Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

Red Hot Chili Peppers – I’m With You

Ίσως η πολυαναμενόμενη κυκλοφορία δίσκου του 2011 έφτασε. Φυσικα, ο λόγος για τους Red Hot Chili Peppers και το 10ο τους στούντιο άλμπουμ, με τίτλο “I’m With You”. Μια πενταετία μετά το καταπληκτικό “Stadium Arcadium”, η μπάντα από το Los Angeles επιστρέφει με 14 ολοκαίνουρια τραγούδια, αλλά και τροποποιημένη διάταξη καθώς μετά την αποχώρηση του κιθαρίστα John Frusciante, ενσωματώθηκε ο Josh Klinghoffer.
Αναγνωρίζεις αμέσως την φωνή του Anthony Kiedis και ενθουσιάζεσαι που την ακούς σε νέους στίχους και μελωδίες. Με τα γνωστά χτυπήματα των χορδών του μπάσου, ο Flea καταφέρνει να «ανεβάζει» το τραγούδι και να του δίνει μια πιο funk διάθεση. Τα κλασικά κρουστά του Chad Smith, όχι κάτι αξιοσημείωτο αλλά ικανά να δώσουν την ώθηση. Και στην κιθάρα ο Klinghoffer που δείχνει να έχει δέσει πολύ καλά στο γκρουπ και μένει να το δείξει και live στις επερχόμενες συναυλίες (δυστυχώς,ακόμη μοιάζει άπιαστο όνειρο μια συναυλία τους στα μέρη μας).
Ξεκίνημα με το “Monarchy of Roses”, το δεύτερο single του δίσκου, το οποίο είναι ένα πολύ καλό ξεκίνημα,μιας και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κομμάτια. Στο ίδιο ύφος κυμαίνεται και το “Factory of Faith”, αν και δεν ενθουσιάζει τόσο. Ακολουθεί το “Brendan’s Death Song”, όπου μιλάει για τον Brendan Mullen,έναν ιδιοκτήτη ενός πανκ κλαμπ του Λος Άντζελες που ήταν και φίλος με τους Peppers. Ο ίδιος ο Mullen ξεκίνησε να γράφει την βιογραφία του συγκροτήματος,όταν το 2009 πέθανε μετά από ξαφνικό εγκεφαλικό και δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του (το έργο ολοκλήρωσε η σύντροφός του Kateri Butler). Στη συνέχεια συναντούμε το “Ethiopia”,ένα τραγούδι για την αγάπη στα παιδιά και την οικογένεια, τον σεβασμό και την ελπίδα.
Ακριβώς, στα μέσα του δίσκου ακούμε το “The Adventures of Rain Dance Maggie”,το πρώτο single που παίζεται ήδη στο ραδιόφωνο. Ένα όμορφο dance τραγούδι και δικαίως ξεχωρίζει αμέσως. Τα “Did I Let You Know” και “Goodbye Hooray” αποτελούν επίσης όμορφες στιγμές, με το τελευταίο κομμάτι να κυριαρχείται από το γρήγορο τέμπο και τα κιθαριστικά σόλα του Klinghoffer.
Οι RHCP κυκλοφορούν δίσκο περίπου ανά 5 χρόνια. Δεν είναι όμως αυτός λόγος για να τρέξεις να ακούσεις τα καινούρια τους τραγούδια. Ο λόγος βρίσκεται στο παρελθόν. Σε όλα αυτά που έχουν πράξει μουσικά και για τα οποία θα μείνουν στην ιστορία. Το “I’m With You” δεν ενθουσιάζει αμέσως, όμως μετά την δέυτερη ακρόαση δεν ξεκολλάς. Υπάρχουν πανέμορφα τραγούδια που μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο για να αποδείξουν την ομορφιά τους. Και που ξέρεις! Ίσως γίνει το θαύμα και ακούσουμε ζωντανά τον δίσκο...

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Eu Cand Vreau sa Fluier, Fluier – Όταν Θέλω να Σφυρίξω, Σφυρίζω

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους; Μπορεί ο άνθρωπος να κυριαρχήσει των συναισθημάτων του και της σκέψης του; Ίσως δεν χρειάζεται κάποιες φορές να φτάνουμε στα άκρα, εκεί όπου μπορεί να φτάσει ο εγκέφαλός μας. Στα άκρα για τα οποία μπορούμε να θυσιάσουμε και την ίδια μας την ελευθερία.
Ο 18χρονος Σίλβιου (George Pistereanu) βρίσκεται φυλακισμένος επί 4 χρόνια στις φυλακές Ανηλίκων και του έχουν μείνει πέντε μέρες για την αποφυλάκισή του. Χωρίς να έχει προκαλέσει ούτε μια φορά φασαρία στην φυλακή, ο Σίλβιου είναι ένας από τους πιο φιλήσυχους φυλακισμένους. Μέχρι που κάποια μέρα δέχεται μια επίσκεψη από τη μητέρα του, η οποία δεν τον είχε επισκεφθεί μέχρι στιγμής καμιά φορά. Τότε, η μητέρα του ανακοίνωσε στον γιο της ότι θα φύγει για Ιταλία μαζί με τον μικρό του αδερφό. Αυτή η είδηση εξοργίζει τον Σίλβιου, μιας και ο ίδιος έχει μεγαλώσει τον μικρό του αδερφό, αφού η μητέρα τους δεν ενδιαφερόταν για εκείνους.
Εκείνες τις μέρες, οι οποίες ήταν και οι τελευταίες του Σίλβιου στη φυλακή, έρχεται μια ομάδα κοινωνικών λειτουργών για να συζητήσει με τους φυλακισμένους. Εκεί ο 18χρονος γνωρίζει την Άννα (Ada Condeescu), για την οποία θα δημιουργηθούν κάποια αισθήματα από μέρους του. Η νεαρή κοινωνική λειτουργός θα ξαναέρθει με αποτέλεσμα τα αισθήματα να κατκλύσουν τον Σίλβιου. Κάπου εκεί, όμως, ο χρόνος θα σταματήσει και το μυαλό του φυλακισμένου θα «γυρίσει».
Το «Όταν Θέλω να Σφυρίξω, Σφυρίζω» αποτελεί ένα διαμάντι για τον ρουμανικό κινηματογράφο. Ο σκηνοθέτης, Florin Serban, παρουσιάζει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, με επιτυχία. Το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γκρεμίσει τα πάντα – ειδικά την ελευθερία - σε μια στιγμή, λόγω των συναισθημάτων του.

Κυριακή 28 Αυγούστου 2011

Zagar – Cannot Walk Fly Instead

Οι Zagar είναι μια πενταμελής μπάντα από την Ουγγαρία, η οποία σχηματιστήκε το 2002 όπου και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, Local Broadcast. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο από ηλεκτρονικές και ατμοσφαιρικές μελωδίες, με πινελιές από ροκ και τζαζ. To 2004 κυκλοφορούν το soundtrack “Eastern Sugar”, όπου κατατάσσεται στην κορυφή των soundtracks στην Ουγγαρία την επόμενη χρονιά. Μέχρι που έρχεται το 2007 και ο δεύτερος δίσκος τους,με τίτλο “Cannot Walk Fly Instead”, για να γίνουν γνωστοί και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Το “Cannot Walk Fly Instead” είναι όμορφος δίσκος. Αυτό το κάνουν οι πολλές διαφορετικές μεταξύ τους μελωδίες και το «κόλλημα» του γκρουπ να συνδυάζει διαφορετικές μουσικές μαζί. Ξεκίνημα με το Siance, ορχηστρικό κομμάτι όπου κυριαρχεί η ηλεκτρική κιθάρα. Στη συνέχεια μπαίνουμε σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια με όμορφη στιγμή το “Rock ‘n’ Roll Goes to The Girls”.
Στο “Love and Strangeness” συναντούμε την πιο ατμοσφαιρική φάση του δίσκου. Το άλμπουμ κυλάει στο ίδιο μήκος κύματος μέχρι που φτάνουμε προς το τέλος του στο “Wings of Love”. Το συγκεκριμένο τραγούδι παίζει ήδη πολύ στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και χωρίς άδικο, αφού αποτελεί σίγουρα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και ένα από τα πιο όμορφα χορευτικά κομμάτια.
Με λίγα λόγια η μουσική που παράγουν οι Zagar είναι καταπληκτική. Πλήκτρα, κρουστά, πνευστά, ηλεκτρικές κιθάρες δημιουργούν πανέμορφες μελωδίες. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ αποτέλεσε την καλύτερη αρχή για το γκρουπ, το δεύτερο άλμπουμ έκανε πάταγο. Δεν μένει παρά να περιμένουμε την επόμενη δισκογραφική τους δουλειά.

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011

The Fighter

Ο Ντίκι Έκλαντ (Christian Bale) είναι ένας από του καλύτερους μποξέρ μετρώντας μονάχα νίκες στην καριέρα του και αμέτρητους επαίνους. Φτάνει, όμως, στο σημείο να εθιστεί στις ναρκωτικές ουσίες έχοντας ως στόχο του μονάχα την αναζήτηση τέτοιων ουσιών,με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αρένας. Ο Μίκι Γουόρντ (Mark Wahllberg) είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Ντίκι και ασχολείται και αυτός με την πυγμαχία. Ως μάνατζερ έχει τον ίδιο του τον αδελφό και τη μητέρα του, έχοντας αφήσει εξ ολοκλήρου στα χέρια τους την καριέρα του. Ωστόσο, μάνα και αδελφός δεν κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον Μίκι γιατί φοβούνται πως η δική του επιτυχία θα ρίξει στην αφάνεια τον Ντίκι και ολόκληρη την καριέρα του. Μέχρι που θα βρεθεί στο δρόμο του Μίκι μια γοητευτική και δυναμική μπαργουμαν η οποία θα τον βοηθήσει να ορθοποδήσει και να πάρει ο ίδιος την καριέρα του στα χέρια του.
 Ένας, για άλλη μια φορά, καταπληκτικός Christian Bale χάνει πολλα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου (το ίδιο πράγμα έχει ξανακάνει και στο “The Mechanist”) και αδιαμφισβήτητα κατακτά το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για τον ναρκωμανή που υποδύεται φοβερά. Ο Mark Wahllberg μπαίνει στο πετσί του ρόλου και ταυτίζεται πλήρως με τον καλό αδελφό και την σχέση πάθους – μίσους μεταξύ των δύο αδελφών. Από την άλλη η Μελίσσα Λέο σε μια αριστουργηματική ερμηνεία έχοντας και εκείνη με τη σειρά της το όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου.
Η σκηνοθεσία του David O’Russell δεν είναι κάτι το τρομερό, χωρίς να λείπουν οι «αμερικάνικες» νίκες του πυγμάχου Μίκι στο τέλος,κάνοντάς τον ήρωα. Πιστεύω πωςκαι μόνο η παρουσία του Bale απογειώνει αυτόματα την ταινία. Το “The Fighter”, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, είναι μια απο τις καλύτερες ταινίες του χειμώνα που μας πέρασε και αξίζει να την δει ένας φίλος του κινηματογράφου.

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011

Doves- Lost Souls

Ήτανε αρχές του 2000, η χρυσή δεκαετία των ‘90s και της Britpop είχε φτάσει στο τέλος της και μία καινούρια μουσική δεκαετία, με νέους ήχους, νέα πρόσωπα και νέα κουλτούρα, περίμενε να κάνει την εμφάνισή της. Οι Doves ετοίμαζαν τον δίσκο “Lost Souls” από το 1996, όμως αυτός ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2000, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι θα περιείχε ήχους ανάμεσα σε ‘90s και ‘00s. Έτσι και έγινε, η μελωδική και δυναμική μεριά της Britpop συνδυάστηκε με ατμοσφαιρικούς και μελαγχολικούς ήχους, πλούσιους σε εφέ χώρου, χαρακτηριστικό των Doves,  προσφέροντας έναν δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελούνταν μόνο από instrumental κομμάτια προσφέροντας χαλαρωτική pop μουσική. Το Firesuite στην εισαγωγή και το Here It Comes αμέσως μετά, μας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει μουσικά στο υπόλοιπο του δίσκου. Και πάνω που έχουμε μπεί στο χαλαρωτικό mood, που μας επέβαλαν οι Doves, έρχεται το Catch The Sun να το ανατρέψει και να μας θυμίσει ότι ο δίσκος αυτός γράφτηκε πάνω στο αποκορύφωμα της κιθαριστικής Britpop. Οι Doves θέλησαν να μας παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή για το πώς θα μοιάζει η μουσική στο νησί στα ‘00s, ωστόσο δυστυχώς για εμάς δεν έπεσαν μέσα, με τη βρετανική μουσική να ακολουθεί άλλο μονοπάτι.


Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011

Paul

Δύο Βρετανοί, ο Graeme Willy και ο Clive Gollings, ταξιδεύουν στην Αμερική για να επισκεφτούν την Comic on και να περάσουν από όλες τις τοποθεσίες που έχουν σχέση με εξωγήινους, όπως Area51 και Roswell. Στο ταξίδι τους όμως, θα συναντήσουν τον Paul, έναν εξωγήινο που φοράει κοντά παντελόνια, καπνίζει χόρτο και βρίζει μανιωδώς. Ο Paul όμως καταζητείτε από την Αμερικανική κυβέρνηση και έτσι ο Clive και ο Graeme θα τον βοηθήσουν να γυρίσει σπίτι του.
Το Paul είναι η τρίτη ταινία του αχτύπητου δίδυμου των Simon Pegg και Nick Frost (Shaun of the Dead , Hot Fuzz). Οι τρομεροί κωμικοί από την Αγγλία προσπαθούν να ακολουθήσουν τον δρόμο που οι ίδιοι χάραξαν με τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά η απουσία του τρίτου της ομάδας, του σκηνοθέτη Edgar Wright, και η αντικατάστασή του με τον Αμερικανό Greg Mottola, είναι ιδιαίτερα εμφανής και μάλλον όχι επιτυχημένη, καθώς στο Paul έχει μειωθεί το υπερβολικά καμένο χιούμορ που χαρακτήριζε τους Simon Pegg και Nick Frost και έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους δεύτερους χαρακτήρες, όπως τον αθυρόστομο Paul και την υπερβολικά θρησκευόμενη Ruth. Πέρα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Simon Pegg και Nick Frost, στην ταινία βλέπουμε και την Kristen Wiig (Bridesmaids), τον John Carroll Lynch (Shutter Island, Gran Torino, Zodiac) αλλά και την Sigourney Weaver (Avatar, The Village, Alien).
Το Paul προσπαθεί να συνεχίσει την πετυχημένη συνταγή των ταινιών των Simon Pegg και Nick Frost, αλλά ταυτόχρονα θέλει να γίνει και ταινία για όλη την οικογένεια, πράγμα που δεν γίνεται και γιαυτό επέρχονται συγκαταβάσεις. Παρόλαυτα, η τρομερή ενέργεια που βγάζει το δίδυμο των πρωταγωνιστών είναι αρκετή για να περάσει κανείς καλά βλέποντας το Paul.

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011

The Raveonettes - Raven In The Grave

Σε λίγο καιρό κλείνουν μια 20-ετία στο μουσικό στερέωμα και αποτελούν από τα λίγα σχήματα που εξακολοθούν να δημιουργούν μέχρι και σήμερα φοβερές μουσικές. Φυσικά μιλάμε για το ντουέτο από τη Δανία, τους Raveonettes. Πιστοί στο ραντεβού τους ανά δύο χρόνια, οι Sune Rose Wagner και Sharin Foo κυκλοφορούν το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο “Raven In The Grave”. Αλλαγή πλεύσης για το γκρουπ, καθώς στο συγκεκριμένο δίσκο αφήνουν τις ηλεκτρικές κιθάρες και μπαίνουν σε πιο σκοτεινά μονοπάτια.
Αρχή με το “Recharge & Revolt”, ένα όμορφο κομμάτι και γρήγορο, με την κιθάρα και τα ντραμςνα δίνουν το δυναμικό τέμπο. Η συνέχεια γίνεται πιο σκοτεινή. Το “War In Heaven” σε καθοδηγεί αμέσως σε πιο dark μελωδίες, οι οποίες μαζί με τα φωνητικά της Sharin σου προκαλούν και μια γεύση μελαγχολίας. Όλος ο δίσκος κυμαίνεται στο ίδιο ύφος. Αξίζει προσοχή το “Apparitions” και το “Ignite”, τα οποία μόνο άσχημα τραγούδια δεν είναι. Γενικά το άλμπουμ είναι μικρής διάρκειας με τα 9 τραγούδια να μην ξεπερνούν τα 40 λεπτά. Βέβαια ένα τόσο σκοτεινό δίσκο δεν θα μπορούσες να τον ακούσεις επί μια ώρα.

Ίσως το “Raven In The Grace” να μην μείνει χαραγμένο στην καρδιά των φαν του ντουέτου,  ωστόσο το μόνο που μπορείς να πεις στους Raveonettes είναι συγχαρητήρια, γιατί δεν ακολουθούν τα σίγουρα μονοπάτια. Σίγουρα δεν θα ακούσεις δίσκο όπως το αριστουργηματικό “Pretty In Black” αλλά γνωρίζεις πως οι Δανοί ξέρουν να σου προσφέρουν όμορφες μελωδίες που θα σε ταξιδέψουν.

Τρίτη 16 Αυγούστου 2011

RED

Ο Frank Moses είναι συνταξιούχος εκτελεστής της CIA και ζει ήρεμα πια, καλώντας καθημερινά την Sarah, τηλεφωνήτρια στο γραφείο συνταξιοδότησής του. Μια μέρα θα δεχθεί επίθεση στο σπίτι του από μια ομάδα εκτελεστών, και αφού απαγάγει, για το δικό της καλό, την Sarah, θα προσπαθήσει να βρει ξανά τα μέλη της παλιάς του ομάδας, για να ανακαλύψει ότι κάποιος τους θέλει όλους νεκρούς. Τα μέλη της ομάδας όμως, είναι συνταξιοδοτημένοι και πολύ επικίνδυνοι.
Το RED (Retired, Extremely Dangerous) βασίζετε στο ομότιτλο graphic novel αλλά το δίδυμο Jon Hoeber και Erich Hoeber έχουν αλλάξει αρκετά την ιστορία και από την σκοτεινή σοβαρή ιστορία του novel φτιάξανε μια καταπληκτική action κωμωδία. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Robert Schwentke (The Time Traveler's Wife, Flightplan) ο οποίος με ένα τρομερά δυνατό cast στα χέρια του δημιούργησε ένα νέο Ocean’s που ίσως και να το ξεπέρασε στο κωμικό στοιχείο τουλάχιστον. Η ταινία προφανώς βασίζετε πάνω στην καταπληκτική δουλεία που έχει γίνει στο casting και στην τρομερή χημεία που έχουν μεταξύ τους οι επίλεκτοι ηθοποιοί. Ο Bruce Willis (Surrogates, Planet Terror, Sin City) υποδύεται τον Frank Moses, έναν χαρακτήρα που ταιριάζει απόλυτα στον πολύ σκληρό για να πεθάνει Bruce, με απίστευτες πολεμικές ικανότητες αλλά και αστείες ποζεράδικες ατάκες. Ο Morgan Freeman (The Dark Knight, The Shawshank Redemption, Se7en) δεν θα πάψει ποτέ να βγάζει σοβαρότητα και σοφία την ίδια ώρα που θα χαμογελάει χαρακτηριστικά και θα αδειάζει γεμιστήρες, στον ρόλο του Joe Matheson, ενώ ο John Malkovich (Being John Malkovich, Burn After Reading, Changeling), είναι ο John Malkovich, καθώς σε κάθε σκηνή του παρανοϊκού Marvin Boggs κλέβει την παράσταση.
Το RED είναι η απόλυτη action comedy ταινία, αφού κρατάει αρκετά καλά την ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την δράση, ενώ η ομάδα των ηθοποιών δίνει ρεσιτάλ. Η ταινία αυτή δημιουργήθηκε για να προσφέρει καθαρή διασκέδαση και το καταφέρνει πανηγυρικά.

Κυριακή 14 Αυγούστου 2011

Ελελεύ – Ελελεύ

Επίθεση χωρίς εχθρικά συναισθήματα ενάντια σε ότι μας «χαλάει». Αυτή την ερμηνεία έχουν δώσει οι Ελελεύ για το όνομά τους. Όλα ξεκίνησαν από τον Βαγγέλη Βέκιο, μέλος των Μουσικών Ταξιαρχών, όπου μαζί με τους Αλέκο Αράπη, Χρήστο Καψαλάκη και Μαρία Πανοσιάν σχημάτισαν το εν λόγω μουσικό συγκρότημα. Το ομώνυμο άλμπουμ του αθηναϊκού γκρουπ έκανε αίσθηση, χωρίς την μεγάλη προώθηση. Οι καλοί δίσκοι δεν είναι δύσκολο να γίνουν και γνωστοί. Έτσι, η τετραμελής μπάντα δημιούργησε την πρώτη της ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της.

Καθαρό ροκ με δυνατές τις παρουσίες της ηλεκτρικής κιθάρας και των ντραμς αλλά και το πάντρεμα με την παραδοσιακή ελληνική μουσική θα βρούμε στον δίσκο. Σε αρκετά σημεία συναντούμε μπουζούκι και μπαγλαμά,με το αποτέλεσμα να είναι πολύ όμορφο. Φυσικά, με την πρώτη ακρόαση θα σου μείνει η καταπληκτική φωνή της Μαρίας Πανοσιάν.
Στο ίδιο ύφος κυλάει ολόκληρο το άλμπουμ με ξεκίνημα με το «Ο κόσμος που έσπαγε». Συνέχεια με το «Έλα» και το «Μη βιαστείς», αλλά και την «Κοκκινοσκουφίτσα», ένα τραγούδι με πολύ έξυπνους στίχους. Το «Δεμένοι» ξεχωρίζει από τον δίσκο,όπως και το «11 Σεπτέμβρη» προς το κλείσιμο του «Ελελεύ».
Ένας δίσκος που αξίζει να κάτσεις να τον ακούσεις. Οι στίχοι που έχουν να σου πουν πράγματα, σε συνδυασμό με την όμορφη και απλή ροκ σχηματίζουν ίσως το καλύτερο ντεμπούτο άλμπουμ για ένα συγκρότημα.

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

Larry Crowne –Η περίπτωση Λάρι Κράουν


Ο Λάρι Κράουν (Τομ Χανκς) είναι ένας 50αρης υπάλληλος ενός καταστήματος, όταν κάποια μέρα εντελώς ξαφνικά του ανακοινώνουν ότι απολύεται. Έχοντας στην πλάτη του πολλά χρέη και μη γνωρίζοντας τι να κάνει, πιστεύει πως ήρθε η κατάλληλη στιγμή για μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. Έτσι, αποφασίζει να επιστρέψει στα θρανία και στο πανεπιστήμιο.
Στο πανεπιστήμιο θα κάνει καινούριες παρέες, θα θυμηθεί τα νιάτα του και θα κάνει βόλτες με τη βέσπα. Μέχρι να δει την καθηγήτρια του (Τζούλια Ρόμπερτς), μια σνομπ γυναίκα με μερσεντες, συνεχείς ημικρανίες και έναν κατεστραμένο γάμο. Ο Λάρι Κράουν αρχίζει σιγά σιγά να νιώθει μια έλξη για την καθηγήτρια του, η οποία όμως δεν του δίνει καμία απολύτως σημασία. Ταυτόχρονα, αναγκάζεται να πιάσει δουλειά για να τα βγάλει πέρα. Μέχρι που οι σχέσεις μεταξύ φοιτητή και καθηγητριας γίνονται όλο και πιο καλές και στο τελος καταλήγουν να βρίσκονται μαζί.
Μια ρηχή και απλή ταινία που ούτε για ένα ήσυχο καλοκαιρινό βράδυ δεν είναι. Από την αρχή γνωρίζεις ακριβώς τι θα γίνει. Ωστόσο, το κακό είναι ότι ενώ μπορεί να ξέρεις τι θα συμβεί, η ταινία δεν κάνει αυτό το μιαμισάωρο όμορφο, κάνοντας τον θεατή να πεθάνει από τη βαρεμάρα του. Ο Τομ Χανκς βρίσκεται και στην θέση του σκηνοθέτη,ενώ στο σενάριο το χεράκι της έχει βάλει και η Νία Βαρδάλος (αυτο δεν ξέρω αν είναι καλο...). Τώρα, βέβαια, κάποιος μπορεί να δει μέσα από τη συγκεκριμένη ταινία τη διάθεση για αλληλεγγύη προς το συνάνθρωπο και τον αντικαταναλωτισμό. Και πάλι,δεν πιστεύω πως είναι ταινία που πρέπει να τρέξεις να την δεις.

Τετάρτη 10 Αυγούστου 2011

Lolek – Αχινός



Αλλάζοντας άρδην την μουσική πορεία που άρχισε να χαράζει πέρσι με το αγγλόφωνο  “Alone”, ο Lolek (Γιάννης Αναγνωστάτος) παρουσιάζει τον δεύτερο δίσκο του, με τίτλο «Αχινός». Τα βαλς του πρώτου άλμπουμ δίνουν τη θέση τους στον ηλεκτρισμό και τους λιγότερο αθώους στίχους. Εμπνευσμένος απο μεγάλους  Έλληνες ποιητές, αφήνει τα ξενόγλωσσα στιχάκια και πηγαίνει στα ελληνικά.
 Ο «Αχινός» είναι ένα δεμένο άλμπουμ, από το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο στο «Μείνε Ατάραχος». Με φανταστικές μουσικές και απλούς στίχους, ο Λόλεκ έχει το χάρισμα να κάνει ένα καλό τραγούδι, τρομερά φανταστικό. Η συνέχεια ανήκει στον «Καλλιτέχνη» και στο «Δεν αρκεί». Ηλεκτρικά στοιχεία άψογα δεμένα με ηλεκτρονικές  μελωδίες ενώνονται με την βαριά φωνή του καλλιτέχνη, χαρίζοντας τραγούδια υψηλού επιπέδου. Προς το κλείσιμο του «Αχινού» το ατμοσφαρικό «Κανενός» προετοιμάζει το έδαφος για το φινάλε με τα «Κεριά» του Καβάφη. Πιστεύω πως δεν γινόταν να μην «βουτήξει» ο Λόλεκ σε στίχους του συγκεκριμένου ποιητή.
Βιωματικοί στίχοι, εσωστρεφής μελωδία. Αυτά ολοκληρώνουν το πορτρέτο του «Αχινού». Ένας δίσκος που θα τον λατρέψεις ή θα τον μισήσεις. Θα τον ακούς συνεχώς ή θα τον βαρεθείς απο τη πρώτη στιγμή. Ωστόσο, οι στίχοι δεν πιστεύω να μην σε κάνουν να κολλήσεις. Ελπίζω η έμπνευση το Λόλεκ να συνεχίσει αμείωτα να κάνει τη δουλειά της.

Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011

Priest

Οι βρικόλακες είναι σε έναν ατέλειωτο πόλεμο με τους ανθρώπους εδώ και αιώνες. Η Εκκλησία όμως αποκτά ένα νέο τάγμα, τους Ιερείς, μια ομάδα ειδικά εκπαιδευμένων δολοφόνων βρικολάκων, και με αυτούς η ανθρωπότητα νικάει τους βρικόλακες. Οι άνθρωποι ζουν μέσα σε πόλεις-φρούρια ενώ οι εναπομείναντες βρικόλακες μένουν σε καταφύγια μακριά από τις πόλεις. Οι Ιερείς όμως αδυνατούν να ενταχθούν στην κοινωνία και παραγκωνίζονται. Μια οικογένεια που έχει αποφασίσει να ζει έξω από την πόλη, μακριά από την απολυταρχική εξουσία της εκκλησίας, πέφτει θύμα μιας ομάδας βρικολάκων και η κόρη της οικογένειας απαγάγετε. Τότε, ο Ιερέας θείος της μικρής θα αποφασίσει να πάει ενάντια στην εκκλησία και να κυνηγήσει τους απαγωγείς για να σώσει την μικρή.
Το Priest είναι η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Scott Charles Stewart, μετά το πολύ κακό Legion. Δυστυχώς, η αλήθεια είναι, πως το Priest δεν ξεφεύγει και πάρα πολύ από την μετριότητα της προηγούμενης δουλειάς του σκηνοθέτη, που είχε παρόμοιο σενάριο, ίδια σκηνοθεσία και ίδιο πρωταγωνιστή. Η προϊστορία της ταινίας αναλύετε μέσα από ένα ωραίο τρίλεπτο animation, όπως επιβάλετε αφού η ταινία βασίζετε στο ομότιτλό comic και χτίζει σχετικά επιτυχημένα έναν φουτουριστικό κόσμο με μια πόλη φυλακή και την εκκλησία για δυνάστη. Η εισαγωγή της ταινίας μπορεί να θεωρηθεί μέχρι και επιτυχημένη, αλλά από την στιγμή που ο Ιερέας ξεκινήσει το ταξίδι του για εύρεση της μικρής ανιψιάς του, ξεκινάνε και τα προβλήματα της ταινίας. Το Priest ως action ταινία πρέπει να κριθεί από τις σκηνές δράσης του, και εκεί η ταινία αποτυγχάνει παταγωδώς, αφού τα πολύ φθηνά cgi στους βρικόλακες φαίνονται πολύ άσχημα και κάποιες επιλογές στις μάχες φαντάζουν τουλάχιστον αστείες. Το cast, πέρα από τον Paul Bettany που βλέπουμε στον ρόλο του πρωταγωνιστή Ιερέα, περιλαμβάνει αρκετούς σχετικώς αναγνωρίσιμους ηθοποιούς, όπως τον Karl Urban (Red, The Chronicles of Riddick, The Lord of the Rings) στον ρόλο του κακού πρώην Ιερέα, την Maggie Q (Mission: Impossible III, Live Free or Die Hard) στον ρόλο της Ιέρειας που θα βοηθήσει τον πρωταγωνιστή, και τον Cam Gigandet (Burlesque, Easy A, The Unborn) στον ρόλο του φίλου της απαχθείσας κοπέλας. Οι επιλογές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν επιτυχημένες, ειδικά του Cam Gigandet ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν προσπάθησε να πείσει για τον χαρακτήρα του.
Το Priest κανονικά ανήκει στις ταινίες που σου προσφέρουν μια κάποια απόλαυση μέσα από τις σκηνές μάχης και δράσης που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της διάρκειάς τους. Δυστυχώς, το Priest αποτυγχάνει παταγωδώς σε αυτό και όποιος την δει, πολύ λίγο μετά τα 87 της λεπτά θα την έχει ήδη ξεχάσει.

Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Μωρά Στη Φωτιά – Cougar Baby-Smoking Rabbit

1985 και τρεις φίλοι από τη Βέροια αποφασίζουν να ενώσουν τις μουσικές δυνάμεις τους και να ηχογραφίσουν κάποια τραγούδια. Αποτέλεσμα αυτών των ηχογραφήσεων είναι το «Μωρά στη φωτιά» που κυκλοφορεί το 1987. Έκτοτε, εξαφανίστηκαν και επανέρχονται στο προσκήνιο 12 χρόνια αργότερα με το «Θεατρίνοι». Στίχοι για πολλούς σκληροπυρηνικούς και με πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο. Τα Μωρά στη Φωτιά ίσως αποτελούν το μοναδικό συγκρότημα που τα τραγούδια του έχουν γίνει γνωστά με 3 μονάχα δίσκους και χωρίς την mediaκή προώθηση που ακολουθούν άλλοι καλλιτέχνες. Φέτος κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους, με τίτλο «Cougar baby-Smoking rabbit».
Ο δίσκος κυμαίνεται στο ίδιο ύφος του γκρουπ, που κρατάει εδώ και χρόνια, αν και το άνοιγμα με το «Μοιραίο Καραβάνι» δεν σε παραπέμπει στα «Μωρά» που έχουμε συνηθίσει να ακούμε. Συναντούμε πνευστά που ποτέ δεν υπήρχαν στα προηγούμενα άλμπουμ, ωστόσο τα ηλεκτρικά και δυνατά σημεία επικρατούν και έτσι, δεν «ξενερώνει» ένας φανατικός ακροατής του συγκροτημάτος. «Το τελευταίο SOS» ξεχωρίζει για το κιθαριστικό του μέρος, ενώ στη «Χλωμή Φωτιά» ο Στέλιος Σαλβαδόρ Παπαϊωάννου με τα φωνητικά του σε κάνει να επιστρέφεις σε παλιές εποχές («Μανιφέστο», «Βαβυλωνία»). Στη συνέχεια, έρχεται η μπαλάντα με τον ομώνυμο τίτλο, μια πολύ όμορφη στιγμή του άλμπουμ. Τα πνευστά θα τα συνατήσουμε και στη συνέχεια, στα «Βρώμικα Λεφτά».
Αν τον συγκεκριμένο δίσκο, τον κυκλοφορούσε συγκρότημα με όνομα πλην του «Μωρά στη Φωτιά», θα μιλάγαμε για έναν ανέλπιστα όμορφο δίσκο. Ωστόσο, αν περιμένεις κάτι απο το γκρουπ που ονομάζεται «Μωρά στη Φωτιά», αυτα τα 8 τραγούδια δεν είναι και το καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν πέρασε η εποχή των «Μωρών». Γνωρίζω, όμως, ότι πάντα θα ακούω τα καταπληκτικά τους τραγούδια από τη χρυσή εποχή τους.

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011

Another Year - Μια Χρονιά Ακόμη

Ο Mike Leigh παρουσιάζει το ρεαλιστικό κοινωνικό δράμα με τίτλο “Another Year”. Έχοντας δει τις προηγούμενες αριστουργηματικές δουλειές του (“Naked”, “Vera Drake”, “Secrets & Lies”) δεν μπορώ παρά να δω την καινούρια του ταινία αμέσως. Ο Βρετανός σκηνοθέτης είναι ο καταλληλότερος να μας προσφέρει ωμή την πραγματικότητα που βιώνουμε, την κατάθλιψη και πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα.
Η Gerri και ο Tom, ψυχολόγος και γεωλόγος αντίστοιχα, είναι παντρεμένοι πολλά χρόνια, έχοντας εναν γιο 30 ετών και ζουν μια ήρεμη και πολύ όμορφη ζωή. Την άνοιξη δέχονται τακτικές επισκέψεις απο μια συνάδελφο της Gerri, την Mary, η οποία πίνει πολύ με αποτέλεσμα να μαθαει, ενώ παραπονιέται για την ζωή της, επειδή είναι μόνη της. Το καλοκαίρι τους επισκέπτεται ένας παιδικός φίλος του Tom, ο Joe, ο οποίος και αυτός παραπονιέται στο ζευγάρι για την ζωή που βιώνει και τη μοναξιά, που δεν την αντέχει. Το ηλικιωμένο ζευγάρι είναι το επίκεντρο του «πολέμου» που κάνουν η Mary και ο Joe στη ζωή τους, όπου δεν τους εχει φερθεί καλά.
Η Mary φτάνοντας τα 45 και ανύπαντρη, μες στην απελπισία της προσπαθεί να πλησιάσει τον γιο του ζευγαριού. Ωστόσο, ο τριαντάχρονος κάνει την έκπληξη στους γονείς του, φέρνοντας στο σπίτι την κοπέλα του. Η ψυχολογία της Mary καταρρέει κι άλλο, βλέποντας τη ζωή της να γίνεται περισσότερο μαύρη, μην έχοντας κάποιον άνθρωπο στο πλάϊ της και φοβώντας πως θα ολόκληρη η ζωή της θα χαρακτηρίζεται απο μοναξιά.
Ένας Mike Leigh μας προσφέρει απλόχερα την λιτή αλλά τρομερή σκηνοθεσία του. Οι χαρακτήρες βιώνουν καταστάσεις της καθημερινότητας που λίγο-πολύ όλοι μας έχουμε ζησει,με μια Lesley Manville να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας για την απελπισμένη και μοναχική γυναίκα. Το “Another Year” μας δείχνει πώς να αντιμετωπίζουμε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις αλλά και πώς να απολαμβάνουμε τη ζωή. Πολύ δυνατή ταινία, η οποία σε παγώνει και σε γεμίζει με μελαγχολικές σκέψεις, και «απολαυστική» για όσους προτιμούν τα σκληρά και ωμά κοινωνικά δράματα.

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011

Transistor – Things You Miss When You Blink

Στην Αθήνα του 2004 η Μαρία Κουρμούλη (φωνή) και η Νίκη Καραγεώργου (πλήκτρα-φωνή) συναντούν τον Στέλιο Σαυρανάκη (κιθάρα) και τα δύο μέλη των Tsopana Rave, τους Δημήτρη Καλαντζή (ντραμς) και Duru (μπάσο). Έτσι, γεννιέται ένα εναλλακτικό ροκ συγκρότημα, οι Transistor. Πέρασαν τέσσερα χρόνια για κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ. Ως γνωστόν, όμως, το καλό αργεί να γίνει και στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει ότι άξιζε ο χρόνος.
Το “Things You Miss When You Blink” κατάφερε να κάνει αυτό που κάνουν λίγοι δίσκοι. Να είναι πολύ καλά δεμένος από την αρχή μέχρι το τέλος,να μην είναι βαρετός και να θέλεις να τον ακούσεις και να τον ξανακούσεις. “Living” για ξεκίνημα και δεν γινόταν καλύτερη αρχή,μιας και το συγκεκριμένο κομμάτι,το οποίο υπάρχει απο το 2004, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι ειναι φανταστικό και τραγούδι για κόλλημα. Συνέχεια με μια πολύ όμορφη διασκευή του “Big Love” των Fleetwood Mac και το εξαιρετικό “Follow Me” με την παρουσία σαξόφωνου.
Δυνατές στιγμές του άλμπουμ αποτελούν τα “Epsilon” και “Gone”, με τα καταπληκτικά φωνητικά της Μαρίας Κουρμούλη. Προς το κλείσιμο του δίσκου συναντούμε τη συνεργασία του γκρουπ με τον Craig Walker των Archive στο “Lover (Name It What You Will).
Το “Things You Miss When You Blink” μπορεί να αποτελέσει ένα από τους καλύτερους αγγλόφωνους δίσκους της εγχώριας μουσικής σκηνής. Μακάρι να ήρθε ο καιρός για την αληθινή άνθιση της ξενόγλωσσης μουσικής από συγκροτημάτα που γνωρίζουν τι ψάχνουν και τι θέλουν να βγάλουν μουσικά. Αναμένουμε με ανυπομονεσία το επόμενο βήμα των Transistor,για το οποίο θα μπορούμε να μιλάμε για ένα μουσικό αριστούργημα.

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011

Kaiser Chiefs – The Future Is Medieval

Βρίσκονται στην κορυφή με το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Η συνέχεια καλύτερη με την εξίσου καλή δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους. Ο τρίτος δίσκος αδιάφορος. Ο τέταρτος απλώς απογοήτευση. Όποια ελπίδα είχες για τα νέα τραγούδια των Kaiser Chiefs, εξανεμίζεται στη στιγμή με την πρώτη ακρόαση. Περιμένεις κάτι καλό από το γκρουπ του Leeds αλλά αυτό το καλό δεν έρχεται ποτέ στα αυτιά. Χωρίς κανένα promotion οι Βρετανοί κυκλοφορούν από την επίσημη ιστοσελίδα τους το καινούριο άλμπουμτους, με τίτλο “The Future Is Medieval”.
“Little Shocks” για ξεκίνημα, όπου αποτελεί και το πρώτο single του δίσκου. Πιασάρικο τραγούδι αλλά μέχρι εκεί. Αν δεν έχεις υπομονή μπορεί να μην ολοκληρώσεις καν την ακρόαση. Τραγούδια που δεν είναι για Kaiser Chiefs. Ωστόσο, στη συνέχεια συναντάς το “Out of Focus” και εκεί που σε ενθαρρύνει το κομμάτι, ξαναπέφτεις στην αφάνεια των επόμενων τραγουδιών.
Μέχρι που «τρακάρεις» το “Child of the Jago”, ένα όμορφο κομμάτι που αρχίζει να παίζει και στο ραδιόφωνο. Ο δίσκος κλείνει με την ακουστική μπαλάντα “If you will have me”με φωνητικά του ντραμίστα του γκρουπ Wilson, στην οποία συναντούμε και το βιολί για πρώτη φορά από το βρετανικό συγκρότημα.
Δύσκολο να κρατηθείς στην κορυφή, δηλαδή εκεί που βρισκόσουν με τα “Employment” και “Yours Truly, Angry Mob”. Μπορεί να μην είμαι φανατικός οπαδός των Kaiser Chiefs αλλά αυτό που ήθελα να ακούσω απο τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν το άκουσα ποτέ. Μακάρι να μπορέσει η παρέα του Wilson (αποτελεί την κινητήριο δύναμη του συγκροτήματος) να επανέλθει στην όμορφη βρετανική ροκ που μας είχε συνηθίσει.

Τρίτη 2 Αυγούστου 2011

Tae Guk Gi: The Brotherhood of War

Ο Jin-tae Lee έχει παρατήσει το σχολείο και γυαλίζει παπούτσια για να βγάζει τα έξοδα των σπουδών του μικρότερου αδερφού του, Jin-seok. Η αρραβωνιαστικιά του, Young-shin, δουλεύει με την μητέρα του στο οικογενειακό εστιατόριο. Ξαφνικά όμως, η Βόρεια Κορέα εισβάλει στην Νότιο Κορέα και ο στρατός παίρνει τον Jin-seok για να προστατέψει την πατρίδα του απέναντι στους Κομμουνιστές. Ο Jin-tae Lee θα τον ακολουθήσει για να τον βοηθήσει να επιβιώσει στην μακαβριότητα του πολέμου και να επιστρέψει πίσω σπίτι για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Η ταινία ξεκινάει στο παρόν και μετά περνάει στο παρελθόν και στον πόλεμο, οπότε σε μεγάλο βαθμό ο θεατής ξέρει πως θα καταλήξει η ιστορία της ταινίας και οι χαρακτήρες της. Ο Je-gyu Kang, υπεύθυνος για το σενάριο και την σκηνοθεσία της ταινίας, επιλέγει να αφήσει το δράμα σε δεύτερη μοίρα και εστιάζει στην φρίκη του πολέμου και στα τραγικά πράγματα που γίνονται από κάθε πλευρά για να βγει αυτή νικητής, με τελικό χαμένο πάντα τον κόσμο. Το Tae Guk Gi έχει παρομοιαστεί από πολλούς με το Saving Private Ryan αλλά για τον πόλεμο στην Κορέα, γιατί προσφέρει τρομερές σκηνές μάχης που δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τις Αμερικάνικες παραγωγές, παρότι το budget της ταινίας είναι σχετικά μικρό για το είδος. Η διαφορά με τις χολιγουντιανές παραγωγές όμως είναι στο θέμα της βίας, καθώς σε όλη την διάρκεια της ταινίας υπάρχουν πολύ σκληρές και ιδιαίτερα αληθοφανείς σκηνές που ενδεχομένως να είχαν λογοκριθεί σε άλλες αντίστοιχες παραγωγές.
Το The Brotherhood of War δείχνει μια ιστορία πολέμου που δεν έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Με καλή σκηνοθεσία και σωστές επιλογές ηθοποιών καταφέρνει να μην κουράσει παρά τα 144 λεπτά διάρκειάς της και να διατηρήσει την δράση αμείωτη. Μια ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανένας λάτρης του είδους.

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011

Pans Labyrinth - Ο λαβύρινθος του Πάνα

Η 10χρονη Ofelia πάει μαζί με την μητέρα της, Mercedes, να μείνει στην επαρχεία, όπου ο πατριός της, Capitan Vidal, είναι αξιωματούχος στρατιωτικός της Ισπανίας του Φράνκο. Εκεί η μικρή θα συναντήσει έναν Φαύνο, που θα την οδηγήσει σε ένα παραμύθι με αποστολές, κινδύνους αλλά και ελπίδα, κάτι που στον πραγματικό κόσμο φαινόταν χαμένο.
Ο Μεξικανός Guillermo Del Toro υπογράφει την σκηνοθεσία και το σενάριο αυτού του μοναδικού παραμυθιού για ενήλικες. Δανείζετε στοιχεία από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων για να μπορέσει να δώσει στην 10χρονη Ofelia την διέξοδο που χρειάζεται από την βάναυση πραγματικότητα και χρησιμοποιεί πάμπολλες αλληγορίες για να καυτηριάσει την πραγματικότητα, την φασιστική Ισπανία του Φράνκο. Σιγά σιγά, παράλληλα με τον φανταστικό κόσμο στον οποίο ταξιδεύει η Ofelia, ο Del Toro χτίζει και την πραγματικότητα, δημιουργώντας μίσος για τα άτομα στα οποία προσωποποιείτε ο φασισμός και ανυπομονή για την την κατάληξη αυτών.
Σημαντικό ρόλο στην τρομερή ατμόσφαιρα της ταινίας έχουν και οι ηθοποιοί της. Η Ivana Baquero ως μικρή Ofelia είναι καταπληκτική και στο πρόσωπό της διαγράφετε η αγνότητα ενός παιδιού που όμως έχει μπλεχτεί στην βαναυσότητα του πολέμου. Ο χαρακτήρας όμως του φασίστα στρατιωτικού είναι απίστευτα ζοφερός, με όλη την τρέλα και αλαζονεία που διακατέχει τον Capitan Vidal να αποτυπώνετε τέλεια στην ταινία από τον Sergi López.
Ο Guillermo Del Toro με τον Λαβύρινθο του Πάνα πλάθει έναν δικό του φανταστικό κόσμο για να μιλήσει για πράγματα απολύτως πραγματικά και στο τέλος, σε κάνει να αναρωτιέσαι που τελειώνει το παραμύθι και που ξεκινάει η πραγματικότητα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More