel Piccoli κάνει μια σύντομη εμφάνιση ως εργοδότης του Oscar. Το cast συμπληρώνεται με τις Eva Mendes και Kylie Minogue.
Το Holy Motors είναι ένα πολύ ιδιαίτερο έργο, ενός εξίσου ιδιαίτερου δημιουργού, που απαιτεί και ένα πολύ ανοιχτόμυαλο κοινό. Είναι ακριβώς το είδος της ταινίας που θα αποκτήσει διθυραμβικές κριτικές αλλά θα κάνει πολλούς να φύγουν από την προβολή πριν το τέλος της, που θα δημιουργήσει διαμάχες, αλλά που σίγουρα δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο. Για πολλούς το καλύτερο φιλμ της χρονιάς, σίγουρα όμως ένα από τα καλύτερα art film, το Holy Motors είναι μια ταινία-όνειρο, που προσπαθεί να αποδείξει πως το cinema έχει ξεχάσει πως δεν χρειάζεται να είναι πάντα σοβαρό.

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Alt-J (Δ) - An Awesome Wave

Πήραν το όνομά τους από το Δ, το σύμβολο που παρουσιάζεται στους υπολογιστές Mac όταν πατήσεις Alt-J. Άρα, το ολοκληρωμένο όνομα είναι Alt-J (Δ) και έρχονται από το Cambridge. Όταν ακούς για συγκρότημα από πόλη της Μεγάλης Βρετανίας το μυαλό πηγαίνει αμέσως σε indie rock και pop μελωδίες. Που να ακούσεις κιόλας τα τραγούδια των Alt-J (Δ). Όλη η indieλα μαζεμένη σε τέσσερις τύπους, οι οποίοι φέτος πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με το άλμπουμ "An Awesome Wave". Αμέσως "ταρακούνησαν" την βρετανική μουσική σκηνή, ήρθαν οι καλές κριτικές ενώ η αποκορύφωση ήταν όταν έφτασε και το βραβείο Mercury Prize, το οποίο διόλου τυχαίο βραβείο δεν είναι.
Από τις πρώτες μελωδίες δύο πράγματα παίζουν. Ή να βαρεθείς αμέσως τα τραγούδια ή να κολλήσεις. Φυσικά αυτό εξαρτάται και από το πόσο indie - alternative μουσική γουστάρεις. Όπως και να έχει, οι Alt-J (Δ) παρουσιάζουν έναν πολύ καλό δίσκο για πρώτη απόπειρα. Μπορεί κάλλιστα οι τέσσερίς τους να χαρακτηριστούν ως οι νέοι Radiohead (The King of Limbs) αφού οι μουσικές των δύο συγκροτημάτων μοιάζουν αρκετά. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ μουσικό μοτίβο. Οι Alt-J (Δ) εκτός από folk και indie βάζουν στα κομμάτια τους και ambient στοιχεία, με το αποτέλεσμα να είναι ένα ευχάριστο indie rock ταξίδι από την μία και μια άκρως ψυχεδελική "εξόρμηση" από την άλλη. Βέβαια η σύγκριση στην φωνή του frontman, Joe Newman, με αυτή του Thom Yorke (Eraser) είναι αναπόφευκτη αλλά δεν στεκόμαστε εκεί.
 
Αρχικά, το "An Awesome Wave" φεύγει χωρίς να το έχεις καταλάβει. Στο συνολική του διάρκεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ήρεμες - ψυχεδελικές μελωδίες με μία εξάιρεση. Αυτή η εξαίρεση είναι το πρώτο single του δίσκου, "Breezeblocks", που δίνει μια πιο "ευχάριστη" νότα στο όλο μουντό τοπίο των Alt-J (Δ). Αν δεν υπήρχαν ορισμένες νοχελικές στιγμές, θα μιλούσαμε τώρα για έναν αριστουργηματικό δίσκο, ωστόσο το "An Awesome Wave" δεν λέει να σταματήσει να ηχεί στα αυτιά μου. Το repeat είναι μάλλον αναπόφευκτο και απλώς αφήνεσαι στα μακρινά μουσικά ταξίδια που σχεδιάζει το γκρουπ από το Cambridge. Κάπου στην μέση συναντάμε και το "Matilda" το οποίο αναφέρεται στην Mathilda, τον ρόλο που ενσαρκώνει η Natalie Portman (Thor) στο "Leon The Professional", μια από τις αγαπημένες ταινίες του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με την ενορχήστρωση να είναι εξαιρετική και τα τραγούδια να σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Οι Alt-J (Δ) έχουν όλα τα φόντα μετά από το επιτυχημένο ντεμπούτο τους για ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο που θα τους εκτοξεύσει στην κορυφή.
Για το Νίκο που βρίσκεται στο Άμστερνταμ...

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Foxes - Warrior

Ξεκίνησε από το Σαουθάμπτον με προορισμό το Λονδίνο για να ακολουθήσει το ταλέντο της στην σύνθεση. Η 22χρονη Louisa Rose Allen κυκλοφόρησε πέρσυ το πρώτο της ΕΡ με το όνομα "Youth" και οι καλές κριτικές για τα τραγούδια της δεν άργησαν να εμφανιστούν. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να αποτελεί θέμα χρόνου η επόμενη δισκογραφική δουλειά της Foxes (όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα). Έτσι, πριν λίγους μήνες βγήκε ένα δεύτερο ΕΡ με το οποίο το όνομα της Foxes έγινε γνωστό όχι μόνο στο βρετανικό κοινό αλλά πήρε διάσταση και εκτός βρετανικών συνόρων. Το "Warrior" έχει δεχθεί διθυραμβικά σχόλια ενώ η νεαρή τραγουδοποιός αποτελεί σιγά σιγά το επόμενο μεγάλο όνομα στην indie και pop σκηνή.
Το "Warrior" φτάνει μόλις τα 20 λεπτά συνολικής διάρκειας αλλά είναι ικανό να σε συνεπάρει. Ήδη από το ομώνυμο τραγούδι που κάνει την αρχή καταλαβαίνεις πως κάτι καλό υπάρχει σε αυτό το ΕΡ. Ο ηλεκτρονικός παλμός, το δυνατό τέμπο στο ρεφρέν και η "κολλητική" φωνή της Foxes ενθουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Δεν έχεις συνέλθει καλά καλά από το πρώτο εξαιρετικό κομμάτι και έρχεται με φόρα το "White Coats" το οποίο έχει πάει ένα βήμα παραπέρα την Βρετανή καλλιτέχνιδα. Τα τραγούδια του ΕΡ βγάζουν χαρά, μελαγχολία, φόβο αλλά και αισιοδοξία.

Δεν γίνεται να μην παρασυρθείς από αυτή την "σοβαρή" γλυκύτητα που έχουν τα τραγούδια της Foxes. Στην μέση του δίσκου βρίσκεται μια απαλή παράνοια που βγαίνει από το "In Her Arms" με το οποίο ο ήχος της νεαρής τραγουδοποιού μεταφέρεται και σε μονοπάτια της ambient. Στην συνέχεια, το "Let Go For Tonight" θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδιέται από την Florence Welch (Ceremonials) αφού τα δυνατά φωνητικά της Foxes μας την θυμίζουν αρκετά.
Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το καινούριο single της η Foxes με τον τίτλο "Echo". Το "Warrior" αποτελεί ένα απίστευτο ΕΡ ενώ από ότι φαίνεται έχει έρθει η στιγμή για την 22χρονη να ηχογραφήσει και ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ, αφού τα δύο προηγούμενα ΕΡ της είναι καταπληκτικά.

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Dark Shadows

Το 1752 η οικογένεια Collins μετακομίζει από το Λίβερπουλ της Αγγλίας στην Αμερική. Εκεί χτίζουν μια επιχείρηση που θα ζωντανέψει μια ολόκληρη πόλη και γρήγορα θα τους κάνει τους άρχοντες όλης της εκεί κοινωνίας. Ο γιός της οικογένειας, Barnabas, μπορεί να έχει όποια γυναίκα θέλει, αλλά αυτός έχει μάτια μόνο για μία. Η Angelique Bouchard, μια μάγισσα που ο Barnabas έκανε το λάθος να της ραγίσει την καρδιά, αποφασίζει πως αφού δεν τον έχει αυτή, τότε θα τον καταστρέψει. Με μία δικιά της κατάρα, ο Barnabas μετατρέπεται σε βαμπίρ και θάβεται ζωντανός, καταδικασμένος να ζήσει για πάντα κάτω από το χώμα. Αρκετά χρόνια αργότερα, ένα λάθος θα τον φέρει πάλι στην επιφάνεια, μόνο που βλέπει πως τα πάντα έχουν αλλάξει στον κόσμο.
Ο Tim Burton επιλέγει μία από τις πιο cult σειρές της τηλεόρασης και την μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη, μένοντας πιστός στο σκοτεινό, gothic αλλά παράλληλα διασκεδαστικό ύφος που τον χαρακτηρίζει. Ο γνωστός σκηνοθέτης όμως αυτή τη φορά δεν καταφέρνει να ενώσει αρμονικά το κωμικό με το horror στοιχείο της ταινίας. Οι αστείες σκηνές της ταινίας είναι μετρημένες και έρχονται κυρίως λόγο του ταλέντου του Johnny Depp (The Rum Diary), που για άλλη μια φορά πρωταγωνιστεί σε ταινία του Burton. Γενικά στην διάρκεια του φιλμ υπάρχει η αίσθηση πως πολλά πράγματα “τραβήχτηκαν” πολύ περισσότερο απ' όσο έπρεπε και κατέστρεψαν το όποιο δέσιμο της ταινίας, αίσθηση η οποία κορυφώνεται και στο φινάλε το οποίο είναι φορτωμένο σε κουραστικό βαθμό. Δίπλα στον Johnny Depp, του οποίου η ερμηνεία αν και καλή δεν ξεφεύγει από αυτό όσα έχουμε ξαναδεί από αυτόν, βλέπουμε τις Michelle Pfeiffer, Helena Bonham Carter και την Eva Green (Perfect Sense).
Το Dark Shadows είναι μια ταινία που φωνάζει από μακριά πως ταιριάζει στο γνωστό στυλ του Tim Burdon. Αν και το project φαίνεται πως έχει όλα τα στοιχεία για να γίνει μια διασκεδαστική ταινία, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει λίγο βαρετό και σίγουρα αρκετά ανέμπνευστο, καθώς η δουλειά του Tim Burdon έχει αρχίσει να γίνεται πολύ επαναλαμβανόμενη και χωρίς φαντασία.

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Seven Psychopaths

Ο Marty είναι ένας σεναριογράφος χωρίς οίστρο. Επιχειρεί να γράψει ένα σενάριο και η έλλειψη έμπνευσης φαίνεται να τον οδηγεί στο αλκοόλ. Ο φίλος του Billy - απαγωγέας σκύλων στο "επάγγελμα" - προσπαθεί να να τον βοηθήσει στο να γραφεί ένα σενάριο, ωστόσο άθελά του μπλέκει τον Marty και τον εαυτό του σε μια μαφιόζικη περιπέτεια που αφορά την απαγωγή ενός σκύλου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να φύγουν παρέα με έναν τρίτο φίλο τους στην έρημο ώστε να ξεφύγουν από την συμμορία αλλά και ταυτόχρονα να βρουν την συνέχεια της υπόθεσης για την ταινία που προσπαθούν να γράψουν.
Ο Martin McDonagh επιστρέφει τέσσερα χρόνια μετά και το “In Bruges” και υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία για μία από τις καλύτερες «μαύρες» κωμωδίες της χρονιάς. Όπως και στην προηγούμενη ταινία, έτσι και τώρα ο σκηνοθέτης συνεργάζεται με τον Colin Farrell (Total Recall, Fright Night) ο οποίος στέκεται άξιος των περιστάσεων. Όμως την μεγάλη έκπληξη και το πολύ γέλιο φέρνει ο συνπρωταγωνιστής Sam Rockwell με τις πολύ καλές ατάκες του και τις εκφράσεις του. Επίσης, εξαιρετικός – όπως πάντα – ο Christopher Walken αλλά και ο guest Tom Waits (Bad As Me). Η ταινία εξελίσσεται με υπέροχο τρόπο ενώ σε κανένα απολύτως διάστημα δεν σε αφήνει αφού συνεχώς ξεδιπλώνονται τα γεγονότα με μια καλή αλληλουχία.
Γέλιο, συγκίνηση και πολύ σπλάτερ θα γεμίσουν με μεγάλη ευχαρίστηση το 2ωρο σου και σίγουρα δεν θα βγεις χαμένος με την συγκεκριμένη ταινία. Το “Seven Psychopaths” είναι αυτό που λέμε «μαύρη» κωμωδία. Αν περιμένεις να ξεκαρδιστείς στα γέλια επί 2 ώρες, μάλλον αυτή η ταινία δεν είναι για σένα. Αν πάλι, είσαι λάτρης αυτού του είδους, τότε το συγκεκριμένο φιλμ είναι ό,τι πρέπει.

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Soundgarden – King Animal

Αν όχι η σημαντικότερη, είναι σίγουρα μία από τις σημαντικότερες δισκογραφικές επιστροφές συγκροτημάτων που πραγματοποιήθηκαν φέτος. Οι Soundgarden διέπρεψαν την δεκαετία του ’90 με πέντε δίσκους που κυκλοφόρησαν, ο ένας καλύτερος από τον άλλον και με τραγούδια που ακόμα ακούγονται και καταφέρνουν να πωρώνουν κόσμο. Η γενέτειρα της μπάντας δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη. Μουσικές σαν εκείνες των Soundgarden γεννιούνται μονάχα στο Seattle. To 1996 το συγκρότημα της grunge rock αποφάσισε την διάλυσή του, στενοχωρώντας τους εκατομμύρια οπαδούς του. Το 2010 ο Chris Cornell και η παρέα του κάνουν την επιστροφή τους με ένα compilation άλμπουμ, το “Telephantasm”, ενώ το μεγάλο comeback πραγματοποιήθηκε φέτος με το soundtrack της ταινίας “The Avengers”. Πέρασαν λίγοι μήνες και τώρα βρισκόμαστε μπροστά στον ολοκαίνουριο δίσκο των Soundgarden μετά από 16 χρόνια με τον τίτλο “King Animal”.
Αρχικά, παρόλο που οι Soundgarden ανήκουν στην λίστα με τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, δεν μπορώ να μην πω ότι η δισκογραφική επιστροφή τους πήρε τεράστια εμπορική διάσταση και σε συνδυασμό με το stream του δίσκου μέσω του ΝΜΕ, τα εκατομμύρια που έρχονται είναι πολλά και «εμπορικά» την στιγμή που χάνεται η ομορφιά του ολοκαίνουριου υλικού. Στο διά ταύτα, ο Chris Cornell ακούγεται ίδιος μετά από τόσα χρόνια με την χαρακτηριστική του χροιά. Το ίδιο και η μουσική του δίσκου, όπου κατά την πρώτη ακρόαση σου θυμίζει πολύ τους παλιούς Soundgarden. Τα κρουστά του Matt Cameron πραγματικά τα σπάνε καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου, όπως και η κιθάρα του Kim Thayil που ορισμένα σόλα του σε γυρνάνε στις χρυσές στιγμές της δεκαετίας του ‘90.
Η αλήθεια είναι πως η αρχική εντύπωση με το που ακούς το άλμπουμ, δεν είναι και η καλύτερη. Ωστόσο, τα τραγούδια χρειάζονται αρκετό χρόνο για να τα χωνέψεις και να αποφασίσεις αν σου αρέσουν ή όχι. Το καλό είναι ότι ο ήχος είναι ήχος Soundgarden και δεν είναι κάτι που ξενίζει εντελώς. Υπάρχουν κομμάτια που δεν εντυπωσιάζουν πολύ αλλά υπάρχουν και άλλα που ξεχειλίζουν από έμπνευση. Όπως το πρώτο single του δίσκου, “Been Away Too Long”, που έχει βγει εδώ και καιρό και προετοιμάζει τους πάντες για το τί θα επακολουθήσει. Ο ρυθμός συνεχίζει με κεκτημένη ταχύτητα από το πρώτο κομμάτι με το αμέσως επόμενο “Non-State Actor” όπου και εδώ τα drums δίνουν και παίρνουν όπως και τα «ξελαρυγγιάσματα» του Cornell.

Και φτάνουμε στο “By Crooked Steps” το οποίο αποτελεί μία εκ των κορυφών του δίσκου με τον heavy ήχο του και την ηλεκτρική κιθάρα να παίρνει φωτιά. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Blood on the Valley Floor” όπου όμως γίνεται αμέσως βαρετό με το «ανώμαλο» τέμπο που ακολουθεί. Στην συνέχεια, έρχεται σαν σίφουνας το “Attrition” ενώ μάλλον το ομορφότερο τραγούδι του δίσκου είναι το “Worse Dreams” με τον frontman του γκρουπ να εντυπωσιάζει ξανά με τις φωνητικές του ικανότητες. Τέλος, υπάρχουν και οι πιο «ήρεμες» στιγμές στον δίσκο, όπως τα “A Thousand Days Before” και “Halfway There”, οι οποίες συντελούν και αυτές στο κατά τα άλλα εξαιρετικά δυνατό “King Animal”.
Η επιστροφή των Soundgarden είναι κάτι παραπάνω από μεγάλη. Όχι μόνο εξαιτίας του ονόματός τους αλλά εξαιτίας και του πολύ καλού δίσκου. Στο “King Animal” βρίσκεις εμπορικά τραγούδια και τραγούδια με τον χαρακτηριστικό και ωραίο ήχο της μπάντας. Οι Soundgarden γύρισαν για τα καλά και μακάρι να μείνουν έτσι και στο μέλλον. Οπότε δυναμώστε την ένταση και αφήστε το “King Animal” να σας παρασύρει.

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012

Green Day – Dos!

Οι Green Day από τον Σεπτέμβρη μέχρι και τον ερχόμενο Ιανουάριο θα μας απασχολούν συνεχώς με τα καινούρια τους τραγούδια, τα οποία παρουσιάζουν σε τρεις διαφορετικούς δίσκους. Ο πρώτος κυκλοφόρησε στα τέλη του Σεπτεμβρίου με τον τίτλο “Uno!” ενώ τώρα ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με το όνομα “Dos!”. Το “Uno!” δεν εντυπωσίασε πολύ αν και περιελάμβανε ορισμένα καλά (εμπορικά) κομμάτια. Το punk τρίο από την Αμερική φαίνεται να είχε μεγάλο οίστρο τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να ηχογραφήσει αυτά τα τρία άλμπουμ.
Και σε αυτό τον δίσκο οι Green Day δεν παρουσιάζουν κάτι αρκετά διαφορετικό. Οι μελωδίες είναι οι συνηθισμένες που έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια από το συγκρότημα, όπως και οι στίχοι που επαναλαμβάνονται. Με άλλα λόγια, κλασικός ήχος Green Day με τραγούδια να τα σπάνε από ενέργεια και μπαλάντες με μοναχική ηλεκτρική κιθάρα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι το άλμπουμ δεν ακούγεται. Ακούγεται και μάλιστα πολύ εύκολα. Θα ξεκινήσεις να ακούς τον δίσκο και δεν θα καταλάβεις πώς έφυγε ένα 40λεπτο. Στην ουσία, έφυγε γεμάτο με pop punk μελωδίες, με κάποιες ξεσηκωτικές στιγμές και κάποιες άλλες ήρεμες στιγμές. Επίσης, η φωνή του Armstrong φαίνεται ίδια από εκείνη του 2004 χωρίς να έχει αλλάξει πολύ. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα που αποφάσισαν να κάνουν οι Green Day θα μπορούσε να πάει απευθείας στα σκουπίδια και να στείλει το συγκρότημα υπερβολικά κάτω στις προτιμήσεις των οπαδών του. Όμως στην πλειοψηφία, τα τραγούδια μπορούν να σταθούν κάπως σε έναν δίσκο του βεληνεκούς των Green Day.
Εποχές “American Idiot” είναι μάλλον απίθανο να ξαναέρθουν για την αμερικανική μπάντα. Ακόμη και το “21st Century Breakdown” βρίσκεται κάποια σκαλιά πιο πάνω από τις φετινές δουλειές. Το “Dos!” δεν ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις γιατί πολύ απλά θα το βαρεθείς πολύ γρήγορα. Συγκριτικά με το προηγούμενο “Uno!”, το πρώτο άλμπουμ είναι καλύτερο από το δεύτερο και πιστεύω πως θα είναι καλύτερο και από το τρίτο που έρχεται σε δύο μήνες.

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Lana del Rey - Paradise

Αδιαμφισβήτητα είναι από τα πρόσωπα της χρονιάς και που έχει τραβήξει τα περισσότερα βλέμματα φέτος. Η Lana del Rey είναι η νέα ντίβα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής ενώ ό,τι και να κάνει, την ακολουθούν όλοι, από ένα καινούριο τραγούδι ή ένα video clip μέχρι μια φωτογράφιση. Το "Born to Die" έχει πουλήσει πάρα πολλά αντίτυπα, τα κομμάτια της παίζουν ασταμάτητα την στιγμή που πολλοί μιλούν και για το στυλ που ακολουθεί. Δέκα μήνες, λοιπόν, μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου και πλέον πολυπλατινένιου δίσκου της, η στυλάτη Elizabeth Grant επιστρέφει με 9 ολοκαίνουρια τραγούδια και το ΕΡ με τον τίτλο "Paradise".
Το “Paradise” εκτός του ότι διατίθεται ως ένα ΕΡ, αποτελεί και μια (από τις πολλές) editions του “Born to Die”. Στο μουσικό κομμάτι, η Lana del Rey συνεχίζει στο γνωστό της μοτίβο, εκείνο της indie pop και baroque ερμηνείας. Ενώ τα κομμάτια αναβλύζουν μια μελαγχολία και γενικά μια μαυρίλα, όταν τα ακούς μόνο μελαγχολία δεν αισθάνεσαι. Το “Ride” που κάνει την αρχή για τα 9 τραγούδια είναι το πρώτο single από το “Paradise” και συνολικά το έκτο για την Αμερικανίδα μέσα στο 2012. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί την κορυφή για τον δίσκο, με ρυθμικό ρεφρέν να σου κολλάει απευθείας. Με το “Cola” η 26χρονη καλλιτέχνιδα μας οδηγεί στα χαρακτηριστικά της στιχουργικά μονοπάτια, όπως για παράδειγμα το “My pussy tastes like Pepsi Cola”.
Στην συνέχεια, το “Body Electric” κάνει την μικρή διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα καθώς το επόμενο, διασκευασμένο “Blue Velvet” του 1950 είναι η πιο ανιαρή στιγμή μέσα στα 35 λεπτά του δίσκου. Προς το τέλος, αυτό που μένει είναι σίγουρα το “Burning Desire” με το χαμηλό beat του ενώ προηγουμένως τα “Bel Air” και “Yago” δεν αφήνουν κάτι.
Με το “Born to Die” η Lana del Rey εκτοξεύθηκε στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Με το καινούριο ΕΡ συνεχίζει την ανοδική πορεία της. Το “Paradise” από μόνο του μπορεί να χαρακτηριστεί πολύ καλό. Η συνολική έκδοση του “Born to Die: The Paradise Edition” μπορεί να θεωρηθεί απλώς αριστουργηματική.

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Skyfall

Μετά από μία ανεπιτυχή αποστολή στην Τουρκία, ένας σκληρός με πληροφορίες για όλους τους ενεργούς μυστικούς πράκτορες του κόσμου καταλήγει στα χέρια ενός παρανοϊκού τρομοκράτη, του Silva. Η αφοσίωση του Bond στην M κλονίζεται όμως, μετά από μια βομβιστική επίθεση στα γραφεία της MI6, επιλέγει να επιστρέψει και να κυνηγήσει τον μυστήριο Silva, ο οποίος φαίνεται πως έχει παρελθόν με την M. Στην μάχη του αυτή ο Bond θα επιστρέψει στο παρελθόν του για να δώσει εκεί την τελική μάχη με έναν ισότιμο εχθρό.
Είναι καταπληκτικό πως ένα franchise με 50 χρόνια ιστορία στον κινηματογράφο, συνεχίζει να αποδίδει τόσο καλά και να μας προσφέρει τόσο δυνατές ταινίες. Στην 23η ταινία της σειράς ο θρυλικός χαρακτήρας του Bond επαναπροσδιορίζεται και αλλάζει πολλά από τα στοιχεία που τον έχουν κάνει τόσο χαρακτηριστικό. Ο σκηνοθέτης Sam Mendes, μαζί φυσικά με την ομάδα των σεναριογράφων της ταινίας, επιλέγει να δώσει στον Bond ένα νέο, πιο ανθρώπινο απ' όσο είχαμε συνηθίσει, προφίλ, σύμφωνα με το οποίο ο Bond μπορεί να “τσαλακωθεί”. Μέχρι και τα περίφημα gadgets του 007 στο Skyfall λάμπουν δια της απουσίας τους ενώ το σημαντικότερο μηχανοκίνητο της ταινίας δεν είναι άλλο από μία κλασική Άστον Μάρτιν. Με το Skyfall δεν αλλάζει μόνο ο ίδιος ο Bond, αλλά και ο κόσμος του, καθώς η δράση μεταφέρεται σε μια πιο σύγχρονη εποχή, την εποχή των υπολογιστών και του internet. Αυτή η μεταφορά φαίνεται μέχρι και από την επιλογή του Ben Whishaw στον ρόλο του, wannabe hipster/geek, Q.
Ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , Dream House) μετά από τρεις ταινίες ως James Bond μπορεί να χαρακτηριστεί ίσως ο καλύτερος στην ιστορία του χαρακτήρα, μετά φυσικά από τον, τρομερό αλλά και πολύ διαφορετικό, Sean Connery. Συγκινητική και η Judi Dench ως M, με την τρομερή σχέση που έχει αναπτύξει με τον μυστικό πράκτορα, που άλλωστε είναι και στο επίκεντρο του Skyfall. Αποκάλυψη της ταινίας όμως ήταν ο Javier Bardem (Biutiful) στον ρόλο του Silva, ενός χαρακτήρα, ίσως του καλύτερου κακού στην ιστορία του franchise, που κατέχει την ιστορία ενός πράκτορα 00 αλλά και την τρέλα που θυμίζει πολύ τον Joker του Nolan. Το Skyfall κάνει μια επιστροφή στα παλιά, για να ξεκινήσει κάτι καινούριο. Έτσι, για πρώτη φορά βλέπουμε την Naomie Harris στον ρόλο της, πολύ πιο sexy, Eve Moneypenny και τον Ralph Fiennes (The Reader, Harry Potter, Coriolanus) ως Gareth Mallory. Οι σκηνές δράσεις της ταινίας δεν είναι πάρα πολλές αλλά αρκούν καθώς η ένταση μένει αναλλοίωτη καθ' όλη την διάρκειά της, μέχρι την κλιμάκωση στην τεράστια τελική αναμέτρηση στο πατρικό του Bond στην Σκωτία.
Ακόμα και οι φανταστικοί τίτλοι αρχής σου δίνουν να καταλαβαίνεις πως ο Sam Mendes (American Beauty) έχει κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Δίπλα του, με εξίσου σημαντική συμβολή στο θέαμα που αποδίδει η ταινία, βρίσκεται ο Roger Deakins των 9 προτάσεων για Oscar, αναλαμβάνοντας την διεύθυνση φωτογραφίας. Το Skyfall είναι μια ταινία που δεν θα δυσαρεστήσει κανέναν, μάλιστα, θα αρέσει μέχρι και σε αυτούς που απεχθάνονταν την “ψευτιά” που χαρακτήριζε τις παλιότερες ταινίες. Η αληθοφάνεια που βγάζει ο νέος James Bond φέρνει νέο αέρα στο franchise και φυσικά περιμένουμε από τώρα την επόμενη περιπέτεια του διάσημου ήρωα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More