Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα crime. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα crime. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013

Deadfall

Ο Addison μαζί με την αδερφή του Liza, μετά από μια ληστεία ενός καζίνο, βρίσκονται κυνηγημένοι από την αστυνομία. Στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα του Καναδά και να διαφύγουν, αναγκάζονται να χωριστούν για να μπορέσουν να βρουν ευκολότερα τρόπους διαφυγής. Ο Jay είναι ένας μποξέρ που μετά από καιρό, αποφυλακίζεται και επιστρέφει στην οικογένειά του για να περάσει την γιορτή των Ευχαριστιών μαζί τους. Η συνάντηση τους δεν θα αργήσει να γίνει και τότε όλες οι ισορροπίες θα διαταραχθούν.
Το Deadfall είναι η μεταφορά του σκηνοθέτη της Stefan Ruzowitzky, δημιουργού του οσκαρικού The Counterfeiters, στην Αμερικάνική αγορά. Το σενάριο το έχει γράψει ο πρωτάρης, πράγμα που φαίνεται εύκολα, Zach Dean. Η ταινία είναι ένα δραματικό θρίλερ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα γουέστερν στα χιόνια. Το σημείο που ξεχωρίζει είναι σίγουρα η φωτογραφία της ταινίας, καθώς τα λευκά τοπία με τα πανύψηλα δέντρα χαρίζουν μερικά πολύ όμορφα πλάνα. Από την άλλη, μειονέκτημα της ταινίας είναι ο κακογραμμένος χαρακτήρας του κακού της ιστορίας, όπως και η λάθος επιλογή casting για αυτόν, καθώς ο Eric Bana (Hanna, Munich) κινείται σε πολύ ρηχά νερά και προφανώς δεν του ταιριάζει ο ρόλος ενός ψυχρού και διαταραγμένου εκτελεστή. Αντιθέτως, ο Charlie Hunnam (Children of Men) στον ρόλο του Jay είναι αρκετά καλός ενώ την παράσταση την κλέβει εύκολα η Olivia Wilde (TRON: Legacy , In Time) στον ρόλο της Liza.
Ο Ruzowitzky προσπαθεί να δημιουργήσει μια ταινία με αρκετό πιστολίδι και σκοτωμούς που όμως να έχει και ένα δραματικό υπόβαθρο που να ασχολείται με τις οικογενειακές σχέσεις και τα προβλήματά τους. Όμορφο πλάνο το οποίο δεν απέδωσε κατά κύριο λόγο εξαιτίας του κακογραμμένου σεναρίου του. Στην τελική, το Deadfall προτείνεται μόνο για στιγμές που οι απαιτήσεις είναι μικρές και κυρίως χρειάζεται κάτι για να γεμίσει ένα μιαμισάωρο.

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2013

Fast & Furious 6

Μετά την ληστεία στο Ρίο, που τους απέφερε εκατό εκατομμύρια δολάρια, η ομάδα του Toretto σπάει και ο καθένας ακολουθεί την δικιά του ζωή, μακριά όμως από την Αμερική, στην οποία δεν μπορούν πια να ξαναγυρίσουν. Μια νέα, πολύ επικίνδυνη ομάδα όμως κάνει την εμφάνισή της, την οποία ο Hobbs προσπαθεί να σταματήσει με κάθε κόστος. Γι' αυτό, θα αναγκαστεί να ζητήσει την βοήθεια του Toretto, του Brian και της υπόλοιπης παρέας, καθώς οι δικοί του άνθρωποι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο επίπεδο το δικό τους. Εκτός από την πολυπόθητη πλήρη αμνηστία, η οποία θα τους επιτρέψει να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους, η παρέα έχει άλλον έναν λόγο για να ακολουθήσει τον Hobbs, αφού μέλος της αντίπαλης ομάδας είναι η φερόμενη ως νεκρή, παλιά αγαπημένη του Toretto, Letty.
Ξεκινώντας από το μακρινό πια 2001, το franchise του Fast and Furious συνεχίζει να είναι ζωντανό ή μάλλον καλύτερα, πιο ζωντανό από ποτέ. Η αρχή για την επάνοδο της σειράς έγινε με το καταπληκτικό προπέρσινο Fast Five, το οποίο ανέβασε πολύ τον πήχη της σειράς και συνεχίστηκε τώρα με το Fast & Furious 6 ή αλλιώς, Fast Six, το οποίο ακολουθεί το τύπου heist movie μοτίβο που έφερε στην σειρά η προηγούμενη ταινία. Σκηνοθέτης, όπως και σε όλα εκτός των δύο πρώτον ταινιών, είναι ο Justin Lin ενώ αντίστοιχα το σενάριο, το οποίο είναι σίγουρα το δυνατότερο και πιο δεμένο της σειράς, το υπογράφει ο Chris Morgan, επίσης σεναριογράφος όλων εκτός των δύο πρώτων ταινιών.
Η ταινία φυσικά, βασίζεται στην άπειρη δράση που παρέχει, πράγμα που το κάνει σε πολύ καλό επίπεδο. Πολλές σκηνές φυσικά θα τρελάνουν τον θεατή με την απιθανότητα τους αλλά αυτό ακριβώς είναι που χαρακτηρίζει άλλωστε την σειρά αυτή. Εκτός από δράση, η οποία δεν περιορίζεται στα γρήγορα αμάξια, η ταινία έχει και αρκετό χιούμορ που θα δέσει όμορφα μέσα στην πλοκή. Για το casting δεν χρειάζεται να αναφερθεί τίποτα ιδιαίτερο, μιας και ο καθένας βάζει την δικιά του πινελιά για να βγει ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα, από τον παραφουσκωμένο Vin Diesel και τον αδιανόητα διασκεδαστικό Tyrese Gibson, μέχρι τον Dwayne Johnson, ο οποίος έχει βρει πια τον ρόλο που του αρμόζει καλύτερα.
Είναι δύσκολο να συγκρίνεις την πέμπτη με την έκτη ταινία, καθώς και οι δύο είναι πάρα πολύ καλές και σίγουρα πολύ ανώτερες από το επίπεδο της υπόλοιπης σειράς. Ίσως κυριολεκτικά στα σημεία το Fast5 να ήταν καλύτερο, κυρίως λόγω του αρκετά πιο ενδιαφέροντος τοπίου, καθώς το Λονδίνο δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει όπως είχε κάνει το Ρίο. Φυσικά, οι ενέργειες για την δημιουργία της επόμενης συνέχειας του franchise έχουν ήδη ξεκινήσει ενώ, όπως μας μαρτυράει το τέλος της ταινίας, ίσως βρήκαν τον μοναδικό τρόπο να κάνουν το cast ακόμα πιο ενδιαφέρον.

Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

Stand Up Guys

Ο Val αποφυλακίζεται μετά απο 28 χρόνια και ο κολλητός του φίλος, Doc, τον περιμένει για να τον καλοσωρίσει στη νέα του ζωή. Οι δυο τους αρχίζουν να αναπολούν τις παλιές εποχές όπου προκαλούσαν παντού χάος μαζί. Αφού πηγαίνουν πρώτα και παίρνουν τον τρίτο της συμμορίας, ξεκινούν ένα βράδυ γεμάτο περιπέτεια για να θυμηθούν τις μέρες που και οι τρεις έσπερναν τον πανικό παντού. Η διαφορά τώρα είναι πως ο Doc βρίσκεται υπό τις οδηγίες ενός μαφιόζου και έχει την εντολή να σκοτώσει τον Val μέχρι το επόμενο πρωί.
Με τις καλύτερες περγαμηνές ξεκινάει το “Stand Up Guys” πριν καν την προβολή του. Και αυτό διότι τα ονόματα των τριών πρωταγωνιστών έχουν τόσο «βάρος» όσο έχουν όλοι οι νέοι ηθοποιοί μαζί. Al Pacino, Christopher Walken (Seven Psychopaths) και Alan Arkin (Argo) ενώνουν τις υποκριτικές δυνάμεις τους με αποτέλεσμα το ενδιαφέρον να γίνεται πολύ μεγάλο. Ο πρώτος με την χαρακτηριστική άνεση που τον έχουμε συνηθίσει κυμαίνεται στα υψηλά επίπεδα όλων αυτών των χρόνων. Ο Alan Arkin δεν εμφανίζεται για πολλή ώρα, ωστόσο καταφέρνει να γοητεύσει και αυτός με την παρουσία του. Τέλος, ο Christopher Walken είναι εκείνος που εντυπωσίαζει περισσότερο απο τους τρεις.
Τα τρία Όσκαρ, όμως, που παίζουν δεν μπορούν από μόνα τους να ανεβάσουν την ταινία. Το σενάριο είναι αρκετά ρηχό ενώ η σκηνοθεσία δεν είναι και η καλύτερη που μπορείς να φανταστείς για μια τέτοιου είδους ταινία. Προσωπικά, θα προτιμούσα περισσότερο πιστόλι και δράση. Το φιλμ το πάει προς το μαύρο χιούμορ αλλά εντελώς αποτυχημένα. Και στο τέλος σου μένει η ηθοποία των τριών και η μουσική επιμέλεια που είναι αρκετά καλή.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Gangster Squad

Στο Λος Άντζελες του 1949 βασιλεύει ο νόμος του Mickey Cohen, ενός μαφιόζου που ηγείται του μεγαλύτερου κυκλώματος ναρκωτικών και ιερόδουλων. Έχει με το μέρος του τις αστυνομικές αρχές και την πολιτεία και έτσι δεν μπορεί κάποιος να έρθει αντιμέτωπος με το σύστημα που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, ο John O’Mara, αστυφύλακας στο τμήμα του Λος Άντζελες, έχει βαλθεί να διαλύσει το συγκεκριμένο κύκλωμα και γι’ αυτό επιστρετεύει έξι ειδικά άτομα για μυστικές επιχειρήσεις. Έτσι, οι έξι στέκονται απέναντι στον κόσμο του Cohen με στόχο να «καθαρίσουν» την πόλη.
Το “Gangster Squad” δεν είναι μια διαφορετική ταινία. Γνωρίζεις πολύ καλά πριν την δεις πως θα παρακολουθήσεις πιστολίδι, ξύλο, μαφίες και σχετικά. Όμως, όλα αυτά χωρίς ένα καλογραμμένο σενάριο που να έχει μια καλή ροή. Ίσως να βαρεθείς μιας και η δράση που παλεύει τόσο πολύ ο σκηνοθέτης Ruben Fleischer να βάλει δεν είναι ικανή να σε κρατήσει. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών δεν έχουν και πολύ νόημα ενώ οι προσπάθειες που γίνονται από το μέρος των αστυνομικών είναι κάπως «πρόχειρες».
Έτσι, με το μόνο που μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είναι το απίστευτο καστ που παρελαύνει από την οθόνη. Έχουμε και λέμε, ο Ryan Gosling (Drive, The Place Beyond The Pines) προς μεγάλη έκπληξη δεν ενθουσιάζει, ίσως να μην του πηγαίνουν ρόλοι του cool τύπου με το τσιγάρο στο στόμα και πυροβολεί με ένα αυτόματο όπλο. Ο Josh Brolin (Men in Black 3) ως πρωτοστάτης της επιχείρησης είναι αρκετά καλός ενώ την υπόλοιπη παρέα απαρτίζουν οι Robert Patrick, Michael Pena (End of Watch) και Giovanni Ribisi (Ted). Tην κλασική γυναίκα που κάθε μαφιόζος έχει στο πλάι του, υποδύεται – με αδιάφορο τρόπο – η Emma Stone (The Amazing Spider-Man, The Help). Τέλος, ο μαφιόζος είναι ο πάντα εξαιρετικός Sean Penn για τον οποίο τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
To “Gangster Squad” μπορεί να σε κρατήσει μπορεί και όχι. Αν είσαι φαν της δράσης, του εγκλήματος και του πιστολιδιού ίσως θα πρέπει να κρατήσεις μικρό καλάθι. Σεναριακά η ταινιά μπάζει αρκετά. Αν πάλι γουστάρεις να βλέπεις σφαίρες να φεύγουν ανελέητα χωρίς κάποιο τρομερό σκοπό, τότε θα κρατηθείς το 2ωρο.

Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

The Place Beyond The Pines

Ο Luke είναι ένας περιθωριακός, μοτοσικλετιστής κασκαντέρ που βγάζει τα προς το ζην σε τσίρκο που γυρίζει σε πολλές πόλεις. Σε μια στάση συναντάει την Romina, ερωτεύονται αλλά επειδή εκείνος πρέπει να ακολουθήσει τον θίασο, φεύγει μακριά της. Μετά από ένα χρόνο επιστρέφει βλέποντάς την μαζί με ένα μωρό, το δικό του μωρό που το μεγαλώνει ένας άλλος άντρας. Έτσι, αποφασίζει να μείνει στην πόλη προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο παιδί του. Ωστόσο, οι κινήσεις του για να αποφέρει χρήματα θα είναι καταστροφικές για τον ίδιο, το γιο του, την μητέρα του παιδιού του αλλά και τον αστυνομικό που ενεπλάκη στην υπόθεση “Luke”.
Έφτασε ο καιρός για την πολυαναμενόμενη, νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Ryan Gosling (Drive) να κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες. Ο Derek Cianfrance, σκηνοθέτης του καταπληκτικού “Blue Valentine” επιστρέφει ξανά με τον Gosling με σκοπό να δραματοποιήσει την ήδη δραματική πραγματικότητα. Παρουσιάζει λεπτομερώς το γκρέμισμα των προσπαθειών ενός πατέρα, ο οποίος «τρέχει» για να σώσει τα λάθη του παρελθόντος και που θέλει να δώσει τα πάντα στο παιδί του. Ο σκηνοθέτης δίνει εκπληκτικά όλα εκείνα τα στοιχεία του δράματος που χρειάζονται και να σε κάνει να κολλήσεις από την πρώτη στιγμή.
Πράγματι, κολλάς από τις πρώτες σκηνές της ταινίας που δείχνουν τον Luke να αμφιταλαντεύεται στην περιθωριακή και την ευαίσθητη πλευρά της ζωής του. Όμως, έρχεται το τέλος. Ένα πρόωρο και ξαφνικό τέλος ενώ η ταινία αλλάζει άρδην ρότα και ξεπηδάει σε άλλο σενάριο που προφανώς συνδέεται με τα όσα παρακολουθούσες. Στην συνέχεια, έρχεται και άλλο πρόωρο τέλος με αποτέλεσμα να μπαίνεις και σε ένα τρίτο σενάριο. Ναι, το “The Place Beyond The Pines” θα μπορούσε να αποτελείται από τρεις ιστορίες. Το άσχημο δεν είναι η αλλαγή των πλοκών αλλά το «ξαφνικό» με το οποίο πραγματοποιούνται οι δύο αλλαγές και έτσι, χάνεται αρκετό ενδιαφέρον.
Μερίδιο της παρτίδας σώζεται από την αρκετά καλή σκηνοθεσία και το τρανταχτό cast των ηθοποιών. Ryan Gosling (Drive), Bradley Cooper (Silver Linings Playbook) και Eva Mendes (Holy Motors) δεν τα λες μικρά ονόματα. Ο πρώτος όσο πάει γίνεται και καλύτερος (σίγουρα μια μερίδα του θηλυκού γένους πηγαίνει και για τους κοιλιακούς του), ο δεύτερος βρίσκεται στα ήδη υψηλά επίπεδα που έχει θέσει από μόνος του ενώ η κοπέλα της παρέας ανταποκρίνεται και με το παραπάνω – κι όμως ναι! – στο ρόλο της.
Η αλήθεια είναι πως μετά τα μέσα της ταινίας ίσως να πέσει ένα χασμουρητό. Από την άλλη μπορεί να σε τραβήξει οι τρεις ιστορίες που τελικώς γίνεται ένα φιλμ. Ο Derek Cianfrance για μια ακόμη φορά παρουσιάζει ένα δράμα συνδυάζοντας το αληθινό με το ψεύτικο στοιχείο και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορείς μιλήσεις για αποτυχία.

Δευτέρα 1 Απριλίου 2013

End of Watch

Ο Brian Taylor και ο Mike Zavala είναι αστυνομικοί που περιπολούν κακόφημες συνοικίες τους Λος Άντζελες. Είναι πολύ καλοί φίλοι και δεμένοι μεταξύ τους ενώ κατά την διάρκεια της δουλειάς τους αλλά και εκτός δουλειάς συνεχίζουν να είναι κολλητοί. Ο ένας γνωρίζει τον χαρακτήρα του άλλου και έτσι σχηματίζουν μια αρκετά καλή μονάδα αστυνόμευσης με εξαιρετική χημεία μεταξύ τους. Όταν, όμως, αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν ένα μεξικανικό καρτέλ που βασιλεύει στις γειτονιές του Λος Άντζελες, θα θέσουν σοβαρά την ζωή τους σε κίνδυνο.
Το “End of Watch” παρουσιάζει το πώς περνούν κατά την διάρκεια της δουλειά τους δύο αστυνομικοί. Παρακολουθούμε τις προσπάθειές τους από εμπόρους ναρκωτικών μέχρι το σώσιμο οικογενειών από πυρκαγιά. Χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η λήψη των πλάνων όπου γίνεται με μια κάμερα στο χέρι, καθώς ο ένας εκ των δύο αστυνομικών προσπαθεί να καλύπτει τα καθημερινά γεγονότα για να υπάρχει αρχείο. Επίσης, το φιλμ εστιάζεται στον χαρακτήρα των δύο πρωταγωνιστών και όχι τόσο στα συμβάντα. Συνδυάζει, δηλαδή, με αριστουργηματικό τρόπο δράση και συναίσθημα, βάζοντάς μας στον προσωπικό κόσμο των αστυνομικών.
Το πιτσιρίκι που έπαιζε τον Donnie Darko το 2001 μεγάλωσε και τώρα ο Jake Gyllenhaal (Source Code, Brokeback Mountain) δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που μαζί με τον Michael Pena δημιουργούν το κατάλληλο ζευγάρι και σε συνεπαίρνουν. Επίσης, πολύ καλή και στο δευτερεύοντα ρόλο της κοπέλας του Brian Taylor η Anna Kendrick (50/50). Η ταινία είναι από τις καλύτερες αστυνομικές που έχουν βγει ενώ καταφέρνει να ανεβάσει το θρίλερ αλλά και τον συναισθηματισμό στα ύψη.
Με τις ρεαλιστικές σκηνές του, το “End of Watch” θα σε καθηλώσει. Η σκηνοθεσία του David Ayer είναι εξαιρετική με την κάμερα στο χέρι να μην σε ζαλίζει (βλέπε “District 9” για να καταλάβεις) και να σε βάζει για τα καλά στον κόσμο των δύο αστυνομικών.

Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2013

Taken 2

Ο Bryan Mills είναι ένας πρώην πράκτορας της CIA που πριν μερικά χρόνια κατάφερε να σώσει την κόρη του από μία ομάδα Αλβανών απαγωγέων. Τώρα, προσπαθεί να ξαναενώσει την οικογένεια του και αποφασίζει να πάνε όλοι μαζί ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί όμως, τον περιμένει ο πατέρας ενός από τους απαγωγείς, που ο Mills είχε σκοτώσει κατά την διάσωση της κόρης του, για να πάρει την εκδίκησή του. Μία νέα μάχη με την αλβανική μαφία ξεκινά, αυτή τη φορά όμως εκτός από Mills πρέπει να παλέψουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του.
Μετά την τεράστια εισπρακτική επιτυχία του Taken το 2008, ήταν σίγουρο πως αργά η γρήγορα ο Liam Neeson θα επέστρεφε στον ρόλο του Bryan Mills. Σε σενάριο του Luc Besson (Lockout) και σκηνοθεσία του Olivier Megaton (Colombiana) η ταινία προσφέρει άπλετη δράση, στην φόρμα του πρώτου μέρους αλλά και των προηγούμενων δουλειών των συντελεστών της. Αυτή τη φορά, το budget ήταν εμφανές πιο μεγάλο και γι' αυτό υπάρχουν και μερικές πιο θεαματικές σκηνές ενώ, εκτός του Liam Neeson, ο οποίος έχει αποκτήσει πια μοναδικό χαρακτήρα στις action ταινίες, βλέπουμε σε πιο ενεργό ρόλο και την κόρη του, Maggie Grace, η οποία είναι ομολογουμένως αρκετά καλή.
Σε σχέση με την πρώτη ταινία, το Taken 2 δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο θέαμα και λιγότερη στο σενάριο, αλλά αποζημιώνει με τις δόσεις αδρεναλίνης και τα όμορφα τοπία της Κωνσταντινούπολης. Γι' αυτό, οι λάτρεις των action films θα την βρουν πολύ δυνατή επιλογή, αλλά όσοι ψάχνουν το κάτι παραπάνω, δεν θα το βρουν εδώ. Όπως και το πρώτο μέρος, έτσι και το δεύτερο έκανε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, οπότε δεν θα πρέπει να μας παραξενέψει αν σε λίγα χρόνια δούμε ξανά τον Liam Neeson ως Bryan Mills.

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013

Dredd

Μεγάλα μέρη του πλανήτη έχουν καταστραφεί πια μετά από πολλούς πολέμους και οι εναπομείναντες άνθρωποι, για να προστατευτούν από την ραδιενέργεια, έχουν μαζευτεί στις μεγαλουπόλεις. Αυτές εκτείνονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις και κατοικούνται από τεράστιους πληθυσμούς. Για την αστυνόμευση αυτού του κόσμου μέσα στις πόλεις έχει δημιουργηθεί το σώμα των Δικαστών, οι οποίοι είναι αστυνομικοί που όμως μπορούν να δικάσουν και να εκτελέσουν επί τόπου όποιον κρίνουν ένοχο. Στην Mega-City One, ο Δικαστής Dredd προσπαθεί να σταματήσει την Ma-Ma, αρχηγό μιας παράνομης εγκληματικής οργάνωσης που είναι υπεύθυνη για την πώληση ενός νέου ναρκωτικού, του Slo-Mo.
Ο χαρακτήρας από το διάσημο κόμικ “2000 ΑD” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά την cult μεταφορά του 1995 με τον Sylvester Stallone. Αυτή τη φορά στην τύχη του αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης Pete Travis ( Vantage Point ) και ο σεναριογράφος Alex Garland (Sunshine , 28 Days Later , Never Let Me Go). Η ταινία θυμίζει σε ύφος το The Raid μεταφερόμενο στο μέλλον, καθώς η συνεχόμενη δράση εξελίσσεται μέσα σε μια φουτουριστική πολυκατοικία στην οποία βέβαια κατοικούν χιλιάδες άνθρωποι. Η φωτογραφία είναι πολύ καλή και μεταφέρει τέλεια το δυστοπικό περιβάλλον, όπως και τα ειδικά εφέ στα οποία φαίνεται πως έχει δοθεί εξαιρετική σημασία, ειδικά στην super slow-motion τεχνική η οποία προσθέτει δόσεις ψυχεδέλειας στην ταινία.
Το παράξενο στο Dredd είναι πως ενώ φαίνεται από το ύψος της παραγωγής πως η ταινία είχε υψηλούς στόχους, το σενάριό της είναι τόσο απλοϊκό που θυμίζει επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, μακριά φυσικά από τα διαμάντια που μας έχει δώσει ο Alex Garland στο παρελθόν. Αυτό έρχεται σε ακόμα μεγαλύτερη αντιπαράθεση με τις δηλώσεις του σεναριογράφου για δημιουργία franchise γύρω από τον χαρακτήρα του Dredd. Το cast περιλαμβάνει τον Karl Urban ( Priest ) στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ δίπλα του βλέπουμε την Olivia Thirlby ως νεαρή δικαστίνα και την Lena Headey στον ρόλο της Ma-Ma.
Το trailer του Dredd είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες στις οποίες τελικά η ταινία δεν ανταποκρίθηκε, όπως συμβαίνει δυστυχώς συχνά πια. Στην περίπτωση του Dredd, η δράση είναι καταιγιστική και ευτυχώς, ενήλικη αλλά, η προχειρότητα του σεναρίου καταστρέφει το τελικό αποτέλεσμα. Η ταινία μπορεί να βρει μερικούς υποστηρικτές, αλλά σίγουρα οι περισσότεροι θεατές θα την ξεχάσουν λίγο μετά τους τίτλους τέλους.

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Seven Psychopaths

Ο Marty είναι ένας σεναριογράφος χωρίς οίστρο. Επιχειρεί να γράψει ένα σενάριο και η έλλειψη έμπνευσης φαίνεται να τον οδηγεί στο αλκοόλ. Ο φίλος του Billy - απαγωγέας σκύλων στο "επάγγελμα" - προσπαθεί να να τον βοηθήσει στο να γραφεί ένα σενάριο, ωστόσο άθελά του μπλέκει τον Marty και τον εαυτό του σε μια μαφιόζικη περιπέτεια που αφορά την απαγωγή ενός σκύλου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να φύγουν παρέα με έναν τρίτο φίλο τους στην έρημο ώστε να ξεφύγουν από την συμμορία αλλά και ταυτόχρονα να βρουν την συνέχεια της υπόθεσης για την ταινία που προσπαθούν να γράψουν.
Ο Martin McDonagh επιστρέφει τέσσερα χρόνια μετά και το “In Bruges” και υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία για μία από τις καλύτερες «μαύρες» κωμωδίες της χρονιάς. Όπως και στην προηγούμενη ταινία, έτσι και τώρα ο σκηνοθέτης συνεργάζεται με τον Colin Farrell (Total Recall, Fright Night) ο οποίος στέκεται άξιος των περιστάσεων. Όμως την μεγάλη έκπληξη και το πολύ γέλιο φέρνει ο συνπρωταγωνιστής Sam Rockwell με τις πολύ καλές ατάκες του και τις εκφράσεις του. Επίσης, εξαιρετικός – όπως πάντα – ο Christopher Walken αλλά και ο guest Tom Waits (Bad As Me). Η ταινία εξελίσσεται με υπέροχο τρόπο ενώ σε κανένα απολύτως διάστημα δεν σε αφήνει αφού συνεχώς ξεδιπλώνονται τα γεγονότα με μια καλή αλληλουχία.
Γέλιο, συγκίνηση και πολύ σπλάτερ θα γεμίσουν με μεγάλη ευχαρίστηση το 2ωρο σου και σίγουρα δεν θα βγεις χαμένος με την συγκεκριμένη ταινία. Το “Seven Psychopaths” είναι αυτό που λέμε «μαύρη» κωμωδία. Αν περιμένεις να ξεκαρδιστείς στα γέλια επί 2 ώρες, μάλλον αυτή η ταινία δεν είναι για σένα. Αν πάλι, είσαι λάτρης αυτού του είδους, τότε το συγκεκριμένο φιλμ είναι ό,τι πρέπει.

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Skyfall

Μετά από μία ανεπιτυχή αποστολή στην Τουρκία, ένας σκληρός με πληροφορίες για όλους τους ενεργούς μυστικούς πράκτορες του κόσμου καταλήγει στα χέρια ενός παρανοϊκού τρομοκράτη, του Silva. Η αφοσίωση του Bond στην M κλονίζεται όμως, μετά από μια βομβιστική επίθεση στα γραφεία της MI6, επιλέγει να επιστρέψει και να κυνηγήσει τον μυστήριο Silva, ο οποίος φαίνεται πως έχει παρελθόν με την M. Στην μάχη του αυτή ο Bond θα επιστρέψει στο παρελθόν του για να δώσει εκεί την τελική μάχη με έναν ισότιμο εχθρό.
Είναι καταπληκτικό πως ένα franchise με 50 χρόνια ιστορία στον κινηματογράφο, συνεχίζει να αποδίδει τόσο καλά και να μας προσφέρει τόσο δυνατές ταινίες. Στην 23η ταινία της σειράς ο θρυλικός χαρακτήρας του Bond επαναπροσδιορίζεται και αλλάζει πολλά από τα στοιχεία που τον έχουν κάνει τόσο χαρακτηριστικό. Ο σκηνοθέτης Sam Mendes, μαζί φυσικά με την ομάδα των σεναριογράφων της ταινίας, επιλέγει να δώσει στον Bond ένα νέο, πιο ανθρώπινο απ' όσο είχαμε συνηθίσει, προφίλ, σύμφωνα με το οποίο ο Bond μπορεί να “τσαλακωθεί”. Μέχρι και τα περίφημα gadgets του 007 στο Skyfall λάμπουν δια της απουσίας τους ενώ το σημαντικότερο μηχανοκίνητο της ταινίας δεν είναι άλλο από μία κλασική Άστον Μάρτιν. Με το Skyfall δεν αλλάζει μόνο ο ίδιος ο Bond, αλλά και ο κόσμος του, καθώς η δράση μεταφέρεται σε μια πιο σύγχρονη εποχή, την εποχή των υπολογιστών και του internet. Αυτή η μεταφορά φαίνεται μέχρι και από την επιλογή του Ben Whishaw στον ρόλο του, wannabe hipster/geek, Q.
Ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , Dream House) μετά από τρεις ταινίες ως James Bond μπορεί να χαρακτηριστεί ίσως ο καλύτερος στην ιστορία του χαρακτήρα, μετά φυσικά από τον, τρομερό αλλά και πολύ διαφορετικό, Sean Connery. Συγκινητική και η Judi Dench ως M, με την τρομερή σχέση που έχει αναπτύξει με τον μυστικό πράκτορα, που άλλωστε είναι και στο επίκεντρο του Skyfall. Αποκάλυψη της ταινίας όμως ήταν ο Javier Bardem (Biutiful) στον ρόλο του Silva, ενός χαρακτήρα, ίσως του καλύτερου κακού στην ιστορία του franchise, που κατέχει την ιστορία ενός πράκτορα 00 αλλά και την τρέλα που θυμίζει πολύ τον Joker του Nolan. Το Skyfall κάνει μια επιστροφή στα παλιά, για να ξεκινήσει κάτι καινούριο. Έτσι, για πρώτη φορά βλέπουμε την Naomie Harris στον ρόλο της, πολύ πιο sexy, Eve Moneypenny και τον Ralph Fiennes (The Reader, Harry Potter, Coriolanus) ως Gareth Mallory. Οι σκηνές δράσεις της ταινίας δεν είναι πάρα πολλές αλλά αρκούν καθώς η ένταση μένει αναλλοίωτη καθ' όλη την διάρκειά της, μέχρι την κλιμάκωση στην τεράστια τελική αναμέτρηση στο πατρικό του Bond στην Σκωτία.
Ακόμα και οι φανταστικοί τίτλοι αρχής σου δίνουν να καταλαβαίνεις πως ο Sam Mendes (American Beauty) έχει κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Δίπλα του, με εξίσου σημαντική συμβολή στο θέαμα που αποδίδει η ταινία, βρίσκεται ο Roger Deakins των 9 προτάσεων για Oscar, αναλαμβάνοντας την διεύθυνση φωτογραφίας. Το Skyfall είναι μια ταινία που δεν θα δυσαρεστήσει κανέναν, μάλιστα, θα αρέσει μέχρι και σε αυτούς που απεχθάνονταν την “ψευτιά” που χαρακτήριζε τις παλιότερες ταινίες. Η αληθοφάνεια που βγάζει ο νέος James Bond φέρνει νέο αέρα στο franchise και φυσικά περιμένουμε από τώρα την επόμενη περιπέτεια του διάσημου ήρωα.

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Lawless

Οι Jack, Howard και Forrest είναι οι αδερφοί Bondurant που μένουν στην Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών την εποχή που το ποτό απαγορευόταν αυστηρώς. Οι τρεις τους, όμως, έστησαν μια καλοστημένη επιχείρηση λαθρεμπορίου οινοπνευματωδών και σταδιακά έχτισαν ένα πανίσχυρο όνομα σε ολόκληρη την πολιτεία. Κανείς δεν μπορούσε να υψώσει το ανάστημά του μπροστά στους Bondurant ακόμη και "μεγάλα κεφάλια" της περιοχής. Ο μεγαλύτερος αδερφός ηγείται της παράνομης προσπάθειας με την αποφασιστικότητα και το θάρρος, ο μεσαίος ακολουθεί κατά πόδας τον πρώτο ενώ ο μικρότερος είναι πιο αθώος και διστακτικός. Ωστόσο, η άφιξη του Charlie Rakes, ενός από τους μεγαλύτερους αστυνομικούς, θα φέρει τα αδέρφια απέναντι στον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος δεν παύει να είναι διεφθαρμένος.
Ο Nick Cave διασκευάζει το σενάριο μιας πραγματικής ιστορίας όπου η βία έχει τον πρωταρχικό ρόλο. Εξαιρετικές ερμηνείες από τον μικρό αδερφό, Shia LaBeouf και την σερβιτόρα Jessica Chastain(The Debt, The Help, Coriolanus, Take Shelter)  που χωρίς αυτές η ηθοποιία της ταινίας θα ήταν σίγουρα κάτω από την βάση. Αυτό, διότι ο Tom Hardy(The Dark Knight Rises, Tinker Tailor Soldier Spy, Warrior) στον ρόλο του μεγάλου αδερφού και υποκινητή της όλης επιχείρησης δεν είναι καθόλου πειστικός ενώ η Mia Wasikowska(Jane Eyre, Restless) περνάει κάπως αδιάφορα από την οθόνη. Η ταινία,όμως, διατηρεί σε όλη την διάρκειά της μια ένταση χωρίς να δημιουργεί κάποια σημαντική κοιλιά, ασχέτως που κατά πάσα πιθανότητα θα γνωρίζεις το τέλος κιόλας από την μέση.
Το "Lawless" έχει ωραίες εικόνες, μεταφορά στην παλιά Αμερική και καλή δράση. Το καλό είναι ότι συνδυάζει - σε επιτρεπτά όρια - ένταση και βία μαζί με το κοινωνικό στοιχείο. Πολύ καλή σκηνοθεσία από τον John Hillcoat που εντυπωσιάζει με τις εικόνες του. Α, κάπου υπάρχει και ο πολύ σπουδαίος Gary Oldman(The Dark Knight Rises, Tinker Tailor Soldier Spy) όπου μία τον βλέπεις και μία τον ξεχνάς. Μακάρι να είχε περισσότερο χρόνο.

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Headshot

Ο Tul είναι ένας αστυνομικός της Bangkok που προσπαθεί να ξεσκεπάσει ένα μεγάλο κύκλωμα ναρκωτικών, στο οποίο όμως εμπλέκονται και πολιτικοί. Όταν αυτοί θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς να τον δωροδοκήσουν, θα του στήσουν μια πλεκτάνη που θα τον στείλει στην φυλακή. Με την ηθική του κλονισμένη, ο Tul μεταμορφώνεται σε έναν άριστο πληρωμένο δολοφόνο κάτω από την καθοδήγηση του Demon, ενός μυστήριου ανθρώπου του οποίου η φιλοσοφία είναι πως το κακό θα υπάρχει για πάντα μέσα στον άνθρωπο. Σε μία από τις αποστολές του, ο Tul πυροβολείται στο κεφάλι, επιζεί, αλλά μετά από τρεις μήνες σε κωματώδη κατάσταση, ξυπνά και αντιλαμβάνεται πως βλέπει τον κόσμο γύρω του κυριολεκτικά ανάποδα.
Ο Ταϊλανδέζικος κινηματογράφος είναι γνωστός για την απίστευτης ταχύτητας δράση και τις μοναδικές χορογραφίες σκηνών μάχης σώμα με σώμα. Ο Pen-Ek Ratanaruang κάνει την διαφορά, και σκηνοθετεί ένα έργο που αυτοχαρακτηρίζεται ως “crime noir” με πολλές δόσεις θρίλερ. Οπτικά το έργο σε κερδίζει μονομιάς, με τα σκοτεινά χρώματα και τις λήψεις που δίνουν μια έντονη ποιητική νότα στην ταινία. Η αφήγηση του έργου δεν ακολουθεί κάποια χρονική σειρά, καθώς οι σκηνές εναλλάσσονται ανάμεσα στης καταστάσεις που βρίσκεται ο Tul, πότε ως ο νόμιμος αστυνομικός, πότε ως ο εκδικητής αλλά στυγνός δολοφόνος, πότε ως φυγάς και πότε ως μοναχός που αναζητά την ηρεμία του μυαλού. Αυτή η περίπλοκη δομή απαιτεί την αμέριστη προσοχή του θεατή, καθώς είναι εύκολο να χαθεί στην προσπάθεια του Tul να ανακαλύψει την αλήθεια αλλά τελικά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ταινία πέρα από αρκετή δράση και σκηνές βίας που μπορούν να σοκάρουν, προσφέρεται και για αλληγορικές αναγνώσεις πάνω σε θέματα όπως η δικαιοσύνη, η ηθική και η αγάπη. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του Pen-Ek Ratanaruang σου δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστούργημα, αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να γίνει τέτοιο! Σε κάποιο σημείο η ταινία μπορεί να κουράσει είτε με την δομή της είτε με την απαίτηση των απαραίτητων συσχετισμών, αλλά συνολικά πρόκειται για μία πολύ καλή δουλειά. Το Headshot επιλέχθηκε για την εκπροσώπηση της Ταϊλάνδης στα φετινά βραβεία Όσκαρ.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Savages / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Chon και ο Ben είναι παιδικοί φίλοι και έχουν μαζί μια πολύ επιτυχημένη επιχείρηση, την καλύτερη παραγωγή χασίς. Η Ophelia είναι άλλο ένα κοινό των δύο αντρών, καθώς οι τρεις τους έχουν βρει έναν μοναδικό τρόπο για να μοιράζονται τα πάντα. Η ζωή στην Laguna Beach μοιάζει ονειρική, μέχρι που εμφανίζεται το πολύ ισχυρό και άγριο καρτέλ ναρκωτικών της Baja. Η αρχηγός του καρτέλ, Elena, θα απαγάγει την Ophelia ώστε να τους έχει υποχείρια της, υποτιμώντας την αγάπη τους και τα όρια που θα περάσουν για να την πάρουν πίσω. Στην ιστορία μπλέκεται και ο διεφθαρμένος αστυνομικός Dennis και το δεξί χέρι της Elena, Lado, και όλοι μαζί φτιάχνουν ένα σύνολο έτοιμο να εκραγεί.
Ο Oliver Stone σκηνοθετεί ένα βρώμικο και βίαιο μίγμα περιπέτειας και θρίλερ, με την ελπίδα να γυρίσει στον παλιό καλό του εαυτό και να διαγράψει τις πρόσφατες αποτυχίες του. Στο Savages ξεφεύγει από την σύντομη εμμονή του με την πολιτική και ασχολείται με ναρκωτικά , σεξ, και όπλα, από την μεριά των εγκληματιών. Ο Chon και ο Ben δεν ακολουθούν το συνηθισμένο στερεότυπο τον εμπόρων ναρκωτικών, αλλά για να πάρουν πίσω τον έρωτα της ζωής τους, θα χρειαστεί να πέσουν στο επίπεδο των αντιπάλων τους και να γίνουν και αυτοί εξίσου άγριοι! Η ταινία περιέχει μερικές πολύ βίαιες, ίσως έως και ενοχλητικές, σκηνές αλλά o Oliver Stone προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες με γερές δόσεις χιούμορ και καταπληκτικές ατάκες από το χαρισματικό της cast. Η ένταση στην ταινία ανεβαίνει σταδιακά καθώς τα βρόμικα παιχνίδια των κακοποιών καταλήγουν στην τελική κάθαρση.
Ο δυνατότερος τομέας του Savages είναι μακράν το cast του. Ο σκληρός πολεμιστής Taylor Kitsch (John Carter , Battleship), η αγνή και όμορφη Blake Lively (Gossip Girl) και ο φιλοσοφημένος Aaron Taylor-Johnson συνθέτουν το πρωταγωνιστικό τρίο, με τον καθένα να δίνει από μια πολύ καλή ερμηνεία. Την παράσταση όμως, απολύτως λογικά, κλέβουν οι δεύτεροι ρόλοι, αφού ο Benicio Del Toro στον ρόλο του ψυχοπαθούς Lado και ο John Travolta στον ρόλο του διεφθαρμένου Dennis, δίνουν με την εμφάνισή τους τις καλύτερες στιγμές της ταινίας, ενώ το cast συμπληρώνει η πάντα γοητευτική Salma Hayek. Εξίσου καλή δουλειά έχει γίνει και στο soundtrack της ταινίας.
Το Savages κερδίζει τον θεατή με την ενέργεια την οποία του μεταφέρει, ακόμα και όταν δεν εξελίσσεται η δράση. Ο Oliver Stone μπορεί να φαίνεται αναποφάσιστος, ως προς τί ταινία ακριβώς ήθελε να φτιάξει, καθώς πολλοί θα θέλανε να είναι πιο σκοτεινή ενώ άλλοι θα ήθελαν ακόμα περισσότερο χιούμορ, αλλά σίγουρα το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο από τις τελευταίες του δουλειές, οπότε μπορούμε να εκλάβουμε το Savages ως μικρό σημάδι επιστροφής του.

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

Compliance

Η διευθύντρια ενός εστιατορίου φαστ φουντ αναμένει πως θα έρθει πάρα πολύς κόσμος το απόγευμα και γι' αυτό ετοιμάζει κατάλληλα τους εργαζομένους της. Ξαφνικά, στην μέση της βάρδιας, ένα απρόοπτο τηλεφώνημα θα μπλέξει μία από τις υπαλλήλους σε μια υπόθεση κλοπής και, η διευθύντρια θα βρεθεί στην δύσκολη θέση να ακολουθήσει τις οδηγίες του άντρα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής.
Η ευκολία με την οποία δείχνουμε υπακοή μπροστά στην εξουσία, είναι το θέμα της νέας ταινίας του Craig Zobel. Η δύναμη που έχει μια φωνή εξουσίας φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο η διευθύντρια, αλλά και άλλα άτομα, πείθονται να κάνουν πράγματα που αρχικά τους φαίνονται, το λιγότερο, παράλογα. Ο Zobel προσπαθεί να θίξει τις ευθύνες που έχει ο καθένας μας και την ηθική που διατηρεί όταν ενεργεί κάτω από εντολές. Προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα κλειστοφοβικό στοιχείο, ο Zobel παίρνει μερικές έξυπνες λήψεις, αλλά το δημιούργημά του στο τέλος πάσχει από την έλλειψη ρυθμού. Ένα ψυχολογικό θρίλερ απαιτεί έναν κλιμακούμενο ρυθμό που θα καταλήξει σε κάποια κορύφωση, πράγμα που το Compliance αγνοεί παντελώς. Η ευκολία με την οποία γίνονται τα πράγματα μπορεί να φανεί αστεία, αλλά εκεί ακριβώς κρύβεται το τρομακτικό στοιχείο της ταινίας, καθώς το σενάριο της βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην Αμερική.
Οι κριτικές της ταινίας μιλούσαν για ένα ανεξάρτητο διαμάντι, αλλά η προβολή της στο φετινό Sundance ακολουθήθηκε από έντονη δυσαρέσκεια του κοινού που έφτασε μέχρι και φωνές και αποχωρήσεις από την αίθουσα. Το Compliance στην τελική, αφηγείται μια αληθινή, τρομακτική ιστορία, που δεν καταφέρνει όμως να μεταδώσει την ψυχολογική βία και τα παιχνίδια εξουσίας που διαθέτει.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More