Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα horror. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα horror. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά. Έχουν μερικά προβλήματα λόγο της απόλυσης του Daniel από την δουλειά του, αλλά πιστεύουν πως δεν υπάρχει κάτι που θα τους καταβάλει σημαντικά. Αυτό θα αλλάξει όταν θα αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα πράγματα μέσα στο σπίτι, που δεν θα μπορούν να εξηγήσουν. Όταν καταλάβουν πως υπάρχει κάτι τρομακτικό και άγνωστο που τους κυνηγάει θα προσπαθήσουν να βρουν όποια βοήθεια μπορούν για να σώσουν την οικογένειά τους.
Το Dark Skies είναι ένα θρίλερ τρόμου από τον παραγωγό των Insidious και Paranormal Activity, Jason Blum, με την επιρροή και των δύο να είναι παραπάνω από εμφανής. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος αυτής της ταινίας είναι ο Scott Stewart, δημιουργός των αρκετά μέτριων Legion και Priest. Αυτή τη φορά η δουλειά του είναι αρκετά καλύτερη, πιο προσεγμένη και θεματικά πολύ λιγότερο fantasy.
Το cast είναι μικρό καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ασχολείται με τους δύο γονείς, τον Josh Hamilton και την Keri Russell. Η απόδοση και των δύο είναι αρκετή για το είδος της ταινίας αλλά σίγουρα δεν κάνουν κάτι για να ξεχωρίσουν σε αυτήν. Κύριο μειονέκτημα της ταινίας, που την συγκρατεί και δεν την ανεβάζει επίπεδο, είναι η έλλειψη αρκετών τρομακτικών σκηνών. Παρότι τρόμου, η ταινία έχει ελάχιστες σκηνές που προσφέρουν πραγματικό τρόμο και αυτό φυσικά είναι καταστροφικό για ταινία του είδους.
Αν και η δουλειά του Scott Stewart είναι σίγουρα καλύτερη από αυτή που μας είχε δείξει στις προηγούμενες ταινίες του, το Dark Skies κυμαίνεται σε ρηχά νερά, χωρίς να καταφέρει κάτι ιδιαίτερο. Δυστυχώς, ειδικά στον χώρο του τρόμου, οι ταινίες πρέπει αναγκαστικά να έχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία ώστε να θεωρούνται αξιοπρεπείς και άξιες θέασης και, το Dark Skies κάπου τα έχανε αυτά.

Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

World War Z

Ο Gerry Lane είναι ένας πρώην υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών που παράτησε την δουλειά του για να ζήσει κοντά στην οικογένειά του. Φαίνεται χαρούμενος με την ροή της ζωής του, μέχρι που ένα πρωί μια θανατηφόρα πανδημία ξεκινάει και μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Για να βρεθεί έστω και μια μικρή ελπίδα αποφυγής του αφανισμού της ανθρωπότητας, αλλά και για να προστατέψει την οικογένειά του, ο Gerry πρέπει να επιστρέψει στην παλιά του δουλειά και να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο.
Το ομότιτλο βιβλίο στο οποίο βασίζεται η ταινία είναι γραμμένο από τον Max Brooks, ο οποίος έχει επίσης γράψει ένα υπεραναλυτικό εγχειρίδιο επιβίωσης για την επικείμενη αποκάλυψη των ζόμπι, οπότε μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν ειδικός. Η μαγεία του βιβλίου, η οποία είναι και το μόνο πράγμα που πέρασε στην ταινία, εκτός του ονόματος φυσικά, είναι πως ασχολείται με την αποκάλυψη από μια παγκόσμια οπτική, και όχι όπως συνηθίζεται μέσα από τα γεγονότα ενός οικισμού ή το πολύ μιας πόλης. Ο σκηνοθέτης Marc Forster (Machine Gun Preacher , Quantum of Solace ) μαζί με τους σεναριογράφους Drew Goddard (The Cabin in the Woods , Cloverfield ) και Matthew Michael Carnahan (State of Play ) δημιουργούν μία φρενήρη περιπέτεια που μεταφέρει πρωταγωνιστή και θεατή από χώρα σε χώρα και από καταστροφή σε καταστροφή.
Η ταινία θα μπορούσε να χωριστεί σε τρία διακριτά μέρη, στο πρώτο και καλύτερο, συγκλονιστικό ξέσπασμα του ιού στην Φιλαδέλφεια και στην προσπάθεια του Gerry Lane και της οικογένειάς του για επιβίωση, στο δεύτερο όπου ο Gerry περνάει από καταστροφή σε καταστροφή με την δράση να μην σταματάει ούτε για ένα λεπτό και, στο τρίτο κομμάτι στο οποίο ο ρυθμός πέφτει απότομα και η ταινία αλλάζει ολοκληρωτικά στυλ, μέχρι το, τουλάχιστον απότομο και εμφανώς κουτσουρεμένο φινάλε. Αυτό είναι και το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς ενώ επί μιάμιση ώρα έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό ασταμάτητης δράσης και ατελείωτης αδρεναλίνης, ξαφνικά η τελευταία μισή ώρα προσπαθεί να δημιουργήσει έναν πιο αργό ρυθμό ενώ μέχρι και το σκηνικό περνάει στους κλειστούς χώρους ενός εργαστηρίου. Η σκηνή αυτή δεν είναι κακή, αλλά σίγουρα δεν κολλάει με την υπόλοιπη ταινία. Επίσης, το τέλος έρχεται πολύ απότομα, χωρίς να υπάρξει κάποια κλιμάκωση την οποία και αναγκαστικά περιμένεις, με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στα γυρίσματα να φαίνονται έντονα, καθώς το τελευταίο κομμάτι της ταινίας γυρίστηκε δύο φορές μέχρι να επιτευχθεί ένα επιθυμητό αποτέλεσμα.
Το cast ξεκινάει και τελειώνει στον Brad Pitt (Moneyball), ο οποίος είναι και παραγωγός της ταινίας και, ανταποκρίνεται αρκετά καλά, όπως μας έχει συνηθίσει, στον ρόλο του Gerry Lane. Αυτό είναι το δεύτερο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς κανένας από τους υπόλοιπους χαρακτήρες δεν αποκτά το κατάλληλο ενδιαφέρον. Μέχρι και η γυναίκα του Gerry, την οποία υποδύεται η Mireille Enos, μετά το πρώτο κομμάτι της ταινίας ουσιαστικά ξεχνιέται. Εκεί που η ταινία όμως ξεχωρίζει, είναι στο ύψος της παραγωγής καθώς όλη η ταινία είναι πολύ καλοφτιαγμένη ενώ και το 3D κομμάτι κρίνεται τουλάχιστον όμορφο.
Το World War Z σαν βιβλίο είναι δύσκολο, έτσι αναγκαστικά θα ήταν δύσκολο να περαστεί και στην μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, αλλά σίγουρα είναι πολύ μακριά από το πρωτότυπο ενώ η, αναγκαία βέβαια, εμμονή στο PG13 θα ξενίσει πολλούς λάτρεις του είδους. Παρόλα τα μειονεκτήματά του όμως, η ταινία ανταποκρίνεται πλήρως στον όρο blockbuster και προσφέρει αρκετές καλές στιγμές που σίγουρα αποκλείεται να αφήσουν τον θεατή να μετανιώσει για την επιλογή του. Με την εμπορική επιτυχία ήδη εξασφαλισμένη, το sequel του φυσικά έχει ήδη ανακοινωθεί.

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

Stoker

Μετά το δυστύχημα του πατέρα της, η India δυσκολεύεται να υποδεχθεί στο σπίτι της τον αδερφό του πατέρα της καθώς δεν γνώριζε ποτέ για την ύπαρξή του. Ο Charlie θα μείνει μαζί με την έφηβη και την μητέρα της, η οποία μετά τον θάνατο του σύζυγού της δείχνει να μην μπορεί να διαχειριστεί την ζωή της. Η India θα καταλάβει εξ αρχής πως ο θείος της κρύβει μυστικά ενώ στην προσπάθειά της να τα ανακαλύψει θα αλλάξει στάση απέναντί του βλέπποντάς τον πιο θετικά.
Ο Chan-Wook Park για ακόμη μια φορά δημιουργεί κάτι το αριστουργηματικό στην μεγάλη οθόνη. Ο δημιουργός του “Oldboy” και του “Thirst” σκηνοθετεί αυτή την φορά ταινία στην αγγλική γλώσσα. Έχοντας στα χέρια του ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο, ο γνωστός Κορεάτης σκηνοθέτης παρουσιάζει ένα εκπληκτικό θρίλερ διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Μπορεί η πλοκή της ταινίας να είναι προβλέψιμη πάνω κάτω, ωστόσο από άποψης σκηνοθεσίας το φιλμ δεν σε αφήνει στιγμή δημιουργώντας εξαιρετική ατμόσφαιρα για ένα πολύ καλό δράμα – θρίλερ.
Το “Stoker”, λοιπόν, εκτός της καλής σκηνοθεσίας του έχει και ένα δυαντό cast. Η Mia Wasikowska (Restless, Lawless, Jane Eyre) δείχνει πως το κινηματογραφικό της μέλλον είναι τουλάχιστον λαμπρό και πως διαθέτει όλα τα φόντα για μια φανταστική καριέρα. Στον ρόλο της μητέρας, η Nicole Kidman (The Paperboy) αποδεικνύει για ακόμη μια φορά το πόσο βαρύ πρέπει να θεωρείται το όνομά της πλέον στον χώρο του κινηματογράφου ενώ ο μυστηριώδης θείος της ταινίας, Matthew Goode (The Lookout), εντυπωσιάζει και εκείνος.
Από το “Stoker” κρατάμε την εξαιρετική σκηνοθεσία και τον φανταστικό συνδυασμό των πλάνων και της μουσικής αλλά και την πολύ καλή ηθοποιία των τριών. Αν το σενάριο ήταν πιο σφιχτοδεμένο τότε η ταινία σίγουρα θα μας καθήλωνε μπροστά από την οθόνη.

Τρίτη 30 Απριλίου 2013

Evil Dead

Η Μία είναι εξαρτημένη από τα ναρκωτικά και ζητά από τους φίλους της να την βοηθήσουν. Έτσι, μαζί με τους 4 φίλους της, αποφασίζει να κλειστεί στο εξοχικό της για μερικές μέρες, μακριά από της καταχρήσεις, με την ελπίδα να αποτοξινωθεί. Το εξοχικό της όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παρατημένη καμπίνα στην καρδιά ενός αφιλόξενου δάσους, μέσα στην οποία μάλιστα ανακαλύπτουν πως είχε τελεστεί κάποια περίεργη τελετή ενώ βρίσκουν και ένα περίεργο βιβλίο. Όταν ένα από τα παιδιά ξεκινήσει να διαβάζει τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, θα καταλάβουν πως πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους.
Ο Sam Raimi είχε φέρει τεράστια αναστάτωση και ουσιαστικά διαμόρφωσε όσο λίγοι το συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου με την ταινία του, The Evil Dead, το μακρινό 1981. Τώρα, παραπάνω από 30 χρόνια μετά, ο ίδιος ο Raimi επιστρέφει και διαλέγει τον Ουρουγουανό ανερχόμενο σκηνοθέτη Fede Alvarez για να μεταφέρει ξανά την ταινία θρύλο στην μεγάλη οθόνη. Το σενάριο παραμένει αρκετά κοντά στο πρωτότυπο, θέτοντάς το κατά τρόπον remake του, ενώ η ποσότητα αίματος παραμένει άφθονη.
Αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς απευθείας είναι η σχετική έλλιψη του χαρακτηριστικού χιούμορ του Sam Raimi, σήμα κατατεθέν όλων των ταινιών του και ειδικά των Evil Dead, από την σκηνοθεσία του Alvarez. Το “καινούριο” Evil Dead είναι πιο σοβαρό και, το περισσότερο γέλιο βγαίνει λόγω της σύγκρισης με το παλιό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς λίγα έργα πια τολμούν τον αυτοσαρκασμό που θυμόμαστε από την παλιά τριλογία. Αντίστοιχα βέβαια, τα εφέ πια είναι πολύ καλύτερα και οι σκηνές πολύ πιο αληθοφανείς. Επίσης, το cast κρίνεται αξιοπρεπές, αν και εξαρχής όλοι ξέρουμε την κατάληξη του καθενός.
Το Evil Dead είναι ένα αξιόλογο κάτι-σαν-remake που τουλάχιστον οικονομικά πέτυχε τον σκοπό του χωρίς να θεωρηθεί “αρπαχτή”. Σίγουρα δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να φτάσει το cult classic πρωτότυπο αλλά κάτι τέτοιο πια θεωρείται πολύ δύσκολο. Με το sequel να έχει ήδη ανακοινωθεί, φαίνεται πως το Evil Dead επέστρεψε για να το γνωρίσει και η νέα γενιά, έστω και σε αυτή την πιο ήπια μορφή.

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

House at the End of the Street

Μία μητέρα με την κόρη της αγοράζει ένα σπίτι σε μια κοινότητα σε μια επαρχιακή πόλη. Γρήγορα μαθαίνουν πως στο γειτονικό τους σπίτι, μια νύχτα πριν μερικά χρόνια, ένα ψυχικά διαταραγμένο κορίτσι είχε δολοφονήσει τον πατέρα και την μητέρα του. Τώρα πια στο σπίτι κατοικεί ο γιος της οικογένειας, ο οποίος είναι κλεισμένος στον εαυτό του και δεν έχει σχέσεις με τους υπόλοιπους γείτονες, ενώ η αδερφή του δεν βρέθηκε ποτέ μετά από την νύχτα του φονικού. Ο ερχομός των δύο γυναικών θα φέρει ξανά την υπόθεση στην επιφάνεια, καθώς τα πραγματικά γεγονότα εκείνης την νύχτας μένουν μέχρι σήμερα σχεδόν άγνωστα.
Το horror τα τελευταία χρόνια έχει ξεπέσει πολύ και η πλειοψηφία των νέων έργων του είδους δυστυχώς είναι καθαρό χάσιμο χρόνου. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Mark Tonderai ξεκινάει στο κλασικό σκηνικό της επαρχίας την Αμερικής με την προβληματική οικογένεια με μερικές υποψίες ψυχολογικού θρίλερ, οι οποίες άμεσα διαψεύδονται. Μετά το έργο ακολουθεί έναν πολύ αργό ρυθμό με επιλογές-ευκολίες από τους πρωταγωνιστές που μετατρέπουν την ταινία σχεδόν σε δράμα, μέχρι να έρθει το τελευταίο μισάωρο με μια σχετικά έξυπνη ανατροπή, στο ύφος του Dream House, με το οποίο η ταινία έχει κοινό σεναριογράφο, που δεν θα είναι απίθανο όμως αν την έχει καταλάβει κάποιος από αρκετά νωρίτερα. Η ταινία το μόνο που καταφέρνει να προσφέρει στα 100 λεπτά της για να κρατήσει την προσοχή του θεατή, είναι τα ιδιαιτέρως πολλά σκηνοθετικά και σεναριακά λάθη που προσφέρουν γέλιο. Προφανώς από αυτό το κακό αποτέλεσμα δεν γλιτώνουν ούτε οι ηθοποιοί που μοιραία δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω, με την Jennifer Lawrence (The Hunger Games) να ξεχνάει γρήγορα αυτή τη συμμετοχή και τους Max Thieriot και Elisabeth Shue να περνάνε αφόρητα απαρατήρητοι.
Το House at the End of the Street εκμεταλλεύεται το γνωστό πρόσωπο της πρωταγωνίστριάς του με την ελπίδα να μπερδέψει κάποιον και ώστε να κάτσει να το δει. Είναι από τις ταινίες που σίγουρα δεν θα έλειπαν σε κανέναν αν δεν γυριζόντουσαν ποτέ ενώ αρκετοί θα γλιτώνανε και το χάσιμο μιάμισης ώρας από την ζωή τους.

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

Frankenweenie

Οι γονείς του μικρού Victor προσπαθούν να τον «κοινωνικοποιήσουν», καθώς ο νεαρός δεν έχει φίλους και ασχολείται φανατικά με επιστημονικές εργασίες. Ωστόσο, έχει έναν μοναδικό φίλο, τον Σπάρκυ, όπου είναι ο σκύλος του. Περνάει ατέλειωτες ώρες μαζί με το κατοικίδιό του, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από καλός φίλος. Όμως, μια μέρα ο Σπάρκυ σκοτώνεται στον δρόμο από ένα αυτοκίνητο. Ο Victor συγκλονίζεται πολύ από την απουσία του αγαπημένου του φίλου και προσπαθεί να επαναφέρει τον σκύλο του μέσω του ηλεκτρισμού, πράγμα που θα προκαλέσει άσχημα αποτελέσματα στην τοπική κοινωνία της Νέας Ολλανδίας.
Ένας μεγάλος σκηνοθέτης πραγματοποιεί μια μεγάλη επιστροφή. Όχι ότι έχει λείψει από τα κινηματογραφικά δρώμενα – αφού κάθε χρόνο σχεδόν κάνει την εμφάνισή του με μια ταινία του – αλλά δεδομένου αυτά που παρουσίασε τα τελευταία χρόνια, η φετινή επιστροφή μπορεί να θεωρηθεί καλή. Και αυτό διότι, το “Frankenweenie” αποτελεί ένα από τα ωραιότερα animations του πολύ καλού Tim Burton. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης είχε να παρουσιάσει ένα αξιόλογο έργο στην ουσία από το 2007 και το εκπληκτικό μιούζικαλ “Sweeney Todd:The Demon Barber of Fleet Street”. Από τότε αναλώθηκε σε ιστορίες κλασικές με την επανάληψη να πέφτει σύννεφο και τον Burton να γίνεται αφόρητα βαρετός. Ούτε τα υψηλής παραγωγής “Alice in Wonderland” και “Dark Shadows” κατάφεραν να εντυπωσιάσουν, παρόλα τα βαριά ονόματα των Johnny Depp (The Rum Diary), Mia Kasikawska (Lawless, Jane Eyre, Restless) και Michelle Pfeifer.
Το “Frankenweenie” είναι ένα πολύ καλά στημένο animation ενώ η παρομοίωση με την ιστορία του γνωστού Frankenstein είναι αρκετά καλή. Η ταινία αγγίζει άνετα το επίπεδο των φανταστικών “The Nightmare Before Christmas” και “Corpse Bride”, έχοντας δράση και συνεχή εξέλιξη της ιστορίας, ο Tim Burton παίρνει επάξια τον τίτλο του παραμυθά της μεγάλης οθόνης. Το ασπρόμαυρο φόντο της ταινίας δεν παραπέμπει σε μια παλιά εποχή ενώ η ατμόσφαιρα που βγάζει το φιλμ σε συνεπάρει. Το “Frankenweenie” είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός dark animation και γλυκιάς ιστορίας.
Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος δείχνει τον Tim Burton «αλλαγμένο» ως προς τα συναισθήματα που βγάζει στις ταινίες του. Και σε αυτό ίσως έχει βάλει το χεράκι της η Disney, η οποία μάλλον είναι υπεύθυνη για την γλυκύτητα του φιλμ. Αλλιώς δεν πιστεύω πως ο μετρ των μακάβριων animations θα παρουσίαζε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά που μας έχει συνηθίσει.

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012

V/H/S / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια παρέα προσλαμβάνεται από κάποιον άγνωστο να διαρρήξει ένα σπίτι και να κλέψει από μέσα μια σπάνια βιντεοκασέτα, η οποία κανένας δεν ξέρει τι δείχνει. Στο σπίτι όμως, βρίσκουν τον μοναδικό ένοικο νεκρό στο σαλόνι του μπροστά από την τηλεόραση. Ψάχνοντας για την κασέτα που χρειάζονται, θα δουν πως ο παππούς είχε στην συλλογή του μερικές πολύ περίεργες, ανατριχιαστικές ταινίες. Τελικά θα καταλάβουν πως η δουλειά δεν είναι τόσο εύκολή όσο φαινόταν αρχικά.
Με συνολικά 10 (!) σκηνοθέτες και άλλους τόσους σεναριογράφους, το V/H/S προσπαθεί να θέσει νέα standard στο found-footage horror είδος. Πρόκειται ουσιαστικά για μια έξυπνη ραφή 5+1 μικρών ταινιών, εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους, τα οποία υπόσχονται πως θα καταφέρουν να σε κρατήσουν στην άκρη του καναπέ σου. Τα σενάρια των μικρών ταινιών ποικίλουν καθώς κάποια ασχολούνται με υπερφυσικά τέρατα ενώ άλλα όχι.
Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο Αμερικάνικο horror είναι όλα εκεί, αλλά είναι από 6 φορές το καθένα, πράγμα που γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δεν δουλεύει τόσο καλά. Η επανάληψη κάποιων πραγμάτων κουράζει ενώ και οι ίδιες οι ιστορίες δεν είναι όλες το ίδιο καλογραμμένες. Η ταινία μοιάζει με τις συλλογές ιστοριών, στις οποίες όμως μπορείς να περάσεις μερικές σελίδες και να πας στην επόμενη ιστορία αν δεν σου αρέσει αυτή που διαβάζεις. Η διάρκεια της ταινίας πλησιάζει τις δύο ώρες και σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερη αν ήταν λίγο μικρότερη.
Το hype που δημιουργήθηκε γύρω από την ταινία ήταν πολύ μεγάλο, με περγαμηνές που έλεγαν μέχρι και για την καλύτερη ταινία τρόμου της χρονιάς. Τελικά όλη η προσμονή δεν δικαιώθηκε από το αποτέλεσμα, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό όμως. Το V/H/S είναι ένα έξυπνο εγχείρημα και, σίγουρα, από τις καλύτερες υλοποιήσεις της found-footage τεχνικής των τελευταίων ετών. Αφού η κάμερα στο χέρι σαν τεχνική δεν λέει να παλιώσει ακόμα, τουλάχιστον πρέπει να εξελιχθεί και το V/H/S το καταφέρνει αυτό.

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

The Pact / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η Nicole επιστρέφει στο πατρικό της για τις κατάλληλες ετοιμασίες. Σύντομα, φτάνει και η αδερφή της, Annie, μόνο που η Nicole έχει εξαφανιστεί και έχει αφήσει το παιδί της πίσω. Η Annie πρέπει να ζήσει στο σπίτι από το οποίο έχει μόνο κακές αναμνήσεις, αλλά και να βρει τι πραγματικά κρύβετε μέσα σε αυτό και στο παρελθόν της.
Ο Nicholas McCarthy κάνει το ντεμπούτο του στης ταινίες μεγάλου μήκους, με το The Pact, το οποίο βασίζεται σε δικιά του μικρού μήκους ταινία. Το The Pact έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται ένα μεταφυσικό θρίλερ. Επιστροφή του μαύρου πρόβατου της οικογενείας στο πατρικό, εξαφάνιση ατόμων, εμφάνιση πνευμάτων, συνομιλίες με θύματα δολοφονιών και γενικά όλα τα απαραίτητα συστατικά. Το πρώτο πρόβλημα, είναι πως όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί και δεν παρουσιάζονται με καμία πρωτοτυπία. Το σενάριο δεν είναι κακό, αλλά είναι ραφή πολλών κλισέ κομματιών από άλλες ταινίες. Το δεύτερο πρόβλημα της ταινίας, είναι ότι παρότι η ιστορία αποκτά ενδιαφέρον, ο ρυθμός της δεν έχει καθόλου νεύρο και έτσι δεν δημιουργεί την απαραίτητη ένταση. Έστω και με την εύκολη λύση τους ξαφνιάσματος όμως, η ταινία θα σε κάνει να πεταχτείς από το κάθισμα σου σε μερικές σκηνές. Η Caity Lotz εμφανίζεται πρώτη φορά σε ταινία και κάνει αισθητή την παρουσία της, αν και σε αυτό μεγαλύτερο ρόλο έπαιξε η εμφάνισή της παρά το υποκριτικό της ταλέντο.
Το The Pact δεν είναι κακό θρίλερ, απλά δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα όρια του μετρίου. Θα δώσει μερικές καλές στιγμές μέσα στην ταινία, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα ξεχαστεί αρκετά γρήγορα. Αντιθέτως, ο Nicholas McCarthy δείχνει πως αξίζει να έχει και άλλη ευκαιρία, αυτή τη φορά ίσως σε ένα καλύτερα δουλεμένο σενάριο, καθώς στις σκηνές τρόμου έκανε πολύ καλή δουλειά.

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012

Resident Evil Retribution

Η Alice ξυπνάει μέσα στις εγκαταστάσεις της Umbrella Corporation όπου κρατείται και ανακρίνεται. Η Umbrella έχει βάλει ως στόχο την εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους και γι' αυτό ετοιμάζει νέες λεγεώνες από σαρκοφάγα τέρατα. Η Alice, η μοναδική ελπίδα των ανθρώπων στην μάχη για την επιβίωση, θα χρειαστεί να παλέψει πολύ σκληρά για να αποδράσει αλλά και να καταστρέψει τις εγκαταστάσεις της Umbrella. Σε αυτό θα την βοηθήσουν κάποιοι παλιοί φίλοι και μερικοί νέοι σύμμαχοι, ενώ θα συναντήσει αναπάντεχα και κάποιους γνώριμους από το παρελθόν.
Με την πέμπτη ταινία της σειράς, το Resident Evil κλείνει 10 χρόνια στον κινηματογράφο και σίγουρα, ο Paul W.S. Anderson δεν θα μπορούσε να προβλέψει την πορεία του franchise όταν σκηνοθετούσε την πρώτη ταινία της σειράς. Στο Retribution αναλαμβάνει ξανά την θέση του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου και προσπαθεί να δώσει μια νέα πνοή στην σειρά. Η ταινία ξεκινάει με μια γρήγορη αναφορά στις προηγούμενες περιπέτειες της Alice αλλά γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως η νέα ταινία δεν είναι συνέχεια της προηγούμενης, αλλά μια νέα αρχή ίσως, καθώς σεναριακά υπάρχει ένα ανεξήγητο κενό ανάμεσα στο τέλος της 4ης και την αρχή της 5ης ταινίας. Η δράση δεν αργεί να ξεκινήσει ενώ δεν σταματά ποτέ, καθώς στην ήδη μικρή διάρκεια της ταινίας, χρόνος για διαλόγους και εξέλιξη χαρακτήρων δεν υπάρχει, αφού τα ζόμπι και τα υπόλοιπα τέρατα δεν αφήνουν τους ήρωες της ταινίας ούτε λεπτό. Η φιλοσοφία της ταινίας μοιάζει πολύ με video game, με τις σκηνές να μοιάζουν με πίστες που αφού τις περάσεις πας αμέσως στην επόμενη. Ένα ακόμα στοιχείο αλλαγής στην σειρά είναι η επαναφορά χαρακτήρων γνώριμων από τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά και η μεταφορά γνωστών τεράτων από αυτά.
Αν η μονοδιάστατη εξέλιξη της ιστορίας μπορεί να ενοχλήσει τον θεατή, εκεί που η δουλειά του Anderson αποζημιώνει είναι στις σκηνές δράσης και στις τεχνικές που χρησιμοποιεί. Τόσο στο πανέμορφο reverse slo-mo της αρχικής σκηνής όσο και στις καταπληκτικές χορογραφίες των μαχών, το επίπεδο της παραγωγής φαίνεται υψηλό και στοχευμένο στην διασκέδαση του θεατή. Το πακέτο ολοκληρώνεται με την σωστή, για το είδος της ταινίας, χρήση του 3D, καθώς είναι από τις λίγες ταινίες στις οποίες η τρίτη διάσταση προσθέτει ουσιαστικά στοιχεία. Το cast προφανώς δεν γίνεται παρά να ξεκινάει με την γυναίκα του Paul Anderson, Milla Jovovich, στον ρόλο, που φυσικά την έχει σημαδέψει, της Alice. Στο πλευρό της βλέπουμε την ξανθιά (!) Sienna Guillory στον ρόλο της Jill Valentine, την Michelle Rodriguez σε διπλό ρόλο, την Bingbing Li ως Ada Wong, νέα βοηθό της Alice και ο Johann Urb στον ρόλο του Leon Kennedy.
Το Resident Evil Retribution προσπαθεί να επανασυνδεθεί με την αισθητική και την ιστορία (όσο μπορεί πια) των βιντεοπαιχνιδιών στα οποία βασίζεται. Η επαναφορά χαρακτήρων όπως η Jill Valentine και η εμφάνιση του Leon Kennedy και της Ada Wong (χαρακτήρες από τα παιχνίδια) και οι τρομερές μάχες με τέρατα που έχουμε ξαναδεί στα παιχνίδια, κάνει την ταινία must για τους λάτρεις της σειράς, αλλά και γενικότερα για τους λάτρεις της ασταμάτητης δράσης, καθώς η ταινία στέκεται εύκολα ως αυτόνομη.

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012

[REC]³ Génesis

Ο Koldo και η Clara ετοιμάζονται για την πιο σημαντική ημέρα της ζωής τους, το γάμο τους. Ο γάμος τελειώνει και όλοι οι φίλοι του ζευγαριού μαζεύονται σε ένα κέντρο δεξιώσεων για να γιορτάσουν μαζί με τους νιόπαντρους το ευχάριστο γεγονός. Όλα φαίνονται πως είναι καλά, μέχρι την στιγμή που ο θείος του γαμπρού θα αρχίσει να φέρεται περίεργα. Γρήγορα μια ανεξέλεγκτη μανία για βία θα μεταδοθεί στους καλεσμένους και ένα λουτρό αίματος θα ξεκινήσει. Αφού μέσα στον πανικό, το ζευγάρι θα χωριστεί, θα χρειαστεί να περάσουν από πολλές δοκιμασίες για να καταφέρουν να βρεθούν ξανά μαζί.
Η σειρά ταινιών τρόμου REC είναι ιδιαιτέρως αγαπητή τόσο στην Ισπανία όσο και έξω από αυτή. Οι δύο προηγούμενες ταινίες είχαν δημιουργήσει έναν ενδιαφέρον χαρακτήρα με την λήψη από κάμερα στον ώμο και το κλειστοφοβικό σκηνικό μιας πολυκατοικίας. Η τρίτη ταινία όμως είναι πολύ διαφορετική, καθώς η δράση μεταφέρεται σε πιο ανοικτό χώρο ενώ το mockumentary στοιχείο παρουσιάζεται μόνο σε ένα μικρό μέρος της ταινίας. Αυτή τη φορά, το δίδυμο των προηγούμενων ταινιών, Jaume Balagueró - Paco Plaza σπάει, καθώς στο REC 3 βλέπουμε μόνο τον Plaza, στην θέση του σκηνοθέτη και σεναριογράφου. Η δουλειά του Plaza διαφέρει πολύ και φέρνει περισσότερο σε cult ταινίες του 80’, ενώ προσθέτει και το χιούμορ μέσα στην ταινία. Από την ταινία ξεχωρίζει με την δυναμική της παρουσία η Leticia Dolera στον ρόλο της Clara.
To REC 3 θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει με κάποιον άλλον τίτλο και κανείς δεν θα το καταλάβαινε. Οι επιλογές του Paco Plaza μετέτρεψαν την ταινία σε b-movie άλλης δεκαετίας και γι' αυτό ο τίτλος της είναι τουλάχιστον παραπλανητικός. Όσοι παρασυρθούν από το όνομα της ταινίας μάλλον θα απογοητευτούν, καθώς η ταινία απευθύνεται μόνο σε λάτρεις των b-movies.

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Prometheus

Μία ομάδα εξερευνητών ανακαλύπτει κάποιες τοιχογραφίες που υποδεικνύουν πως υπάρχει ζωή σε έναν άλλον πλανήτη, από τον οποίο οι κάτοικοί του έχουν έρθει στη Γή σε διάφορες εποχές της εξέλιξής του ανθρωπίνου είδους. Μετά από αυτή την τρομερή ανακάλυψη, μία εταιρεία τους βοηθάει να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι στο διάστημα με στόχο να βρουν αυτόν τον πλανήτη και, όπως οι ίδιοι πιστεύουν, τις απαντήσεις που ψάχνει η ανθρωπότητα για την καταγωγή της. Όταν φτάσουν στον προορισμό τους όμως, αυτό που θα βρουν εκεί θα απέχει πολύ από αυτό που περιμένανε.
Ο Ridley Scott επιστρέφει με το Prometheus σε ένα είδος που ο ίδιος διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό με το τρομερό Alien, του 1979. Αρκετά χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία του Alien, ο Ridley Scott δημιουργεί ένα prequel της αρχικής ταινίας, με σκοπό όμως να φτιάξει ένα ολοκαίνουριο, ανεξάρτητο και πιο φιλοσοφικό σύμπαν το οποίο θα τρέχει παράλληλα με τις παλιές ταινίες. Στο Prometheus ο άνθρωπος αναρωτιέται από πού κατάγεται και ποιος είναι ο πραγματικός δημιουργός του και προσπαθεί να βρει απαντήσεις μέσα στο αχανές διάστημα. Η φρίκη των Alien έχει δώσει την θέση της στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ενώ σημαντικό ρόλο στην ταινία παίζει και η μουσική της επένδυση, δουλειά η οποία είναι του πάγιου συνεργάτη του Ridley Scott, Marc Streitenfeld.
Η τρομερή δουλειά στην παραγωγή συνεχίζεται στην επιλογή και κατασκευή σκηνικών για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, πράγμα που προσδίδει μεγάλο βαθμό ρεαλισμού στα πλάνα του σκηνοθέτη, ενώ και τα special effects είναι τελευταίας τεχνολογίας. Καλή δουλειά έγινε και στην επιλογή του cast, ξεκινώντας από τον, για άλλη μια φορά, φανταστικό Michael Fassbender (Haywire, A Dangerous Method) στον ρόλο του ανδροειδούς David, ως άλλος HAL9000. Πολύ καλή είναι και η Noomi Rapace (Sherlock Holmes: A Game of Shadows) στον ρόλο της επιστήμονος Elizabeth Shaw ενώ αίσθηση προκαλεί η “ρομποτική” εμφάνιση της Charlize Theron. Το cast συμπληρώνουν οι Guy Pearce, Logan Marshall-Green και Idris Elba.
Γυρνώντας σε ένα σύμπαν με το οποίο σημαδεύτηκε τόσο ο ίδιος όσο και ο κινηματογράφος γενικότερα, ο Ridley Scott καταφέρνει να δώσει μια νέα ματιά και να δημιουργήσει έναν νέο, πολύ διαφορετικό αλλά εξίσου ενδιαφέρον κόσμο και να μας μαγέψει με τα μακρινά του πλάνα και την απίστευτη φωτογραφία του. Η φιλοσοφία του Prometheus έθεσε τα θεμέλια για ένα saga που όλοι θα περιμένουμε με αγωνία.

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

The Cabin in the Woods

Μια παρέα πέντε φοιτητών ξεκινάει για μια εκδρομή σε ένα μικρό σπίτι στο δάσος. Στο δρόμο θα προσπαθήσουν να τους αποτρέψουν, αλλά αυτοί είναι αποφασισμένοι να φτάσουν στο σπίτι όπου πιστεύουν πως θα περάσουν ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο. Όταν αρχίσουν να ψάχνουν μέσα στο σπίτι θα καταλάβουν πως τίποτα δεν θα πάει όπως το είχανε σχεδιάσει. Παράλληλα, μία ομάδα τεχνικών φαίνεται πως παρακολουθεί τα πάντα από μακριά.
Το The Cabin in the Woods είναι η πρώτη από τις δύο ταινίες του σεναριογράφου Joss Whedon που θα δούμε φέτος στον κινηματογράφο, καθώς σύντομα περιμένουμε και τους Avengers, όπου εκεί θα εκτελεί χρέη σκηνοθέτη. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο πρωτάρης Drew Goddard, συχνός συνεργάτης του Whedon στην μεγάλη του καριέρα στην τηλεόραση. Η ταινία επισήμως είναι ένα horror thriller αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλά παραπάνω από αυτό. Ο Whedon επιδιώκει να κάνει την ταινία που θα ήθελε να γίνει το Scream αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε. Με αναφορές στις περισσότερες ταινίες που μας έχουν κάνει να τρομάξουμε και έξυπνο χιούμορ που παράλληλα κλείνει το μάτι στον θεατή και του θυμίζει άπειρα αστεία cliché, η ταινία καταφέρνει αυτό ακριβώς που θέλει, δηλαδή να ψυχαγωγήσει τον θεατή καθόλη την διάρκειά της, ακόμα και αν κάποιος δεν προσπαθήσει να ανακαλύψει όλους τους συσχετισμούς που κρύβει μέσα της.
Η ταινία τέλειωσε τα γυρίσματά της το 2009, αλλά χρειάστηκε, λόγω διάφορων προβλημάτων, να περάσουν τρία χρόνια μέχρι να βρει τον δρόμο της προς τις αίθουσες. Από το cast ξεχωρίζει ο, τότε άσημος, Chris Hemsworth (Thor, The Avengers) ενώ βλέπουμε και τους Fran Kranz και Amy Acker, αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί από σειρές του Whedon. Οι Kristen Connolly, Anna Hutchison και Jesse Williams συμπληρώνουν ένα ωραίο και πολύ φρέσκο cast.
Ο Whedon καταφέρνει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο κάθε φανατικού του horror και επαναπροσδιορίζει ένα genre που είχε πάρει πολύ κακή τροπή. Με το χιούμορ και τον τρόμο να είναι πολύ έξυπνα αναμεμιγμένα, μένει στον θεατή να επιλέξει αν θέλει να γελάσει η να τρομάξει, ενώ το τελευταίο κομμάτι της ταινίας θα μείνει σίγουρα ως κλασσικό ανάμεσα στους φανατικούς. Με το Avengers να έρχεται σύντομα, το 2012 φαίνεται πως θα είναι η χρονιά του Whedon.

Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012

The Awakening

Βρισκόμαστε λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μια εποχή που λόγω των πολλών θανάτων, ο κόσμος πιστεύει στα φαντάσματα όσο ποτέ άλλοτε. Η Florence είναι μια ερευνήτρια που αναλαμβάνει να ξεχωρίσει αν μια υπόθεση έχει παραφυσική υπόσταση ή όχι. Ένα οικοτροφείο, μετά από έναν μυστήριο θάνατο, θα ζητήσει την βοήθεια της Florence, και αυτή στην προσπάθειά της να ανακαλύψει τα μυστικά του ιδρύματος, θα παλέψει με τα δικά της φαντάσματα.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, με εμπειρία μόνο από την τηλεόραση, Nick Murphy, δημιουργεί το θρίλερ τρόμου The Awakening. Για πρώτη του δουλειά μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά καλή, με μόνο σε λίγα κομμάτια να κουράζει ο αργός ρυθμός της ταινίας, η διάρκεια της οποίας, αν και μόλις λίγο παραπάνω από τα 100 λεπτά, θα μπορούσε να είναι ελαφρώς μικρότερη για να είναι πιο γρήγορη η εξέλιξη της υπόθεσης. Η πρωταγωνίστρια Rebecca Hall (The Prestige, Vicky Cristina Barcelona) μαζί με τους Dominic West (John Carter , 300) και Imelda Staunton (Another Year , Vera Drake) συνθέτουν ένα πολύ δυνατό cast, ενώ το σενάριο προσφέρει μερικές ωραίες ανατροπές που δεν περιμένεις κατά την διάρκεια της ταινίας.
Στο The Awakening λείπει ο κατάλληλος ρυθμός για να κρατήσει τον θεατή σε αγωνία, πράγμα που σε ένα θρίλερ είναι απαραίτητο. Το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται μπλεγμένο ανάμεσα σε δράμα και τρόμο, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο από τα δύο. Γενικά μια καλή παραγωγή η οποία δεν αφήνει εντελώς αδιάφορο τον θεατή.

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012

Underworld: Awakening

Η Selene βρίσκεται παγωμένη μέσα σε ένα θάλαμο των εργαστηρίων Antigen. Όταν ξυπνήσει, δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά από την αιχμαλώτιση της, θα καταλάβει πως ο κόσμος που θα βρει δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που θυμάται. Οι άνθρωποι γνωρίζουν την ύπαρξη των λυκανθρώπων και των βαμπίρ, και έχουν χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να τους εξολοθρεύσουν και να αφανίσουν και τα δύο είδη ενώ ο Michael, ο άντρας που την έκανε να πάει κόντρα στην οικογένειά της, θεωρείται νεκρός. Η Selene πρέπει τώρα να δώσει την δικιά της μάχη για την σωτηρία του είδους της, αλλά μαζί, να ανακαλύψει την κρύβεται πίσω από την μικρή Eve, το κορίτσι που την ελευθέρωσε.
Το Underworld είναι μια σειρά που έχει κερδίσει το κοινό λόγω του σεναρίου με ωραία δομημένη ιστορία που έχει δημιουργήσει ο Len Wiseman. Η τέταρτη ταινία της σειράς έρχεται μαζί με την επιστροφή της, άλλη μια φορά πολύ καλής, Kate Beckinsale στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μετά από την αισθητή απουσία της στην τρίτη ταινία. Περιέργως, ενώ με το prequel ο Wiseman έδειξε πως ήθελε να εμβαθύνει στην μυθολογία της σειράς, στην νέα ταινία αποφασίζει να διαγράψει ότι καλό έχει φτιάξει και ουσιαστικά να υπεραπλουστεύσει την πλοκή της και να διαγράψει το μυστήριό της. Η σκηνοθεσία έχει πέσει στα χέρια των Måns Mårlind, Björn Stein (Shelter) οι οποίοι με την βοήθεια των καταπληκτικών εφέ και της υψηλής ποιότητας παραγωγής παραδίδουν μια καλή περιπέτεια με πολλές και καλές σκηνές δράσης.
Η νέα συνέχεια του Underworld το μετέτρεψε σε έναν ανταγωνιστή του Resident Evil, και αυτό δεν το χρειαζόταν καθόλου η σειρά. Με την τεράστια οικονομική επιτυχία της βέβαια, είναι παραπάνω από σίγουρο πως πρέπει να περιμένουμε κιάλλες αντίστοιχες προσθήκες στην σειρά.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More