Evil Dead

Η Μία είναι εξαρτημένη από τα ναρκωτικά και ζητά από τους φίλους της να την βοηθήσουν. Έτσι, μαζί με τους 4 φίλους της, αποφασίζει να κλειστεί στο εξοχικό της για μερικές μέρες, μακριά από της καταχρήσεις, με την ελπίδα να αποτοξινωθεί. Το εξοχικό της όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παρατημένη καμπίνα στην καρδιά ενός αφιλόξενου δάσους, μέσα στην οποία μάλιστα ανακαλύπτουν πως είχε τελεστεί κάποια περίεργη τελετή ενώ βρίσκουν και ένα περίεργο βιβλίο. Όταν ένα από τα παιδιά ξεκινήσει να διαβάζει τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, θα καταλάβουν πως πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους.

Ο Sam Raimi είχε φέρει τεράστια αναστάτωση και ουσιαστικά διαμόρφωσε όσο λίγοι το συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου με την ταινία του, The Evil Dead, το μακρινό 1981. Τώρα, παραπάνω από 30 χρόνια μετά, ο ίδιος ο Raimi επιστρέφει και διαλέγει τον Ουρουγουανό ανερχόμενο σκηνοθέτη Fede Alvarez για να μεταφέρει ξανά την ταινία θρύλο στην μεγάλη οθόνη. Το σενάριο παραμένει αρκετά κοντά στο πρωτότυπο, θέτοντάς το κατά τρόπον remake του, ενώ η ποσότητα αίματος παραμένει άφθονη.

Αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς απευθείας είναι η σχετική έλλιψη του χαρακτηριστικού χιούμορ του Sam Raimi, σήμα κατατεθέν όλων των ταινιών του και ειδικά των Evil Dead, από την σκηνοθεσία του Alvarez. Το “καινούριο” Evil Dead είναι πιο σοβαρό και, το περισσότερο γέλιο βγαίνει λόγω της σύγκρισης με το παλιό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς λίγα έργα πια τολμούν τον αυτοσαρκασμό που θυμόμαστε από την παλιά τριλογία. Αντίστοιχα βέβαια, τα εφέ πια είναι πολύ καλύτερα και οι σκηνές πολύ πιο αληθοφανείς. Επίσης, το cast κρίνεται αξιοπρεπές, αν και εξαρχής όλοι ξέρουμε την κατάληξη του καθενός.

Το Evil Dead είναι ένα αξιόλογο κάτι-σαν-remake που τουλάχιστον οικονομικά πέτυχε τον σκοπό του χωρίς να θεωρηθεί “αρπαχτή”. Σίγουρα δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να φτάσει το cult classic πρωτότυπο αλλά κάτι τέτοιο πια θεωρείται πολύ δύσκολο. Με το sequel να έχει ήδη ανακοινωθεί, φαίνεται πως το Evil Dead επέστρεψε για να το γνωρίσει και η νέα γενιά, έστω και σε αυτή την πιο ήπια μορφή.

Read More

Tango With Lions – A Long Walk

Το project που είχε ξεκινήσει το 2007 ήταν μια μουσική κολλεκτίβα ή οποία θα είναι μεταβαλλόμενη με εναλλαγές στα μουσικά όργανα. Εγκέφαλος του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι η Κατερίνα Παπαχρήστου – ή αλλιώς Kat – και το όνομα της μπάντας της είναι Tango With Lions. Τους γνωρίσαμε πριν δύο χρόνια με το ντεμπούτο άλμπουμ, “Verba Time”, που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια. Οι Tango With Lions έμειναν τελικώς σταθεροί στα πρόσωπα και συνέχισαν στην ηχογράφηση και δεύτερου δίσκου, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε. Έτσι, το “A Long Walk” συνεχίζει την ανοδική πορεία του ελληνικού συγκροτήματος που πολλοί φίλοι της εγχώριας alternative μουσικής λάτρεψαν μετά το πρώτο άλμπουμ.

Όσοι έχουν ακούσει την πρώτη δισκογραφική απόπειρα της Κατερίνας Παπαχρήστου είναι ψιλιασμένοι ότι και τα καινούρια τραγούδια της κυμαίνονται στο γνωστό ύφος της indie και folk μουσικής. Μόνο που τώρα ακούμε τους Tango With Lions αρκετά πιο δεμένους και με πιο μεστές ενορχηστρώσεις. Ακόμα, αν προσέξει κανείς τους (αγγλικούς) στίχους θα ακούσει αυτοτελείς ιστορίες που σχετίζονται με την αγάπη, τον αποχωρισμό και τα ταξίδια. Και όντως, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ σε ταξιδεύουν άλλοτε σε ονειρικές πεδιάδες και άλλοτε στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αξίζει να σημειωθεί πως η φωνή της Κατερίνας Παπαχρήστου ταιριάζει απίστευτα με το ατμοσφαιρικό φόντο που δημιουργούν οι μελωδίες.

Ωστόσο, τα μελανά σημεία δεν λείπουν από το σύνολο του δίσκου. Ενώ ξεκινάει με τις καλύτερες περγαμηνές και εκπληκτικά τραγούδια στη συνέχεια οι μουσικοί τόνοι δείχνουν να επαναλαμβάνονται ενώ υπάρχει το ενδέχομενο να χαθεί και το ενδιαφέρον κάπου στην πορεία. Όπως και να έχει, η Κατερίνα Παπαχρήστου και η μουσική παρέα της παρουσιάζουν έναν άρτιο και αρκετά προσεγμένο δίσκο με εμπνευσμένα και «φανταζί» κομμάτια. Μετά το ελπιδοφόρο “Verba Time” οι Tango With Lions επιστρέφουν με ένα ακόμα καλύτερο άλμπουμ και μπαίνουν δικαίως στα ελληνικά συγκροτήματα με το μουσικό μέλλον να είναι όλο μπροστά τους.

Read More

Iggy and The Stooges – Ready To Die

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που δεν το βάζουν κάτω και όσο μεγαλώνουν τόσο εύκολα βρίσκουν τη θέληση και την όρεξη να συνεχίσουν αυτό για το οποίο τόσα χρόνια είναι αγαπημένοι. Έτσι και ο Iggy Pop που έφτασε τα 66 χρόνια ζωής συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί νέα τραγούδια. Ο ένας εκ των πρωτοστατών της rock μουσικής στη δεκαετία του ’70 επιστρέφει φέτος με καινούριο δίσκο. Το ευχάριστο νέο, όμως, είναι πως μαζί του επιστρέφει και το θρυλικό συγκρότημά του, οι Stooges. Iggy Pop, Scott Asheton, James Williamson και Mike Watt ενώνουν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν 11 τραγούδια υπό τον τίτλο “Ready To Die” ενώ ο τελευταίος αντικαθιστά την θέση του Ron Asheton, ο οποίος πέθανε το 2009.

Καταρχάς, ο τίτλος του δίσκου μπορεί να θεωρηθεί κάπως «άβολος» από τη στιγμή που ένα σημαντικό μέλος των Stooges έφυγε πριν λίγα χρόνια από τη ζωή. Όπως και να έχει, σημασία πάντα έχει το περιεχόμενο και το φετινό πόνημα του Iggy Pop είναι μια καλή ευκαιρία για να επιστρέψει στις επάλξεις. Και αυτό το συνειδητοποιείς από τις πρώτες νότες που παίζουν στο εναρκτήριο “Burn” που πατάει τα γκάζια αμέσως. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος κινείται στα γνωστά δυνατά σκηνικά που μας έχουν συνηθίσει οι Stooges. «Λυσσασμένες» ηλεκτρικές κιθάρες, άγρια κρουστά και ένας Iggy Pop του οποίου η φωνή μάλλον θα μείνει για πάντα αναλλοίωτη στο χρόνο.

Το “Ready To Die” διαθέτει τα απαραίτητα στοιχεία για να θεωρηθεί ένας άρτιος rock δίσκος. Τραγούδια όπως τα “Job”, “Ready To Die” και “Dirty Deal” είναι αρκετά πορωτικά ενώ σε γυρίζουν σε παλαιότερες ροκιές. Υπάρχουν και οι πιο ήρεμες στιγμές, εκεί όπου η γραμμή του μπάσου παίρνει τα ηνία. Το άλμπουμ κινείται σε υψηλά επίπεδα, δεν σε κουράζει, έχει τις δυαντές στιγμές του που θα σε πορώσουν και θα σε κρατήσουν. Δεν θα μιλήσουμε για κάτι το αριστουργηματικό αλλά ο Iggy Pop και οι Stooges παρουσιάζουν ένα πολύ καλό πόνημα που μπορείς να το ακούσεις ολόκληρο αρκετές φορές.

Read More

Charli XCX – True Romance

Σκάει στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο της άλμπουμ και καταφέρνει να ταρακουνήσει τα νερά της pop και όλων το παρακλαδίων της στην Αγγλία. Με έναν αέρα και μια άνεση που θα ζήλευαν αρκετές μεγάλες καλλιτέχνιδες παρουσιάσε μια new wave και synthpop μουσική που ενθουσίασε. Έκτοτε, δεν εμφανίστηκε δισκογραφικά ξανά για να έρθει φέτος με τον δεύτερο δίσκο της και να κάνει περιοδία με την Marina and the Diamonds (The Family Jewels, Electra Heart) αλλά και τους Coldplay (Mylo Xyloto). Το όνομά της είναι Charlotte Aitchison, όμως έχει επικρατήσει το καλλιτεχνικό της Charli XCX. Αν η Marina and the Diamonds είναι του γούστου σου, τότε αυτά που θα ακούσεις από την Charli θα σου φανούν εξαιρετικά.

Φέτος, λοιπόν, η μόλις 20χρονη καλλιτέχνις κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά με τον τίτλο “True Romance”. Το κυριότερο επιχείρημα για το ότι ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα είναι πως από πρόπερσυ τον Μάϊο ξεπηδούν συνεχώς singles και τα οποία σχημάτισαν το άλμπουμ φτάνοντας αισίως στα πέντε. Φυσικά, αυτό το συνειδητοποιείς ακούγοντας τα τραγούδια. Ήχοι ηλεκτρονικοί, με φρεσκάδα και πολλές εκδοχές της pop κουλτούρας. Από πού να αρχίσεις και πού να σταματήσεις. Το εναρκτήριο “Nuclear Seasons” με την ψαρωτική εισαγωγή του δείχνει το δρόμο για τον ηλεκτρονικό χορό που έχει στήσει η Charli XCX. Με το επόμενο, “You (Ha Ha Ha)”, η Αγγλίδα μπαίνει σε κάπως πιο ηλεκτρονική hip hop, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Χαρακτηριστικό των κομματιών είναι πως δύσκολα θα βρεις ρεφρέν από το οποίο να κρατηθείς. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ολόκληρα τα τραγούδια είναι πιασάρικα και χωρίς να έχουν ένα δυνατό ρεφρέν.

Το “What I Like” είναι ένα από τα 13 τραγούδια που θα σου μείνουν αμέσως με τον ρυθμό του. Επίσης, υπάρχουν τα καθαρά pop κομμάτια, όπως το “You’re The One”, που δίνουν ένα πιο εμπορικό τόνο στον ήχο. Από την άλλη, ακούμε και dark wave μελωδίες στο πολύ καλό “How Can I” διαφοροποιώντας έτσι η Charli την μουσική της από ένα κλασικό pop μοτίβο. Το “True Romance” είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, τον οποίο μπορείς να ακούς και να ξανακούς ασταμάτητα. Περιλαμβάνει ένα πανέμορφο συνοθύλευμα από beats προσθέτοντας και άλλες διάφορες pop πινελιές. Σίγουρα με το φετινό της πόνημαη Charli XCX θα μας απασχολήσει φέτος αρκετά και μακάρι το ίδιο να κάνει και τα επόμενα χρόνια.

Read More

Zero Dark Thirty

Μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους η Αμερική ξεκίνησε ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό για να βρει τον υπεύθυνο πίσω από αυτές. Μέσα από ένα αχανές δίκτυο πληροφοριών, μερικοί άνθρωποι καλούνται να ξεχωρίσουν αυτή την μία πληροφορία που μπορεί να τους οδηγήσει τελικά στα ίχνη του πιο καταζητούμενου ανθρώπου στην Γη. Μια γυναίκα πράκτορας, η Maya, ξεκινάει την καριέρα της μπαίνοντας κατευθείαν στις σκληρότερες καταστάσεις και, γρήγορα, μετατρέπεται στον άνθρωπο που θα καταφέρει το ακατόρθωτο.

Η Kathryn Bigelow επιστρέφει μετά το The Hurt Locker με μία ταινία που ακολουθεί αντίστοιχα μονοπάτια, αυτή τη φορά όμως με έντονο το στυλ του ντοκιμαντέρ και της ακριβής καταγραφής στοιχείων. Με το σενάριο και προφανώς το τέλος του να είναι γνωστά από την αρχή στον θεατή, η Bigelow εστιάζει στις λεπτομέρειες που φαίνεται να οδήγησαν στην εύρεση του Bin Laden και δεν φοβάται να προκαλέσει με μερικές αρκετά σκληρές σκηνές, όπως η αρχική σκηνή των βασανιστηρίων. Η ματιά της όμως είναι παγωμένη και η ροή του έργου δεν μοιάζει καθόλου με αυτή ενός κατασκοπευτικού θρίλερ.

Το ίδιο παγωμένη είναι και η κεντρική ηρωίδα Maya, την οποία όμως ενσαρκώνει υποδειγματικά η Jessica Chastain (The Debt, The Help, Take Shelter, Lawless, Coriolanus). Δίπλα της σε πολύ μικρότερους ρόλους βλέπουμε τους Reda Kateb, Kyle Chandler (Super 8) και Jason Clarke. Αρκετά καλή ήταν και η φωτογραφία της ταινίας αλλά εκεί που σίγουρα ξεχώρισε είναι στο ηχητικό μοντάζ, για το οποίο κέρδισε και το μοναδικό της Όσκαρ, καθώς ο ήχος βοήθησε πολύ στην αληθοφάνεια του αποτελέσματος.

Σίγουρα καλύτερη από την προηγούμενη δουλειά της Bigelow, το ZDT δεν είναι κακό, έχει αρκετά θετικά, ένα εκ των οποίων είναι πως δεν παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση όσο θα περίμενε κανείς, αλλά δεν καταφέρνει να “ρουφήξει” τον θεατή. Σίγουρα πάντως οι συνολικά πέντε προτάσεις για Όσκαρ και ειδικά αυτή της καλύτερης ταινίας φαντάζουν τουλάχιστον υπερβολικές.

Read More

Sigur Ros – Brennisteinn

Άπλωσαν τον ισλανδικό στίχο σε ολόκληρη την Ευρώπη και αργότερα τον έφτασαν και στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Πρωτεργάτες μιας ambient μουσικής που είναι άκρως ατμοσφαιρική και σε ταξιδεύει. Έξι είναι οι δίσκοι που έχουν στο πάνθεόν τους από το 1997 μέχρι και πέρσυ που κυκλοφόρησαν το “Valtari”. Ο λόγος για τους Sigur Ros – το πλέον γνωστότερο συγκρότημα της Ισλανδίας – οι οποίοι ακριβώς ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του έκτου τους άλμπουμ, επιστρέφουν με καινούριο πόνημα και συγκεκριμένα στις 17 Ιουνίου. Μέχρι να έρθει, όμως, εκείνη η στιγμή είπαν να δώσουν μια πρώτη γεύση στους οπαδούς τους με ένα ΕΡ με τον τίτλο “Brennisteinn”.

Ο μικρής διάρκειας δίσκος έχει τρία κομμάτια από τα οποία το πρώτο και ομώνυμο αποτελεί το single του νέου άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει σε δύο μήνες και που θα φέρει το όνομα “Kveikur”. Αυτο το καινούριο υλικό αποτελεί και την πρώτη δουλειά του συγκροτήματος μετά την αποχώρηση του μπασίστα Kjartan Sveinsson, με αποτέλεσμα οι Sigur Ros να προχωρούν πλέον ως τρίο. Πριν την κυκλοφορία του ΕΡ, η ισλανδική μπάντα είχε ενημερώσει πως ο νέος ήχος του γκρουπ θα είναι πιο «επιθετικός». Όπως είπαν έτσι και έπραξαν. Ακούγοντας το “Brennisteinn” έρχονται στο μυαλό μας πιο παλιοί Sigur Ros, των οποίων τα τραγούδια είχαν περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και αρκετά πιο δυνατά κρουστά.

Εκτός του τραγουδιού που θα περιλαμβάνεται στην καινούρια δουλειά του ερχόμενου καλοκαιριού, το ΕΡ έχει και άλλα δύο κομμάτια. Τα “Hryggjarsula” και “Ofbirta” είναι ορχηστρικά με το δεύτερο να είναι περισσότερο εξωστρεφές σε σχέση με το πρώτο. Αυτό το πρώτο δείγμα για το τί πρέπει να περιμένουμε από το αναμενόμενο “Kveikur” είναι αρκετά καλό. Πέρσυ με το “Valtari”, η ισλανδική μπάντα μας έβαλε σε πολύ πιο σκοτεινά μονοπάτια. Φέτος, όμως, οι Sigur Ros φαίνονται να επιστρέφουν στα παλιά δυναμικά κομμάτια που σου καρφώνονται αμέσως στο μυαλό. Εν αναμονή, λοιπόν, του νέου δίσκου τους μπορούμε να «λιώσουμε» το “Brennisteinn” και να ταξιδέψουμε σε ένα άλλο κόσμο.

Read More

The Godfathers - Jukebox Fury

Βρετανική rock ‘n’ roll, γνήσια όσο δεν πάει που σε κάνει να χορεύεις ασταμάτητα. Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα – ζωή να έχουν – που μας έρχονται στο μυαλό. Ένα από αυτά είναι οι Godfathers που πλέον θεωρούνται θρύλοι της αγγλικής μουσικής σκηνής, γεμίζοντας σκηνές και προκαλώντας πανικό σε συναυλιακούς χώρους για μια δεκαετία από το 1985 ως το 1996. Έκτοτε αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα. Αυτό κράτησε λίγο παραπάνω καθώς η μπάντα δεν ξαναεμφανίστηκε μαζί, με αποτέλεσμα να την ξεγράψουν από τον χάρτη της μουσικής. Έλα όμως που οι «νονοί» είχαν άλλα σχέδια για το 2013 και έκαναν την μεγάλη κίνηση να επιστρέψουν δισκογραφικά.

17 ολόκληρα χρόνια είχαν να εμφανιστούν οι Godfathers και να που το πραγματοποίησαν. Επομένως, τα νέα θεωρούνται μόνο ευχάριστα αφού η βρετανική μπάντα εγγυάται να ακούσεις αυθεντικό rock ‘n’ roll. Η νέα δισκογραφική δουλειά φέρει τον τίτλο “Jukebox Fury” και περιλαμβάνει 12 τραγούδια γεμάτα ενέργεια. Ο δίσκος ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Let Your Hair Hang Down”. Η ηλεκτρική κιθάρα παίρνει μπροστά και σε στροβιλίζει χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα. Επίσης, ενθουσιάζεσαι με τα φωνητικά του Peter Coyne που παραμένουν αγριεμένα λες και ο τύπος βρίσκεται στις αρχές του ’90 και ροκάρει ασυστόλως. Αυτό το συνειδητοποιείς και στο άγριο “The Outsider” που η χροιά του frontman είναι τουλάχιστον σπαρακτική. Υπάρχουν, βέβαια, και οι πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, όπως τα “A Can of Worms”, “Mary Baby” και “Thai Nights” που δίνουν και την απαραίτητη μελωδικότητα.
Στο σύνολό του, το “Jukebox Fury” δεν είναι ούτε πολύ καλό ούτε πολύ άσχημο. Οι ορκισμένοι φαν των Godfathers, ωστόσο, δεν πιστεύω πως θα απογοητευτούν εντελώς από την νέα δουλειά των Βρετανών, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν ξεχάσει πως είναι να παίζεις rock ‘n’ roll.

Read More

The Suicide Shop

Σε μια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας οι κάτοικοι είναι συνεχώς βουτηγμένοι στην κατάθλιψη ενώ δεν βρίσκουν τίποτα χαρούμενο στη ζωή. Οι αυτοκτονίες είναι πιο συχνές και από το να πάρει κάποιος ψωμί. Η οικογένεια Tuvache διατηρεί μια επιχείρηση, η οποία πουλάει κάθε είδους προϊόν με το οποίο μπορεί κάποιος να αυτοκτονήσει, από δηλητήρια και λεπίδες μέχρι σχοινιά για κρεμάλα. Επομένως, το μαγαζί πηγαίνει πολύ καλά αφού σε καθημερινή βάση μπαίνουν αρκετοί πελάτες που θέλουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους. Όμως, στην οικογένεια γεννιέται ένα παιδί, ο Alan, που έχει κάτι το διαφορετικό από την πλειοψηφία της πόλης. Χαμόγελο. Έτσι, έρχεται σε αντίθεση με την οικογένειά του και η θετική αύρα και διάθεσή του θα φέρει αναπόφευκτες συγκρούσεις σε οικογένεια και επιχείρηση.

Το “The Suicide Shop” έρχεται από τη Γαλλία με όλες τις περγαμηνές ενός κινουμένου σχεδίου. Η κεντρική ιδέα είναι αρκετά έξυπνη και πρωτότυπη, ωστόσο κάπου η μεταφόρά της χάνεται στην πορεία. Η ταινία έχει πολύ μαύρο χιούμορ και ένα αισιόδοξο μήνυμα. Η σύγκριση με τα animations του Tim Burton (Dark Shadows, Frankenweenie) είναι αναπόφευκτη αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε και με κάτι άλλο. Εκτός του ότι είναι παιδικό, το φιλμ έχει και τον χαρακτήρα του μιούζικαλ. Αυτό, όμως, δεν βοηθάει την ροή της ταινίας, αντιθέτως την βγάζει από την πορεία της και σε κάνει να βαρεθείς.

Αν και η αρχική ιδέα είναι η μαύρη σάτιρα να φτάσει μέχρι το κόκκαλό σου, αυτό δεν γίνεται. Και αυτό, διότι η ταινία καταφέρνει και επαναλαμβάνεται στην μικρή διάρκεια που έχει. Το “The Suicide Shop” έχει πολλή μαυρίλα αλλά και παιδικότητα. Σίγουρα δεν εντυπωσίαζει, σίγουρα δεν σου μένει στο μυαλό, όμως η κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα θα περάσει ευχάριστα. Αν θες γαλλικό animation τότε τα “The Triplets of Belleville” και “The Illusionist” είναι ό,τι πρέπει. Αλλιώς ξέρεις σε ποιον Αμερικανό μετρ "μαύρων" κινουμένων σχεδίων θα τρέξεις για μια ακόμη φορά.

Read More

Fall Out Boy – Save Rock And Roll

Το 2013 φέρνει την επανένωση για τους Fall Out Boy, ένα συγκρότημα αγαπημένο από εκατομμύρια μουσικόφιλους της pop-rock. Η μπάντα το 2009 και μετά το “Folie a Deux” είχε ανακοινώσει την διάλυσή του, ωστόσο δεν κράτησε πολλά χρόνια και φέτος πραγματοποιείται το comeback με ολοκαινούριο δίσκο. Το “Save Rock And Roll”, λοιπόν, κάνει την εμφάνισή του αυτές τις μέρες και το αμερικανικό συγκρότημα είναι πανέτοιμο να μας χαρίσει ακόμα περισσότερες επιτυχίες, όπως και στο παρελθόν. Στη φετινή δισκογραφική δουλειά η έκπληξη γίνεται σε δύο κομμάτια του άλμπουμ, στα οποία συμμετέχουν ο Elton John και η Courtney Love αντίστοιχα αλλά και άλλα σημαντικά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

Και τι χρειάζεται ένας δίσκος των Fall Out Boy για να ξεκινήσει; Φυσικά, ένα πολύ δυνατό και ξεσηκωτικό ξεκίνημα για να μας βάλει αμέσως στο κλίμα της 4μελής μπάντας. Αυτά τα έχει στο έπακρο το “The Phoenix” που ανοίγει το άλμπουμ με εκπληκτικό τρόπο και σου φωνάζει από μίλια μακριά πως οι Fall Out Boy γύρισαν για τα καλά. Τη σκυτάλη παίρνει το πρώτο single, με το οποίο έγινε γνωστό πως το γκρουπ επανενώθηκε. Το “My Songs Know What You Did in The Dark (Light Em Up)” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο, αν και δεν μπορώ να πω πως εντυπωσίαζει τόσο με το όχι και τόσο πρωτότυπο ρεφρέν του. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνονται και τα επόμενα “Alone Together” και “Where Did The Party Go” χωρίς όμως να σου μένει κάτι από αυτά. Και φτάνουμε στα μέσα του δίσκου, όπου συναντάμε τη συνεργασία με την εξαιρετική Foxes (Warrior) σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που θα βρεις ανάμεσα στα συνολικά 11 του άλμπουμ.

Το δεύτερο μισό του δίσκου κουράζει κάπως αφού ο ήχος των Fall Out Boy επαναλαμβάνεται. Η δυναμική των τραγουδιών δεν χάνεται, ωστόσο δεν ακούς κάτι διαφορετικό που θα σε τραβήξει. Τα δύο τελευταία κομμάτια έχουν τη δυνατότητα να σε ελκύουν, στα οποία πετυχαίνουμε τους δύο προαναφερθέντες καλλιτέχνες. Το πρώτο που κάνει μια μικρή στροφή προς την punk ερμηνεύεται μαζί με την Courtney Love ενώ το τελευταίο, ομώνυμο κομμάτι είναι η μεγάλη συνεργασία με τον Elton John και έτσι, οι Fall Out Boy μας αποχαιρετούν με ένα πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι.
Σε γενικές γραμμές, το “Save Rock And Roll” είναι ένα αρκετά καλό και πολύ δυνατό άλμπουμ, με το οποίο οι Fall Out Boy επιστρέφουν στην δισκογραφία για τα καλά. Υπάρχουν τα τραγούδια που θα σε πορώσουν και θα σε ξεσηκώσουν αλλά υπάρχει μια μεγάλη κοιλιά που κάνει και που δεν αφήνει να εντυπωσιαστείς από το συνολικό αποτέλεσμα.

Read More

Oblivion

Εξωγήινοι κάνουν επίθεση στην Γη και καταστρέφοντας το φεγγάρι φέρνουν τρομερές φυσικές καταστροφές στον πλανήτη, αφού σεισμοί και τσουνάμι καταστρέφουν τα πάντα. Η ανθρωπότητα αντιστέκεται και τελικά κερδίζει το πόλεμο, ο πλανήτης όμως πια δεν είναι κατοικήσιμος, με συνέπεια ο πληθυσμός της Γης να μετακομίσει μαζικά για στον Τιτάνα, το μεγαλύτερο φεγγάρι του Κρόνου. Δύο άνθρωποι, ο Jack και η Victoria, μένουν πίσω στη Γη για την συντήρηση των μηχανημάτων που βοηθούν στην πραγματοποίηση αυτού του τεράστιου ταξιδιού και, την προστασία τους από τους εναπομείναντες εξωγήινους που ακόμα προσπαθούν να καταστρέψουν την ανθρωπότητα. Η αποστολή τους φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της, αλλά όλα θα αλλάξουν όταν ο Jack σώσει μία κοπέλα που του μοιάζει γνωστή από το παρελθόν.

Ο σκηνοθέτης του Tron Legacy, Joseph Kosinski, επιστρέφει αυτή τη φορά με μια original ιστορία, που στην πραγματικότητα, μόνο αυτό δεν είναι. Βασισμένο σε comic γραμμένο από τον ίδιο, το Oblivion δεν είναι τίποτα άλλο από μια μεγάλη μίξη πολλών γνωστών έργων. Τα στοιχεία από το Moon, το Star Wars, το Prometheus, το BladeRunner και φυσικά το Matrix είναι τόσα πολλά που μεταμορφώνουν την ταινία σε τεστ για το αν μπορείς να τα ανακαλύψεις όλα.
Από την άλλη, η φωτογραφία και τα εφέ της ταινίας είναι πραγματικά πολύ υψηλού επιπέδου. Γι' αυτό άλλωστε και μεγάλο μέρος της ταινίας το εκμεταλλεύεται αυτό δημιουργώντας αρκετά πολύ όμορφα πλάνα.

Μεγάλο πρόβλημα της ταινίας είναι και το cast της. Ο Tom Cruise (Rock of Ages, Mission Impossible: Ghost Protocol, Valkyrie) πρωταγωνιστεί με τον δικό του μοναδικό και χαρακτηριστικό τρόπο, τραβώντας κλασσικά όλα τα φώτα πάνω του, μόνο που αυτή τη φορά ο post-apocalyptic Ethan Hunt δεν κολλάει στο υπόλοιπο σκηνικό. Δίπλα του Andrea Riseborough και η Olga Kurylenko (Seven Psychopaths) περνάνε απαρατήρητες ενώ η Melissa Leo (The Fighter) και φυσικά ο τεράστιος Morgan Freeman (The Dark Knight Rises, RED) παίρνουν τόσο ελάχιστο χρόνο που προφανώς προστέθηκαν μόνο για τα credits.

Παρότι στα μειονεκτήματα της ταινίας προστίθεται και ο αρκετά κακός ρυθμός, καθώς ειδικά η πρώτη ώρα της ταινίας μοιάζει ως αρκετά παραπάνω, συνολικά το αποτέλεσμα δεν είναι τραγικό. Αν μάλιστα δεν ήταν τόσο εμφατική η κατάφωρη αντιγραφή από άλλες ταινίες, ώστε να μην σου δίνει συνέχεια την εντύπωση πως τα πάντα τα έχεις ξαναδεί, τότε ίσως να ήταν και αρκετά καλή. Στην τελική όμως, το Oblivion είναι ένα scifi action του κουβά, που θα ξεχαστεί απίστευτα γρήγορα, αφού όμως, όπως φαίνεται, κάνει αρκετά μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.

Read More

Ska-P – 99%

Από τους πρωτοστάτες της ska μουσικής, με πολλές επιτυχίες και άλλες τόσες τρομερές συναυλίες, στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός και καταφέρνουν να σπείρουν κέφι. Οι Ska-P μετά από ένα διάλειμμα 6 χρόνων είχαν επιστρέψει με καινούρια δισκογραφική δουλειά το 2008 ενώ ο frontman τους, Pipi, είχε «μπλεχτεί» και με ένα άλλο μουσικό project με το όνομα The Locos (Tiempos Dificiles). 5 χρόνια αργότερα, το γνωστό συγκρότημα από την Ισπανία επιστρέφει με νέα τραγούδια με σκοπό να ξεσηκώσει για μία ακόμη φορά με τις μελωδίες του.

"99%" είναι ο τίτλος του δίσκου, ο οποίος περιλαμβάνει 15 κομμάτια. 5 χρόνια είναι πολλά για ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα της ska και έτσι οι 6 τύποι παρουσιάζουν ένα γεμάτο πόνημα. Η αρχή γίνεται με ένα ορχηστρικό κομμάτι που η αλήθεια είναι πως σε πιάνει απροετοίμαστο διότι ακούγεται σαν ένα συνοθύλευμα άσχημων ήχων. Ωστόσο, η συνέχεια είναι αυτή που σχεδόν επιθυμείς. Το “Canto a la Rebelion” σε χώνει αμέσως στην σβούρα των Ska-P όπως και τα επόμενα τραγούδια. Δεν θα ακούσεις κάτι διαφορετικό από την ισπανική μπάντα αφού όλα τα κομμάτια ανήκουν στην ska και punk μουσική. Υπάρχει το ενδεχόμενο να κουραστείς από κάποια στιγμή και μετά επειδή οι μελωδίες, αν και είναι ξεσηκωτικές και πολύ δυνατές, επαναλαμβάνονται. Φυσικά, και οι στίχοι απαιτούν την δική τους προσοχή γιατί γνωστό είναι πως οι Ska-P καταπιάνονται στιχουργικά με την ανθρώπινη ελευθερία και την καταπίεση των "μεγάλων" προς το πρόσωπο των λαών.
Από το σύνολο του δίσκου δεν ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι, με εξαίρεση το τελευταίο “Africa Agonica” που κλείνει τον χορό των κομματιών κάπως πιο ήρεμα. Το «99%» ακούγεται άνετα από την αρχή μέχρι το τέλος αλλά πολύ δύκολα σου αφήνει το περιθώριο για παραπάνω ακροάσεις. Όπως και να έχει, οι Ska-P επέστρεψαν και αυτό είναι ευχάριστο νέο για μια μπάντα που όσες φορές και να την ακούσεις ζωντανά δεν θα βαρεθείς ποτέ.

Read More

Black Rebel Motorcycle Club – Specter At The Feast

Καινούρια κυκλοφορία από τους Black Rebel Motorcycle Club θεωρείται πάντα σημαντικό / ευχάριστο μουσικό γεγονός. Το συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο είχε ξεκινήσει πολύ δυναμικά στις αρχές των 00’s με το ομώνυμο άλμπουμ τους να σκαρφαλώνει στις πρώτες θέσεις των charts πολλών χωρών. Έκτοτε, ακολούθησαν άλλοι δύο δίσκοι μέχρι το 2005 που κρατούσαν την μπάντα ψηλά. Όμως, η επιστροφή τους το 2007 δεν ήταν καλή με το τότε πόνημά τους να είναι αδιάφορο ενώ μέχρι και σήμερα τα άλλα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν δεν εντυπωσίασαν. Φέτος, οι Black Rebel Motorcycle Club επιστρέφουν με τον έβδομο δίσκο τους, ο οποίος τιτλοφορείται “Specter At The Feast”.

Μεγάλη αλλαγή στην ζωή της μπάντας προκάλεσε ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του frontman, Robert Levon Been, ο οποίος εργαζόταν ως μηχανικός ήχου και στην ουσία ήταν το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος. Μετά από το τραγικό συμβάν, οι Black Rebel Motorcycle Club μπήκαν στο ψυγείο ενώ το μουσικό μέλλον τους ήταν αμφίβολο. Ωστόσο, η έμπνευση και η δημιουργία δεν έφυγαν από το καλιφορνέζικο τρίο, το οποίο επέστρεψε φέτος με 12 ολοκαίνουρια τραγούδια. Τραγούδια που βγάζουν συναίσθημα (ίσως αυτό οφείλεται στο παραπάνω συμβάν) παραπάνω από ότι μας έχει συνηθίσει η μπάντα, αφήνοντας κάπως στην άκρη το rock ‘n’ roll που ίσως να περιμένεις να ακούσεις. Βέβαια, υπάρχει η τριάδα των “Hate The Taste”, “Rival” και “Teenage Disease” στα μέσα του δίσκου που σου φέρνει τους παλιούς καλούς BRMC στο μυαλό αλλά και το προτελευταίο “Sell It”.

Από και και πέρα με εξαίρεση το “Let The Day Begin”, το άλμπουμ κινείτα σε ρηχά νερά. Και τα παραπάνω κομμάτια που δίνουν μια μεγαλύτερη δυναμική δεν φαίνονται ικανά να σε εντυπωσιάσουν. Είναι σα να μην έχει αλλάξει κάτι για την αμερικανική μπάντα και αντί να προχωρούν μπροστά, κάνουν βήματα προς τα πίσω. Ο δίσκος περιέχει κάποια σημεία που πορώνουν αλλά μέχρι εκεί και αυτή η αλλαγή ρότας που κάνουν δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύ καλή. Οι Black Rebel Motorcycle Club όσο και να προσπαθούν δεν πατάνε τέρμα τα γκάζια όπως πριν μια δεκαετία όπου μας εντυπωσίαζαν με την δεμένη και κολλητική μουσική τους.

Read More

The Place Beyond The Pines

Ο Luke είναι ένας περιθωριακός, μοτοσικλετιστής κασκαντέρ που βγάζει τα προς το ζην σε τσίρκο που γυρίζει σε πολλές πόλεις. Σε μια στάση συναντάει την Romina, ερωτεύονται αλλά επειδή εκείνος πρέπει να ακολουθήσει τον θίασο, φεύγει μακριά της. Μετά από ένα χρόνο επιστρέφει βλέποντάς την μαζί με ένα μωρό, το δικό του μωρό που το μεγαλώνει ένας άλλος άντρας. Έτσι, αποφασίζει να μείνει στην πόλη προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο παιδί του. Ωστόσο, οι κινήσεις του για να αποφέρει χρήματα θα είναι καταστροφικές για τον ίδιο, το γιο του, την μητέρα του παιδιού του αλλά και τον αστυνομικό που ενεπλάκη στην υπόθεση “Luke”.

Έφτασε ο καιρός για την πολυαναμενόμενη, νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Ryan Gosling (Drive) να κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες. Ο Derek Cianfrance, σκηνοθέτης του καταπληκτικού “Blue Valentine” επιστρέφει ξανά με τον Gosling με σκοπό να δραματοποιήσει την ήδη δραματική πραγματικότητα. Παρουσιάζει λεπτομερώς το γκρέμισμα των προσπαθειών ενός πατέρα, ο οποίος «τρέχει» για να σώσει τα λάθη του παρελθόντος και που θέλει να δώσει τα πάντα στο παιδί του. Ο σκηνοθέτης δίνει εκπληκτικά όλα εκείνα τα στοιχεία του δράματος που χρειάζονται και να σε κάνει να κολλήσεις από την πρώτη στιγμή.

Πράγματι, κολλάς από τις πρώτες σκηνές της ταινίας που δείχνουν τον Luke να αμφιταλαντεύεται στην περιθωριακή και την ευαίσθητη πλευρά της ζωής του. Όμως, έρχεται το τέλος. Ένα πρόωρο και ξαφνικό τέλος ενώ η ταινία αλλάζει άρδην ρότα και ξεπηδάει σε άλλο σενάριο που προφανώς συνδέεται με τα όσα παρακολουθούσες. Στην συνέχεια, έρχεται και άλλο πρόωρο τέλος με αποτέλεσμα να μπαίνεις και σε ένα τρίτο σενάριο. Ναι, το “The Place Beyond The Pines” θα μπορούσε να αποτελείται από τρεις ιστορίες. Το άσχημο δεν είναι η αλλαγή των πλοκών αλλά το «ξαφνικό» με το οποίο πραγματοποιούνται οι δύο αλλαγές και έτσι, χάνεται αρκετό ενδιαφέρον.

Μερίδιο της παρτίδας σώζεται από την αρκετά καλή σκηνοθεσία και το τρανταχτό cast των ηθοποιών. Ryan Gosling (Drive), Bradley Cooper (Silver Linings Playbook) και Eva Mendes (Holy Motors) δεν τα λες μικρά ονόματα. Ο πρώτος όσο πάει γίνεται και καλύτερος (σίγουρα μια μερίδα του θηλυκού γένους πηγαίνει και για τους κοιλιακούς του), ο δεύτερος βρίσκεται στα ήδη υψηλά επίπεδα που έχει θέσει από μόνος του ενώ η κοπέλα της παρέας ανταποκρίνεται και με το παραπάνω – κι όμως ναι! – στο ρόλο της.

Η αλήθεια είναι πως μετά τα μέσα της ταινίας ίσως να πέσει ένα χασμουρητό. Από την άλλη μπορεί να σε τραβήξει οι τρεις ιστορίες που τελικώς γίνεται ένα φιλμ. Ο Derek Cianfrance για μια ακόμη φορά παρουσιάζει ένα δράμα συνδυάζοντας το αληθινό με το ψεύτικο στοιχείο και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορείς μιλήσεις για αποτυχία.

Read More

Κατερίνα Μακαβού – Άλλη Μια Ώρα

Βέρα θεσσαλονικιά ασχολιόταν από πολύ μικρή με την μουσική και την στιχουργική ενώ αργότερα βρέθηκαν εξαιρετικοί μουσικοί στον δρόμο της, πράγμα που την βοήθησε πάρα πολύ. Μάλαμας (Πέρασμα), Σαββόπουλος, Παπακωνσταντίνου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Παυλίδης (Αυτό το Πλοίο που όλο Φτάνει) είναι μερικά από τα σημαντικά ονόματα που την πήγαν παρά πέρα. Τώρα η Κατερίνα Μακαβού αρχίζει να χτίζει το όνομά της στην εγχώρια μουσική σκηνή καθώς πραγματοποιεί πλέον και τις δικές της συναυλίες. Μετά το ντεμπούτο της, «Μικρά Μυστικά», επιστρέφει φέτος με μια δική της παραγωγή με τον τίτλο «Άλλη Μια Ώρα».

Ο δίσκος περιλαμβάνει εννιά τραγούδια, τα οποία ακολουθούν μια ρετρό αισθητική. Στίχοι, μουσική προέρχονται από τα μουσικά μυαλά της ίδιας της Μακαβού, του Θανάση Dzingovic, του Κίμωνα Χαραλάμπους και του Οδυσσέα Ιωάννου. Επίσης, αξίζει να (ξανα)σημειωθεί πως η παραγωγή είναι εξ ολοκλήρου της νεαρής τραγουδοποιού. Με την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ σε συνεπαίρνει η ταξιδιάρικη φωνή της Κατερίνας και οι πολύ γλυκοί στίχοι. Ο μελαγχολικός ήχος κατευνάζει τις εσωτερικές σου διαταραχές ενώ η θεσσαλονικιά καλλιτέχνις φαντάζει ως μια σύγχρονη Αρλέτα. Τα κομμάτια του δίσκου είναι δεμένα μεταξύ τους και έτσι το άκουσμα από το πρώτο ως το ένατο τραγούδι ρέει τόσο φυσιολογικά και όμορφα.

Το «Άλλη Μια Ώρα» χαρακτηρίζεται από απλότητα (όχι απλοϊκότητα) ενώ τραγούδια, όπως τα «Άλλη Μια Ώρα», «Πόσα Παράπονα» και «Ο Τρελός», «πιέζουν» για πολλαπλές ακροάσεις. Με τον πρώτο της δίσκο, η Κατερινά Μακαβού ενθουσιάσε. Με τον δεύτερο ανεβαίνει αρκετά σκαλοπάτια και ανεβάζει τον πήχη για το μέλλον. Αν συνεχίσει – προσγειωμένα – να συνθέτει κομμάτια ακολουθώντας την δική της χαρακτηριστική έμπνευση τότε είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε αργότερα κάτι ακόμα καλύτερο. Προς το παρόν, απολαμβάνουμε τις ρετρό μελωδίες της από την σύγχρονη σκοπιά της.

Read More

Ο λαός της Χιλής του 1988 βρίσκεται απέναντι σε μια κρίσιμη απόφαση για την συνέχεια της χώρας. Θα κληθεί να ψηφίσει μονολεκτικά με ένα «ΝΑΙ» ή ένα «ΟΧΙ». Ναι, αν θέλει να συνεχιστεί η δικτατορία του Pinochet, ο οποίος αρχίζει και δέχεται μεγάλη πίεση από τους Χιλιανούς και όχι, αν θέλει να πραγματοποιηθούν δίκαιες εκλογές και τελικά να πέσει το καθεστώς της δικτατορίας μετά από 20 χρόνια. Ο Rene Saavedra είναι ένας διαφημιστής που θα επιλεγεί για να στήσει την καμπάνια του «ΟΧΙ» και μέσω εκείνης να προσπαθήσει να πείσει τον λαό να γυρίσει σελίδα στην ιστορία της Χιλής. Ωστόσο, αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο καθώς τα καθεστωτικά όργανα παρακολουθούν τις προσπάθειές του φτάνοντας σε σημείο να ανησυχεί ακόμα και για την ζωή της οικογένειάς του.

Το «Νο» αποτέλεσε την φετινή επιλογή της Χιλής για τα Όσκαρ και δικαιώθηκε, μιας και η ταινία μπήκε στην τελική πεντάδα των υποψηφιοτητων για το καλύτερο ξενόγλωσσο φιλμ. Ο Pablo Larrain, όπως στην προηγούμενη ταινία του “Post Mortem”, καταπιάνεται και εδώ με την δικτατορία του Penochet που κράτησε πολλά χρόνια στην Χιλή. Βάζοντας αυθεντικά πλάνα από τα γεγονότα της τότε εποχής, ο σκηνοθέτης μας βάζει γρήγορα στο κλίμα της παλιάς Χιλής. Αυτό το κάνει με αριστουργηματικό τρόπο και με την χρησιμοποίηση μιας παλιάς Sony κάμερας που πρωτοβγήκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 θέλοντας να μας γυρίσει αρκετά χρόνια πριν.

Η ταινία είναι πολύ όμορφα σκηνοθετημένη ενώ, εκτός του ότι κάνει ακόμα πιο γνωστή την ιστορία της Χιλής στον παγκόσμιο χάρτη, καταφέρνει ταυτόχρονα να σε κρατήσει. Αρκετές φορές διατηρεί εξαιρετικά το σπασπενς διαφοροποιώντας το φιλμ από ένα κοινότυπο ντοκιμαντέρ. Επίσης, ο Gael Garcia Bernal στο ρόλο του οργανωτή της καμπάνιας είναι πολύ καλός χωρίς πολλές φανφάρες στο παίξιμό του και με αρκετό συναισθηματισμό. Αξίζει να σημειωθεί πως η μουσική επένδυση της ταινίας προφανώς ανήκει σε μια παλαιότερη εποχή αλλά ο Larrain γνωρίζει καλά την τέχνη και παρουσιάζει τις ιδέες του τότε συρμού στο σήμερα χωρίς να γίνεται αντιαισθητικός.

Το «Νο» κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του φεστιβάλ Καννών αλλά και το βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικοποιημένος για να το δεις. Το 2ωρο κυλάει όμορφα και δύσκολα βγάζεις το «Νο» εκτός της λίστας με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Read More

The Men – New Moon

Το όνομά τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το απίστευτο / τρομερό / εξαιρετικό / πορωτικό “Leave Home” που είχαν κυκλοφορήσει το 2011. Όχι μόνο συζητιέται το συγκρότημα για τον συγκεκριμένο δίσκο αλλά ακόμα ακούγονται φανατικά όλα τα κομμάτια του. Τότε οι The Men μας είχαν γυρίσει στα 90’s, τις «βρώμικες» κιθάρες και την όλη ένταση που επικρατούσε εκείνη την περίοδο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά επιστρέφουν με το “Open Your Heart”, με το οποίο έβαλαν την βάση για μια μεγαλύτερη χρονοκάψουλα καθώς με αυτό το πόνημα μας γύρισαν ακόμα πιο παλιά, αφήνοντας κάπως τα παραμορφωνμένα ηλεκτρικά στοιχεία. Για να έρθουν φέτος ξανά και να χωθούν για τα καλά στην δεκαετία του ’70 και να «ηρεμήσουν» για τα καλά τα μουσικά όργανά τους.

Τρόπος του λέγειν να «ηρεμήσουν» τα μουσικά όργανα, μιας και οι Men ούτε τώρα τα αφήνουν σε ησυχία. Το ολόφρεσκο “New Moon”, λοιπόν, κατέφθασε με σκοπό η μπάντα από τη Νέα Υόρκη να μας τρελάνει για μια ακόμη φορά. Τα πρώτα σχόλια για τον δίσκο είναι είτε διθυραμβικά είτε απαξιωτικά. Και αυτό, διότι από την μία τα τραγούδια του άλμπουμ παραπέμπουν – με εξαιρετικό τρόπο κατ’ εμέ – σε μια πολύ αγαπημένη μουσική περίοδο. Από την άλλη, όμως, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του “Leave Home” (και άρα της δεκαετίας του ’90) δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δεχθούν αυτή την μικρή αλλαγή ρότας που πραγματοποιούν οι Men. Μια αλλαγή που έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή στις ρίζες του punk, δηλαδή ενός punk σε αποχρώσεις country και folk.

Ο δίσκος αποτελείται από 12 τραγούδια και χωρίζεται σε 6 και 6. Το πρώτο μισό αναφέρεται στην αλλαγή που πραγματοποιεί το συγκρότημα ενώ στο δεύτερο μισό πατάει λυσασμένα το γκάζι της garage μουσικής. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι τα πρώτα κομμάτια δεν διαθέτουν δυναμισμό. Το “Half Angel Half Light” ροκάρει με την μελωδικότητά του. Το ίδιο πράττουν και τα επόμενα “The Seeds” και “I Saw Her Face”. Και φτάνουμε στο “The Brass” με το οποίο μπαίνουμε στα γνώριμα μονοπάτια των Men. Πολύ γρήγορο τέμπο, παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς που όσο και να τα κυνηγάς δεν πρόκειται να τα φτάσεις. Με ένα διάλειμμα στο “Bird Song”, το οποίο κατευνάζει τους τόνους καπως, τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια αραδιάζουν με μιας τον σκληρό ήχο της garage μουσικής. Το “New Moon” που παρουσίαζει δύο πρόσωπα δικαιώνει τελικά όλους τους οπαδούς των Men. Έχει την όμορφη rock των 60’s και 70’s, ταυτόχρονα όμως έχει και τον γρήγορο punk / garage ήχο που λατρέψαμε από τη Νεοϋρκεζικη μπάντα. Όσο και να το θέλεις, δεν αρκείσαι σε λίγες ακροάσεις του δίσκου.

Read More