Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Επιστροφή για τους Editors μετά από τέσσερα χρόνια δισκογραφικής απουσίας με αρκετές αλλαγές. Πρώτα από όλα, ο ερχομός δυο νέων μελών στο συγκρότημα καθώς ο Chris Urbanowicz αποχώρησε πέρσυ και έτσι, Justin Lockey και Elliott Williams παίρνουν θέση βολής στο βρετανικό συγκρότημα. Άλλη αλλαγή που φέρνει ο καινούριος δίσκος των Editors είναι μουσική αλλαγή. Το άλμπουμ ονομάζεται “The Weight of Your Love” και έχει παραγωγό τον Jacquire King ο οποίος εκτός των άλλων έχει υπάρξει υπεύθυνος παραγωγής για την Norah Jones (Little Broken Hearts), τον Tom Waits (Bad As Me), τους Of Monsters And Men (My Head Is An Animal) και άλλους μεγάλους καλλιτέχνες.
Οι Editors είναι αγαπημένη μπάντα και στην Ελλάδα. Αυτό αποδεικνύεται και από τις sold out εμφανίσεις τους και πως σε κάθε περιοδεία τους θα συμπεριλάβουν στις στάσεις τους και την χώρα μας (ευχή μας να συμβεί και φέτος αυτό). Έτσι, μετά από τρία άλμπουμ – τα δύο τελευταία έπιασαν και το Νο1 των βρετανικών charts – το 5μελές γκρουπ από την Αγγλία κυκλοφορεί το “The Weight of Your Love”, το οποίο αλλάζει κατά πολύ την μουσική ρότα με την οποία μας είχε συνηθίσει η μπάντα τόσα χρόνια. Ελάχιστα σημεία του καινούριου δίσκου θυμίζουν το παρελθόν των Editors. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο και απαράλλαχτο είναι η φωνή του Tom Smith που ακόμα έχει τον απόλυτο έλεγχο για να σε ανατριχιάσει. Παλαιότερα, οι Editors μας παρουσίαζαν τραγούδια με μεγαλύτερη ένταση. Όχι ότι λείπει τώρα αυτή η ένταση, αντιθέτως, υπάρχει σε μεγάλη συχνότητα αλλά η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως τα φετινά κομμάτια είναι πολύ πιο άμεσα. Γενικότερα, το “The Weight of Your Love” παρουσιάζει μια alternative rock πιο «σκοτεινή» και ατμοσφαιρική.
Ήδη από το εναρκτήριο “The Weight” το καταλαβαίνεις αυτό και η αλήθεια είναι πως εντυπωσίαζεσαι αμέσως καθώς προχωράς στο “Sugar” που και αυτό με την σειρά του δείχνει τον καινούριο μουσικό δρόμο που έχουν πάρει οι Editors μετά την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους Chris Urbanowicz. Πολυ καλό ξεκίνημα του δίσκου για να πέσουμε πάνω στο πρώτο single, “A Ton of Love”, το οποίο αποτελεί ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που σε γυρνούν σε κάτι παλαιότερο της μπάντας. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ίσως και η χειρότερη στιγμή του άλμπουμ οπότε συνεχίζουμε παρακάτω, εκεί όπου θα συναντήσουμε αριστουργηματικά κομμάτια, όπως το “Honesty” και το “Hyena”. Η ηλεκτρική κιθάρα παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος σχεδόν κρατώντας τον γρήγορο ρυθμό ενώ τα ηλεκτρονικά όργανα μπαίνουν εμμέσως στο παιχνίδι. Οι Editors με το “The Weight of Your Love” κάνουν κάτι παραπάνω από ένα μεγάλο βήμα στην μουσική τους πορεία. Ο δίσκος είναι εκπληκτικός με τους Βρετανούς ταυτόχρονα να προάγουν τις μουσικές τους. Τέλος, οι Editors έχουν ανεβάσει στην ιστοσελίδα τους και ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με την ηχογράφηση του δίσκου και συνέντευξή τους.
Οι Rival Sons έφτασαν τα τρία άλμπουμ και μάλιστα πολύ γρήγορα. Ξεκινώντας την δισκογραφία το 2009, συνέχισαν το 2011 με το ομολογουμένως εξαιρετικό “Pressure & Time” και ενώ καλά καλά δεν κόπασαν οι κριτικές για αυτό τον δίσκο ήρθε ο τρίτος για να αποδείξει πως οι Rival Sons δεν κάνουν διαλείμματα και παράγουν συνεχώς καινούρια τραγούδια. Το συγκρότημα από την Καλιφόρνια παρουσίασε πριν μήνες το “Head Down” το οποίο ακόμα και τώρα συνεχίζει να αποκτά πολύ καλές κριτικές με τους Rival Sons να σχηματίζουν σταδιακά ένα αξιόλογο όνομα της μουσικής σκηνής της Καλιφόρνια.
Καταρχάς, πρέπει να γνωρίζεις πως αν κάτσεις και ακούσεις Rival Sons θα γυρίσεις στην κλασική ροκ των 70’s. Πολλοί ταυτίζουν αρκετά τραγούδια τους με εκείνα των Led Zeppelin και άλλων τεράστιων συγκροτημάτων εκείνης της εποχής. Ακούγοντας το “Head Down”, η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται να μην «ροκάρεις», να μην πορωθείς με τις δυνατές μελωδίες του. Με το που ανοίγει ο δίσκος, το “Keep On Swinging” σε καλωσορίζει με τις καλύτερες – δυνατότερες των διαθέσεων κάνοντάς σε να προχωράς στην ακρόαση προσηλωμένος σχετικά με το τί πρόκειται να ακούσεις στην συνέχεια. Αυτό που πρόκειται να ακούσεις είναι μια classic rock παλαιότερων εποχών την οποία οι Rival Sons προσαρμόζουν με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο στο σήμερα. Κομμάτια, όπως τα “You Want To”, Wild Animal” και “Run From Revelation”, είναι κολλητικά. Σε γενικές γραμμές, το “Head Down” έχει όλα εκείνα που θες να ακούσεις από μια μπάντα που σέβεται το συγκεκριμένο είδος της ροκ καθώς εκτός από τις δυνατές στιγμές υπάρχουν και κομμάτια με μια ακουστική κιθάρα μονάχα. Τέλος, ο δίσκος ενδείκνυται για ταξίδι με αμάξι και ακούγοντας τον με ανεβασμένη την ένταση.
Επιτυχημένο ντεμπούτο για τους Imagine Dragons ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο “Night Visions”. Ένα μιξ από rock, pop, dubstep κάνει αισθητή την παρουσία του με το συγκρότημα από το Λας Βέγκας να πραγματοποιεί εκπληκτική είσοδο στην δισκογραφία. Ο δίσκος χτιζόταν από το 2009 με διάφορα singles να κυκλοφορούν σταδιακά μέχρι που το άλμπουμ βγήκε πριν κάμποσους μήνες έτοιμο να ενθουσιάσει. Οι τέσσερις τύποι με το όνομα Imagine Dragons έχουν ήδη ταρακουνήσει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας με τις μουσικές τους.
Η αλήθεια είναι πως οι ήχοι που θα ακούσεις στο “Night Visions” δεν είναι σπάνιοι. Κλασική alternative rock με ηλεκτρονικά στοιχεία να πηγαινοέρχονται συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Όμως, τα τραγούδια είναι πολύ πιασάρικα και κολλητικά. Αυτό το διαπιστώνεις από την αρχή και το “Radioactive” που πολύ απλά δεν γίνεται να μην το ακούσεις πάνω πέντε φορές συνεχόμενα. Ίδιας αισθητικής είναι και τα επόμενα κομμάτια με τα ρεφρέν να είναι εκείνα που σου μένουν. Το άλμπουμ διαθέτει μια πλήρως ανεβαστική διάθεση ωστόσο δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σπρώξει τους Imagine Dragons παραπέρα. Ότι κάποιες στιγμές είναι δυνατές και θα σε κολλήσουν δεν σημαίνει πως το συνολικό αποτέλεσμα του δίσκου κινείται σε υψηλά επίπεδα. Ανάμεσα στα 13 τραγούδια θα βρεις δυο, τρεις αφορμές για να πατήσεις το repeat αλλά μέχρι εκεί. Το “Night Visions” έχει ένα μεγάλο κενό που δεν καλύπτεται με τίποτα όσο και αν τα τρία singles του άλμπουμ καταβάλλουν προσπάθεια.
Beady Eye ή αλλιώς Oasis χωρίς τον Noel Gallagher. Το σίριαλ των αδερφών Gallagher καλά κρατεί με κατηγορίες εκατέροθεν. Και οι δυο προχωρούν στην δισκογραφία ξεχωριστά με τον Liam Gallagher να σχηματίζει μαζί με τρία μέλη των Oasis και τον πρώην κιθαρίστα των Kasabian τους Beady Eye. Το πρώτο άλμπουμ αυτού του νέου μουσικού σχήματος, το “Different Gear, Still Speeding”, ήρθε στις αρχές του 2011 δέχοντας αρκετά καλές κριτικές. Φυσικά δεν γινόταν να αλλάξει το μουσικό ύφος και έτσι και σε αυτό το πόνημα η βρετανική rock κυριαρχούσε. Η φετινή χρονιά φέρνει την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου για τους Beady Eye με τον τίτλο «ΒΕ».
Επόμενο είναι, λοιπόν, ο ήχος των Beady Eye να είναι κοντά σε αυτό των Oasis. O Liam Gallagher και η παρέα του συνεχίζει ακάθεκτος την παραδοσιακή μουσική του Manchester, δηλαδή την γνωστή σε όλους britpop και rock. Βέβαια μετά την ακρόαση του «ΒΕ» θα ακούσεις και νέα στοιχεία τα οποία δεν θυμίζουν δεκαετία ’90. Τα πνευστά έχουν μπει για τα καλά στα τραγούδια του δίσκου ενώ η κιθαριστική διάθεση υπάρχει και εδώ. Μόνο που το τελικό αποτέλεσμα δεν σε εντυπωσιάζει. Για την ακρίβεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ρηχά νερά καθώς δεν υπάρχει καν το single – χιτάκι κομμάτι που θα ξεχωρίσει. Στην πλειοψηφία τους τα τραγούδια δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον ενώ αυτό που βγαίνει μετα την ακρόαση των 11 κομματιών είναι πως λείπει η αμεσότητα που έβγαζε παλιά ο Gallagher στις συνθέσεις του. Δυστυχώς, το rock ‘n’ roll που περιμένεις από τους Beady Eye δεν έρχεται ποτέ και το «ΒΕ» στο τέλος της ημέρας καταλήγει μια αποτυχία.
Έφτασαν αισίως τους δέκα δίσκους, αρκετές επιτυχίες και ένα όνομα σημαντικό πλέον για την βρετανική μουσική σκηνή. Οι Primal Scream διανύουν την τέταρτη δεκαετία τους και συνεχίζουν ακάθεκτα να συνθέτουν μουσικές. Στις αρχές των 90’s το “Screamadelica” ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ εκείνης της εποχής και το συγκρότημα από την Σκωτία αποκτούσε παγκόσμια αναγνώριση. Η alternative rock που έπαιζε ήταν ενθουσιώδης και σκέτη επιρροή για μετέπειτα ενώ οι καλές κυκλοφορίες συνεχίστηκαν και αργότερα για να φτάσουμε μετά από πολλά χρόνια στην δέκατη δισκογραφική δουλειά των Primal Scream. Με μεγάλη μας χαρά πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό πως καινούριος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει και ότι ο τίτλος του θα είναι “More Light”.
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι Primal Scream δεν έχουν ενθουσίασει πολύ με κάποιο άλμπουμ με αποτέλεσμα οι προσδοκίες που υπάρχουν για το φετινό πόνημα να μην ξεφεύγουν και πολύ. Αυτά, όμως, τα ξεχνάς μόλις βάλεις να ακούσεις τον δίσκο διότι το “2013” ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο την σειρά των 13 τραγουδιών. 9 ολόκληρα λεπτά γεμάτα από χορευτικές μελωδίες ντυμένες πλήρως στα πνευστά. Η συνέχεια είναι εξίσου καλή καθώς τα “River of Pain” και “Culturecide” ανεβάζουν τον ρυθμό. Από την μέση και μετά μπαίνουμε σε περισσότερο ηλεκτρικά μονοπάτια με τα “Sideman” και “Turn Each Other Inside Out” να διατηρούν τις ήδη γρήγορες ταχύτητες.
Φυσικά, υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως το “Goodbye Johnny” με το σαξόφωνό του το οποίο είναι λίγο άσχετο με το όλο κλίμα των υπολοίπων κομματιών που είναι δημιουργημένο. Το “More Light” είναι ένας καλός δίσκος. Έχει τα πιασάρικα τραγούδια του αλλά το μειονέκτημά του είναι η διάρκεια. Μεγάλης διάρκειας κομμάτια και αυτό σε κουράζει. Για να γίνει το αντίθετο τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι πραγματικά αριστουργήματα, πράγμα δύσκολο όπως φαίνεται για τους Primal Scream.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που τους ακολουθείς εδώ και δύο γεμάτες δεκαετίες. Αποτελούν μία από τις βάσεις της εγχώριας ροκ σκηνής, έχουν αγαπηθεί πάρα πολύ από τους οπαδούς του ελληνικού ροκ ενώ όποτε ακούς μουσικό νέο τους χαίρεσαι λες και θα ακούσεις κάτι το απίστευτο. Και όμως, θα ακούσεις κάτι το απίστευτο κάθε φορά που θα κυκλοφορήσει εκείνος. Εκείνος του οποίου τα τραγούδια έχεις λιώσει, δεν θα βαρεθείς ποτέ να ακούς και θα τα τραγουδάς πάντα με περίσσια πόρωση. Όταν ακούς το όνομα «Ξύλινα Σπαθιά» γυρνάς στα 90’s, τότε που η ελληνόφωνη ροκ ήταν στα πολύ πάνω της και εσύ κάθεσαι και αναπολείς εκείνες τις μουσικά υπέροχες μέρες.
Βέβαια, χαίρεσαι που ο Παύλος Παυλίδης συνεχίζει ακάθεκτος την δική του μουσική πορεία (δυστυχώς χωρίς τα Ξύλινα Σπαθιά). Δεν είναι μόνος, έχει τους B-Movies, οι οποίοι τον ακολουθούν από το 2004. Από τότε ο τραγουδοποιός από την Βέροια έχει κυκλοφορήσει τρεις πολύ καλούς δίσκους. Δισκογραφικά είχε να εμφανιστεί από το 2010 και το «Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει» και φέτος πραγματοποιεί την τέταρτη κυκλοφορία με τον τίτλο «Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί». Και σε αυτό τον δίσκο ο Παυλίδης κινείται στα γνωστά του μουσικά μονοπάτια. Γλυκές κιθαριστικές μελωδίες και στίχοι που μιλούν για την αγάπη, για ανεκπλήρωτους έρωτες και για ταξιδιάρικα πουλιά.
Βρισκόμαστε απέναντι σε ένα γεμάτο άλμπουμ, με 15 κομμάτια το καθένα από τα οποία είναι και μια ιστορία. Είναι εικόνες που σου δημιουργούνται στο άκουσμά των στίχων, είναι ταξίδια και δρόμοι που θες να περπατήσεις και εσύ. Ο δίσκος πιστεύω πως βγαίνει την πιο κατάλληλη στιγμή. Λίγο πριν από το καλοκαίρι μιας και τα τραγούδια που θα ακούσεις είναι ιδανικά για το καλοκαίρι που έρχεται και είναι έτοιμα να σε στείλουν πολύ μακριά. Αυτό είναι και το μυστικό του Παυλίδη, έχει την ικανότητα να σε πάρει από το χέρι και να σε πάει αλλού. Φυσικά, θα ζοριστείς να βρεις κάτι που δεν θα σου αρέσει (το αντίθετο μην πω) αφού τουλάχιστον κάποιο τραγούδι θα σου μείνει αμέσως.
Προς το κλείσιμο του δίσκου τα κομμάτια θα σου θυμίσουν περισσότερο Ξύλινα Σπαθιά με το τέμπο να ανεβαίνει αρκετά. Αν μπορούμε να μιλήσουμε για highlights του άλμπουμ τότε αυτά είναι σίγουρα τα «Θα ΄ρθει Μια Μέρα», «Τόσο Κοντά» και «Η Μαίρη». Γενικά, όμως, οι «Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί» θα σε κολλήσουν και θα τις ακούς ολόκληρες από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Παύλος Παυλίδης και οι B-Movies κυκλοφόρησαν ένα ακόμα φοβερό δίσκο και συνεχίζουν επάξια την καλή πορεία της ελληνικής μουσικής σκηνής.
Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.
Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.
Είναι μερικοί καλλιτέχνες που δεν το βάζουν κάτω και όσο μεγαλώνουν τόσο εύκολα βρίσκουν τη θέληση και την όρεξη να συνεχίσουν αυτό για το οποίο τόσα χρόνια είναι αγαπημένοι. Έτσι και ο Iggy Pop που έφτασε τα 66 χρόνια ζωής συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί νέα τραγούδια. Ο ένας εκ των πρωτοστατών της rock μουσικής στη δεκαετία του ’70 επιστρέφει φέτος με καινούριο δίσκο. Το ευχάριστο νέο, όμως, είναι πως μαζί του επιστρέφει και το θρυλικό συγκρότημά του, οι Stooges. Iggy Pop, Scott Asheton, James Williamson και Mike Watt ενώνουν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν 11 τραγούδια υπό τον τίτλο “Ready To Die” ενώ ο τελευταίος αντικαθιστά την θέση του Ron Asheton, ο οποίος πέθανε το 2009.
Καταρχάς, ο τίτλος του δίσκου μπορεί να θεωρηθεί κάπως «άβολος» από τη στιγμή που ένα σημαντικό μέλος των Stooges έφυγε πριν λίγα χρόνια από τη ζωή. Όπως και να έχει, σημασία πάντα έχει το περιεχόμενο και το φετινό πόνημα του Iggy Pop είναι μια καλή ευκαιρία για να επιστρέψει στις επάλξεις. Και αυτό το συνειδητοποιείς από τις πρώτες νότες που παίζουν στο εναρκτήριο “Burn” που πατάει τα γκάζια αμέσως. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος κινείται στα γνωστά δυνατά σκηνικά που μας έχουν συνηθίσει οι Stooges. «Λυσσασμένες» ηλεκτρικές κιθάρες, άγρια κρουστά και ένας Iggy Pop του οποίου η φωνή μάλλον θα μείνει για πάντα αναλλοίωτη στο χρόνο.
Το “Ready To Die” διαθέτει τα απαραίτητα στοιχεία για να θεωρηθεί ένας άρτιος rock δίσκος. Τραγούδια όπως τα “Job”, “Ready To Die” και “Dirty Deal” είναι αρκετά πορωτικά ενώ σε γυρίζουν σε παλαιότερες ροκιές. Υπάρχουν και οι πιο ήρεμες στιγμές, εκεί όπου η γραμμή του μπάσου παίρνει τα ηνία. Το άλμπουμ κινείται σε υψηλά επίπεδα, δεν σε κουράζει, έχει τις δυαντές στιγμές του που θα σε πορώσουν και θα σε κρατήσουν. Δεν θα μιλήσουμε για κάτι το αριστουργηματικό αλλά ο Iggy Pop και οι Stooges παρουσιάζουν ένα πολύ καλό πόνημα που μπορείς να το ακούσεις ολόκληρο αρκετές φορές.
Βρετανική rock ‘n’ roll, γνήσια όσο δεν πάει που σε κάνει να χορεύεις ασταμάτητα. Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα – ζωή να έχουν – που μας έρχονται στο μυαλό. Ένα από αυτά είναι οι Godfathers που πλέον θεωρούνται θρύλοι της αγγλικής μουσικής σκηνής, γεμίζοντας σκηνές και προκαλώντας πανικό σε συναυλιακούς χώρους για μια δεκαετία από το 1985 ως το 1996. Έκτοτε αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα. Αυτό κράτησε λίγο παραπάνω καθώς η μπάντα δεν ξαναεμφανίστηκε μαζί, με αποτέλεσμα να την ξεγράψουν από τον χάρτη της μουσικής. Έλα όμως που οι «νονοί» είχαν άλλα σχέδια για το 2013 και έκαναν την μεγάλη κίνηση να επιστρέψουν δισκογραφικά.
17 ολόκληρα χρόνια είχαν να εμφανιστούν οι Godfathers και να που το πραγματοποίησαν. Επομένως, τα νέα θεωρούνται μόνο ευχάριστα αφού η βρετανική μπάντα εγγυάται να ακούσεις αυθεντικό rock ‘n’ roll. Η νέα δισκογραφική δουλειά φέρει τον τίτλο “Jukebox Fury” και περιλαμβάνει 12 τραγούδια γεμάτα ενέργεια. Ο δίσκος ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Let Your Hair Hang Down”. Η ηλεκτρική κιθάρα παίρνει μπροστά και σε στροβιλίζει χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα. Επίσης, ενθουσιάζεσαι με τα φωνητικά του Peter Coyne που παραμένουν αγριεμένα λες και ο τύπος βρίσκεται στις αρχές του ’90 και ροκάρει ασυστόλως. Αυτό το συνειδητοποιείς και στο άγριο “The Outsider” που η χροιά του frontman είναι τουλάχιστον σπαρακτική. Υπάρχουν, βέβαια, και οι πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, όπως τα “A Can of Worms”, “Mary Baby” και “Thai Nights” που δίνουν και την απαραίτητη μελωδικότητα.
Στο σύνολό του, το “Jukebox Fury” δεν είναι ούτε πολύ καλό ούτε πολύ άσχημο. Οι ορκισμένοι φαν των Godfathers, ωστόσο, δεν πιστεύω πως θα απογοητευτούν εντελώς από την νέα δουλειά των Βρετανών, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν ξεχάσει πως είναι να παίζεις rock ‘n’ roll.
Το 2013 φέρνει την επανένωση για τους Fall Out Boy, ένα συγκρότημα αγαπημένο από εκατομμύρια μουσικόφιλους της pop-rock. Η μπάντα το 2009 και μετά το “Folie a Deux” είχε ανακοινώσει την διάλυσή του, ωστόσο δεν κράτησε πολλά χρόνια και φέτος πραγματοποιείται το comeback με ολοκαινούριο δίσκο. Το “Save Rock And Roll”, λοιπόν, κάνει την εμφάνισή του αυτές τις μέρες και το αμερικανικό συγκρότημα είναι πανέτοιμο να μας χαρίσει ακόμα περισσότερες επιτυχίες, όπως και στο παρελθόν. Στη φετινή δισκογραφική δουλειά η έκπληξη γίνεται σε δύο κομμάτια του άλμπουμ, στα οποία συμμετέχουν ο Elton John και η Courtney Love αντίστοιχα αλλά και άλλα σημαντικά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.
Και τι χρειάζεται ένας δίσκος των Fall Out Boy για να ξεκινήσει; Φυσικά, ένα πολύ δυνατό και ξεσηκωτικό ξεκίνημα για να μας βάλει αμέσως στο κλίμα της 4μελής μπάντας. Αυτά τα έχει στο έπακρο το “The Phoenix” που ανοίγει το άλμπουμ με εκπληκτικό τρόπο και σου φωνάζει από μίλια μακριά πως οι Fall Out Boy γύρισαν για τα καλά. Τη σκυτάλη παίρνει το πρώτο single, με το οποίο έγινε γνωστό πως το γκρουπ επανενώθηκε. Το “My Songs Know What You Did in The Dark (Light Em Up)” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο, αν και δεν μπορώ να πω πως εντυπωσίαζει τόσο με το όχι και τόσο πρωτότυπο ρεφρέν του. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνονται και τα επόμενα “Alone Together” και “Where Did The Party Go” χωρίς όμως να σου μένει κάτι από αυτά. Και φτάνουμε στα μέσα του δίσκου, όπου συναντάμε τη συνεργασία με την εξαιρετική Foxes (Warrior) σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που θα βρεις ανάμεσα στα συνολικά 11 του άλμπουμ.
Το δεύτερο μισό του δίσκου κουράζει κάπως αφού ο ήχος των Fall Out Boy επαναλαμβάνεται. Η δυναμική των τραγουδιών δεν χάνεται, ωστόσο δεν ακούς κάτι διαφορετικό που θα σε τραβήξει. Τα δύο τελευταία κομμάτια έχουν τη δυνατότητα να σε ελκύουν, στα οποία πετυχαίνουμε τους δύο προαναφερθέντες καλλιτέχνες. Το πρώτο που κάνει μια μικρή στροφή προς την punk ερμηνεύεται μαζί με την Courtney Love ενώ το τελευταίο, ομώνυμο κομμάτι είναι η μεγάλη συνεργασία με τον Elton John και έτσι, οι Fall Out Boy μας αποχαιρετούν με ένα πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι.
Σε γενικές γραμμές, το “Save Rock And Roll” είναι ένα αρκετά καλό και πολύ δυνατό άλμπουμ, με το οποίο οι Fall Out Boy επιστρέφουν στην δισκογραφία για τα καλά. Υπάρχουν τα τραγούδια που θα σε πορώσουν και θα σε ξεσηκώσουν αλλά υπάρχει μια μεγάλη κοιλιά που κάνει και που δεν αφήνει να εντυπωσιαστείς από το συνολικό αποτέλεσμα.
Από τους πρωτοστάτες της ska μουσικής, με πολλές επιτυχίες και άλλες τόσες τρομερές συναυλίες, στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός και καταφέρνουν να σπείρουν κέφι. Οι Ska-P μετά από ένα διάλειμμα 6 χρόνων είχαν επιστρέψει με καινούρια δισκογραφική δουλειά το 2008 ενώ ο frontman τους, Pipi, είχε «μπλεχτεί» και με ένα άλλο μουσικό project με το όνομα The Locos (Tiempos Dificiles). 5 χρόνια αργότερα, το γνωστό συγκρότημα από την Ισπανία επιστρέφει με νέα τραγούδια με σκοπό να ξεσηκώσει για μία ακόμη φορά με τις μελωδίες του.
"99%" είναι ο τίτλος του δίσκου, ο οποίος περιλαμβάνει 15 κομμάτια. 5 χρόνια είναι πολλά για ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα της ska και έτσι οι 6 τύποι παρουσιάζουν ένα γεμάτο πόνημα. Η αρχή γίνεται με ένα ορχηστρικό κομμάτι που η αλήθεια είναι πως σε πιάνει απροετοίμαστο διότι ακούγεται σαν ένα συνοθύλευμα άσχημων ήχων. Ωστόσο, η συνέχεια είναι αυτή που σχεδόν επιθυμείς. Το “Canto a la Rebelion” σε χώνει αμέσως στην σβούρα των Ska-P όπως και τα επόμενα τραγούδια. Δεν θα ακούσεις κάτι διαφορετικό από την ισπανική μπάντα αφού όλα τα κομμάτια ανήκουν στην ska και punk μουσική. Υπάρχει το ενδεχόμενο να κουραστείς από κάποια στιγμή και μετά επειδή οι μελωδίες, αν και είναι ξεσηκωτικές και πολύ δυνατές, επαναλαμβάνονται. Φυσικά, και οι στίχοι απαιτούν την δική τους προσοχή γιατί γνωστό είναι πως οι Ska-P καταπιάνονται στιχουργικά με την ανθρώπινη ελευθερία και την καταπίεση των "μεγάλων" προς το πρόσωπο των λαών.
Από το σύνολο του δίσκου δεν ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι, με εξαίρεση το τελευταίο “Africa Agonica” που κλείνει τον χορό των κομματιών κάπως πιο ήρεμα. Το «99%» ακούγεται άνετα από την αρχή μέχρι το τέλος αλλά πολύ δύκολα σου αφήνει το περιθώριο για παραπάνω ακροάσεις. Όπως και να έχει, οι Ska-P επέστρεψαν και αυτό είναι ευχάριστο νέο για μια μπάντα που όσες φορές και να την ακούσεις ζωντανά δεν θα βαρεθείς ποτέ.
Καινούρια κυκλοφορία από τους Black Rebel Motorcycle Club θεωρείται πάντα σημαντικό / ευχάριστο μουσικό γεγονός. Το συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο είχε ξεκινήσει πολύ δυναμικά στις αρχές των 00’s με το ομώνυμο άλμπουμ τους να σκαρφαλώνει στις πρώτες θέσεις των charts πολλών χωρών. Έκτοτε, ακολούθησαν άλλοι δύο δίσκοι μέχρι το 2005 που κρατούσαν την μπάντα ψηλά. Όμως, η επιστροφή τους το 2007 δεν ήταν καλή με το τότε πόνημά τους να είναι αδιάφορο ενώ μέχρι και σήμερα τα άλλα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν δεν εντυπωσίασαν. Φέτος, οι Black Rebel Motorcycle Club επιστρέφουν με τον έβδομο δίσκο τους, ο οποίος τιτλοφορείται “Specter At The Feast”.
Μεγάλη αλλαγή στην ζωή της μπάντας προκάλεσε ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του frontman, Robert Levon Been, ο οποίος εργαζόταν ως μηχανικός ήχου και στην ουσία ήταν το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος. Μετά από το τραγικό συμβάν, οι Black Rebel Motorcycle Club μπήκαν στο ψυγείο ενώ το μουσικό μέλλον τους ήταν αμφίβολο. Ωστόσο, η έμπνευση και η δημιουργία δεν έφυγαν από το καλιφορνέζικο τρίο, το οποίο επέστρεψε φέτος με 12 ολοκαίνουρια τραγούδια. Τραγούδια που βγάζουν συναίσθημα (ίσως αυτό οφείλεται στο παραπάνω συμβάν) παραπάνω από ότι μας έχει συνηθίσει η μπάντα, αφήνοντας κάπως στην άκρη το rock ‘n’ roll που ίσως να περιμένεις να ακούσεις. Βέβαια, υπάρχει η τριάδα των “Hate The Taste”, “Rival” και “Teenage Disease” στα μέσα του δίσκου που σου φέρνει τους παλιούς καλούς BRMC στο μυαλό αλλά και το προτελευταίο “Sell It”.
Από και και πέρα με εξαίρεση το “Let The Day Begin”, το άλμπουμ κινείτα σε ρηχά νερά. Και τα παραπάνω κομμάτια που δίνουν μια μεγαλύτερη δυναμική δεν φαίνονται ικανά να σε εντυπωσιάσουν. Είναι σα να μην έχει αλλάξει κάτι για την αμερικανική μπάντα και αντί να προχωρούν μπροστά, κάνουν βήματα προς τα πίσω. Ο δίσκος περιέχει κάποια σημεία που πορώνουν αλλά μέχρι εκεί και αυτή η αλλαγή ρότας που κάνουν δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύ καλή. Οι Black Rebel Motorcycle Club όσο και να προσπαθούν δεν πατάνε τέρμα τα γκάζια όπως πριν μια δεκαετία όπου μας εντυπωσίαζαν με την δεμένη και κολλητική μουσική τους.
70 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση ενός από τους καλύτερους κιθαρίστες της ροκ ιστορίας. Τι να πρωτοπεί κάποιος για τον Jimi Hendrix. Αποτελεί το έναυσμα για την blues rock και πρωτοστάτη γενικότερα της rock επιρροής ενώ μέχρι και σήμερα τα κιθαριστικά riffακια του ενθουσιάζουν. Εξάλλου, είναι εντυπωσιακό πως έχουν κυκλοφορήσει, μετά το θάνατό του, δέκα δίσκοι ενώ ο ίδιος είχε προλάβει να ηχογραφήσει μόλις τρεις. Φέτος, λοιπόν, και με αφορμή την 70η επέτειο από την γέννηση του θρύλου της rock, κυκλοφορούν ολοκαίνουρια τραγούδια από τον Jimi Hendrix, τα οποία δεν ακούστηκαν ποτέ. Πρόκειται για ηχογραφήσεις που έγιναν την περίοδο 1968-1969 και αποτελούσαν την συνέχεια του “Electric Ladyland”.
Ήδη ήταν γνωστό ότι ο Hendrix είχε αρχίσει να ασχολείται με νέους ήχους και πειραματιζόταν πάνω σε αυτούς. Έτσι, σχηματίστηκε το “People, Hell & Angels” από το οποίο – εκτός δύο κομματιών – όλα τα τραγούδια είναι ενορχηστρωμένα από τον ίδιο τον Jimi Hendrix. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος αποτελείται από τον κλασικό, κιθαριστικό ήχο με τα σολαρίσματα να σε πορώνουν, σολαρίσματα που είναι αξιοζήλευτα και τώρα ενώ σκέφτεσαι, αν συνέχιζε ο Hendrix να βρίσκεται ανάμεσά μας, τί περισσότερο θα μπορούσε να είχε ηχογραφήσει. Το καινούριο που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο άλμπουμ, που κυκλοφορεί τόσες δεκαετίες αργότερα, είναι η εμφάνιση που πραγματοποιούν τα πνευστά και γενικότερα η «μπλουζιά» που δεν υπήρχε στις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του «Θεού της κιθάρας». Σε αυτό, φυσικά, υπεύθυνοι είναι οι Billy Cox και Buddy Miles οι οποίοι έβαλαν το χεράκι τους για να βγει ένα πιο blues αποτέλεσμα.
Το “People, Hell & Angels” σε γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που ο Hendrix μάθαινε στον υπόλοιπο κόσμο τι εστί ηλεκτρική κιθάρα. Ο δίσκος κυμαίνεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα με τραγούδια που θα ξαναβάλεις να ακούσεις αλλά και θα σε κάνει να ψάξεις περαιτέρω την δισκογραφία του Hendrix. Αν δεν είσαι συνηθισμένος στα συνεχή κιθαριστικά σολαρίσματα, τότε ο Jimi Hendrix δεν είναι για σένα διότι θα σε κουράσει η ηλεκτρική κιθάρα που παίρνει φωτιά ασταμάτητα.
Θεωρείται από τους πιο ανατρεπτικούς καλλιτέχνες της χώρας μας. Εδώ και τρεις δεκαετίες προκαλεί τα σχόλια πολλών με τις καυστικές του δηλώσεις και τα τραγούδια του. Από άλλους θεωρείται το καταλληλότερο άτομο για να μιλήσει – όπως μόνο αυτός ξέρει – για τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, χρησιμοποιώντας τη σάτυρα στο έπακρο. Όπως και να έχει, ο Τζίμης Πανούσης καταφέρνει να ελκύει κάθε φορά που κάνει κάτι καινούριο, αν αυτό είναι ένας δίσκος ή μια μουσική παράσταση. Τελευταία φορά που έκανε δισκογραφική παρουσία ήταν το 2003 με το άλμπουμ «Της Πατρίδας Μου Η Σημαία», συνδυάζοντάς το με μια σειρά παραστάσεων με το όνομα “Mnimonium, 30 Χρόνια Νύχτα”. Το 2013 ο 60χρονος καλλιτέχνης επιστρέφει με καινούριο υλικό και 13 τραγούδια με το όνομα “Obi Obi Bi”.
Δε χρειάζεται να πούμε πως και εδώ ο Πανούσης ανατρέπει την ελληνική στιχουργική με λόγια που αποτυπώνουν την κοινωνία μας. Πέρα τούτου, αξίζει να σημειωθεί η εξαιρετική ερμηνεία του Τζίμη και η πολύ καλή φωνή του, πράγμα που δεν θα προσέξεις λόγω των νοημάτων των κομματιών, στα οποία θα σκαλώσεις. Στον δίσκο ακούμε πολλή ηλεκτρική κιθάρα και δυνατά ντραμς αλλά και κάποια διασκευασμένα παραδοσιακά κομμάτια. Ο Πανούσης γράφει και ερμηνεύει για την τηλεόραση, την εμπορευματοποίηση, την σάπια πολιτική, τα ακόμα πιο σάπια πολιτικά κόμματα ενώ ένα από τα highlights είναι το «Ο Μπελογιάννης Ζει» που γράφτηκε από τους Δημήτρη Ραβάνη και Λάκη Χατζή για τον γνωστό κομμουνιστή που αγωνίστηκε κατά των Γερμανών. Πολύ καλό σημείο του δίσκου αποτελεί και το παραδοσιακό «Κανελόριζα» που έρχεται από την Μικρά Ασία και την Ιωνία ενώ πιο πριν το είχαν ερμηνεύεσει η Δόμνα Σαμίου και η Μαρίζα Κωχ.
Άλλη ροκ διασκευή που κάνει ο Πανούσης είναι στο γνωστό ρεμπέτικο «Παλιό Τρεχαντήρι» υπό τον τίτλο “Obi Obi Bi”. Από μουσικής άποψης, το άλμπουμ μπορεί να μην είναι κάτι το εξαιρετικό, ωστόσο κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Διαθέτει τα κομμάτια με τα οποία θα κολλήσεις και θα ξαναβάλεις να ακούσεις σίγουρα. Ο Τζίμης Πανούσης επέστρεψε και όσοι έχουν λατρέψει τα παλαιότερα τραγούδια του θα λατρέψουν και τα καινούρια. Προσωπική ένσταση, όμως, είναι πως ο ίδιος πριν λίγα χρόνια σατύριζε την μόδα να κυκλοφορούν δίσκοι μαζί με κυριακάτικες εφημερίδες. Εξ ου και το κορόιδευε με το προηγούμενο πόνημά του που έδινε και «εφημερίδα» μαζί με αυτό. Τώρα, όμως, το ίδιο κάνει και αυτός αφού το “Obi Obi Bi” κυκλοφόρησε μαζί με γνωστή εφημερίδα. Η κοινωνική στάση ενός καλλιτέχνη μπορεί να θεωρηθεί και καθρέφτης της μουσικής του. Ασχέτως με αυτό, το καινούριο άλμπουμ του Πανούση ακούγεται ευχάριστα χωρίς να σε κουράσει.
Πρόκειται για μεγάλη δισκογραφική επιστροφή. Πρόκειται για έναν μεγάλο δίσκο. Πρόκειται για ένα μεγάλο συγκρότημα. Και το όνομα αυτού, “Bloodsports”. Οι Suede μεσουρανούσαν την δεκαετία του ’90 με δίσκους που έχουν μείνει στην ιστορία, τραγούδια που παίζονται φανατικά ακόμη και σήμερα ενώ το όνομά τους έχει χαραχθεί με πλατινένια γράμματα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2002 αποτέλεσε την τελευταία χρονιά κυκλοφορίας δίσκου για την μπάντα από το Λονδίνο και έκτοτε δεν ξαναηχογράφησαν κάτι καινούριο. Ποιος θα το πίστευε πως 11 ολόκληρα χρόνια αργότερα, οι Suede θα αναδύονταν και πάλι στην επιφάνεια της δισκογραφίας και θα κυκλοφορούσαν καινούριο υλικό προς έκπληξη όλων των οπαδών τους που περίμεναν κάποτε την επιστροφή τους.
Αρχικά, η πρώτη ακρόαση περνάει χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς να δώσεις και μεγάλη βάση σε όσα ακούς. Απλώς αρκείσαι στο να ακούς καινούριους Suede και να χαίρεσαι γι’ αυτό. Αφού, λοιπόν, ολοκληρώνεις την πρώτη ακρόαση συνεχίζεις ακάθεκτος για την δεύτερη, στην οποία συνειδητοποιείς πως οι τύποι μπορεί να καθυστέρησαν 11 χρόνια να κυκλοφορήσουν το έκτο άλμπουμ τους αλλά άξιζε αυτό το μεγάλο διάλειμμα, αφού το “Bloodsports” αποτελεί ένα εξαιρετικό πόνημα. Ο δίσκος ανοίγει εκπληκτικά με πιασάρικα κομμάτια, όπως το “Barriers” και το “It Starts and Ends With You”, το οποίο ήδη έχει γίνει single και είναι μία από τις κορυφές του άλμπουμ. Πολύ καλός ήχος από τους Suede που δεν αλλάζουν ρότα και παραμένουν πιστοί στον ήχο με τον οποίο τους γνωρίσαμε όλοι. Όμορφα riffακια και σολαρίσματα από «βρώμικες» ηλεκτρικές κιθάρες που σε ενθουσιάζουν.
Από κει και πέρα οι ρυθμοί πέφτουν σχετικά χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως μαζί πέφτει και η πόρωση. Εξάλλου, δεν γίνεται να ακούς κλασικό ήχο Suede και να μην κολλάς. Διότι, το “Bloodsports” είναι ο γνωστός ήχος του βρετανικού συγκροτήματος έτσι όπως το γνωρίσαμε. Κομμάτια, όπως τα “Sometimes I Feel I’ll Float Away” και “What Are You Not Telling Me”, δεν τα ξεχνάς εύκολα καθώς η ατμοσφαιρική μελωδία που έχουν είναι κάτι παραπάνω από κολλητική. Ο δίσκος κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ δεν γίνεται να αρκεστείς σε λίγες ακροάσεις. 11 χρόνια είναι πολλά αλλά οι Suede επέστρεψαν για τα καλά και το “Bloodsports” δικαίως θα φιγουράρει στις ψηλές θέσεις των charts φέτος.
Έκαναν αισθητή την παρουσία τους τα προηγούμενα χρόνια με διάφορα ΕΡs που κυκλοφόρησαν, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να περιμένει πως και πως την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά. Αυτό δεν άργησε να γίνει και έτσι, οι Virginmarys πραγματοποιούν φέτος το ντεμπούτο τους με έναν δίσκο που θα ακουστεί αρκετά. Ήδη προκάλεσαν αίσθηση στην Μεγάλη Βρετανία ενώ ο ήχος τους ξεπέρασε τα αγγλικά σύνορα και επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ενώ φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε εμείς ασυγκίνητοι. Το “King of Conflict” είναι εδώ και πανέτοιμο να σε συνεπάρει.
Οι Virginmarys δείχνουν αποφασισμένοι να σε στραγγίξουν με τις δυνατές μελωδίες τους τη στιγμή που ο τυφώνας που ακούει στο όνομα “King of Conflict” σε στριφογυρνάει ανελέητα. Ο δίσκος διαρκεί μία ώρα και ούτε μια στιγμή δεν ρίχνει τους τόνους καθώς το βρετανικό τρίο τα δίνει όλα και ροκάρει χωρίς σταματημό. Όσα ακούσεις από το άλμπουμ δεν θα είναι κάτι εξεζητημένο ούτε κάτι πρωτοποριακό. Όμως, οι τύποι αρκούνται στο να σε πορώσουν μονάχα. Παίζουν ακριβώς αυτά που χρειάζονται για να ροκάρεις και εσύ μαζί τους και να κολλήσεις με τα τραγούδια τους. Τα πάντα σε αυτό τον δίσκο είναι άγρια. Φωνητικά που δεν σε αφήνουν σε ησυχία, μια ηλεκτρική κιθάρα που οργιάζει στα αυτιά σου και τα κρουστά που «βιάζουν» την ακοή σου. Η αλήθεια είναι πως από τον δίσκο λείπει η πρωτοτυπία. Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να χάσεις την πόρωσή σου ακούγοντάς τον. Υπάρχουν τραγούδια, όπως τα “Dead Man’s Shoes”, “My Little Girl” και “Taking the Blame”, που είναι εντελώς κολλητικά με τα κιθαριστικά riffακια να δίνουν και να παίρνουν.
Οι Virginmarys έχουν κάνει το εξής έξυπνο και με πολύ σωστή εκτέλεση. Να συνδυάσουν την grunge των Nirvana με το rock ‘n’ roll των Jet και άλλων βρετανικών συγκροτημάτων, προσθέτοντας μαζί και μια μεγάλη δόση αλτερνατίλας. Φαίνονται να γουστάρουν αυτό που κάνουν ενώ το πρώτο στάδιο με το ντεμπούτο άλμπουμ μόλις έγινε με επιτυχία. Το στοίχημα τώρα είναι να κάνουν το επόμενο βήμα και να μην επαναπαυθούν στη σιγουρια που δίνει αυτή η μουσική. Διότι η επιτυχία μιας μπάντας φαίνεται όταν μπορεί να εξελίξει τον ήδη επιτυχημένο της ήχο. Μέχρι τότε, το “King of Conflict” μπορεί να ακούγεται ασταμάτητα.
Οι Lumineers σχηματίστηκαν το 2005 στο New Jersey και χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια για να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο. Έτσι και έγινε, και το δισκογραφικό ντεμπούτο για την 3μελή μπάντα (στις συναυλίες μετατρέπεται σε 5μελή) είναι γεγονός με τον ομώνυμο τίτλο. Ήδη έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές ενώ έχει γίνει πλατινένιο σε Καναδά και Αμερική. Επίσης, οι Lumineers έχουν να περηφανεύονται και για την φετινή τους υποψηφιότητα στα Grammy Awards, στην κατηγορία καλύτερου νέου συγκροτήματος, ανάμεσα σε πολύ καλά ονόματα όπως οι Fun. (οι οποίοι κέρδισαν το βραβείο) και οι Alabama Shakes (Boys & Girls).
Καταρχάς, ο δίσκος ακούγεται συνέχεια και ασταμάτητα ολόκληρος. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ορισμένα τραγούδια καθώς η folk rock σε παρασύρει από το πρώτο λεπτό. Φαίνεται πως οι Lumineers δίνουν βάση στο παρελθόν αφού διατηρούν την παραδοσιακή γραμμή της americana μουσικής, θυμίζοντας πολλές φορές Bob Dylan (Tempest) ή Neil Young (Americana). Η country πλευρά της κιθάρας και τα βιολιά δίνουν και παίρνουν ενώ ο ρυθμός δεν σταματάει καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Ακόμα, και μπαλάντες, όπως το “Dead Sea”, καταφέρνουν να σε καθηλώσουν με το τέμπο τους.
Οι Lumineers με τον πρώτο τους δίσκο βάζουν αυτομάτως τον πήχη πολύ ψηλά για την συνέχεια. Τα κομμάτια ακούγονται ευχάριστα, η μπάντα δείχνει να γνωρίζει που πατάει μουσικά ενώ για πρώτο πόνημα είναι πολύ ώριμοι. Το άλμπουμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα γλυκό ταξίδι στην παλαιότερη εποχή της αμερικανικής μουσικής ενώ τα τραγούδια ενδείκνυνται για ζωντανή ακρόαση αφού προφανώς οι Lumineers δημιουργούν με αυτά μια φανταστική γιορτή.
Οι Stereophonics είναι από τα λίγα συγκροτήματα των οποίων ο πρώτος δίσκος έγινε πλατινένιος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επομένως, με μια τόσο καλή αρχή δεν γινόταν η συνέχεια να μην ήταν ανάλογη. Από το 1997 η μπάντα από την Ουαλία μετράει επτά στούντιο άλμπουμ, με κορυφαίο το “Just Enough Education to Perform”, και πάρα πολλές επιτυχίες. Η τελευταία φορά που μας «ενόχλησαν» οι Sterephonics ήταν το 2009 με το “Keep Calm and Carry On”, το οποίο ωστόσο δεν ακολούθησε την πορεία προηγούμενων δίσκων. Μετά από 4 χρόνια η 4μελής μπάντα επιστρέφει με το 8ο πόνημά της και το “Graffiti on the Train” με τον θάνατο του ντραμίστα Stuart Cable να επισκιάζει κάπως το μουσικό θέμα του γκρουπ.
Η αλήθεια είναι πως οι Stereophonics έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια και χρειάζονται ένα δίσκο που θα τους ανεβάσει κάπως, καθώς τα δύο τελευταία τους άλμπουμ δεν εντυπωσίασαν αρκετά τους οπαδούς της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει πολύ όμορφα με το “We Share the Same Sun”, το οποίο δίνει αμέσως έναν αέρα χορευτικής διάθεσης ορμόμενο από την γρήγορη ηλεκτρική κιθάρα. Ωστόσο, το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί ρίχνει τους τόνους αλλά καταφέρνει με τον συναισθηματισμό που εκπέμπει να σε ενθουσιάσει. Γενικά, οι Stereophonics δεν ακολουθούν τους πιο σκληρούς ήχους που συνηθίζαν. Βέβαια οι δυνατές στιγμές υπάρχουν, όπως το χειμμαρώδες “Catacomb”. Πέρα τούτου, όμως, ακούμε την βρετανική μπάντα να πατάει γερά σε πιο μελαγχολικά μονοπάτια σαν αυτό του “Been Caught Cheating”, το οποίο προοριζόταν για τα φωνητικά της Amy Winehouse.
Σε γενικές γραμμές, το “Graffiti on the Train” δεν σου αφήνει κάτι. Δεν υπάρχει η μελωδία που θα σε κρατήσει ενώ η κιθάρα στην πλειοψηφία των τραγουδιών περνάει απαρατήρητη. Μπορεί η επιστροφή των Stereophonics να θεωρείται σημαντικό μουσικό γεγονός για τους φαν της alternative rock αλλά οι Ουαλοί δεν καταφέραν να εντυπωσίασουν με το καινούριο τους άλμπουμ.
Ορισμένες φορές τα λόγια είναι περιττά για κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική και για καλλιτέχνες των οποίων το όνομα είναι με χρυσά γράμματα στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη και πάρα πολλοί μεταγενέστεροι καλλιτέχνες οφείλουν πολλά σε αυτούς. Έτσι, τα πολλά λόγια είναι φτώχια για τον David Bowie, ο οποίος εδώ και πέντε δεκαετίες σχεδόν προσφέρει όχι μόνο απίστευτες συνθέσεις αλλά δίσκους που μένουν αναλείωτοι στον χρόνο. Ο Άγγλος καλλιτέχνης είχε εξαφανιστεί από το 2003 και το “Reality” και από τότε δεν είχε δώσει μουσικά σημάδια ζωής. Επειδή, όμως, πιθανότατα υπάρχει θεός της μουσικής, έβαλε το χεράκι του και ο μέγιστος Bowie επιστρέφει φέτος με το 24ο πόνημα και για το οποίο δεν είχε κινήσει καμία υποψία. Ένα πρωϊνό αποφασίζει με μια λιτή ανακοίνωση να δημοσιοποιήσει την ολοκαίνουρια δισκογραφική του δουλειά, η οποία τιτλοφορείται “The Next Day”.
Ο δίσκος καταφέρνει με την πρώτη κιόλας ακρόαση να σε εντυπωσιάσει, να σε ενθουσιάσει και με λίγα λόγια να ευγνωμονείς για την επιστροφή του David Bowie. Δεν χάνει σε καμία στιγμή τον δυναμισμό του ενώ κάθε τραγούδι ξεχωριστά καρφώνεται αυτομάτως στο μυαλό σου. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον χορό των τραγουδιών σε βάζει αμέσως στο παιχνίδι με τον γρήγορο ρυθμό του για να συνεχίσουμε με την απίστευτη σύνθεση που ονομάζεται “Dirty Boys”, έχοντας το σαξόφωνο που μας γυρνάει σε παλαιότερες, όμορφες εποχές. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single, “The Stars (Are Out Tonight)”, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο και αυτό, το τρελό και χορευτικό τέμπο. Αξίζει να σημειωθεί πως το video clip του συγκεκριμένου κομματιού είναι από τα ομορφότερα που έχουν βγει και με πρωταγωνίστρια την τρομερή Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin, Moonrise Kingdom). Το “Love is Lost” δίνει ένα πιο ηλεκτρικό τόνο με το ρεφρέν να σου μένει απευθείας ενώ το αμέσως επόμενο “Where Are We Now?”, που ήταν το πρώτο δείγμα από το άλμπουμ, δεν εντυπωσιάζει και πολύ. Αντιθέτως με το “Valentine’s Day” που δίνει μια ακόμη εθιστική, χορευτική διάθεση.
Ο David Bowie σε καθηλώνει με το καινούριο του δίσκο, από τον οποίο ρουφάς κάθε μελωδία του μη καταλαβαίνοντας πως η ώρα περνάει τόσο γρήγορα και φτάνεις προς το τέλος. Δεν γίνεται να μην τον προσκυνήσεις όταν ακούς κομμάτια όπως το “If You Can See Me” και τα κιθαριστικά riffακια που έχουν ξεπηδήσει από μια παλιά εποχή και έχουν προσαρμοστεί με απίστευτη άνεση στο σήμερα. Συνεχίζοντας προς τα τελευταία τραγούδια του δίσκου η rock ‘n’ roll δυναμική δεν χάνεται λεπτό με το “(You Will) Set the World on Fire” να αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα σημεία του δίσκου και να παλεύεις να συνειδητοποιήσεις πως αυτό που ακούς είναι ηχογραφημένο εν έτει 2012. Το “Heat” που κλείνει το άλμπουμ δείχνει χωρίς κανένα δισταγμό το δρόμο για την δεύτερη ακρόασή του, η οποία αποδεικνύεται ακόμα πιο κολλητική (για την τρίτη μην μιλήσουμε, ερωτεύεσαι).
Να πούμε ότι το είχαμε δεδομένο πως ο David Bowie θα κυκλοφορούσε κάτι το εξαιρετικό; Πρέπει να είσαι πολύ δύσπιστος για να μην είσαι σίγουρος εξ αρχής. Ο 66χρονος καλλιτέχνης όμως δεν ηχογράφησε απλώς κάτι όμορφο. Το “The Next Day” είναι ένας αριστουργηματικός δίσκος που σε γυρνάει στα 70’s ενώ από την αρχή μέχρι το τέλος σε γυρνάει σαν διαολεμένη σβούρα και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις απίστευτες, πραγματικά rock μελωδίες. Εκείνοι που μεγάλωσαν με τον Bowie ενώνονται με τους πιο πιτσιρικάδες και αμφότεροι πρέπει να είναι πλήρως ενθουσιασμένοι με την επιτυχημένη δισκογραφική επιστροφή του. Διανύουμε τον τρίτο μήνα του 2013 και ήδη γνωρίζουμε πως το “The Next Day” θα φιγουράρει στις υψηλές θέσεις με τους καλύτερους δίσκους στο τέλος της χρονιάς.
Πέρσυ έκλεισαν μια δεκαετία στην δισκογραφία γεμάτη αρκετούς και πολύ καλούς δίσκους. Έβγαζαν άλμπουμ σχεδόν κάθε χρόνο και έπρεπε να έρθει το τέταρτο άλμπουμ για να τους κάνει ευρέως γνωστούς. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Biffy Clyro ό,τι κυκλοφορούν το κάνουν αυτόματα πλατινένιο στην Μεγάλη Βρετανία ενώ καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στις σχετικές λίστες των charts πολλών χωρών. Φέτος επιστρέφουν με το έκτο τους πόνημα με τον τίτλο “Opposites” και το οποίο έχει αποσπάσει ήδη από τον πρώτο μήνα της κυκλοφορίας του διθυραμβικές κριτικές ενώ έγινε αμέσως «χρυσό» στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι Σκωτσέζοι κυκλοφορούν συνολικά 22 τραγούδια αποδεικνύοντας πως διαθέτουν αστείρευτη έμπνευση. Φυσικά, αυτό φαίνεται και όταν ακούσεις τις συνθέσεις τους αφού δεν πρόκειται για κάτι πρόχειρο. Όπως και στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, τα κομμάτια που ακούμε είναι εμπορικά έχοντας αυτή την μορφή του hit τραγουδιού για να παίζει στο ραδιοφώνο. Όλοι τους οι δίσκοι στην ουσία θεωρούνται εμπορικοί χωρίς φυσικά αυτό να μειώνει το τελικό μουσικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι Biffy Clyro πατούν σε σίγουρα μονοπάτια. Σε δρόμους που γνωρίζουν ήδη πολύ καλά από τα προηγούμενα χρόνια και δείχνουν να μην θέλουν να ξεφύγουν από τα συνηθισμένα επίπεδά τους.
Τα παραπάνω τα συνειδητοποιείς μετά την ακρόαση του δίσκου και έχεις σημαδέψει 2-3 τραγούδια, τα οποία είναι επιτυχίες, ακούγονται στα ραδιόφωνα και είναι πορωτικά. Όμως το διπλό άλμπουμ έτσι πάει στράφι και τα 22 κομμάτια, αν και πολλά, δεν είναι ικανά να γεμίσουν το κενό. Όχι πως η μουσική της βρετανικής μπάντας είναι άσχημη αλλά μετά από πέντε δίσκους περιμένεις πως κάποια στιγμή θα γίνει το ξέσπασμα εκτός ορίων. Ότι θα γίνει ένας παραπάνω πειραματισμός, θα ακούσεις κάτι διαφορετικό. Το “Opposites” αν ήταν ένα άλμπουμ μόνο, τότε θα μιλούσαμε ίσως για κάτι αριστουργηματικό. Τώρα μιλάμε για έναν αρκετά καλό δίσκο που μένει όμως στις σίγουρες – πλην επιτυχημένες – συνταγές των Biffy Clyro.
.jpg)
.jpg)
