Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα folk. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα folk. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

Pillowfight – Pillowfight

Pillowfight = Emily Wells και Dan the Automator. Η πρώτη δραστηριοποιείται στην δισκογραφία από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ο δεύτερος από τα μέσα των 80’s. Η Emily Wells παίζει βιολί, πιάνο, κρουστά, κιθάρα και γενικότερα ό,τι θέλεις. Ο Dan the Automator παίζει και αυτός μια ντουζίνα μουσικά όργανα ενώ είναι παραγωγός πολλών μεγάλων συγκροτημάτων, όπως οι Gorillaz, Kasabian, Depeche Mode, Miles Kane. Πέρσυ πραγματοποιήθηκε η μουσική συνάντηση αυτών των δυο ατόμων και το αποτέλεσμα ήταν οι Pillowfight, όπως ονόμασαν το συγκεκριμένο project τους.
Ο ομώνυμος δίσκος των Pillowfight περιλαμβάνει 12 τραγούδια τα οποία είναι ένα κράμα από hip hop, ηλεκτρονική μουσική και folk rock στοιχεία. Με λίγα λόγια, δηλαδή, το άλμπουμ τα έχει όλα. Και διάθεση έχει, και έμπνευση έχει, και εξαιρετική ενοχρήστρωση έχει. Κάποιες στιγμές η μουσική θυμίζει κάτι από Portishead ενώ δεν γίνεται να μην σου μείνει η φωνή της Emily Wells, η οποία δένει καλά με την μουσική αισθητική του Dan του Automator. Επίσης, η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή με μια ενορχήστρωση καταπληκτική. Εκτός από τις λούπες ηλεκτρονικών χτύπων θα ακούσεις ακόμα πνευστά και έγχορδα, όπως βιόλες. Ο δίσκος ακούγεται με χαρακτηριστική άνεση και δεν καταλαβαίνεις πως πέρασαν 45 λεπτά ενώ δύσκολα θα ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι με διαφορά από τα υπόλοιπα. Emily Wells και Dan the Automator δημιούργησαν ένα εκπληκτικό άλμπουμ που θα σε κολλήσει με τις μελωδίες του και το αποτέλεσμα μετά την πρώτη ακρόαση έχει το όνομα repeat.

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

She & Him – Volume 3

Κάπου στα μέσα του 2006 και κάπου ανάμεσα στα γυρίσματα της ταινίας “The Go – Getter” Zooey Deschanel και Matthew Ward γνωρίστηκαν. Το επόμενο βήμα ήταν ο σχηματισμός ενός μουσικού σχήματος με το όνομα She & Him και οι κυκλοφορίες τριών δίσκων. Ήδη από το ντεμπούτο τους, “Volume One”, είχαν ενθουσιάσει με τις μουσικές τους με αποτέλεσμα η συνέχεια της δισκογραφικής πορείας του συγκροτήματος να θεωρείται μονόδρομος. Στη συνέχεια, ήρθε το “Volume Two” που συνέχισε την καλή, μουσική παρουσία του ντουέτου ενώ πέρσυ κυκλοφόρησε και μια χριστουγεννιάτικη συλλογή. Φέτος την άνοιξη έφτασε η στιγμή για τον τρίτο δίσκο των She & Him που κατά πάσα πιθανότητα θα κλείσει την σειρά της μουσικής τριλογίας ενώ ο τίτλος του είναι πολύ απλά ”Volume 3”.
Όσο απλοί είναι οι τίτλοι των δίσκων τόσο εξαιρετική είναι η μουσική που παρουσιάζουν Deschanel και Ward. Οι δυο τους δείχνουν ένα πολύ δεμένο ζευγάρι καθώς η πρώτη διαθέτει πολύ γλυκιά φωνή και ιδανική για indie, folk και pop μελωδίες ενώ ο δεύτερος είναι ένας καλός μουσικός παραγωγός, πράγμα που μπορείς να συμπαιράνεις από το πάνθεόν του. Η χημεία, λοιπόν, αυτών των δυο ανθρώπων είναι καλή και αυτό φαίνεται και από το ολοκαίνουριο άλμπουμ που μόλις κυκλοφορήσαν. Το θαυματουργικό αποτέλεσμα της ακρόασης του συγκεκριμένου δίσκου είναι η ηρεμία και η ξεκούραση. Μια ηρεμία που έρχεται από τις πολύ γλυκές μελωδίες και τα απαλά φωνητικά της Zooey Deschanel.

Οι στίχοι κινούνται σε συνηθισμένες ιστορίες έρωτα, αγάπης και χωρισμού. Μουσικά, όμως, το νούμερο 3 των She & Him είναι εξαιρετικό. Ναι, δεν αποτελεί κάποια επανάσταση ή κάτι το ιδιαίτερο συγκριτικά με το “Volume Two” αλλά το ντουέτο παρουσιάζει έναν πολύ καλά ενορχηστρωμένο δίσκο με τόση indie δόση όση δεν είχες πάρει ποτέ. Ό,τι θες από indie αισθητική θα το βρεις στα 14 κομμάτια του άλμπουμ από τα οποία τα τρία είναι διασκευές. Μια αισθητική που θα σε γυρίσει σε παλαιότερη εποχή - εκείνη των 60's - και έχει την ικανότητα να σε μυήσει σε μια καθαρά pop κουλτούρα. Αυτά που κρατάω από το “Volume 3” είναι τα “I Could’ve Been Your Girl”, “I’ve Got Your Number, Son” και “Snow Queen” και φυσικά την γλυκιά – εξαιρετική φωνή της Zooey Deschanel.

Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

Devendra Banhart – Mala

Αρχές της δεκαετίας του ’00 και σκάει σαν βόμβα στον χώρο της folk, indie σκηνής. Περισσότερο σχολιαζόταν το παρουσιαστικό του, πράγμα που έκανε πολλά κοριτσάκια τότε να τον λατρέψουν (για το στυλ του). Σήμερα σουλουπώθηκε και ειπώθηκε, μάλιστα, πως συμβιβάστηκε με την «επιτηδευμένη» χύμα εμφάνιση. Όλα αυτά, όμως, είναι λόγια του αέρα, καθώς ο Devendra Banhart έχει αποδείξει από την αρχή της δισκογραφικής του καριέρας πως δεν χρειάζεται καμία εμφάνιση και κανένα στυλ για να σε κερδίσει. Αυτό το κάνει με την μουσική του και περισσότερο με τις συναυλίες του, στις οποίες είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικός. Μεταξύ 2002 και 2009 έχει κυκλοφορήσει επτά δίσκους, οι οποίοι όλοι είναι εξαιρετικοί. Ο – σε πολλούς αγαπημένος – performer επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Mala”.
Πάντα ο Banhart εντυπωσίαζε με τις μουσικές του. Μελωδίες παιγμένες με αξιοπερίεργο τρόπο που ενθουσιάζουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν το παιδί που έβγαζε folk μελωδίες, τις οποίες, έσπευσαν πολλοί, να ονομάσουν art folk, freak folk και γενικά ό,τι παρακλάδι μπορεί να βγάλει η folk. Και σε αυτό τον δίσκο, ο 31χρονος Αμερικανός ερμηνεύει σε διάφορες γλώσσες. Τον ακούμε να τραγουδάει τραγούδια με ισπανικούς, γερμανικούς, αγγλικούς τίτλους. Δεν κωλώνει να ηχογραφήσει αυτό που θέλει ενώ η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στον ίδιο, γι’ αυτό και το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει και αυτόν και εμάς που τον ακούμε. Επίσης, το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Devendra Banhart. Στο “Mala” θα συναντήσουμε περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία, συγκριτικά με προηγούμενες δουλειές του, τα οποία τα δένει με εξαιρετικό τρόπο με την κιθάρα του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί το τρομερό “Your Fine Petting Duck” που περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Γενικότερα, ο δίσκος αγγίζει διαφορετικά είδη μουσικής με το “Mala” να χαρακτηρίζεται ως ένα πολυπολιτισμικό πόνημα. Το “Hatchet Wound” και το “Fur Hildegard von Bingen” είναι κάποιες από τις κορυφές του άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που ακούγεται ξανά και ξανά με τις πιθανότητες να βαρεθείς να είναι απειροελάχιστες. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ποζερά. Ό,τι και να είναι, το μόνο σίγουρο είναι πως το “Mala” είναι πάρα πολύ καλός δίσκος, δεν κάνει καθόλου κοιλιά και σε κάνει να κολλήσεις στο άκουσμά του.

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

The Lumineers – The Lumineers

Οι Lumineers σχηματίστηκαν το 2005 στο New Jersey και χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια για να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο. Έτσι και έγινε, και το δισκογραφικό ντεμπούτο για την 3μελή μπάντα (στις συναυλίες μετατρέπεται σε 5μελή) είναι γεγονός με τον ομώνυμο τίτλο. Ήδη έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές ενώ έχει γίνει πλατινένιο σε Καναδά και Αμερική. Επίσης, οι Lumineers έχουν να περηφανεύονται και για την φετινή τους υποψηφιότητα στα Grammy Awards, στην κατηγορία καλύτερου νέου συγκροτήματος, ανάμεσα σε πολύ καλά ονόματα όπως οι Fun. (οι οποίοι κέρδισαν το βραβείο) και οι Alabama Shakes (Boys & Girls).
Καταρχάς, ο δίσκος ακούγεται συνέχεια και ασταμάτητα ολόκληρος. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ορισμένα τραγούδια καθώς η folk rock σε παρασύρει από το πρώτο λεπτό. Φαίνεται πως οι Lumineers δίνουν βάση στο παρελθόν αφού διατηρούν την παραδοσιακή γραμμή της americana μουσικής, θυμίζοντας πολλές φορές Bob Dylan (Tempest) ή Neil Young (Americana). Η country πλευρά της κιθάρας και τα βιολιά δίνουν και παίρνουν ενώ ο ρυθμός δεν σταματάει καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Ακόμα, και μπαλάντες, όπως το “Dead Sea”, καταφέρνουν να σε καθηλώσουν με το τέμπο τους.
Οι Lumineers με τον πρώτο τους δίσκο βάζουν αυτομάτως τον πήχη πολύ ψηλά για την συνέχεια. Τα κομμάτια ακούγονται ευχάριστα, η μπάντα δείχνει να γνωρίζει που πατάει μουσικά ενώ για πρώτο πόνημα είναι πολύ ώριμοι. Το άλμπουμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα γλυκό ταξίδι στην παλαιότερη εποχή της αμερικανικής μουσικής ενώ τα τραγούδια ενδείκνυνται για ζωντανή ακρόαση αφού προφανώς οι Lumineers δημιουργούν με αυτά μια φανταστική γιορτή.

Τρίτη 5 Μαρτίου 2013

Waxahatchee – Cerulean Salt

Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία με τους P.S Eliot, ένα συγκρότημα που έπαιζε κάτι μεταξύ punk και pop μουσικών. Η εν λόγω μπάντα πραγματοποιεί διάλειμμα και η μία εκ των δίδυμων αδερφών, που συμμετείχαν στην μπάντα, αποφασίζει να ακολουθήσει σόλο πορεία στο μουσικό στερέωμα. Έτσι, η Waxahatchee κλείνεται στο παιδικό της δωμάτιο και ηχογραφεί το “American Weekend”, το οποίο αποτέλεσε και τον πρώτο της δίσκο στις αρχές του 2012. Φυσικά, οι πωλήσεις από ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε εντελώς ανεξάρτητα δεν εκτοξεύθηκαν στα ύψη, ωστόσο η καλλιτέχνις από το Brooklyn εντυπωσίασε αρκετούς και σταδιακά το όνομά της αποκτούσε ένα «βάρος». Για να φτάσουμε ένα χρόνο και ένα μήνα αργότερα για να ξανατρακάρουμε πάνω στην Waxahatchee και την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Cerulean Salt”.
Το Waxahatchee (πραγματικά δεν γράφεται ούτε προφέρεται εύκολα) είναι το καλλιτεχνικό όνομα της Katie Crutchfield, η οποία δείχνει αρκετά ώριμη μουσικά, ήδη από τον δεύτερο δίσκο της. Στην ουσία ακολουθεί παρόμοια πορεία με την μπάντα της. Δηλαδή στο “Cerulean Salt” θα ακούσεις ένα κράμα από punk μελωδίες με χοντροκομμένες pop πινελιές, μπαλάντες αποτελούμενες από γλυκά φωνητικά αλλά και μουσικές στραμμένες προς το folk. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 12 τραγούδια με την συνολική διάρκειά του όμως να είναι κάτι παραπάνω από το μισάωρο. Επομένως, η πρώτη ακρόαση του δίσκου περνάει χωρίς να το καταλάβεις καν αλλά με πολύ καλές εντυπώσεις, με αποτέλεσμα η δεύτερη φορά να είναι αναπόφευκτη.
Η αρχή του δίσκου είναι πολύ καλή με το “Hollow Bedroom” να πραγματοποιεί εισαγωγή με την παρέα της μοναχικής κιθάρας και στο τέλος να κάνει την εμφάνισή της η παραμορφωμένη ηλεκτρική, δίνοντας τον απαραίτητο δυναμισμό. Όπως κλείνει το εναρκτήριο κομμάτι έτσι συνεχίζει το δεύτερο, “Dixie Cups and Jars”, με το σχετικά γρήγορο και μονότονο τέμπο που ακολουθεί η ηλεκτρική κιθάρα. Η «ηλεκτρική» pop συνεχίζεται και στο “Lips and Limbs” ενώ με το “Brother Bryan” η νεαρή τραγουδοποιός ηρεμεί κάπως τα μουσικά κύματα. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το “Tangled Envisioning” μέχρι να έρθει το παραμορφωμένο “Misery Over Dispute” με τον εκπληκτικό ρυθμό του. Στο ίδιο ύφος κυμαίνονται και τα επόμενα κομμάτια που οδηγούν προς το κλείσιμο του δίσκου. Έτσι, τα “Waiting” και “Peace and Quiet”, που εντυπωσίαζουν με την δυναμική τους, φέρνουν το τελευταίο “You’re Damaged”, το οποίο κλείνει το άλμπουμ με την παρουσία μιας ακουστικής κιθάρας μόνο.
Η Waxahatchee ηχογράφησε έναν αρκετά καλό δίσκο. Το μοναδικό άσχημο σημείο είναι πως τα περισσότερα κομμάτια διατηρούν τον ίδιο ρυθμό, χωρίς να είναι πολυεπίπεδα. Πολύ καλός ρυθμός αλλά μονότονος. Παρόλο αυτά, το “Cerulean Salt” είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα, χωρίς να κουράζει και δείχνει πως η Waxahatchee διαθέτει όλα τα φόντα για να συνεχίσει και εξελίξει τις μουσικές της, προσφέροντας κάτι ακόμα παραπάνω από τις μέχρι στιγμής δισκογραφικές της δουλειές.

Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

Tom Odell – Songs From Another Love

Συγκρατείστε το όνομα Tom Odell διότι θα απασχολήσει πολύ μέσα στο 2013 με την μουσική του παρουσία. Ήδη έχει αρχίσει η «έκρηξη» εδώ και λίγους μήνες με κάποιες ζωντανές εμφανίσεις που πραγματοποιεί ο Βρετανός καλλιτέχνης. Εκτός αυτού, όμως, ο Tom Odell έχει κυκλοφορήσει τα πρώτα του κομμάτια μέσω ενός ΕΡ τεσσάρων τραγουδιών και αμέσως κατάφερε να ταρακουνήσει την βρετανική μουσική σκηνή. Αυτό αποτελεί και τον προπομπό για τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο του που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2013. Έναν πολύ καλό πρόλογο για την επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του, καθώς το “Songs From Another Love” έχει την ικανότητα να εντυπωσίασει σε ένα τέταρτο κιόλας, όσο διαρκεί δηλαδή.
Ο Tom Odell ψηφίστηκε από τους Βρετανούς κριτικούς στα Critics’ Choice Award ως το πρόσωπο του 2013. Το σχετικό βραβείο έχουν παραλάβει προηγούμενες χρονιές η Adele (21) αλλά και η Florence Welch (Ceremonials), οπότε διόλου ευκαταφρόνητο βραβείο είναι. Στα της μουσικής τώρα, ο 22χρονος τραγουδοποιός με τα πρώτα του δείγματα έχει δείξει μια τάση προς την ακουστική pop και folk κουλτούρα. Το πρώτο τραγούδι του ΕΡ είναι το “Another Love” με το οποίο ο Tom Odell προκάλεσε αίσθηση. Εξαιρετικός ρυθμός με το πιάνο να είναι ο μπροστάρης και από πίσω να ακολουθούν τα γρήγορα κρουστά. Επίσης, η φωνή του βγάζει μια γλυκύτητα αλλά και ένα αυθεντικό συναίσθημα. Συνέχεια έχει το “Sense”, το οποίο με το μοναχικό πιάνο ρίχνει κατά πολύ τους τόνους συγκριτικά με το προηγούμενο κομμάτι. Ωστόσο, και εδώ αναγνωρίζουμε το πάθος του νεαρού καλλιτέχνη που δείχνει πως δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να σε κάνει ανατριχιάσεις με την ερμηνεία του.

Και φτάνουμε στην κορυφή του μίνι άλμπουμ (αν μπορούμε να βγάλουμε κορυφή ανάμεσα σε τέσσερα τραγούδια) όπου είναι το “Can’t Pretend”. Εκπληκτική ενορχήστρωση με το πιάνο να κυριαρχεί και πάλι και σε συνδυασμό με την δυναμική που χαρίζουν το μπάσο και τα κρουστά συνθέτουν ένα εκπληκτικό τραγούδι που κολλάς μαζί του από την πρώτη ακρόαση. Για το τέλος υπάρχει το “Stay Tonight” που υπάρχει προς το παρόν σε demo. Ο Tom Odell έχει καταφέρει να εντυπωσίασει με τις πρώτες συνθέσεις του, με το συναίσθημα που βάζει στα τραγούδια του και το πάθος με το οποίο τα ερμηνεύει. Το “Songs From Another Love” είναι ένα τρομερό ΕΡ που απλώς αυξάνει την ανυπομονησία μας για την κυκλοφορία του “Long Way Down”, του πρώτου του δίσκου του Βρετανού στο οποίο θα περιλαμβάνονται και αυτά τα τέσσερα τραγούδια. Τα "Another Love" και "Can't Pretend" μάλλον θα παίξουν πάρα πολύ μέσα στη χρονιά που μόλις μπήκε.

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Mumford & Sons – Babel

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ιδιαίτερα όταν το ξεκίνημα είναι εξαιρετικό και προετοιμάζει το έδαφος για μια ακόμα καλύτερη συνέχεια. Οι Mumford & Sons έκαναν μια καταπληκτική αρχή με το δισκογραφικό ντεμπούτο τους, “Sigh No More”, το οποίο έγινε πολυπλατινένιο σε Ευρώπη και Αμερική και τους έφερε στην κορυφή της βρετανικής μουσικής σκηνής. Τα τραγούδια του άλμπουμ παίζονται ακόμα μανιωδώς και φυσικά η αναμονή που είχε δημιουργηθεί για την κυκλοφορία του δεύτερης δουλειάς τους ήταν μεγάλη. Η ώρα έφτασε και η μπάντα από το Λονδίνο επιστρέφει με ολοκαίνουριο δίσκο που φέρει το όνομα “Babel”.
Το 4μελές συγκρότημα παρουσιάζει 12 τραγούδια, συνέχεια του πρώτου άλμπουμ, δηλαδή folk και indie μελωδίες να ενώνονται. Μπορεί κάποια στιγμή να νιώσεις μια μονοτονία να σε πλακώνει αλλά τα ξεσπάσματα που εμφανίζονται στα κομμάτια φέρνουν τις ισορροπίες και έτσι το τελικό αποτέλεσμα είναι ευχάριστο. Από τα πρώτα τραγούδια η ακουστική κιθάρα παίρνει φόρα και δεν σταματάει. Επίσης, χρειάζεται να σημειωθεί πως τα φωνητικά του Marcus Mamford, που μπλέκονται μαζί με εκείνα των αλλών τριών της παρέας, ανεβάζουν κατά πολύ τα κομμάτια. Η αλήθεια έιναι πως ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά και μέχρι την μέση περίπου πάει πολύ καλά. Από κει και πέρα, όμως, αρχίζει κάπως να θολώνει το πράγμα και σα να κουράζεσαι, ωστόσο αυτό το αρνητικό δεν είναι ικανό να «χαλάσει» ολόκληρο τον δίσκο.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου συμπεριλαμβάνονται και τρία τραγούδια με το ένα να είναι διασκευή του “The Boxer”, μιας μπαλάντας του Paul Simon που κυκλοφόρησε το 1969. Το “Babel” είναι ένας ξεχωριστός δίσκος που συνδυάζει τις indie rock μελωδίες με όργανα όπως το μαντολίνο, το ακορντεόν, το banjo (αφρικανικό 5χορδο)με το αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικό.

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

Bob Dylan – Tempest

Δύο από τις κατηγορίες των καλλιτεχνών είναι πρώτον, εκείνοι οι οποίοι αξίζουν πολλά κείμενα και ιδιαίτερη μνεία για όλα αυτά που έχουν πράξει σε μουσικό επίπεδο και δεύτερον, εκείνοι για τους οποίους δεν πρέπει καν να μπαίνεις στον κόπο να μιλήσεις για το άτομό τους. Στην δεύτερη κατηγορία, όμως, ανήκουν άνθρωποι οι οποίοι όχι μόνο έχουν συνθέσει απίστευτα τραγούδια αλλά αποτελούν σημαντικότατο κομμάτι της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Οπότε τα λόγια για αυτούς είναι περιττά. Όπως για έναν από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, τον κύριο Bob Dylan. Από το 1962 κυκλοφορεί ασταμάτητα δίσκους αποτελώντας έναν από τους κύριους μοχλούς της μουσικής των δεκαετιών του ’70, του ’80, του ’90 αλλά και του ’00. Από αυτόν εμπνεύστηκαν οι περισσότεροι μουσικοί πριν 30 χρόνια ενώ ίσως αν δεν υπήρχε να μην είχε τόση άνθηση η μουσική τα χρόνια των 60’s. 40 χρόνια αργότερα από το δισκογραφικό ντεμπούτο του πιο γνωστού τραγουδοποιού της folk και της country και 34 στούντιο άλμπουμ, ο Bob Dylan επιστρέφει φέτος τον Σεπτέμβρη με το 35ο πόνημά του με τον τίτλο “Tempest”.
Ο 71χρονος καλλιτέχνης δείχνει ότι παρά την ηλικία του έχει δίψα, έχει έμπνευση και μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει 10 καινούρια τραγούδια. Το αξιοπερίεργο είναι πως ο αειθαλής τραγουδοποιός συνεχίζει να συνθέτει όμορφα κομμάτια με την κλασική προσωπική του νότα και φυσικά με αυτή την βραχνάδα στην φωνή του που απογειώνει το κάθε τραγούδι. Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν και εκείνοι που χαρακτηρίζουν την μουσική του Dylan βαρετή, πολλά κομμάτια του ίδια και ιδιαίτερα τώρα που δείχνει να «πιέζει» τον εαυτό του σε αυτή την ηλικία να βγάλει καινούρια τραγούδια. Όπως και να έχει, μια καινούρια κυκλοφορία από τον Bob Dylan αποτελεί από μόνη της τεράστια μουσική είδηση. Το “Tempest” με την πρώτη ακρόαση ακούγεται ευχάριστο. Έχει τις καλές στιγμές του, έχει και τις κοιλιές του. Το καλό όμως είναι πως οι καλές στιγμές παρά είναι καλές και σκεπάζουν τα όποια βαρετά σημεία υπάρχουν. Δεν μπορείς να μην σταθείς δηλαδή στα καταπληκτικά “Narrow Way” και “Pay In Blood” και να ξεχάσεις αμέσως την άσχημη παρένθεση του νοχελικού “Long and Wasted Years”. Όπως στα περισσότερα άλμπουμ του έτσι και εδώ ο αμερικανός καλλιτέχνης παρουσιάζει τραγούδια μεγάλης διάρκειας, χωρίς αυτό όμως να αποτελεί αρνητικό παράγοντα για το συνολικό αποτέλεσμα. Μάλλον με μια εξαίρεση, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 14 λεπτά και πραγματικά πιστεύω πως είναι ανούσιο και κουραστικό. Για το τέλος ο Bob Dylan συνθέτει ένα τραγούδι αφιερωμένο σε έναν άλλο μεγάλο καλλιτέχνη, τον John Lennon, με τον τίτλο "Roll on John".
Ο δίσκος κυμαίνεται στα γνώριμα μουσικά μονοπάτια του Bob Dylan με τα κλασικά ρυθμικά κρουστά, την ηλεκτρική κιθάρα που σε κάποιες στιγμές ξεφεύγει με όμορφο τρόπο από το συνηθισμένο τέμπο και φυσικά το βιολί και την φυσαρμόνικα που παραμένουν πιστοί σύντροφοι στις συνθέσεις του. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως ο τραγουδοποιός απο την Μινεσότα έχει ακόμα την σπίθα και την έμπνευση να κυκλοφορήσει εξαιρετικούς δίσκους. Προφανώς και ο Bob Dylan δεν είναι αναγκασμένος να αποδείξει σε κανέναν τίποτα όσον αφορά τις μουσικές του γιατί πολύ απλά αυτός προχώρησε την παγκόσμια rock, country, folk μουσική σκηνή πολλά βήματα μπροστά. Εκτός αυτών, το “Tempest” είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ με τραγούδια πιασάρικα και ας λείπει η πολύ παθιασμένη ερμηνεία. Αυτός ο τύπος συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί, να μας ενθουσιάζει και να μας κάνει να τον εξυμνούμε για όλες αυτές τις τρομερές συνθέσεις του. Ο Bob Dylan είναι εδώ και παρουσιάζει τον αρκετά καλό δίσκο του, τον υπ’ αριθμόν 35 παρακαλώ!

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Of Monsters and Men – My Head is an Animal

Η Ισλανδία εδώ και χρόνια βγάζει εξαιρετικά συγκροτήματα, τα οποία με την μουσική τους καταφέρνουν έυκολα να καταπλήξουν Ευρώπη και Αμερική. Βλέπε Sigur Ros(Valtari) και Rokkuro(I Annan Heim) που εκπροσωπούν επάξια την χώρα τους ενώ από πέρσι στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγονται και οι Of Monsters and Men, οι οποίοι αποτελούν πιο εύκολο πόλο έλξης για τις ξένες χώρες, λόγω του ότι οι στίχοι τους είναι στα Αγγλικά και όχι στα Ισλανδικά. Η 6μελής μπάντα κατάφερε, με το τραγούδι “Little Talks, πέρσι το Φεβρουάριο να εντυπωσιάσει τους πάντες και επομένως η πρώτη δισκογραφική δουλειά βρισκόταν αυτόματα στα σκαριά. Έτσι, το “My Head is an Animal” κυκλοφόρησε πριν έναν μήνα και είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις εξαιρετικές – όπως αποδείχθηκαν μετά τις ακροάσεις – indie pop μελωδίες του.
Το “Dirty Paws” που κάνει την αρχή για τον δίσκο σε βάζει στο κλίμα του συγκροτήματος που δεν είναι άλλο από το folk. Στην συνέχεια, έρχεται το υπέροχο κομμάτι με τον τίτλο “King and Lionheart”. Από την πρώτη ακρόαση κολλάς με την πορωτική μελωδία, με τα κρουστά που μπαίνουν στην μέση του τραγουδιού και την χάρη που έχουν τα φωνητικά της τραγουδίστριας Nanna Bryndis Hilmarsdottir. Γενικά, η φωνή της ερμηνεύτριας δίνει μια φανταστική «χαρά» στα κομμάτια που ταιριάζει πολύ. Το “Little Talks”, όπου είναι και το πρώτο single του άλμπουμ, σε βάζει σε πιο χορευτικούς ρυθμούς με τα δυνατά πνευστά του ενώ με το “Six Weeks” μπαίνεις σε ροκ διάθεση για να έρθει πάλι η ηρεμία με το “Love Love Love”.
Στο “Your Bones” συναντάμε τον κιθαρίστα - τραγουδιστή Ragnar Porhallsson να ερμηνεύει τη στιγμή που στο “Lakehouse” κυριαρχούν τα πολυφωνικά φωνητικά που κάνουν το κομμάτι κάπως πιο «βασιλικό». Ο δίσκος κλείνει με ατμοσφαιρικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Yellow Light” αφήνοντάς μας μια πολύ γλυκιά γεύση. Συνολικά το άλμπουμ είναι ένα εξαιρετικό πόνημα, στο οποίο υπάρχουν τραγούδια που θες να ακούς και να ξανακούς. Μελωδίες που μένουν στο μυαλό σου και μάλλον η συγκεκριμένη μπάντα θα μας «υπενθυμίσει» στο μέλλον πως σχηματίστηκε για ακόμα πιο μεγάλα μουσικά πράγματα. Οι Of Monsters and Men έρχονται από τα ψηλά της Ισλανδίας για να μας παρασύρουν με την υπέροχη μουσική τους και εμείς δεν μπορούμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Amy MacDonald – Life in a Beautiful Light

Ξεκίνησε την καριέρα της κάπου στο 2007, όπου κυκλοφόρησε ένα single με τον τίτλο “Poison Prince” ενώ μετά από λίγο καιρό έρχεται η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, “This is The Life”, με την οποία έγινε γνωστή σε παγκόσμιο μουσικό επίπεδο και με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να παίζει από τότε 5 χρόνια συνεχώς στο ραδιόφωνο. Το 2010 έρχεται η σειρά του δεύτερου άλμπουμ της, “A Curious Thing”, το οποίο και αυτό είχε ανάλογη επιτυχία με το ντεμπούτο της. Ο λόγος για την Amy MacDonald που φέτος το καλοκαίρι κυκλοφορεί τον τρίτο της στούντιο δίσκο που τιτλοφορείται “Life in a Beautiful Light”.
Στο γνωστό στυλ που μας έχει συνηθίσει η Σκωτσέζα τραγουδοποιός από τους δύο προηγούμενους δίσκους, παρουσιάζεται και στον συγκεκριμένο. Δηλαδή ακουστική κιθάρα σε όλα τα κομμάτια, κρουστά που δίνουν τον όμορφο και δυναμικό ρυθμό και η εξαιρετική φωνή της 24χρονης. Το “4th of July” ανοίγει το άλμπουμ με γρήγορο τέμπο, όπως και το αμέσως επόμενο “Pride” που δίνει μια χορευτική διάθεση. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single του δίσκου, “Slow It Down”, το οποίο και αυτό με τη σειρά του κρατάει τον ανεβαστικό ρυθμό που ξεκίνησαν τα προηγούμενα τραγούδια. Όμορφη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το “Left That Body Long Ago” όπου είναι και η μοναδική μπαλάντα ανάμεσα στα 12 κομμάτια ενώ το ομώνυμο τραγούδι αποτελεί και αυτό μία από τις κορυφές του δίσκου, με τα πνευστά να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο αλλά και την όλη ομορφιά που γενικά λείπει από το σύνολο των τραγουδιών.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και 8 ακουστικές εκτελέσεις από τα τραγούδια που μόλις άκουσες. Μία καλή προσπάθεια, αν βέβαια σου έχει μείνει κάποιο κομμάτι στο μυαλό από πριν. Με το “Life in a Beautiful Light” η Amy MacDonald δεν κάνει το επόμενο βήμα. Εκείνο το βήμα που θα την ανέβαζε πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο ή σε επίπεδο σύνθεσης. Αν πιάσεις και τους τρεις δίσκους της και τους ακούσεις τον έναν μετά τον άλλον, ίσως πιστέψεις πως είναι ένας ενιαίος δίσκος. Δεν υπάρχει αυτή η διαφορά στα τραγούδια της που θα σε κάνει να την ακούσεις με μεγαλύτερη περιέργεια. Το φετινό άλμπουμ της, ωστόσο, ακούγεται με ευχαρίστηση αλλά μέχρι εκεί, δεν θα μείνει και στην ιστορία με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012.

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Gotye – Making Mirrors

Τελικά ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από το “Somebody That I Used To Know”; Το τραγούδι που έχει σπάσει όλα τα κοντέρ και αναμφισβήτητα αποτελεί την επιτυχία της χρονιάς είναι γραμμένο από έναν 31χρονο συνθέτη – ερμηνευτή από το Βέλγιο και μεγαλωμένο στην Μελβούρνη. Ο Gotye, λοιπόν, έχει καταφέρει να κάνει όλο τον μουσικό πλανήτη να μιλάει για εκείνον. Φυσικά, η συγκεκριμένη επιτυχία δεν είναι το πρώτο δισκογραφικό βήμα του καλλιτέχνη καθώς έχει κυκλοφορήσει άλλα δύο στούντιο άλμπουμ από το 2003 κιόλας. Τον Αύγουστο του 2011 κυκλοφορεί ο τρίτος δίσκος του με τίτλο “Making Mirrors” που συμπεριλαμβάνει το πασίγνωστο πλέον τραγούδι και ο Gotye έρχεται σαν τυφώνας για να τα σαρώσει όλα.
Εκτός του ίδιου, μεγάλη αναγνωρισιμότητα αποκτάει και η Kimbra η οποία βάζει και αυτή το χεράκι της στην ερμηνεία του κομματιού. Πέραν της τεράστιας επιτυχίας του “Somebody That I Used To Know”, όμως, το τραγούδι αποτελεί ένα μέρος από το σύνολο των 12 κομματιών του “Making Mirrors”. Το επίτευγμα του Gotye είναι ότι ο ήχος που δημιουργεί είναι ολοκληρωτικά εμπνευσμένος από τον ίδιο. Ένας ήχος που δεν έχει ξανακουστεί, που συνδυάζει το beat με την folk και το ηλεκτρονικό με την indie. Έχει καταφέρει να ενώσει ρετρό καταστάσεις με τις σύγχρονες μουσικές απόψεις. Από το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο και το δεύτερο κατά σειρά “Easy Way Out” μέχρι το απλώς αριστουργηματικό “Eyes Wide Open”, το “Making Mirrors” είναι από τα πιο προσεγμένα άλμπουμ του τελευταίου χρόνου.
Ο Wouter “Wally” De Backer, όπως είναι ολοκληρωμένο το όνομά του, πολύ απλά «φοριέται» πολύ. Δικαίως, αφού οι ποπ μελωδίες του είναι κάτι παραπάνω από πωρωτικές αλλά και με συναίσθημα. Μπορεί η επιτυχία του “Somebody That I Used To Know” να επισκιάζει την υπόλοιπη προσπάθεια, ωστόσο αν κάτσεις να ακούσεις προσεκτικά τον δίσκο, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε συνεπάρει.

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012

The Pierces – You and I

Δύο αδερφές γεννημένες στην Αλαμπάμα, από την οικογένεια Pierce, εδώ και 12 χρόνια συμπορεύονται μουσικά, αποτελώντας το ντουέτο με όνομα – ποιό άλλο εκτός του επιθέτου τους – The Pierces. Όμορφη pop-rock μουσική με λίγα στοιχεία από folk και γλυκοί στίχοι απαρτίζουν την μέχρι στιγμής δισκογραφία του γυναικείου γκρουπ. Έχοντας κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ, ίσως έρχεται η στιγμή να ακουστεί από περισσότερο κόσμο η μουσική τους, ιδιαίτερα τώρα με την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου τους, ο οποίος αποτελεί και τον πιο εμπορικό από τους προηγούμενους (χωρίς αυτό να τον κάνει ταυτόχρονα και άσχημο).
Το “You & I”, λοιπόν, κυκλοφορεί στα μέσα του 2011 και εκπλήσσει ευχάριστα, καθώς τα 11 τραγούδια του είναι αρκετά δεμένα μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό σύνολο. Το ξεκίνημα φοβερό με το πανέμορφο “You’ll Be Mine” που θα το συναντήσετε που και που και στο ραδιόφωνο. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που με την πρώτη σου μένει η μελωδία και θες επί τόπου να το ξανακούσεις. Το ίδιο θα συμβεί όταν, στην συνέχεια του άλμπουμ, πέσεις πάνω στο “Glorious”, όπου αποτελεί και single μαζί με το προηγούμενο. Ωστόσο, η συνταγή, ίσως, της επιτυχίας του συγκεκριμένου δίσκου έγκειται στο γεγονός πως αυτά τα δύο κομμάτια δεν «καταστρέφουν» τα υπόλοιπα. Γενικά, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ένα ψιλο-γρήγορο όμορφο τέμπο με διαλείμματα τις δύο μπαλάντες, “The Good Samaritan” και “I Put Your Records On”, οι οποίες είναι «απαραίτητες» για πιθανή κούραση του συνεχούς ρυθμού.
40 λεπτά μόλις η συνολική διάρκεια του άλμπουμ και σε καταφέρνει να κολλήσεις. Το “You & I” των Allison Margaret Pierce και Catherine Eleanor Pierce συγκεκριμένα, αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο, όπου, μάλιστα, αποδεικνύει πώς δύο αδέρφια μπορούν να τα καταφέρουν μαζί στην δισκογραφία (βλέπε τους αδερφούς Gallagher των Oasis).

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Birdy – Birdy

Συνήθως οι καλοί δίσκοι έρχονται από μουσικά ώριμους καλλιτέχνες που βρίσκονται χρόνια στο μουσικό στερέωμα και έχοντας ένα δισκογραφικό παρελθόν. Η Jasmine Van den Bogaerde, ή αλλιώς Birdy όπως είναι γνωστή, έρχεται να καταρρίψει αυτή τη θεωρία, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο της δίσκο από διασκευές στα 15 της χρόνια κιόλας. Ακούγοντας το “Birdy” ακούς ένα καλοδουλεμένο και δεμένο σύνολο από διάφορες μουσικές επιλογές – παλιές και νέες - , το οποίο σε συνδυασμό με την μελωδική φωνή της μικρής Βρετανίδας, κάνει το δίσκο το λιγότερο εξαιρετικό.
 Στις αρχές του “Birdy” συναντούμε το “1901” των Phoenix σε μια πολύ όμορφη διασκευή. Δικαίως το συγκεκριμένο κομμάτι (αν και διασκευή) αποτελεί το πρώτο single του δίσκου, όπως δικαίως αποτελεί single και το αμέσως επόμενο τραγούδι, “People Help the People”. Το τελευταίο ανήκει στο βρετανικό συγκρότημα Cherry Ghost. Οι διασκευές από τη 15χρονη Birdy συνεχίζουν, με τη σειρά να έχει το “White Winter Hymnal” των Fleet Foxes από το Seattle. Επιπλέον, τη τιμητική του έχει και το ντουέτο των “The Postal Service” με το “The District Sleeps Alone Tonight” να διασκευάζεται από τη πανέμορφη φωνή της Birdy παρέα με το πιάνο της. “I’ll Never Forget You” για τη συνέχεια σε μια αρκετά διαφορετική διασκευή του τραγουδιού των Francis and The Lights. Στον δίσκο θα συναντήσουμε και τους Νεοζηλανδούς “The Naked and Famous” μέσω από το τραγούδι τους “Young Blood”, εκτελεσμένο πάντα από την μικρη βρετανίδα ερμηνεύτρια. Η συνέχεια ανήκει στο τρίτο single του άλμπουμ, “Shelter” των The xx. Λογικό να διακριθεί, μιας και το αυθεντικό κομμάτι αποτελεί μια ομορφιά. Επίσης, πετυχαίνουμε και δεκαετία ’70, με το “Fire and Rain” του James Taylor. Το χορό των διασκευών κλείνει το “High Violet” των The National που αποτελεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια της περσινής χρονιάς.
 Εξαιρετική αρχή για την 15χρονη Birdy, που παρόλο τα λίγα της χρόνια δείχνει μεγάλη μουσική ωριμότητα. Και εκείνος που δεν θα πειστεί με την ερμηνεία της, μιας και υπάρχουν μονάχα διασκευές, η Birdy είναι εδώ πάλι για να παρουσιάσει και τη δική της και αρκετά όμορφη σύνθεση με τίτλο “Without a Word”. Δεν μένει τίποτα άλλο, μόνο από το χρόνο, να αποδείξει αν η μικρή Jasmine μπορεί να εξελιχθεί – με τον κατάλληλο και όμορφο τρόπο - σε μουσικό διαμάντι. Μέχρι τότε, απολαμβάνουμε τις μελωδικές διασκευές της.

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Nefeli Walking Undercover – Τα Μολύβια - Κομάντος

Με την πρώτη ακρόαση πιστεύεις πως έχεις να κάνεις με τραγουδοποιό που βρίσκεται στον χώρο της δισκογραφίας πολλά χρόνια. Σε αυτη τη σκέψη σε οδηγεί η ώριμη φωνή της, οι στίχοι αλλά και η μουσική της που αν μη τι άλλο είναι πλούσια με όμορφα μελωδικά στοιχεία. Όλα αυτά για μια καλλιτέχνιδα που προφανώς υπάρχει χρόνια στο κουρμπέτι του δισκογραφικού χώρου. Ωστόσο, όλα αυτά τα αναφέρουμε όχι για μια μεγάλη (ηλικιακά) τραγουδοποιό αλλά για την μόλις 22χρονη Νεφέλη Λιούτα. Πριν κάμποσες μέρες, συγκεκριμένα στις 30 Οκτωβρίου, η νεαρή Νεφέλη κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της δίσκο με τίτλο «Τα Μολύβια – Κομάντος».
                                                                                                    (Φωτογραφία : Θόδωρος Βρανάς)
Η Νεφέλη δεν είναι μονάχη της στην ηχοφράφιση του δίσκου της. Έχει διαρκώς μαζί της τον πολυτιμότερο μουσικό βοηθό της, το βιολί. Η δύναμη των τραγουδιών βρίσκεται στο ότι δεν είναι κομμάτια για μία μόνο ακρόαση και το σημαντικότερο, ότι οι στίχοι είναι ελληνικοί (εκτός ενός τραγουδιού), πράγμα που δεν περιμένεις καθώς ακούς μια experimental – folk μελωδία. Το «Spedale» ανοίγει το δίσκο με όμορφο τρόπο, ενώ το αμέσως επόμενο «Το ρε και το μι από την ηρεμία» σε κάνει να φτιάχνεις τις εικόνες που έχει η νεαρή τραγουδοποιός στο κεφάλι της. Όμορφη στιγμή αποτελεί ο «Ο Μικρός Πρίγκηπας» και αρκετά συγκινητικοί οι στίχοι του «Χρήστου», ο οποίος φαίνεται να άφησε αυτό τον κόσμο νωρίς. Τα «μολύβια – κομάντος» κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα σε όλη τη διάρκειά τους, κλείνοντας αυτο το μουσικό ταξίδι με το ομώνυμο κομμάτι τους.
Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ακούς δίσκους χαμηλού μπάτζετ και να βγαίνουν αριστουργήματα. Σε αυτη τη κατηγορία ανήκει ο δίσκος της Nefeli Walking Undercover, όπως μας συστήνεται η ίδια. Και αυτό επειδή αναφέρει πως γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει ακόμα στην Αθήνα και περπατάει «υπό κάλυψη». Μετά τα εξαιρετικά «Μολύβια – κομάντος» δεν μπορώ να σκεφτώ τί να περιμένουμε στο μέλλον από τη Νεφέλη Λιούτα. Μάλλον κάτι ακόμη πιο όμορφο και το ίδιο - ή και παραπάνω - ώριμο.

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Danger Mouse and Daniele Luppi – Rome

O Danger Mouse, ή κατά κόσμο Brian Burton, βρίσκεται σε συνεχείς ανησυχίες όσον αφορά τις μουσικές του δημιουργίες. Δεν μένει ποτέ άπραγος και συνεχώς πειραματίζεται με καινούρια μουσικά πράγματα χωρίς πολλές φανφάρες, ασχολούμενος μονάχα με τη δημιουργική φάση. Σε παραγωγές μεγάλων καλλιτεχνών, όπως οι U2, Gorillaz, Black Keys και Gnarls Barkley, ο μόλις 34χρονος Αμερικανός έχει καταφέρει μουσικά επιτεύγματα, όπου άλλοι καλλιτέχνες δεν το καταφέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους. Φέτος την άνοιξη κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τον Ιταλό Daniele Luppi το “Rome”.
Μαζί του τον ακολουθήσαν και 2 φοβεροί καλλιτέχνες που με τις φωνές του απογειώνουν τον δίσκο. Ο λόγος για τους Jack White των White Stripes και τη Norah Jones. Το άνοιγμα του άλμπουμ κάνει το ορχηστρικό “Theme Of “Rome””. Τη πρώτη φορά που συναντούμε τα φωνητικά του Jack White είναι στο “The Rose With The Broken Neck”. Ωστόσο, τη παράσταση κλέβει το “Two Against One” με την καταπληκτική ερμηνεία του τραγουδοποιού και δικαίως αποτελεί την κορυφή του δίσκου. Ο frontman των White Stripes κλείνει και το άλμπουμ με το “The World”, ένα πολύ όμορφο τραγούδι για κλείσιμο.
 Όσον αφορά τη Norah Jones δεν χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο. Αρκεί να ακούσεις τη φωνή της για να καταλάβεις πόσο χαρισματική είναι. Στολίζει και εκείνη με τη σειρά της τρία κομμάτια από το “Rome”, με κορυφή το “Season’s Trees”. Όμορφα σημεία είναι, επίσης, το “Black” και το “Problem Queen”, με τη συμμετοχή της Norah Jones στα φωνητικά.
15 τραγούδια απαρτίζουν το “Rome” με το καταπληκτικό της υπόθεσης να είναι πως η συνολική διάρκεια του δίσκου δεν ξεπερνά τα 35 λεπτά. Οπότε, δεν σε κουράζουν τα μικρής διάρκειας κομμάτια και η ώρα περνάει με τον πιο ευχάριστο μουσικό τρόπο. Ο Danger Mouse παρουσιάζει ένα αριστούργημα με τον τίτλο “Rome”, το οποίο αποτελεί μια πολύ καλή μουσική επιλογή για το 2011.

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

Bjork – Biophilia

Έχουν ειπωθεί αρκετά για τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα, όπως εκκεντρική ή της αρέσει να προκαλεί. Ό,τι και να γράφονται, μία ειναι η πραγαμτικότητα. Πως η Bjork, όποτε κυκλοφορεί καινούρια δισκογραφική δουλειά, αποδεικνύει πόσο μπροστά είναι. Και αυτό το έχει αποδείξει με τα 6 της άλμπουμ, με τις υπέροχες και πολύ ψαγμένες μελωδίες της. Έτσι, και φέτος η Ισλανδή επιδεικνύει το αστείρευτο ταλέντο της, κυκλοφορώντας τον έβδομο δίσκο της, με τίτλο “Biophilia”. Ένα δίσκο δημιουργημένο σε iPad και με τη τεχνολογία να έχει αξιοποιηθεί στο επακρο. Με αυτή την ονομασία η 46χρονη πλέον Bjork τονίζει την αγάπη της για ζωή και την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί από το ίδιο το ανθρώπινο είδος.
Beat, περίεργες μελωδίες, τα τρομερά και ταυτόχρονα σιγανά φωνητικά δημιουργούν ένα σκοτεινό τοπίο. Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, “Moon”, απλώς αποτελεί τον πρόλογο για τη συνέχεια που θα επακολουθήσει. Μέχρι που έρχεται το “Crystalline”, όπου αποτελεί ίσως το τοπ κομμάτι από το άλμπουμ. Εξαιρετικός ρυθμός, με το τραγούδι να τελειώνει φανταστικα και η φωνη της τραγουδοποιού να σβήνεται μεσα από τα beat, τα οποία κάνουν το τέλος του τραγουδιού, ένα από τα καλύτερα τελειώματα που έχω ακούσει.
 Στη συνέχεια, το “Dark Matter” αγγίζει σχεδόν την απόλυτη απλότητα, και στην ουσία τα φωνητικά υπάρχουν μόνο. Έγχορδα και μπιτάκια αναμειγνύονται με πολύ όμορφο τρόπο, με αποτέλεσμα το “Hollow”. Το “Virus” σου μένει στα αυτιά με το μοναδικό τέμπο που δίνουν τα «μεταλλικά» beats, ενώ στο ίδιο ύφος συνεχίζει το “Sacrifice”. Προς το κλείσιμο του δίσκου, βρίσκεται το τρομερό “Mutual Core”, ένα δυνατό κομμάτι που στο μεγαλύτερο μέρος του θυμίζει κάτι από Radiohead. Τελευταίο τραγούδι μένει το ήρεμο “Solstice” με τα καταπληκτικά φωνητικά της Ισλανδής.
Το “Biophilia” αποτελεί αριστούργημα. Τα τελευταία χρόνια μπορεί να «έχασε» από το ευρύ κοινό της. Ωστόσο, παραμένει μοναδική γιατί ψάχνει πολύ αυτό που θέλει να κυκλοφορήσει και εν έτει 2011 συνεχίζει να εντυπωσιάζει με τις μελωδίες που δημιουργεί. Και όχι μονο, αφού πορεύεται με τα βήματα της εποχής και συνδυάζει τη τεχνολογία, μια και το “Biophilia” αποτελεί ένα project 10 εφαρμογών για το iPad. Για όλους εμάς, όμως, που δεν είμαστε των gadgets, αξίζει η ακρόαση του δίσκου.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2011

Beirut – The Rip Tide


Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του “The Flying Club Cup”, οι Beirut επιστρέφουν με το τρίτο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “The Rip Tide”. Ένα “The Flying Club Cup” που έκανε το συγκρότημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες γνωστό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι Beirut χαρακτηρίζονται για την πολυπολιτισμικότητα στη μουσική τους και ιδιαίτερα για τα πνευστά τους. Έτσι, ο τρίτος δίσκος, όπου αν και αναμενόταν με ανυπομονεσία από τους φαν της μπάντας, ήρθε εντελώς ξαφνικά στα μέσα του καλοκαιριού.
Το “The Rip Tide” δεν ξεφεύγει πολύ από το μουσικό φάσμα που μας είχε συνηθίσει το 6μελές γκρουπ. Τα 9 τραγούδια του δίσκου δένουν όμορφα μεταξύ τους, ωστόσο δεν σε κουράζουν, αφού η συνολική διάρκεια είναι μονάχα μισή ώρα. Για τη συγκεκριμένη μουσική, τέτοια διάρκεια δεν είναι άσχημη διότι υπάρχει ο κίνδυνος κούρασης και βαρεμάρας. Πρέπει να είσαι μεγάλος φαν της Balkan και folk μουσικής για να μην κουραστείς να ακούς συνεχώς ένα χαλαρό τέμπο, όπως και αυτό που παρουσιάζουν οι Beirut. 
 Ελάχιστα κομμάτια σου μένουν, με τα υπόλοιπα να υποστηρίζουν τον δίσκο μεν, αλλά να μην μπορούν να ξεχωρίσουν δε. Πρώτη στάση στο άλμπουμ είναι το “East Harlem”, ένα όμορφο κομμάτι το οποίο, φυσικά, απογειώνεται με την απαλή φωνή του Zach Condon. Στη συνέχεια, ακούμε το “Goshen”, όπου ξεκινάει ήρεμα και συνεχίζει με το όμορφο τέμπο που δίνουν τα κρουστά. Ίσως, το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι, που ειναι και το μεγαλύτερης διάρκειας. Συνεχείς εναλλαγές με τα πνευστά να μπαίνουν, να βγαίνουν και να ξαναμπαίνουν, ενώ τα κρουστά κράτανε τον όμορφο ρυθμό που είχαν από το “East Harlem”. Το “Vagabond” είναι το πιο ευχάριστο τραγούδι και είναι ένα από τα λίγα κομμάτια που ξεχωρίζουν.

Οι Beirut ειναι παντός καιρού. Τους ακούς μες στο κατακαλόκαιρο και τη ζέστη. Τους ακούς, όμως, και τον χειμώνα, με τη μουσική τους να σε παρασέρνει. Το “The Rip Tide” δεν είναι ο δίσκος που θα μείνει στην ιστορία της μουσικής για το 2011, ωστόσο δεν είναι κακός. Είναι ένα ευχάριστο μισάωρο όμορφης και ατμοσφαιρικής μουσικής. Και μελωδίες σαν αυτές των Beirut δεν βρίσκουμε συνέχεια.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More