Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά. Έχουν μερικά προβλήματα λόγο της απόλυσης του Daniel από την δουλειά του, αλλά πιστεύουν πως δεν υπάρχει κάτι που θα τους καταβάλει σημαντικά. Αυτό θα αλλάξει όταν θα αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα πράγματα μέσα στο σπίτι, που δεν θα μπορούν να εξηγήσουν. Όταν καταλάβουν πως υπάρχει κάτι τρομακτικό και άγνωστο που τους κυνηγάει θα προσπαθήσουν να βρουν όποια βοήθεια μπορούν για να σώσουν την οικογένειά τους.

Το Dark Skies είναι ένα θρίλερ τρόμου από τον παραγωγό των Insidious και Paranormal Activity, Jason Blum, με την επιρροή και των δύο να είναι παραπάνω από εμφανής. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος αυτής της ταινίας είναι ο Scott Stewart, δημιουργός των αρκετά μέτριων Legion και Priest. Αυτή τη φορά η δουλειά του είναι αρκετά καλύτερη, πιο προσεγμένη και θεματικά πολύ λιγότερο fantasy.
Το cast είναι μικρό καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ασχολείται με τους δύο γονείς, τον Josh Hamilton και την Keri Russell. Η απόδοση και των δύο είναι αρκετή για το είδος της ταινίας αλλά σίγουρα δεν κάνουν κάτι για να ξεχωρίσουν σε αυτήν. Κύριο μειονέκτημα της ταινίας, που την συγκρατεί και δεν την ανεβάζει επίπεδο, είναι η έλλειψη αρκετών τρομακτικών σκηνών. Παρότι τρόμου, η ταινία έχει ελάχιστες σκηνές που προσφέρουν πραγματικό τρόμο και αυτό φυσικά είναι καταστροφικό για ταινία του είδους.

Αν και η δουλειά του Scott Stewart είναι σίγουρα καλύτερη από αυτή που μας είχε δείξει στις προηγούμενες ταινίες του, το Dark Skies κυμαίνεται σε ρηχά νερά, χωρίς να καταφέρει κάτι ιδιαίτερο. Δυστυχώς, ειδικά στον χώρο του τρόμου, οι ταινίες πρέπει αναγκαστικά να έχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία ώστε να θεωρούνται αξιοπρεπείς και άξιες θέασης και, το Dark Skies κάπου τα έχανε αυτά.

Read More

Deadfall

Ο Addison μαζί με την αδερφή του Liza, μετά από μια ληστεία ενός καζίνο, βρίσκονται κυνηγημένοι από την αστυνομία. Στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα του Καναδά και να διαφύγουν, αναγκάζονται να χωριστούν για να μπορέσουν να βρουν ευκολότερα τρόπους διαφυγής. Ο Jay είναι ένας μποξέρ που μετά από καιρό, αποφυλακίζεται και επιστρέφει στην οικογένειά του για να περάσει την γιορτή των Ευχαριστιών μαζί τους. Η συνάντηση τους δεν θα αργήσει να γίνει και τότε όλες οι ισορροπίες θα διαταραχθούν.

Το Deadfall είναι η μεταφορά του σκηνοθέτη της Stefan Ruzowitzky, δημιουργού του οσκαρικού The Counterfeiters, στην Αμερικάνική αγορά. Το σενάριο το έχει γράψει ο πρωτάρης, πράγμα που φαίνεται εύκολα, Zach Dean. Η ταινία είναι ένα δραματικό θρίλερ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα γουέστερν στα χιόνια. Το σημείο που ξεχωρίζει είναι σίγουρα η φωτογραφία της ταινίας, καθώς τα λευκά τοπία με τα πανύψηλα δέντρα χαρίζουν μερικά πολύ όμορφα πλάνα. Από την άλλη, μειονέκτημα της ταινίας είναι ο κακογραμμένος χαρακτήρας του κακού της ιστορίας, όπως και η λάθος επιλογή casting για αυτόν, καθώς ο Eric Bana (Hanna, Munich) κινείται σε πολύ ρηχά νερά και προφανώς δεν του ταιριάζει ο ρόλος ενός ψυχρού και διαταραγμένου εκτελεστή. Αντιθέτως, ο Charlie Hunnam (Children of Men) στον ρόλο του Jay είναι αρκετά καλός ενώ την παράσταση την κλέβει εύκολα η Olivia Wilde (TRON: Legacy , In Time) στον ρόλο της Liza.

Ο Ruzowitzky προσπαθεί να δημιουργήσει μια ταινία με αρκετό πιστολίδι και σκοτωμούς που όμως να έχει και ένα δραματικό υπόβαθρο που να ασχολείται με τις οικογενειακές σχέσεις και τα προβλήματά τους. Όμορφο πλάνο το οποίο δεν απέδωσε κατά κύριο λόγο εξαιτίας του κακογραμμένου σεναρίου του. Στην τελική, το Deadfall προτείνεται μόνο για στιγμές που οι απαιτήσεις είναι μικρές και κυρίως χρειάζεται κάτι για να γεμίσει ένα μιαμισάωρο.

Read More

Fast & Furious 6

Μετά την ληστεία στο Ρίο, που τους απέφερε εκατό εκατομμύρια δολάρια, η ομάδα του Toretto σπάει και ο καθένας ακολουθεί την δικιά του ζωή, μακριά όμως από την Αμερική, στην οποία δεν μπορούν πια να ξαναγυρίσουν. Μια νέα, πολύ επικίνδυνη ομάδα όμως κάνει την εμφάνισή της, την οποία ο Hobbs προσπαθεί να σταματήσει με κάθε κόστος. Γι' αυτό, θα αναγκαστεί να ζητήσει την βοήθεια του Toretto, του Brian και της υπόλοιπης παρέας, καθώς οι δικοί του άνθρωποι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο επίπεδο το δικό τους. Εκτός από την πολυπόθητη πλήρη αμνηστία, η οποία θα τους επιτρέψει να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους, η παρέα έχει άλλον έναν λόγο για να ακολουθήσει τον Hobbs, αφού μέλος της αντίπαλης ομάδας είναι η φερόμενη ως νεκρή, παλιά αγαπημένη του Toretto, Letty.

Ξεκινώντας από το μακρινό πια 2001, το franchise του Fast and Furious συνεχίζει να είναι ζωντανό ή μάλλον καλύτερα, πιο ζωντανό από ποτέ. Η αρχή για την επάνοδο της σειράς έγινε με το καταπληκτικό προπέρσινο Fast Five, το οποίο ανέβασε πολύ τον πήχη της σειράς και συνεχίστηκε τώρα με το Fast & Furious 6 ή αλλιώς, Fast Six, το οποίο ακολουθεί το τύπου heist movie μοτίβο που έφερε στην σειρά η προηγούμενη ταινία. Σκηνοθέτης, όπως και σε όλα εκτός των δύο πρώτον ταινιών, είναι ο Justin Lin ενώ αντίστοιχα το σενάριο, το οποίο είναι σίγουρα το δυνατότερο και πιο δεμένο της σειράς, το υπογράφει ο Chris Morgan, επίσης σεναριογράφος όλων εκτός των δύο πρώτων ταινιών.

Η ταινία φυσικά, βασίζεται στην άπειρη δράση που παρέχει, πράγμα που το κάνει σε πολύ καλό επίπεδο. Πολλές σκηνές φυσικά θα τρελάνουν τον θεατή με την απιθανότητα τους αλλά αυτό ακριβώς είναι που χαρακτηρίζει άλλωστε την σειρά αυτή. Εκτός από δράση, η οποία δεν περιορίζεται στα γρήγορα αμάξια, η ταινία έχει και αρκετό χιούμορ που θα δέσει όμορφα μέσα στην πλοκή. Για το casting δεν χρειάζεται να αναφερθεί τίποτα ιδιαίτερο, μιας και ο καθένας βάζει την δικιά του πινελιά για να βγει ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα, από τον παραφουσκωμένο Vin Diesel και τον αδιανόητα διασκεδαστικό Tyrese Gibson, μέχρι τον Dwayne Johnson, ο οποίος έχει βρει πια τον ρόλο που του αρμόζει καλύτερα.

Είναι δύσκολο να συγκρίνεις την πέμπτη με την έκτη ταινία, καθώς και οι δύο είναι πάρα πολύ καλές και σίγουρα πολύ ανώτερες από το επίπεδο της υπόλοιπης σειράς. Ίσως κυριολεκτικά στα σημεία το Fast5 να ήταν καλύτερο, κυρίως λόγω του αρκετά πιο ενδιαφέροντος τοπίου, καθώς το Λονδίνο δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει όπως είχε κάνει το Ρίο. Φυσικά, οι ενέργειες για την δημιουργία της επόμενης συνέχειας του franchise έχουν ήδη ξεκινήσει ενώ, όπως μας μαρτυράει το τέλος της ταινίας, ίσως βρήκαν τον μοναδικό τρόπο να κάνουν το cast ακόμα πιο ενδιαφέρον.

Read More

The Call

Πολλές ζωές σώζονται σε καθημερινή βάση δια τηλεφώνου χάρη στις συμβουλές των τηλεφωνητών του 911. Ως τηλεφωνήτρια στο νούμερο έκτακτης ανάγκης εργάζεται πολλά χρόνια η Jordan. Ένα τηλεφώνημα από μια κοπέλα που κυνηγιέται από έναν άγνωστο καταλήγει σε τραγικό αποτέλεσμα και τον θάνατο της γυναίκας. Έκτοτε, η Jordan σκέφτεται να σταματήσει να εργάζεται ως τηλεφωνήτρια έκτακτης ανάγκης καθώς νιώθει υπεύθυνη για το αποτέλεσμα. Ωστόσο, αποφασίζει να συνεχίσει και μετά από λίγο καιρό βρίσκεται απέναντι σε μια δύσκολη υπόθεση. Η έφηβη Casey απαγάγεται από έναν άγνωστο και βρίσκεται κλεισμένη σε ένα πορτ-μπαγκάζ. Τότε, η τηλεφωνήτρια αποφασίζει να σώσει την κοπέλα και να αντιμετώπισει τον απαγωγέα.

Το “The Call” δεν είναι κάτι καινούριο που θα δεις. Ένα θρίλερ που η δράση του ξεκινάει από τις πρώτες σκηνές του και συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο. Ίσως, αυτό να είναι και η μοναδική καλή πλευρά της ταινίας καθώς τα γρήγορα πλάνα και το σασπένς υπάρχουν καθ’ όλη την διάρκεια. Πέρα τούτου, όμως, η ταινία δεν προσφέρει κάτι παραπάνω. Η πλοκή είναι πάνω κάτω προβλέψιμη ενώ προς το τέλος το σενάριο φαντάζει ολοένα και πιο βαρετό.

H Halle Berry (Cloud Atlas) στέκεται πολύ καλά στον ρόλο της τηλεφωνήτριας που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον φόβο, τον συναισθηματισμό και το θάρρος να σώζει ανθρώπινες ζωές. Από την άλλη, η Abigail Breslin απλώς μπορείς να πεις πως έχει μια αδιάφορη παρουσία ως το θύμα της απαγωγής ενώ περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εμφάνιση του ο Michael Eklund στον ρόλο του παρανοϊκού απαγωγέα. Σε γενικές γραμμές, το “The Call” είναι μια συνηθισμένη ταινία, η οποία προσπαθεί να σε κρατήσει αλλά οι πιθανότητες για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι πολύ λίγες.

Read More

Le Capital

Ο Marc Tourneuil ανεβαίνει στην προεδρία της Phenix, της μεγαλύτερης τράπεζας της Γαλλίας, μετά το καρδιακό ατύχημα που είχε ο πρηγούμενος πρόεδρος. Το διοικητικό συμβούλιο τον προορίζει για προσωρινό πρόεδρο και πως θα ακολουθεί τα λεγόμενα που εκείνο θα λέει. Ο Marc Tourneuil, όμως, έχει διαφορετική άποψη για την πορεία τόσο της τράπεζας όσο και της δικής του. Έτσι, διοικητικά στελέχη και πρόεδρος θα έρθουν σε συνεχή ρίξη με φόντο τον καπιταλισμό που διογκώνεται με αστραπιαία ταχύτητα.

 Η νέα ταινία του Κώστα Γαβρά έχει τον τίτλο “Le Capital” και μιλάει για το κεφάλαιο, τον καπιταλισμό και το παιχνίδι που στήνεται από τις τράπεζες. Παρακολουθούμε ένα νέο πρόεδρο να γυρίζει με το προσωπικό του τζετ όλη τη γη και να περνούν από τα χέρια του εκατομμύρια. Είναι σκληρός, με φιλοδοξίες, παίρνει αποφάσεις άδικες για τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις αλλά ταυτόχρονα αγωνίζεται, αναγνωρίζει το απεχθές παιχνίδι του καπιταλισμού. Ο Έλληνας σκηνοθέτης καταφέρνει να χτίσει έναν ήρωα που θα τον μισείς αλλά που θα είσαι και μαζί του. Και αυτό, διότι ο πρωταγωνιστής δεν δέχεται να τον υποβιβάζει το σύστημα των τραπεζών και μπαίνει στον ίδιο πόλεμο με τα ίδια όπλα και τον ίδιο χαρακτήρα με εκείνων που μισεί.

Το φιλμ, αν και βυθίζεται για τα καλά στον κόσμο των τραπεζικών, έχει την ικανότητα να σε κρατήσει μέχρι τέλους. Θέλεις να μάθεις που οδηγείται ο πρωταγωνιστής και ποιες αποφάσεις θα πάρει για την τράπεζα – κολοσσό αλλά και για τη ζωή του. Από κάποιο σημείο και μετά, η ταινία παίρνει τη μορφή του θρίλερ με την οικονομική έννοια. Ο Κώστας Γαβράς παρουσιάζει, για μια ακόμη φορά, μια ταινία δυνατή, που θα την δεις με ευχαρίστηση και φυσικά θα σε βάλει σε σκέψεις. Το “Le Capital” είναι πολύ επίκαιρο και μας δείχνει τον καπιταλισμό από τον κόσμο εκείνων που τον δημιουργούν.

Read More

Zero Dark Thirty

Μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους η Αμερική ξεκίνησε ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό για να βρει τον υπεύθυνο πίσω από αυτές. Μέσα από ένα αχανές δίκτυο πληροφοριών, μερικοί άνθρωποι καλούνται να ξεχωρίσουν αυτή την μία πληροφορία που μπορεί να τους οδηγήσει τελικά στα ίχνη του πιο καταζητούμενου ανθρώπου στην Γη. Μια γυναίκα πράκτορας, η Maya, ξεκινάει την καριέρα της μπαίνοντας κατευθείαν στις σκληρότερες καταστάσεις και, γρήγορα, μετατρέπεται στον άνθρωπο που θα καταφέρει το ακατόρθωτο.

Η Kathryn Bigelow επιστρέφει μετά το The Hurt Locker με μία ταινία που ακολουθεί αντίστοιχα μονοπάτια, αυτή τη φορά όμως με έντονο το στυλ του ντοκιμαντέρ και της ακριβής καταγραφής στοιχείων. Με το σενάριο και προφανώς το τέλος του να είναι γνωστά από την αρχή στον θεατή, η Bigelow εστιάζει στις λεπτομέρειες που φαίνεται να οδήγησαν στην εύρεση του Bin Laden και δεν φοβάται να προκαλέσει με μερικές αρκετά σκληρές σκηνές, όπως η αρχική σκηνή των βασανιστηρίων. Η ματιά της όμως είναι παγωμένη και η ροή του έργου δεν μοιάζει καθόλου με αυτή ενός κατασκοπευτικού θρίλερ.

Το ίδιο παγωμένη είναι και η κεντρική ηρωίδα Maya, την οποία όμως ενσαρκώνει υποδειγματικά η Jessica Chastain (The Debt, The Help, Take Shelter, Lawless, Coriolanus). Δίπλα της σε πολύ μικρότερους ρόλους βλέπουμε τους Reda Kateb, Kyle Chandler (Super 8) και Jason Clarke. Αρκετά καλή ήταν και η φωτογραφία της ταινίας αλλά εκεί που σίγουρα ξεχώρισε είναι στο ηχητικό μοντάζ, για το οποίο κέρδισε και το μοναδικό της Όσκαρ, καθώς ο ήχος βοήθησε πολύ στην αληθοφάνεια του αποτελέσματος.

Σίγουρα καλύτερη από την προηγούμενη δουλειά της Bigelow, το ZDT δεν είναι κακό, έχει αρκετά θετικά, ένα εκ των οποίων είναι πως δεν παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση όσο θα περίμενε κανείς, αλλά δεν καταφέρνει να “ρουφήξει” τον θεατή. Σίγουρα πάντως οι συνολικά πέντε προτάσεις για Όσκαρ και ειδικά αυτή της καλύτερης ταινίας φαντάζουν τουλάχιστον υπερβολικές.

Read More

End of Watch

Ο Brian Taylor και ο Mike Zavala είναι αστυνομικοί που περιπολούν κακόφημες συνοικίες τους Λος Άντζελες. Είναι πολύ καλοί φίλοι και δεμένοι μεταξύ τους ενώ κατά την διάρκεια της δουλειάς τους αλλά και εκτός δουλειάς συνεχίζουν να είναι κολλητοί. Ο ένας γνωρίζει τον χαρακτήρα του άλλου και έτσι σχηματίζουν μια αρκετά καλή μονάδα αστυνόμευσης με εξαιρετική χημεία μεταξύ τους. Όταν, όμως, αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν ένα μεξικανικό καρτέλ που βασιλεύει στις γειτονιές του Λος Άντζελες, θα θέσουν σοβαρά την ζωή τους σε κίνδυνο.

Το “End of Watch” παρουσιάζει το πώς περνούν κατά την διάρκεια της δουλειά τους δύο αστυνομικοί. Παρακολουθούμε τις προσπάθειές τους από εμπόρους ναρκωτικών μέχρι το σώσιμο οικογενειών από πυρκαγιά. Χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η λήψη των πλάνων όπου γίνεται με μια κάμερα στο χέρι, καθώς ο ένας εκ των δύο αστυνομικών προσπαθεί να καλύπτει τα καθημερινά γεγονότα για να υπάρχει αρχείο. Επίσης, το φιλμ εστιάζεται στον χαρακτήρα των δύο πρωταγωνιστών και όχι τόσο στα συμβάντα. Συνδυάζει, δηλαδή, με αριστουργηματικό τρόπο δράση και συναίσθημα, βάζοντάς μας στον προσωπικό κόσμο των αστυνομικών.

Το πιτσιρίκι που έπαιζε τον Donnie Darko το 2001 μεγάλωσε και τώρα ο Jake Gyllenhaal (Source Code, Brokeback Mountain) δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που μαζί με τον Michael Pena δημιουργούν το κατάλληλο ζευγάρι και σε συνεπαίρνουν. Επίσης, πολύ καλή και στο δευτερεύοντα ρόλο της κοπέλας του Brian Taylor η Anna Kendrick (50/50). Η ταινία είναι από τις καλύτερες αστυνομικές που έχουν βγει ενώ καταφέρνει να ανεβάσει το θρίλερ αλλά και τον συναισθηματισμό στα ύψη.

Με τις ρεαλιστικές σκηνές του, το “End of Watch” θα σε καθηλώσει. Η σκηνοθεσία του David Ayer είναι εξαιρετική με την κάμερα στο χέρι να μην σε ζαλίζει (βλέπε “District 9” για να καταλάβεις) και να σε βάζει για τα καλά στον κόσμο των δύο αστυνομικών.

Read More

The Paperboy

Ο Ward είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα Miami Times και αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση ενός καταδικασμένου σε θάνατο φυλακισμένου, ο οποίος κατηγορείται πως δολοφόνησε τον πρόεδρο της γενέτειρας του δημοσιογράφου. Έτσι, ο Ward επιστρέφει στην μικρή πόλη της Φλόριντα για να λύσει το κουβάρι της υπόθεσης. Σε αυτή την δουλειά μπαίνει και ο μικρός του αδερφός, Jack, που ζει στην επαρχιακή πόλη αλλά μπλέκει και η Charlotte, η οποία διατηρούσε επαφές με τον φυλακισμένο μέσω αλληλογραφίας. Κάπου εκεί οι σχέσεις μεταξύ των τριών θα μπλεχτούν και ανάμεσα στα μυστικά που κρύβει ο ένοχος σε θάνατο, θα αναδυθούν και τα μυστικά των τριών.

Ο Lee Daniels μετά το οσκαρικό και πολύ δυνατό “Precious” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη με την διασκευή του μυθιστορήματος “The Paperboy” του Pete Dexter όπου κυκλοφόρησε το 1995, κερδίζοντας αρκετά βραβεία. Ωστόσο, η ταινία κάπου το χάνει το πράγμα. Ένα συνοθύλευμα κιτς και σεξουαλικών χαρακτήρων κάνει παρέλαση από την οθόνη, την στιγμή που η υπόθεση για τον φυλακισμένο και η προσπάθεια αθώωσής του έχει πάει περίπατο. Ενώ περιμένεις μια τροπή στην όλη υπόθεση με το απαραίτητο σασπένς, παρακολουθείς τις επιφανειακές διαπροσωπικές σχέσεις ενός επαγγελματία δημοσιογράφου, ενός γόη και μιας πουτάνας.

Από την άλλη, δεν μπορείς να προσάψεις κάτι στην Nicole Kidman, η οποία εκτελεί τον χαρακτήρα της πόρνης με τρόπο γλαφυρό και ταυτοχρόνως δίνει μια «αγαπισιάρικη» εικόνα στο πρόσωπό της. Ο Matthew McConaughey (Bernie) στα γνωστά του επίπεδα χωρίς να εντυπωσιάζει ενώ ο μικρός Zac Efron φαίνεται να μεταμορφώνεται σε χολιγουντιανό είδωλο (περισσότερο για το καλοδιατηρημένο σώμα του). Επομένως, την παρτίδα σώζει η – κι όμως – πολύ καλή Kidman και φυσικά ο John Cusack (The Raven) στον ρόλο του φυλακισμένου, η παρουσία του οποίου πάντα προσδίδει ένα κύρος στην ταινία.

Αν θες να δεις μια Kidman να σκίζει το καλσόν της και να παίζει το αιδοίο της, τότε μην χάσεις. Αν, από την άλλη, περιμένεις μια καλογυρισμένη ταινία με συνεχείς τροπές στο θέμα του κατηγορουμένου, έχεις χάσει. Το “Paperboy” δεν σου δίνει αυτό που περιμένεις στην ουσία και αναλώνεται σε κιτς καταστάσεις χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα.

Read More

A Hijacking

Στον Ινδικό Ωκεανό πλέει το φορτηγό Rozen με επτά μέλη για πλήρωμα. Ο Mikkel είναι ο μάγειρας του πλοίου ενώ ετοιμάζεται μετά από αρκετούς μήνες να γυρίσει στην γυναίκα του και την μικρή κόρη του. Η μοίρα, όμως, παίζει άσχημο παιχνίδι στον Δανό αλλά και στο υπόλοιπο πλήρωμα καθώς μια ομάδα Σομαλών εισβάλλει στο καράβι πραγματοποιώντας πειρατεία. Ζητούν 15.000.000 δολλάρια και τότε αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ πειρατών και ναυτιλιακής εταιρίας για τα λύτρα, με το συνεχή φόβο να σκοτωθούν τα μέλη του πλοίου.

Το “Kapringen” είναι μια δανέζικη ταινία που παρουσιάζει την ιστορία μιας πειρατείας με πολύ δυνατό τρόπο. Από την αρχή κολλάς ενώ το σασπένς που δημιουργείται είναι αρκετά έντονο. Ο Tobias Lindholm πραγματοποιεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του και καταφέρνει να εντυπωσίασει με τον τρόπο με τον οποίο εξωτερικεύει την σωματική και ψυχολογική κατάσταση του πληρώματος αλλά ταυτόχρονα και των ανθρώπων της εταιρίας. Δεν επικεντρώνεται στην μία πλευρά μονάχα αλλά παρουσιάζει και τις δύο ομάδες ανθρώπων που παλεύουν για τον κοινό στόχο.

Μπορεί για τον Tobias Lindholm να είναι το πρώτο του κινηματογραφικό εγχείρημα, ωστόσο έχει κάνει γνωστή την παρουσία του, από την θέση του σεναριογράφου, από το πολύ επιτυχημένο “The Hunt”. Οι διάλογοι και τα πλάνα είναι αρκετά απλά αλλά ικανά να προσδώσουν το απαραίτητο σασπένς και το κλίμα. Πολλές φορές επικρατούν σιωπηλές εικόνες που φέρνουν την αντίθεση σε σχέση με την κατάσταση που υπάρχει. Ίσως εδώ έγκειται η διαφορά με άλλες παρόμοιες ιστορίες που έχουμε δει κατά καιρούς, διότι ο Lindholm δεν αρχίζει τους εκρηκτικούς διαλόγους και μια πιο περιπετειώδη εικόνα. Η ψυχρή σκοπιά του δημιουργεί την αγωνία που θες.

Το “A Hijacking” είναι μια πολύ καλή ταινία που καταφέρνει να σε κρατήσει χωρίς να βαρεθείς λεπτό. Αν η διάρκειά του ήταν λίγο μεγαλύτερη τότε θα μπορούσε να γίνει καλύτερο, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη αγωνία. Όπως και να έχει, το δανέζικο φιλμ διαθέτει όλα τα στοιχεία για να θεωρηθεί μια άρτια ταινία διαπραγματεύσεων.

Read More

The Impossible

Το 2004 συνέβη μία από τις χειρότερες φυσικές καταστροφές στην Ινδονησία. Το τσουνάμι έπνιξε χιλιάδες στρέμματα εκτάσεων, σπίτια και ανθρώπους. Ο Henry και η Maria ταξιδεύουν για τις γιορτές των Χριστούγεννων στην Ινδονησία μαζί με τα τρία τους αγόρια. Την ώρα που η οικογένεια διασκεδάζει σε παραθαλάσσιο, πολυτελές ξενοδοχείο το τσουνάμι πραγματοποιεί την – γιγαντιαία και τρομακτική – εμφάνισή του, παρασύροντας ό,τι βρει στο πέρασμά του. Το αποτέλεσμα του καταστροφικού κύματος ήταν η διάλυση της οικογένειας με την μητέρα και τον μεγάλο γιο να προσπαθούν να βρουν ίχνη του πατέρα και των άλλων δύο παιδιών.

Η (κι όμως) πραγματική ιστορία της ισπανικής οικογένειας που πήγε για διακοπές και βρέθηκε και αυτή στο έλεος του τσουνάμι μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη. Αρκετές από τις φωτογραφίες που προβάλλονται κατά την διάρκεια της ταινίας είναι αληθινές από εκείνη την χρονιά ενώ το λιγότερο που μπορούν να χαρακτηριστούν είναι σοκαριστικές. Το φιλμ ξεκινάει με φοβερό τρόπο, δείχνοντάς σου την στιγμή που σκάει στην στεριά το κύμα και μετά, την ολική καταστροφή που έχει προκαλέσει. Ωστόσο, στην συνέχεια η ταινία εστιάζει στην προσπάθεια των μελών της οικογένειας, που έχουν σπάσει σε δύο ομάδες, να βρεθούν μεταξύ τους. Και αυτό ίσως ειναι το μελανό σημείο διότι για την υπόλοιπη ώρα παρακολουθούμε μητέρα και γιο να περιπλανιούνται και να ζητάνε βοήθεια και με αυτό τον τρόπο η ταινία σε «εκβιάζει» να συγκινηθείς.

Όχι πως λείπουν οι συγκινητικές στιγμές αλλά ένα τέτοιου είδους φιλμ θα έπρεπε να βγάζει αβίαστα συγκίνηση. Βέβαια, όλα αυτά τα διαγράφουμε από την μνήμη μας εξαιτίας της Naomi Watts (J. Edgar, Dream House). Απίστευτη ερμηνεία από μια ηθοποιό που διόλου τυχαία είναι και είναι πολύ φυσικό το να βρίσκεται στις υποψηφιότητες των Oscars για τον Α’ γυναικείο ρόλο. Ο Ewan McGregor (Perfect Sense, Haywire, Salmon Fishing in the Yemen) υποστηρίζει και αυτός πολύ καλά τον ρόλο του πατέρα αλλά έκπληξη αποτελεί ο μεγάλος γιος, Tom Holland, ο οποίος παρουσιάζει εξαιρετικά δείγματα ηθοποιίας για την ηλικία του.

Το “The Impossible” δεν θα σου δείξει τι έγινε κατά την διάρκεια της βιβλικής καταστροφής και μετά. Όμως θα κολλήσεις με την ιστορία της οικογένειας, μια ιστορία που θα σε γεμίσει λύπη, αισιοδοξία, ελπίδα. Και το ότι είναι πραγματικό γεγονός κάνει την ταινία ακόμα πιο δυνατή γροθιά στο στομάχι.

Read More

House at the End of the Street

Μία μητέρα με την κόρη της αγοράζει ένα σπίτι σε μια κοινότητα σε μια επαρχιακή πόλη. Γρήγορα μαθαίνουν πως στο γειτονικό τους σπίτι, μια νύχτα πριν μερικά χρόνια, ένα ψυχικά διαταραγμένο κορίτσι είχε δολοφονήσει τον πατέρα και την μητέρα του. Τώρα πια στο σπίτι κατοικεί ο γιος της οικογένειας, ο οποίος είναι κλεισμένος στον εαυτό του και δεν έχει σχέσεις με τους υπόλοιπους γείτονες, ενώ η αδερφή του δεν βρέθηκε ποτέ μετά από την νύχτα του φονικού. Ο ερχομός των δύο γυναικών θα φέρει ξανά την υπόθεση στην επιφάνεια, καθώς τα πραγματικά γεγονότα εκείνης την νύχτας μένουν μέχρι σήμερα σχεδόν άγνωστα.

Το horror τα τελευταία χρόνια έχει ξεπέσει πολύ και η πλειοψηφία των νέων έργων του είδους δυστυχώς είναι καθαρό χάσιμο χρόνου. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Mark Tonderai ξεκινάει στο κλασικό σκηνικό της επαρχίας την Αμερικής με την προβληματική οικογένεια με μερικές υποψίες ψυχολογικού θρίλερ, οι οποίες άμεσα διαψεύδονται. Μετά το έργο ακολουθεί έναν πολύ αργό ρυθμό με επιλογές-ευκολίες από τους πρωταγωνιστές που μετατρέπουν την ταινία σχεδόν σε δράμα, μέχρι να έρθει το τελευταίο μισάωρο με μια σχετικά έξυπνη ανατροπή, στο ύφος του Dream House, με το οποίο η ταινία έχει κοινό σεναριογράφο, που δεν θα είναι απίθανο όμως αν την έχει καταλάβει κάποιος από αρκετά νωρίτερα. Η ταινία το μόνο που καταφέρνει να προσφέρει στα 100 λεπτά της για να κρατήσει την προσοχή του θεατή, είναι τα ιδιαιτέρως πολλά σκηνοθετικά και σεναριακά λάθη που προσφέρουν γέλιο. Προφανώς από αυτό το κακό αποτέλεσμα δεν γλιτώνουν ούτε οι ηθοποιοί που μοιραία δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω, με την Jennifer Lawrence (The Hunger Games) να ξεχνάει γρήγορα αυτή τη συμμετοχή και τους Max Thieriot και Elisabeth Shue να περνάνε αφόρητα απαρατήρητοι.

Το House at the End of the Street εκμεταλλεύεται το γνωστό πρόσωπο της πρωταγωνίστριάς του με την ελπίδα να μπερδέψει κάποιον και ώστε να κάτσει να το δει. Είναι από τις ταινίες που σίγουρα δεν θα έλειπαν σε κανέναν αν δεν γυριζόντουσαν ποτέ ενώ αρκετοί θα γλιτώνανε και το χάσιμο μιάμισης ώρας από την ζωή τους.

Read More

Argo

Το 1979 οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Αμερικής έχουν οξυνθεί υπερβολικά και οδηγούν στην κατάληψη της Αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη. Οι 52 υπάλληλοι της πρεσβείας κρατούνται αιχμάλωτοι και διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο για την ζωή τους, καθώς ο λαός είναι εξαγριωμένος και δεν διστάζει να εκτελεί ανθρώπους στον δρόμο που ήταν πιστοί στον δυνάστη του Ιράν, ο οποίος έχει βρει άσυλο στην Αμερική. Έξι υπάλληλοι της πρεσβείας κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τον πανικό και να αποδράσουν από το κτήριό τους και να βρουν ένα άτυπο άσυλο στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Στην Αμερική μια ομάδα προσπαθεί να βρει τρόπο να τους βγάλει από την χώρα, αλλά το καλύτερο πλάνο που μπορούν να βρουν, είναι να στήσουν μια ψεύτικη κινηματογραφική παραγωγή στην οποία θα ενταχθούν οι έξι.

Η νέα ταινία του Ben Affleck, η οποία είναι η τρίτη σκηνοθετική του προσπάθεια, έχει δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες σε σημείο που ακόμα και πριν την προβολή της πολλοί μιλάνε για την ταινία που θα σαρώσει στα Oscar. Η πλοκή της και τα trailer της προϊδεάζουν για ένα κατασκοπευτικό, ιστορικό θρίλερ με γερές δόσεις αγωνίας. Η ταινία τελικά απέχει αρκετά από το hype το οποίο είχε δημιουργηθεί γύρω της. Συγκεκριμένα, το έργο έχει σοβαρό πρόβλημα στο σενάριό του, το οποίο δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να δημιουργήσει κάποια ένταση ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι οι καλύτερες (και ιδιαιτέρως πολλές) σκηνές αυτού του θρίλερ είναι αυτές με τα κωμικά στοιχεία, πράγμα τουλάχιστον οξύμωρο. Τα προβλήματα στο σενάριο συνεχίζονται από την παντελή έλλειψη βάθους των χαρακτήρων, ίσως εκτός του Tony Mendez, του χαρακτήρα του Ben Affleck, και την μεγαλύτερη προβολή των δευτερευόντων ηρώων στην Αμερική, οι οποίοι μοιάζουν βγαλμένοι από ένα soft Συμμορία των 11, παρά στους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, δηλαδή τους έξι που προσπαθούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

Εκεί που η ταινία τα καταφέρνει καλύτερα είναι στην δημιουργία της αισθητικής της εποχής όπως και στο όμορφο soundtrack της. Από τους ηθοποιούς, εκτός του ίδιου του Ben Affleck ο οποίος είναι πολύ καλός, ξεχωρίζουν οι John Goodman και Alan Arkin, οι οποίοι φωτίζουν απροσδόκητα την ταινία. Δίπλα τους εμφανίζονται αρκετοί ακόμα ηθοποιοί, οι οποίοι όμως εύκολα ξεχνιούνται, κυρίως λόγω των κακογραμμένων ρόλων τους, όπως ο Victor Garber, η Clea DuVall και ο Bryan Cranston. Η κατάληξη της αληθινής ιστορίας είναι είτε γνωστή είτε εύκολα προσβάσιμη, αλλά το τελευταίο μισάωρο της ταινίας, στο οποίο εξελίσσεται τελικά αυτό που έπρεπε να βλέπουμε εξαρχής, είναι αρκετά ενδιαφέρον.

Ο Ben Affleck αποδεικνύει πως έχει να δώσει πράγματα ως σκηνοθέτης και με το Argo μοιάζει πως θα κερδίσει τουλάχιστον άλλη μια υποψηφιότητα για Oscar, όσο περίεργο και αν είναι αυτό. Το Argo είναι από τις ταινίες που η προώθησή τους τις ανεβάζει πολύ παραπάνω απόσο αξίζουν. Δεν είναι κακή ταινία, αλλά σίγουρα απέχει από το αριστούργημα της χρονιάς όπως διαφημίζεται.

Read More

J.A.C.E.

Ο Jace μένει ορφανός από την πρώτη στιγμή της ζωής του, σε ένα ελληνικό χωριό της Αλβανίας. Στα επτά του θα χάσει κάθε ίχνος αθωότητας και θα μεταφερθεί στην Ελλάδα, μέσω ενός βρώμικου κυκλώματος. Η τραγωδία στην ζωή του δεν τελειώνει, μέχρι να βρει την Μαρία, μια κοπέλα που θα τον κάνει να πιστέψει πως έχει ελπίδα να νιώσει την αγάπη που ζητάει από παιδί. Για να μπορέσει να προστατέψει την Μαρία και τον γιό της όμως, θα αναγκαστεί να βρεθεί αντιμέτωπος με το παρελθόν του, που δεν έχει σταματήσει να τον στοιχειώνει ακόμα.

Τα αρχικά του τίτλου αντιστοιχούν στο Just Another Confused Elephant, το σύνδρομο που περιγράφει την επιθετική συμπεριφορά των ορφανών μικρών ελεφάντων. Κάπως έτσι επιλέγει να παρομοιάσει την ψυχολογία του πρωταγωνιστή του ο σκηνοθέτης της ταινίας, Μενέλαος Καραμαγγιώλης. Η καινούργια ταινία του ταλαντούχου έλληνα σκηνοθέτη, ο οποίος επιστρέφει στον κινηματογράφο με μεγάλου μήκους ταινία μετά το Black Out του 1998, είναι, όπως λέει και ο ίδιος, ένας συνδυασμός του δράματος του Όλιβερ Τουίστ και την διαρκούς αναζήτησης του Οδυσσέα για την προσωπική του Ιθάκη. Ο Καραμαγγιώλης παρουσιάζει ένα τρομακτικό χάος, τόσο με το απίστευτο σενάριό του όσο και με την σκηνοθεσία του, που εναλλάσσει το ύφος του φιλμ από δράμα σε θρίλερ, όπως προστάζει η ζωή του Jace. Η πλοκή της ταινίας προκαλεί σοκ, τόσο με το περιεχόμενό της, όσο και με την δαιδαλώδη δομή της. Είναι τρομερό πως ο Καραμαγγιώλης έφτιαξε μία τόσο περίπλοκη ιστορία που ασχολείται με τόσα διαφορετικά μέτωπα που θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο διαφορετικές ταινίες. Οι ανατροπές είναι πολλές και όσο η ταινία πλησιάζει το φινάλε της είναι απανωτές αλλά, και ρεαλιστικές. Η ιστορία του Jace μπορεί να μην είναι αληθινή, αλλά είναι τόσο καλά γραμμένη, με όλη πολυπλοκότητα που υπάρχει την πραγματική ζωή, που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι.

Οι χαρακτήρες του έργου είναι πολλοί, άλλοι με μικρό και άλλοι με μεγάλο ρόλο στην ζωή του Jace, όμως όλοι χτίζουν σε κάποιο βαθμό τον χαρακτήρα του. Μόνο με μια γρήγορη ματιά χρειάζεται για να καταλάβει κανείς την τρομερή δουλειά που έγινε στην επιλογή των ηθοποιών. Ο Alban Ukaj συναρπάζει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, με μοναδικό εργαλείο την εκφραστικότητα και τους μορφασμούς του προσώπου του, ενώ οι σκηνές που εμφανίζετε ο μοναδικός Ιερώνυμος Καλετσάνος (Wasted Youth) ξεχωρίζουν απίστευτα. Στον ρόλο του μάχιμου αστυνομικού ο Μηνάς Χατζησάββας (Άδικος κόσμος), του βρώμικου μα γεμάτο τύψεις γιατρού ο Ακύλλας Καραζήσης και του αρρωστημένου εγκληματία ο Γιάννης Τσορτέκης. Εξίσου δυνατοί βέβαια στους ρόλους τους ήταν και οι Κόρα Καρβούνη (Tungsten), Αργύρης Ξάφης, Χρήστος Λούλης και η εξαιρετική Στεφανία Γουλιώτη (Δεμένη Κόκκινη Κλωστή). Από κοντά και οι μικρότεροι Σαβίνα Αλιμάνι (Η Kόρη) και Σόμα Μπαντέκας, ενώ την εμφάνισή τους κάνουν και οι Franco Trevisi και Franco Trevisi. Η παραγωγή της ταινίας είναι υψηλού επιπέδου και χωρίζετε ανάμεσα σε Γαλλία, Πορτογαλία, FYROM, Ρουμανία και Τουρκία. Πολύ καλή δουλειά έγινε και στην ηχητική επένδυση της ταινίας, όπως και στο soundtrack της το οποίο ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Με ένα cast που ξεχειλίζει με την ποιότητά του και ένα σενάριο φοβίζει με το λεπτομερέστατο γράψιμο του, το JACE φαντάζει ως ένα αριστούργημα. Το πραγματικό χάος όμως της ζωής του Jace, με τα πολλά “spinoffs” που θα μπορούσε άνετα να έχει, μπορεί να κουράσει την παρακολούθηση των 154 λεπτών της ταινίας. Στην προσπάθεια της ταινίας να ακουστεί, προχωράει με σπασμένα τα φρένα, σταματώντας οριακά πριν γίνει ενοχλητική. Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης δίνει στο στίγμα του και δημιουργεί μια ταινία γροθιά που θα προκαλέσει αλλά και θα μας αφήσει με την ελπίδα πως δεν θα χρειαστεί να περάσουν πάλι τόσα χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του.

Read More

Headshot

Ο Tul είναι ένας αστυνομικός της Bangkok που προσπαθεί να ξεσκεπάσει ένα μεγάλο κύκλωμα ναρκωτικών, στο οποίο όμως εμπλέκονται και πολιτικοί. Όταν αυτοί θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς να τον δωροδοκήσουν, θα του στήσουν μια πλεκτάνη που θα τον στείλει στην φυλακή. Με την ηθική του κλονισμένη, ο Tul μεταμορφώνεται σε έναν άριστο πληρωμένο δολοφόνο κάτω από την καθοδήγηση του Demon, ενός μυστήριου ανθρώπου του οποίου η φιλοσοφία είναι πως το κακό θα υπάρχει για πάντα μέσα στον άνθρωπο. Σε μία από τις αποστολές του, ο Tul πυροβολείται στο κεφάλι, επιζεί, αλλά μετά από τρεις μήνες σε κωματώδη κατάσταση, ξυπνά και αντιλαμβάνεται πως βλέπει τον κόσμο γύρω του κυριολεκτικά ανάποδα.

Ο Ταϊλανδέζικος κινηματογράφος είναι γνωστός για την απίστευτης ταχύτητας δράση και τις μοναδικές χορογραφίες σκηνών μάχης σώμα με σώμα. Ο Pen-Ek Ratanaruang κάνει την διαφορά, και σκηνοθετεί ένα έργο που αυτοχαρακτηρίζεται ως “crime noir” με πολλές δόσεις θρίλερ. Οπτικά το έργο σε κερδίζει μονομιάς, με τα σκοτεινά χρώματα και τις λήψεις που δίνουν μια έντονη ποιητική νότα στην ταινία. Η αφήγηση του έργου δεν ακολουθεί κάποια χρονική σειρά, καθώς οι σκηνές εναλλάσσονται ανάμεσα στης καταστάσεις που βρίσκεται ο Tul, πότε ως ο νόμιμος αστυνομικός, πότε ως ο εκδικητής αλλά στυγνός δολοφόνος, πότε ως φυγάς και πότε ως μοναχός που αναζητά την ηρεμία του μυαλού. Αυτή η περίπλοκη δομή απαιτεί την αμέριστη προσοχή του θεατή, καθώς είναι εύκολο να χαθεί στην προσπάθεια του Tul να ανακαλύψει την αλήθεια αλλά τελικά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η ταινία πέρα από αρκετή δράση και σκηνές βίας που μπορούν να σοκάρουν, προσφέρεται και για αλληγορικές αναγνώσεις πάνω σε θέματα όπως η δικαιοσύνη, η ηθική και η αγάπη. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του Pen-Ek Ratanaruang σου δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστούργημα, αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να γίνει τέτοιο! Σε κάποιο σημείο η ταινία μπορεί να κουράσει είτε με την δομή της είτε με την απαίτηση των απαραίτητων συσχετισμών, αλλά συνολικά πρόκειται για μία πολύ καλή δουλειά. Το Headshot επιλέχθηκε για την εκπροσώπηση της Ταϊλάνδης στα φετινά βραβεία Όσκαρ.

Read More