Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση. Αναμφισβήτητα ανήκουν στους πρωτεργάτες της εναλλακτικής dance, house και new wave μουσικής με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν τους, συναυλίες στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός από το κοινό και δίσκους που σκαρφαλώνουν με χαρακτηριστική άνεση στις πολύ υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών. Φέτος δυο είναι τα καλά νέα. Το πρώτο είναι πως οι Άγγλοι επιστρέφουν με καινούριο άλμπουμ πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος από την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου τους, “Elysium”. Το δεύτερο καλό νέο είναι πως οι Pet Shop Boys έρχονται στην χώρα μας μετά από αρκετά χρόνια για μια και μοναδική συναυλία στα πλαίσια του Ejekt Festival.

Οι Neil Tennant και Chris Lowe έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές με τις δυνατές pop μελωδίες τους και δείχνουν να το διασκεδάζουν ακόμα αφού τα τραγούδια που συνθέτουν μέχρι και σήμερα μπορούν να θεωρηθούν πρωτοποριακά. Ο καινούριος δίσκος του βρετανικού δίδυμου είναι ο 12ος, φέρει τον τίτλο “Electric”, περιλαμβάνει εννιά κομμάτια, ένα μινιμαλιστικό εξώφυλλο ενώ σε αυτά τα τραγούδια το ένα είναι διασκευή. Το άλμπουμ ανοίγει έτσι όπως αρμόζει να ανοίξει ένα πόνημα των Pet Shop Boys, δηλαδή με τέρμα τα γκάζια και ηλεκτρονικοί ήχοι να σε στροβυλίζουν. Το “Axis” με την πολλή χορευτική διάθεσή του πραγματοποιεί το ξεκίνημα του δίσκου ενώ μπαίνεις αμέσως στο κλίμα του συγκροτήματος. Η συνέχεια είναι ίδια με το “Bolshy” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον ρυθμό και να ακούμε και τους πρώτους στίχους. Ο Chris Lowe κάνει τα μαγικά του πάνω από το συνθεσάιζερ και το λάπτοπ με τις πορωτικές λούπες ενώ τα κρουστά βάζουν και εκείνα με την σειρά τους το λιθαράκι. Τα “Love Is A Bourgeois Construct” και “Fluorescent” ρίχνουν κάπως τους τόνους, ωστόσο δεν μπορείς να πεις πως περνούν απαρατήρητα. Φτάνουμε στο ατμοσφαρικό “Inside Dream”, το οποίο δίνει ένα πιο δυνατό beat ιδανικό για dancefloor, όπως έχει χαρακτηρίσει τις φετινές συνθέσεις του το συγκρότημα.

Η συνέχεια ανήκει στην διασκευή που αυτή δεν είναι άλλη από το “The Last To Die” του Bruce Springsteen (Wrecking Ball). Μια πολύ ενδιαφέρουσα και «γλυκιά» εκτέλεση του γνωστού τραγουδιού ενώ αμέσως μετά πέφτουμε πάνω στο “Shouting In The Evening”, ίσως το πιο ψυχεδελικό κομμάτι του δίσκου με την επαναληπτική «πριονιά» να κολλάει αμέσως στα αυτιά σου αλλά και ο συνδυασμός με τα πλήκτρα να το κάνει μια από τις πιο καλές στιγμές του “Electric”. Με το “Thursday” γυρνάμε σε παλαιότερες μουσικές του τύπου disco ενώ για το τέλος υπάρχει το δεύτερο μέχρι στιγμής single, “Vocal”. Με το συγκεκριμένο κομμάτι μας αποχαιρετούν οι Pet Shop Boys έτσι ακριβώς όπως μας καλωσόρισαν, με χορευτική διάθεση και το τέμπο στα ύψη. Το “Electric” είναι εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που σε κάνουν με την μια να χορέψεις, να ανέβεις και φυσικά να τα ακούς και να τα ξανακούς χωρίς καμία φοβία μήπως και τα βαρεθείς. Οι Pet Shop Boys, μετά το όχι και τόσο εντυπωσιακό, περσινό “Elysium”, επιστρέφουν με τον καλύτερο τρόπο και με εννιά καινούρια τραγούδια ανάμεσα στα οποία θα βρεις σίγουρα τουλάχιστον τρία που θα κολλήσεις πραγματικά μαζί τους.

Read More

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά. Έχουν μερικά προβλήματα λόγο της απόλυσης του Daniel από την δουλειά του, αλλά πιστεύουν πως δεν υπάρχει κάτι που θα τους καταβάλει σημαντικά. Αυτό θα αλλάξει όταν θα αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα πράγματα μέσα στο σπίτι, που δεν θα μπορούν να εξηγήσουν. Όταν καταλάβουν πως υπάρχει κάτι τρομακτικό και άγνωστο που τους κυνηγάει θα προσπαθήσουν να βρουν όποια βοήθεια μπορούν για να σώσουν την οικογένειά τους.

Το Dark Skies είναι ένα θρίλερ τρόμου από τον παραγωγό των Insidious και Paranormal Activity, Jason Blum, με την επιρροή και των δύο να είναι παραπάνω από εμφανής. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος αυτής της ταινίας είναι ο Scott Stewart, δημιουργός των αρκετά μέτριων Legion και Priest. Αυτή τη φορά η δουλειά του είναι αρκετά καλύτερη, πιο προσεγμένη και θεματικά πολύ λιγότερο fantasy.
Το cast είναι μικρό καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ασχολείται με τους δύο γονείς, τον Josh Hamilton και την Keri Russell. Η απόδοση και των δύο είναι αρκετή για το είδος της ταινίας αλλά σίγουρα δεν κάνουν κάτι για να ξεχωρίσουν σε αυτήν. Κύριο μειονέκτημα της ταινίας, που την συγκρατεί και δεν την ανεβάζει επίπεδο, είναι η έλλειψη αρκετών τρομακτικών σκηνών. Παρότι τρόμου, η ταινία έχει ελάχιστες σκηνές που προσφέρουν πραγματικό τρόμο και αυτό φυσικά είναι καταστροφικό για ταινία του είδους.

Αν και η δουλειά του Scott Stewart είναι σίγουρα καλύτερη από αυτή που μας είχε δείξει στις προηγούμενες ταινίες του, το Dark Skies κυμαίνεται σε ρηχά νερά, χωρίς να καταφέρει κάτι ιδιαίτερο. Δυστυχώς, ειδικά στον χώρο του τρόμου, οι ταινίες πρέπει αναγκαστικά να έχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία ώστε να θεωρούνται αξιοπρεπείς και άξιες θέασης και, το Dark Skies κάπου τα έχανε αυτά.

Read More

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης. Το “The Brothel” ήταν το δεύτερο άλμπουμ της και κυκλοφόρησε το 2010 με το οποίο απέκτησε διεθνή φήμη και πήγε την Νορβηγίδα ένα επίπεδο παραπάνω. Πριν λίγους μήνες επέστρεψε με τον καινούριο της δίσκο, “The Silicone Veil”, και μια επιτυχημένη guest εμφάνιση στο soundtrack που έφτιαξαν οι Μ83 για την ταινία “Oblivion”. Η Susanne Sundfor μπορεί πλέον να θεωρείται μια κλασική αξία για ένα διαφορετικό είδος της σκηνής της Νορβηγίας.

Ο δίσκος περιλαμβάνει «εύκολα» και «δύσκολα» τραγούδια. Τα πρώτα είναι συνήθως τα singles τα οποία δε αγγίζουν πιο γρήγορα και σου μένουν πιο εύκολα. Τα δεύτερα είναι τα (ακόμα πιο) «μυστήρια» κομμάτια του άλμπουμ. Και στις δυο περιπτώσεις, όμως, παραδέχεσαι την στιχουργική και την ενορχήστρωση της Susanne Sundfor ενώ το μόνο πράγμα που γίνεται είναι να ακολουθούμε πιστά τη Νορβηγίδα σε όσα μας παρουσιάζει. Η pop που συνθέτει έχει πολλά παρακλάδια. Dream pop, alternative pop είναι μερικά από τα «σίγουρα» πράγματα που θα ακούσεις. Ωστόσο, η 27χρονη τραγουδοποιός προσθέτει στα τραγούδια της και μια σειρά από έγχορδα, όπως βιολιά και βιόλες, τα οποία σε συνδυασμό με τα ηλεκτρονικά που χρησιμοποιεί δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που κατά κύριο λόγο θα συναντήσεις στις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Η Susanne Sundfor έφτασε με το “The Silicone Veil” στο Νο1 της χώρας της και δείχνει να ανεβαίνει θέσεις γενικότερα στην Ευρώπη και δικαίως καθώς με τον δίσκο της θα ενθουσιαστείς.

Read More

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας. Από την άλλη, η Charlotte είναι χωρισμένη μητέρα τριών παιδιών ενώ ζει από τα χρήματα του πρώην άντρα της, ο οποίος είναι διευθυντής διαφημιστής εταιρείας. Η ζωή έπαιξε το παιχνίδι της με αποτέλεσμα αυτοί οι δυο άνθρωποι να συναντηθούν και να ερωτευθούν αμέσως παρόλο που οι μέχρι τότε δρόμοι τους και οι απόψεις τους για την ζωή είναι εντελώς διαφορετικοί.

Κλασική γαλλικούρα κομεντί που σίγουρα στην μέχρι τώρα ζωή σου έχεις δει μια παρόμοια. Ήρθε το καλοκαίρι, άνοιξαν οι θερινοί κινηματογράφοι και μαζί με όλα αυτά ήρθαν και ταινίες όπως το “Happiness Never Comes Alone” να μας γλυκάνουν τα βράδια. Η ταινία πραγματικά δεν σου αφήνει κάτι μετά το τέλος της. Υπάρχουν κάποιες σκηνές που προκαλούν γέλιο και γενικότερα η ώρα περνάει εύκολα και ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να θες να πεις καλή κουβέντα για το γαλλικό φιλμ που μόλις είδες δεν μπορείς. Κρεμιέσαι μόνο από τα ευτράπελα που συμβαίνουν και όχι από το κλασικό πλέον σενάριο ή την απλή σκηνοθεσία.

Gad Elmaleh (Le Capital) και Sophie Marceau δεν ενθουσιάζουν και δεν απογοητεύουν ως πρωταγωνιστικό δίδυμο. Μάλλον περνούν και οι δυο απαρατήρητοι όπως και το “Happiness Never Comes Alone”, το οποίο δεν παρουσιάζει απολύτως τίποτα το ξεχωριστό και απλώς βρίσκεσαι εσύ να παρακολουθείς μια γαλλική κομεντί που δεν προσφέρει κάτι.

Read More

The Black Angels – Indigo Meadow

Ολοένα και περισσότερες μπάντες ξεφυτρώνουν και παίζουν μουσικές των 60’s και 70’s. Εν έτει 2013 έχουμε γυρίσει για τα καλά σε εκείνες τις εποχές όπου η ψυχεδελική ροκ μεσουρανούσε. Την ίδια δουλειά κάνουν και οι Black Angels από το Τέξας οι οποίοι φέτος κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους. Από το 2006 μέχρι και πρόπερσυ είχαν στην πλάτη τους τρία άλμπουμ και κάποια ΕΡs. Το “Indigo Meadow”, όπως ονομάζεται το καινούριο πόνημα της αμερικανικής μπάντας, παρουσιάζει όλη την καλή διάθεση να σε γυρίσει κάμποσες δεκαετίες πίσω, τότε που το garage και τα «παιδιά των λουλουδιών» βρίσκονταν στην επικαιρότητα.

Οι Black Angels με το νέο τους δίσκο μπαίνουν ακόμα περισσότερο στα μουσικά μονοπάτια εκείνων των εποχών καθώς ακολουθούν μια πιο κιθαριστική πορεία. Υπάρχουν, βεβαίως, και τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα αλλά σε μικρότερη συχνότητα. Το “Indigo Meadow” πάντως μας τα μπερδεύει κάπως. Δείχνει να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ατμόσφαιρα της τότε εποχής και αυτό ίσως κουράζει. Υπάρχουν τραγούδια που σε υπνωτίζουν και σε κάνουν να χάνεσαι στις παραμορφωμένες μελωδίες. Από την άλλη, θα ακούσεις και κομμάτια τα οποία είναι αξιόλογα και η επανάληψή τους είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, τα 13 τραγούδια που απαρτίζουν τον δίσκο δημιουργούν ένα συνοθύλευμα «βρώμικων» ήχων που κουράζει με εξαίρεση το τελευταίο “Black Isn’t Black” που διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα. Οι Black Angels δεν είναι φυσικά για χαντάκωμα διότι η συνολική δισκογραφία τους έχει αποδείξει πως δεν πρόκειται για μια τυχαία ή πρόχειρη μπάντα ασχέτως που το “Indigo Meadow” ζητάει αρκετές υποχωρήσεις σου.

Read More

Twice Born

H Gemma αφήνει για λίγες μέρες την Ρώμη και τον σύζυγό της και επισκέπτεται το Σαράγεβο μαζί με τον 16χρονο γιο της, Pietro. Ο λόγος του ταξιδιού είναι ένα απρόσμενο τηλεφώνημα που δέχθηκε η μητέρα από έναν παλιό φίλο. Με το πρώτο πάτημα στην πρωτεύουσα της Βοσνίας ξετυλίγεται μια μεγάλη ιστορία και ένα παρελθόν για την Gemma τα οποία θα την φέρουν αντιμέτωπη με αναμνήσεις αλλά και νέα στοιχεία που έχουν να κάνουν με την ζωή της. Εμφύλιος πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, έρωτες, άκαρπες προσπάθειες για γέννα και επιπλέον αποκαλύψεις θα συνθέσουν ένα περίπλοκο παζλ για την μεσήλικη πλέον Gemma.

Το μυθιστόρημα της Margaret Mazzantini, “Venuto al Mundo”, στάθηκε αφορμή για να σκηνοθετήσει την καινούρια του ταινία ο Sergio Castellito. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η ταινία είναι αφιερωμένη στην μητρότητα. Το “Twice Born”, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος, ένα πολύ γλυκό και συγκινητικό φιλμ με μια ιστορία πολύπλοκη με συνεχείς ανατροπές. Τα διαρκή περάσματα από το παρόν στο μέλλον και αντιστρόφως είναι εξαιρετικά και δεν σου αφήνουν κανένα κενό. Το μοναδικό μελανό σημείο που ίσως υπάρχει είναι ο εκβιασμός πολύ περίπλοκων και ανακατεμένων ιστοριών που μπλέκουν πολύ περισσότερο την ιστορία.

Η ιστορία εκτυλίσσεται λίγο πριν ξεκινήσου οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες το 1984. Ωστόσο, όλα ανατρέπονται όταν ξεσπάει ο εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία. Η ταινία δεν στέκεται σε ιστορικά γεγονότα και γενικότερα στο θέμα του πολέμου αλλά προχωράει στην προσωπική ιστορία της πρωταγωνίστριας, η οποία ζει το δικό της δράμα υπό την στέγη του εμφυλίου. Η πλοκή του “Twice Born” θα μπορούσε να είναι πιο απλή διότι σε αρκετά σημεία υπάρχουν κάποιες σεναριακές υπερβολές με σκοπό να γίνει ακόμα μεγαλύτερο το ήδη μεγάλο δράμα. Αυτό, όμως, δεν είναι ικανό να χαλάσει την συνολική εικόνα της ταινίας που καταφέρνει να συγκινήσει.

Φαίνεται πλέον πως η Penelope Cruz (To Rome With Love) είναι για μεγάλες ταινίες και στέκεται επάξια στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εξαιρετικός είναι ο Emile Hirsch στον ρόλο του αγοριού της Gemma με τον απελευθερωτικό χαρακτήρα και το ασυμβίβαστο. Επίσης, βλέπουμε και τον ίδιο τον σκηνοθέτη ως ο τωρινός σύζυγος της Cruz να εμφανίζεται σε ορισμένες σκηνές ενώ και το υπόλοιπο cast που απαρτίζεται από τον Adhan Haskovic και την Saadet Aksoy είναι αρκετά καλό. Μπορεί βέβαια σε κάποιες στιγμές να νιώσεις πως σου εκβιάζουν την συγκίνηση αλλά οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι τουλάχιστον πολύ καλές.

Με το ήδη υπάρχον σενάριο στα χέρια του, ο Sergio Castellito παρουσιάζει μια εξαιρετική ταινία που θα σε κρατήσει καθηλωμένο και τις δυο ώρες. Η ιστορία του “Twice Born” είναι πολύ καλά στημένη, σε κρατάει, σε βάζει σε σκέψεις, σε συγκινεί.

Read More

Haim – Forever

Τρεις αδερφές από το Los Angeles έχουν εντυπωσιάσει με τις μουσικές τους τα τελευταία δυο χρόνια. Πέρσυ κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους δίσκο, ένα ΕΡ ενθουσιάζοντας όλους τους οπαδούς της indie pop σκηνής. Οι Haim, όπως ονομάζεται το σχήμα των τριών γυναικών, συνθέτουν κάτι μεταξύ pop και r&b προσθέτοντας indie και folk στοιχεία τα οποία θεωρούνται πλέον απαραίτητα για να αρέσει ένα τραγούδι τώρα. Η πρώτη, μικρή δισκογραφική δουλειά τους είχε τον τίτλο “Forever” ενώ φέτος οι Αμερικανίδες επιστρέφουν με ένα καινούριο single το οποίο κυκλοφορούν στην μορφή ενός ακόμα ΕΡ.

Συνολικά, λοιπόν, οι Haim έχουν βγάλει 6 τραγούδια χωρίς να έχουν ακόμα έναν ολοκληρωμένο δίσκο. Η μουσική τους δεν είναι εντυπωσιακή, δεν είναι ξεχωριστή. Έχει, όμως, κάτι που μπορείς να το πεις κολλητικό. Αυτό το indie που θα σε κρατήσει, θα σε κάνει να θέλεις να ακούσεις και παρακάτω, να δεις που το πάνε αυτές οι τρεις αδερφές. Ακούγοντας τα δυο ΕΡ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το πού θέλουν οι τύπισσες να το πάνε το θέμα. Οι συνεχείς λούπες των beats δεν ηχούν και πολύ ευχάριστα αν και κάποιες στιγμές κάνουν την εισαγωγή τους όμορφοι ήχοι από συνθεσάϊζερ και κάπως γλυκαίνει το όλο πράγμα. Στην Αμερική οι Haim θεωρούνται το “next big thing” και πιστεύω πως όχι αδίκως διότι οι μουσικές αυτού του γυναικείου συγκροτήματος παραπέμπουν σε εκείνες των 80’s που όπως φαίνεται αρχίζουν να γίνονται πάλι της μόδας.

Read More

The Lone Ranger

Η συμμορία του Butch Cavendish σπέρνει τον τρόμο και τον φόβο και γι’ αυτό το λόγο πέντε αστυνομικοί προσπαθούν να την πιάσουν. Ωστόσο, αντί για αυτό η ομάδα των αστυνομικών σκοτώνεται από την «παρέα» του αρχιληστή εκτός από έναν μονάχα, τον John Reid, εξαιτίας του Tonto ενός Ινδιάνου που τον σώζει. Έκτοτε, ο επιζώντας θα βάλει ως στόχο την σύλληψη και την τιμωρία της συμμορίας παρέα με το άσπρο άλογό του, την μαύρη μάσκα του πάντα στο πρόσωπό του και φυσικά τον Ινδιάνο.

Ο Silver, το άλογο του «μοναχικού καβαλάρη», πηδάει γκρεμούς, τρέχει πάνω σε τρένα, πηδάει ανάμεσα σε βαγόνια. Αυτά θα παρακολουθήσεις στο πολυαναμενόμενο “Lone Ranger”. Όχι, όμως, μόνο αυτά καθώς η ταινία έχει περιπέτεια και το κυριότερο γέλιο. Από εκείνα τα γέλια που δεν εκβιάζουν το χαμόγελο από το πρόσωπό σου αλλά είναι υπεύθυνα για να σωθεί μια φαινομενικά (χαμένη) παρτίδα. Και αυτό, διότι το “Lone Ranger” πλατιάζει, κουράζει, το τραβάει από τα μαλλιά. Βέβαια το χιούμορ και ο τύπος κινούμενου σχεδίου που έχει το φιλμ σε κρατάνε αν και οι δυομιση ώρες είναι υπερβολή.

Για τον «μοναχικό καβαλάρη» δεν θα μπορούσαν άλλοι να βρίσκονταν από πίσω. Η τριάδα των Ted Elliott, Terry Rossio και Gore Verbinski είναι η καταλληλότερη, πράγμα που φυσικά έχει αποδειχθεί πολλάκις λόγω των «Πειρατών της Καραϊβικής». Πίσω αυτοί οι άνθρωποι και μπροστά στον φακό ο Johnny Depp (Dark Shadows, The Rum Diary) που για μια ακόμη φορά είναι καταπληκτικός, φοβερός, κάνει την διαφορά και συνέχισε εσύ τα υπόλοιπα κοσμικά επίθετα. Ο Armie Hammer στον πρωταγωνιστικό ρόλο του τελευταίου ranger είναι άκυρος και δεν κολλάει με το υπόλοιπο cast, το οποίο απαρτίζεται από τον πολύ καλό William Fichtner (Drive Angry), την «κινούμαι σε ρηχά νερά» Ruth Wilson και την απλώς καλή Helena Bonham Carter (Dark Shadows).

Από το “Lone Ranger” κρατάμε την εκπληκτική φωτογραφία και το γέλιο που προσφέρει, αν και η αλήθεια είναι πως σε αρκετές σκηνές είναι πλεονασμός οι αστείες ατάκες. Θα δεις ένα καλό γουέστερν με όλα εκείνα τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα γουέστερν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις τελευταίες σκηνές της περιπέτειας οι οποίες είναι ντυμένες με το μουσικό θέμα του lone ranger από τον Gioachino Rossini. Σε γενικές γραμμές, ο «μονχαικός καβαλάρης» δεν ενθουσιάζει με δυομιση ώρες να περνούν κάπως αργά.

Read More

M83 – Oblivion Soundtrack

Στις 18 Απριλίου βγήκε στους κινηματογράφους η πολυαναμενόμενη ταινία “Oblivion” η οποία εκτυλίσσεται το 2073 και στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tom Cruise. Το φιλμ δεν γνώρισε και τις καλύτερες κριτικές αφού για πολλούς ήταν μια sci fi βαρεμάρα. Όμως, η ταινία έχει ένα καλό και αυτό είναι η μουσική επιμέλειά της. Υπεύθυνος για αυτό είναι ο Anthony Gonzalez ή αλλιώς Μ83, όπως ονομάζεται το μουσικό project που έχει στήσει. Οι Μ83 ήθελαν μια γεμάτη δεκαετία για να αποκτήσουν μια κάποια διασημότητα και αυτό συνέβη με το τελευταίο τους άλμπουμ, “Hurry Up, We’re Dreaming”, το οποίο ήταν πολύ καλό και σκαρφάλωσε στις υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών.

Αν είσαι γνώστης της μουσικής των Μ83 τότε γνωρίζεις πολύ καλά πως μόνο εκείνοι είναι ικανοί για να «ντύσουν» μια ταινία όπως το “Oblivion”. Χρησιμοποιώντας περισσότερο τα ηλεκτρονικά που έχουν στην διάθεσή τους, οι Μ83 παρουσιάζουν μια άκρως ατμοσφαιρικό περιβάλλον με αρκετά ξεσπάσματα από ηλεκτρικές κιθάρες και κρουστά. Χαρακτηριστικό του soundtrack είναι πως ο Anthony Gonzalez και η παρέα του σου δημιουργούν μια προσμονή καθώς ακούς τα τραγούδια. Είναι σα να παρακολουθείς την ταινία και να περιμένεις πως κάτι θα συμβεί. Μπορεί η αρχή του δίσκου να είναι κάπως νωχελική, ωστόσο στην συνέχεια η ένταση ανεβαίνει. Τα περισσότερα κομμάτια παρουσιάζουν έναν «ήρεμο» πρόλογο ενώ προς το τέλος τους γίνεται πάντα μια μουσική έκρηξη. Όλα τα τραγούδια είναι ορχηστρικά εκτός του τελευταίου στο οποίο τραγουδάει η Susanne Sundfor και πραγματικά είναι ένα κολλητικό κομμάτι. Το soundtrack του “Oblivion” είναι αρκετά καλό με τους ηλεκτρονικούς ήχους να μπλέκονται με ψυχεδελικές πινελιές και τους Μ83 να δείχνουν πως είναι ένα πολύ μεγάλο ηλεκτρονικό συγκρότημα.

Read More

Flight

Ο Whip Whitaker είναι ένας πιλότος επιβατικών αεροπλάνων με σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού. Σε μία πτήση αναγκάζεται να εκτελέσει μία μοναδική προσγείωση που θα σώσει τις ζωές των επιβατών του αλλά και κατοίκων της γύρω περιοχής. Η κίνησή του αυτή τον αναγάγει σε ήρωα και ρίχνει όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, πράγμα που δεν θα αργήσει φέρει στην επιφάνεια το καλά κρυμμένο πρόβλημά του που μπορεί να τον καταστρέψει.

Τελευταία live action ταινία του οσκαρικού σκηνοθέτη Robert Zemekis ήταν πριν από 12 χρόνια το Cast Away, αφού από τότε έχει ασχοληθεί μόνο με animation. Η επιστροφή του στο live action γίνεται με το Flight, ένα δράμα γύρω από έναν άνθρωπο που παλεύει με τις αδυναμίες του εαυτού του. Το σενάριο είναι γραμμένο από τον John Gatins (Real Steel), η δουλειά του οποίου είναι πολύ καλή. Σημαντικότερο στοιχείο της ταινίας όμως είναι η μοναδική ερμηνεία που καταθέτει ο Denzel Washington (Safe House) στον ρόλο του Whitaker. Από την στιγμή που η αφήγηση της ταινίας είναι ξεκάθαρα προσωποκεντρική με μοναδική εστίαση τον χαρακτήρα του Whitaker, η επιλογή του κατάλληλου ηθοποιού θα έκρινε την ποιότητα του αποτελέσματος. Τελικά, η επιλογή του Denzel βγάζει απόλυτα επιτυχημένο το casting καθώς είναι μοναδικός και απίστευτα εκφραστικός. Δίπλα του, σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε την Kelly Reilly (Sherlock Holmes: A Game of Shadows), τον πάντα απολαυστικό John Goodman (Argo) και τον Don Cheadle (Iron Man 3).

Το Flight είναι μια δυνατή ταινία που πραγματικά ανεβαίνει επίπεδο λόγο του πρωταγωνιστή της, η ερμηνεία του οποίου αποτελεί από μόνη της λόγο για να την δει κανείς. Αυτό αποτυπώθηκε και στα φετινά βραβεία Όσκαρ, στα οποία προτάθηκαν στις αντίστοιχες κατηγορίες τόσο ο Denzel Washington όσο και ο σεναριογράφος John Gatins.

Read More

The Flaming Lips – The Terror

Ένα μεγάλο συγκρότημα, μια ακόμα μεγαλύτερη ιστορία και 13 δίσκοι πλέον. Οι Flaming Lips είχαν βαλθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να ξετινάξουν την έννοια της ροκ και να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό συνοθύλευμα από ψυχεδελική ροκ, κάτι από ambient, κάτι άλλο από post rock και γενικά να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που έσκαγαν στην επικαιρότητα με νέο άλμπουμ στα χέρια. Η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας από την Οκλαχόμα ήταν το 2009 με το “Embryonic” για το οποίο πρέπει να χαραμίσεις πάρα πολλά κολακευτικά επίθετα για να δείξεις το πόσο μεγάλο άλμπουμ ήταν. Οι Flaming Lips μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο μουσικό υλικό, νέα τραγούδια, νέες αφορμές για να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο.

Ο τίτλος όλων αυτών των αφορμών που θα σε κάνουν να υποκλιθείς στους Flaming Lips είναι “The Terror”. Το 5μελές συγκρότημα, λοιπόν, σπέρνει τον «τρόμο» με τον καινούριο του δίσκο. Καταρχάς, μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του άλμπουμ αμφιταλαντεύεσαι με την παράνοια. Η ψυχεδέλεια στα καλύτερά της με άλλα λόγια. Μετά το τέλος της δεύτερης ακρόασης πάλι θα παίξεις με την παράνοια και θα έχεις συνειδητοποιήσει πως ο καινούριος δίσκος των Flaming Lips δεν είναι καθόλου «εύπεπτος». Θα δυσκολευτώ να δεχτώ με ανοιχτές αγκάλες τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ τα οποία δημιουργούν ένα όχι και τόσο «ευκολοφόρετο» σκηνικό. Δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει καθώς η ροή των τραγουδιών κυλάει από την αρχή μέχρι το τέλος στο ίδιο τέμπο. Οι Flaming Lips παρουσιάζονται πιο ψυχεδελικοί από ποτέ και το “The Terror” είναι ένας δίσκος που ή θα αγαπήσεις ή που θα μισήσεις. Προσωπική γνώμη είναι πως οι Αμερικάνοι ηχογράφησαν έναν καταπληκτικό, «εξωπραγματικό» δίσκο που σε μαγεύει.

Read More

Deadfall

Ο Addison μαζί με την αδερφή του Liza, μετά από μια ληστεία ενός καζίνο, βρίσκονται κυνηγημένοι από την αστυνομία. Στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα του Καναδά και να διαφύγουν, αναγκάζονται να χωριστούν για να μπορέσουν να βρουν ευκολότερα τρόπους διαφυγής. Ο Jay είναι ένας μποξέρ που μετά από καιρό, αποφυλακίζεται και επιστρέφει στην οικογένειά του για να περάσει την γιορτή των Ευχαριστιών μαζί τους. Η συνάντηση τους δεν θα αργήσει να γίνει και τότε όλες οι ισορροπίες θα διαταραχθούν.

Το Deadfall είναι η μεταφορά του σκηνοθέτη της Stefan Ruzowitzky, δημιουργού του οσκαρικού The Counterfeiters, στην Αμερικάνική αγορά. Το σενάριο το έχει γράψει ο πρωτάρης, πράγμα που φαίνεται εύκολα, Zach Dean. Η ταινία είναι ένα δραματικό θρίλερ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα γουέστερν στα χιόνια. Το σημείο που ξεχωρίζει είναι σίγουρα η φωτογραφία της ταινίας, καθώς τα λευκά τοπία με τα πανύψηλα δέντρα χαρίζουν μερικά πολύ όμορφα πλάνα. Από την άλλη, μειονέκτημα της ταινίας είναι ο κακογραμμένος χαρακτήρας του κακού της ιστορίας, όπως και η λάθος επιλογή casting για αυτόν, καθώς ο Eric Bana (Hanna, Munich) κινείται σε πολύ ρηχά νερά και προφανώς δεν του ταιριάζει ο ρόλος ενός ψυχρού και διαταραγμένου εκτελεστή. Αντιθέτως, ο Charlie Hunnam (Children of Men) στον ρόλο του Jay είναι αρκετά καλός ενώ την παράσταση την κλέβει εύκολα η Olivia Wilde (TRON: Legacy , In Time) στον ρόλο της Liza.

Ο Ruzowitzky προσπαθεί να δημιουργήσει μια ταινία με αρκετό πιστολίδι και σκοτωμούς που όμως να έχει και ένα δραματικό υπόβαθρο που να ασχολείται με τις οικογενειακές σχέσεις και τα προβλήματά τους. Όμορφο πλάνο το οποίο δεν απέδωσε κατά κύριο λόγο εξαιτίας του κακογραμμένου σεναρίου του. Στην τελική, το Deadfall προτείνεται μόνο για στιγμές που οι απαιτήσεις είναι μικρές και κυρίως χρειάζεται κάτι για να γεμίσει ένα μιαμισάωρο.

Read More

Editors – The Weight of Your Love

Επιστροφή για τους Editors μετά από τέσσερα χρόνια δισκογραφικής απουσίας με αρκετές αλλαγές. Πρώτα από όλα, ο ερχομός δυο νέων μελών στο συγκρότημα καθώς ο Chris Urbanowicz αποχώρησε πέρσυ και έτσι, Justin Lockey και Elliott Williams παίρνουν θέση βολής στο βρετανικό συγκρότημα. Άλλη αλλαγή που φέρνει ο καινούριος δίσκος των Editors είναι μουσική αλλαγή. Το άλμπουμ ονομάζεται “The Weight of Your Love” και έχει παραγωγό τον Jacquire King ο οποίος εκτός των άλλων έχει υπάρξει υπεύθυνος παραγωγής για την Norah Jones (Little Broken Hearts), τον Tom Waits (Bad As Me), τους Of Monsters And Men (My Head Is An Animal) και άλλους μεγάλους καλλιτέχνες.

Οι Editors είναι αγαπημένη μπάντα και στην Ελλάδα. Αυτό αποδεικνύεται και από τις sold out εμφανίσεις τους και πως σε κάθε περιοδεία τους θα συμπεριλάβουν στις στάσεις τους και την χώρα μας (ευχή μας να συμβεί και φέτος αυτό). Έτσι, μετά από τρία άλμπουμ – τα δύο τελευταία έπιασαν και το Νο1 των βρετανικών charts – το 5μελές γκρουπ από την Αγγλία κυκλοφορεί το “The Weight of Your Love”, το οποίο αλλάζει κατά πολύ την μουσική ρότα με την οποία μας είχε συνηθίσει η μπάντα τόσα χρόνια. Ελάχιστα σημεία του καινούριου δίσκου θυμίζουν το παρελθόν των Editors. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο και απαράλλαχτο είναι η φωνή του Tom Smith που ακόμα έχει τον απόλυτο έλεγχο για να σε ανατριχιάσει. Παλαιότερα, οι Editors μας παρουσίαζαν τραγούδια με μεγαλύτερη ένταση. Όχι ότι λείπει τώρα αυτή η ένταση, αντιθέτως, υπάρχει σε μεγάλη συχνότητα αλλά η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως τα φετινά κομμάτια είναι πολύ πιο άμεσα. Γενικότερα, το “The Weight of Your Love” παρουσιάζει μια alternative rock πιο «σκοτεινή» και ατμοσφαιρική.

Ήδη από το εναρκτήριο “The Weight” το καταλαβαίνεις αυτό και η αλήθεια είναι πως εντυπωσίαζεσαι αμέσως καθώς προχωράς στο “Sugar” που και αυτό με την σειρά του δείχνει τον καινούριο μουσικό δρόμο που έχουν πάρει οι Editors μετά την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους Chris Urbanowicz. Πολυ καλό ξεκίνημα του δίσκου για να πέσουμε πάνω στο πρώτο single, “A Ton of Love”, το οποίο αποτελεί ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που σε γυρνούν σε κάτι παλαιότερο της μπάντας. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ίσως και η χειρότερη στιγμή του άλμπουμ οπότε συνεχίζουμε παρακάτω, εκεί όπου θα συναντήσουμε αριστουργηματικά κομμάτια, όπως το “Honesty” και το “Hyena”. Η ηλεκτρική κιθάρα παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος σχεδόν κρατώντας τον γρήγορο ρυθμό ενώ τα ηλεκτρονικά όργανα μπαίνουν εμμέσως στο παιχνίδι. Οι Editors με το “The Weight of Your Love” κάνουν κάτι παραπάνω από ένα μεγάλο βήμα στην μουσική τους πορεία. Ο δίσκος είναι εκπληκτικός με τους Βρετανούς ταυτόχρονα να προάγουν τις μουσικές τους. Τέλος, οι Editors έχουν ανεβάσει στην ιστοσελίδα τους και ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με την ηχογράφηση του δίσκου και συνέντευξή τους.

Read More

World War Z

Ο Gerry Lane είναι ένας πρώην υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών που παράτησε την δουλειά του για να ζήσει κοντά στην οικογένειά του. Φαίνεται χαρούμενος με την ροή της ζωής του, μέχρι που ένα πρωί μια θανατηφόρα πανδημία ξεκινάει και μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Για να βρεθεί έστω και μια μικρή ελπίδα αποφυγής του αφανισμού της ανθρωπότητας, αλλά και για να προστατέψει την οικογένειά του, ο Gerry πρέπει να επιστρέψει στην παλιά του δουλειά και να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο.

Το ομότιτλο βιβλίο στο οποίο βασίζεται η ταινία είναι γραμμένο από τον Max Brooks, ο οποίος έχει επίσης γράψει ένα υπεραναλυτικό εγχειρίδιο επιβίωσης για την επικείμενη αποκάλυψη των ζόμπι, οπότε μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν ειδικός. Η μαγεία του βιβλίου, η οποία είναι και το μόνο πράγμα που πέρασε στην ταινία, εκτός του ονόματος φυσικά, είναι πως ασχολείται με την αποκάλυψη από μια παγκόσμια οπτική, και όχι όπως συνηθίζεται μέσα από τα γεγονότα ενός οικισμού ή το πολύ μιας πόλης. Ο σκηνοθέτης Marc Forster (Machine Gun Preacher , Quantum of Solace ) μαζί με τους σεναριογράφους Drew Goddard (The Cabin in the Woods , Cloverfield ) και Matthew Michael Carnahan (State of Play ) δημιουργούν μία φρενήρη περιπέτεια που μεταφέρει πρωταγωνιστή και θεατή από χώρα σε χώρα και από καταστροφή σε καταστροφή.

Η ταινία θα μπορούσε να χωριστεί σε τρία διακριτά μέρη, στο πρώτο και καλύτερο, συγκλονιστικό ξέσπασμα του ιού στην Φιλαδέλφεια και στην προσπάθεια του Gerry Lane και της οικογένειάς του για επιβίωση, στο δεύτερο όπου ο Gerry περνάει από καταστροφή σε καταστροφή με την δράση να μην σταματάει ούτε για ένα λεπτό και, στο τρίτο κομμάτι στο οποίο ο ρυθμός πέφτει απότομα και η ταινία αλλάζει ολοκληρωτικά στυλ, μέχρι το, τουλάχιστον απότομο και εμφανώς κουτσουρεμένο φινάλε. Αυτό είναι και το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς ενώ επί μιάμιση ώρα έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό ασταμάτητης δράσης και ατελείωτης αδρεναλίνης, ξαφνικά η τελευταία μισή ώρα προσπαθεί να δημιουργήσει έναν πιο αργό ρυθμό ενώ μέχρι και το σκηνικό περνάει στους κλειστούς χώρους ενός εργαστηρίου. Η σκηνή αυτή δεν είναι κακή, αλλά σίγουρα δεν κολλάει με την υπόλοιπη ταινία. Επίσης, το τέλος έρχεται πολύ απότομα, χωρίς να υπάρξει κάποια κλιμάκωση την οποία και αναγκαστικά περιμένεις, με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στα γυρίσματα να φαίνονται έντονα, καθώς το τελευταίο κομμάτι της ταινίας γυρίστηκε δύο φορές μέχρι να επιτευχθεί ένα επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το cast ξεκινάει και τελειώνει στον Brad Pitt (Moneyball), ο οποίος είναι και παραγωγός της ταινίας και, ανταποκρίνεται αρκετά καλά, όπως μας έχει συνηθίσει, στον ρόλο του Gerry Lane. Αυτό είναι το δεύτερο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς κανένας από τους υπόλοιπους χαρακτήρες δεν αποκτά το κατάλληλο ενδιαφέρον. Μέχρι και η γυναίκα του Gerry, την οποία υποδύεται η Mireille Enos, μετά το πρώτο κομμάτι της ταινίας ουσιαστικά ξεχνιέται. Εκεί που η ταινία όμως ξεχωρίζει, είναι στο ύψος της παραγωγής καθώς όλη η ταινία είναι πολύ καλοφτιαγμένη ενώ και το 3D κομμάτι κρίνεται τουλάχιστον όμορφο.

Το World War Z σαν βιβλίο είναι δύσκολο, έτσι αναγκαστικά θα ήταν δύσκολο να περαστεί και στην μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, αλλά σίγουρα είναι πολύ μακριά από το πρωτότυπο ενώ η, αναγκαία βέβαια, εμμονή στο PG13 θα ξενίσει πολλούς λάτρεις του είδους. Παρόλα τα μειονεκτήματά του όμως, η ταινία ανταποκρίνεται πλήρως στον όρο blockbuster και προσφέρει αρκετές καλές στιγμές που σίγουρα αποκλείεται να αφήσουν τον θεατή να μετανιώσει για την επιλογή του. Με την εμπορική επιτυχία ήδη εξασφαλισμένη, το sequel του φυσικά έχει ήδη ανακοινωθεί.

Read More

The Burger Project – Φτηνά Χαρέμια

Πριν δυο χρόνια παρουσίασαν την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά η οποία δέχτηκε πολλές διθυραμβικές κριτικές. Το “We Live in Athens” περιελάμβανε διασκευές από παραδοσιακά τραγούδια σε πιο funk και jazz εκτελέσεις. Από τότε οι Burger Project απόκτησαν μεγάλο όνομα μαζεύοντας ολοένα και περισσότερο κόσμο στις συναυλίες τους. Το αθηναϊκό συγκρότημα συνεχίζει στον ίδιο δρόμο με τις διασκευές και φέτος κυκλοφορεί ένα καινούριο ΕΡ με γνωστά κομμάτια της παλιάς ελληνικής σκηνής και αυτά εκτελεσμένα με τον μοναδικό τρόπο των Burger Project. Πιστή συνοδοιπόρος της τετραμελής μπάντας είναι η Ματούλα Ζαμάνη (Verligali) η οποία ερμηνεύει δυο κομμάτια του δίσκου ενώ σχεδόν σε κάθε live των Burger Project κάνει την εμφάνισή της.

Το νέο, μικρής διάρκειας, άλμπουμ φέρει τον τίτλο «Φτηνά Χαρέμια» και έχει πέντε τραγούδια τα οποία «προλογίζει» μια γνωστή φωνή ψυχαγωγικής εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης (το ακούς και μαντεύεις ποια είναι – α ναι, δεν υπάρχει κρατική τηλεόραση πλέον στην Ελλάδα). Πρώτο κομμάτι που αρχίζει τον χορό είναι το «Βαπόρι από την Περσία» που σε ξεσηκώνει αμέσως με τον γρήγορο ρυθμό του. Οι διασκευές των Burger Project είναι πολύ καλές ενώ αν δεν υπήρχαν οι στίχοι θα πάλευες αρκετή ώρα για να βρεις ποιό κομμάτι είναι το καθένα. Στην συνέχεια πέφτουμε στην διάσημη πλέον εκτέλεση της «Τσιγγάνας» με την Ζαμάνη να τα δίνει όλα. Αναμφισβήτητα ένα κομμάτι που δεν μπορείς να το παραβλέψεις εύκολα.

Η συνέχεια ανήκει στον Βασίλη Τσιτσάνη και το «Μπαξέ Τσιφλίκι» του 1948. Οι Burger Project έβαλαν το χεράκι τους και σε αυτό το ρεμπέτικο δίνοντάς του ό,τι δεν μπορείς να φανταστείς. Το ανεβαστικό τέμπο και η gupsy κιθάρα που πηγαινοέρχεται σαν τρελή τουλάχιστον θα σε ενθουσιάσουν. Ο «Μαχαραγιάς», ένα παραδοσιακό από τα Ζαγοροχώρια, αποτελεί το τέταρτο κομμάτι στο οποίο η ένταση πέφτει κάπως με την φωνή της Ματούλας Ζαμάνη να δίνει απίστευτο συναίσθημα ενώ το τέλος κάνει ένα remix του «Μπαξέ». Τα «Φτηνά Χαρέμια» αποδεικνύουν πως οι Burger Project είναι μια εκπληκτική μπάντα όσον αφορά τις διασκευές διότι πολύ απλά αλλάζουν τα φώτα σε κάθε κομμάτι βάζοντας τα δικά τους ηλεκτρονικα – ηλεκτρικά στοιχεία.
 

Read More

Iron Man 3

Αμέσως μετά τα γεγονότα που παρακολουθήσαμε στην ταινία των Avengers, ο Iron Man ή κατά κόσμο Tony Stark, έχει αλλάξει πολύ και έχει χάσει μεγάλο κομμάτι του εαυτού του. Παράλληλα, ένας νέος τρομοκράτης, ο Mandarin, εμφανίζεται αποφασισμένος να καταστρέψει τις ΗΠΑ, πράγμα όμως που θα κάνει τον Tony Stark, έστω και στην κατάστασή του, να τον προκαλέσει ανοιχτά. Ο Mandarin καταφέρνει μία τρομερή επίθεση στον Iron Man, στην οποία ο Stark χάνει κυριολεκτικά τα πάντα. Έτσι, θα πρέπει να ξεκινήσει από το μηδέν, για να ξαναβρεί τον εαυτό του και να νικήσει τον Mandarin πριν ολοκληρώσει το σχέδιό του.

Αναγκαστικά, μετά την τεράστια επιτυχία των Avengers, το βάρος που θα έφερνε η επόμενη ταινία της Marvel θα ήταν τεράστιο. Αυτό, σωστά, πέφτει στους ώμους του Tony Stark, της στολής του και του μοναδικού του χαρακτήρα. Βέβαια, η νέα ταινία Iron Man δεν είχε μόνο το βάρος των Avengers, αλλά και την σκιά της πολύ μέτριας, εντελώς διαδικαστικής προηγούμενης ταινίας της σειράς. Με σχετικό ρίσκο, η καρέκλα του σκηνοθέτη δόθηκε στον Shane Black ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον Drew Pearce, βασισμένο σε ένα από τα καλύτερα story arc του ήρωα. Ευτυχώς, η δουλειά τους κρίνεται επιτυχημένη, αφού το Iron Man 3 προσπαθεί να προσεγγίσει περισσότερο την μαγεία του πρώτου μέρους και κρατά το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο.

Η ταινία φυσικά βασίζεται τόσο στην αστείρευτη δράση της, όσο και στο ιδιαίτερο και πιασάρικο χιούμορ της. Όσον αφορά την δράση, η δουλειά που έχει γίνει είναι πολύ υψηλού επιπέδου και χαρίζει πολλές και πολύ θεαματικές σκηνές, με αποκορύφωμα το, ίσως λίγο υπερβολικό, φινάλε. Όσον αφορά το κωμικό κομμάτι της ταινίας, εκεί λαμβάνει δράση ο μοναδικός Robert Downey Jr. (Sherlock Holmes: A Game of Shadows) , ο οποίος ενσαρκώνει με τέτοιον τρόπο τον ήρωα που δεν θα μπορούσε κανένας άλλος. Δίπλα του, η πάντα δυναμική Gwyneth Paltrow (Contagion), ο γνωστός Don Cheadle και φυσικά, ο τρομερός σε κάθε ρόλο, Ben Kingsley (The Dictator, Shutter Island).

Το Iron Man 3 δεν έφτασε τα στάνταρτ του πρώτου μέρους, ενώ μια ανατροπή του σεναρίου θα κρίνει για πολλούς αν τελικά η ταινία αξίζει ή όχι. Είναι όμως μία άξια συνέχεια της σειράς, τόσο του Iron Man όσο και του γενικότερου σύμπαντος της Marvel και για αυτό δεν πρέπει να την χάσει κανείς.

Read More

Rival Sons – Head Down

Οι Rival Sons έφτασαν τα τρία άλμπουμ και μάλιστα πολύ γρήγορα. Ξεκινώντας την δισκογραφία το 2009, συνέχισαν το 2011 με το ομολογουμένως εξαιρετικό “Pressure & Time” και ενώ καλά καλά δεν κόπασαν οι κριτικές για αυτό τον δίσκο ήρθε ο τρίτος για να αποδείξει πως οι Rival Sons δεν κάνουν διαλείμματα και παράγουν συνεχώς καινούρια τραγούδια. Το συγκρότημα από την Καλιφόρνια παρουσίασε πριν μήνες το “Head Down” το οποίο ακόμα και τώρα συνεχίζει να αποκτά πολύ καλές κριτικές με τους Rival Sons να σχηματίζουν σταδιακά ένα αξιόλογο όνομα της μουσικής σκηνής της Καλιφόρνια.

Καταρχάς, πρέπει να γνωρίζεις πως αν κάτσεις και ακούσεις Rival Sons θα γυρίσεις στην κλασική ροκ των 70’s. Πολλοί ταυτίζουν αρκετά τραγούδια τους με εκείνα των Led Zeppelin και άλλων τεράστιων συγκροτημάτων εκείνης της εποχής. Ακούγοντας το “Head Down”, η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται να μην «ροκάρεις», να μην πορωθείς με τις δυνατές μελωδίες του. Με το που ανοίγει ο δίσκος, το “Keep On Swinging” σε καλωσορίζει με τις καλύτερες – δυνατότερες των διαθέσεων κάνοντάς σε να προχωράς στην ακρόαση προσηλωμένος σχετικά με το τί πρόκειται να ακούσεις στην συνέχεια. Αυτό που πρόκειται να ακούσεις είναι μια classic rock παλαιότερων εποχών την οποία οι Rival Sons προσαρμόζουν με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο στο σήμερα. Κομμάτια, όπως τα “You Want To”, Wild Animal” και “Run From Revelation”, είναι κολλητικά. Σε γενικές γραμμές, το “Head Down” έχει όλα εκείνα που θες να ακούσεις από μια μπάντα που σέβεται το συγκεκριμένο είδος της ροκ καθώς εκτός από τις δυνατές στιγμές υπάρχουν και κομμάτια με μια ακουστική κιθάρα μονάχα. Τέλος, ο δίσκος ενδείκνυται για ταξίδι με αμάξι και ακούγοντας τον με ανεβασμένη την ένταση.

Read More

Fast & Furious 6

Μετά την ληστεία στο Ρίο, που τους απέφερε εκατό εκατομμύρια δολάρια, η ομάδα του Toretto σπάει και ο καθένας ακολουθεί την δικιά του ζωή, μακριά όμως από την Αμερική, στην οποία δεν μπορούν πια να ξαναγυρίσουν. Μια νέα, πολύ επικίνδυνη ομάδα όμως κάνει την εμφάνισή της, την οποία ο Hobbs προσπαθεί να σταματήσει με κάθε κόστος. Γι' αυτό, θα αναγκαστεί να ζητήσει την βοήθεια του Toretto, του Brian και της υπόλοιπης παρέας, καθώς οι δικοί του άνθρωποι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο επίπεδο το δικό τους. Εκτός από την πολυπόθητη πλήρη αμνηστία, η οποία θα τους επιτρέψει να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους, η παρέα έχει άλλον έναν λόγο για να ακολουθήσει τον Hobbs, αφού μέλος της αντίπαλης ομάδας είναι η φερόμενη ως νεκρή, παλιά αγαπημένη του Toretto, Letty.

Ξεκινώντας από το μακρινό πια 2001, το franchise του Fast and Furious συνεχίζει να είναι ζωντανό ή μάλλον καλύτερα, πιο ζωντανό από ποτέ. Η αρχή για την επάνοδο της σειράς έγινε με το καταπληκτικό προπέρσινο Fast Five, το οποίο ανέβασε πολύ τον πήχη της σειράς και συνεχίστηκε τώρα με το Fast & Furious 6 ή αλλιώς, Fast Six, το οποίο ακολουθεί το τύπου heist movie μοτίβο που έφερε στην σειρά η προηγούμενη ταινία. Σκηνοθέτης, όπως και σε όλα εκτός των δύο πρώτον ταινιών, είναι ο Justin Lin ενώ αντίστοιχα το σενάριο, το οποίο είναι σίγουρα το δυνατότερο και πιο δεμένο της σειράς, το υπογράφει ο Chris Morgan, επίσης σεναριογράφος όλων εκτός των δύο πρώτων ταινιών.

Η ταινία φυσικά, βασίζεται στην άπειρη δράση που παρέχει, πράγμα που το κάνει σε πολύ καλό επίπεδο. Πολλές σκηνές φυσικά θα τρελάνουν τον θεατή με την απιθανότητα τους αλλά αυτό ακριβώς είναι που χαρακτηρίζει άλλωστε την σειρά αυτή. Εκτός από δράση, η οποία δεν περιορίζεται στα γρήγορα αμάξια, η ταινία έχει και αρκετό χιούμορ που θα δέσει όμορφα μέσα στην πλοκή. Για το casting δεν χρειάζεται να αναφερθεί τίποτα ιδιαίτερο, μιας και ο καθένας βάζει την δικιά του πινελιά για να βγει ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα, από τον παραφουσκωμένο Vin Diesel και τον αδιανόητα διασκεδαστικό Tyrese Gibson, μέχρι τον Dwayne Johnson, ο οποίος έχει βρει πια τον ρόλο που του αρμόζει καλύτερα.

Είναι δύσκολο να συγκρίνεις την πέμπτη με την έκτη ταινία, καθώς και οι δύο είναι πάρα πολύ καλές και σίγουρα πολύ ανώτερες από το επίπεδο της υπόλοιπης σειράς. Ίσως κυριολεκτικά στα σημεία το Fast5 να ήταν καλύτερο, κυρίως λόγω του αρκετά πιο ενδιαφέροντος τοπίου, καθώς το Λονδίνο δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει όπως είχε κάνει το Ρίο. Φυσικά, οι ενέργειες για την δημιουργία της επόμενης συνέχειας του franchise έχουν ήδη ξεκινήσει ενώ, όπως μας μαρτυράει το τέλος της ταινίας, ίσως βρήκαν τον μοναδικό τρόπο να κάνουν το cast ακόμα πιο ενδιαφέρον.

Read More