Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011

Kate Bush - 50 Words For Snow

Μια φωνή θρύλος της παγκόσμιας μουσικής σκηνής επιστρέφει φέτος το φθινόπωρο με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Η Kate Bush μας προετοιμάζει για το φετινό χειμώνα, με «50 λέξεις για το χιόνι». Το καινούριο άλμπουμ αποτελεί το δέκατο στούντιο άλμπουμ της 53χρονης ερμηνεύτριας, 6 χρόνια αργότερα το “Aerial”. Το “50 Words for Snow” αποτελείται από 7 κομμάτια. Αμέσως πιστεύεις πως πρόκειται για ένα δίσκο μικρής διάρκειας, ωστόσο το καθένα κομμάτι διαρκεί το λιγότερο 7 λεπτά, με τη συνολική διάρκεια του άλμπουμ να ξεπερνά την ώρα. Με τη πρώτη ακρόαση παθαίνεις αυτό που παθαίνεις κάθε φορά που ακούς την Kate Bush. Δηλαδή κολλάς με τη βελούδινη φωνή της που απογειώνει τα τραγούδια.
 Ξεκίνημα με το καταπληκτικό “Snowflake”, το οποίο μας βάζει στο καλύτερο σκηνικό του χειμώνα. Στο δίσκο συναντούμε ιστορίες ανθρώπων και καταστάσεω, που πάνω απ’ όλα συμβαδίζουν με τη χειμερινή περίοδο. Στο “Snowed in at Wheeler Street” υπάρχει και μια συνεργασία κορυφής, ανάμεσα στην Αγγλίδα καλλιτέχνιδα και τον Elton John. Το υπέροχο του “50 Words for Snow” είναι ότι χάνεσαι στη μουσική του. Χάνεσαι στις απλές μεν, αλλά υπέροχες δε, μελωδίες χωρίς να καταλάβεις πώς πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα. Μια μεγάλη επιστροφή από μια μεγάλη ερμηνεύτρια, σε ένα δίσκο που θα αποτελέσει ένα από τα ομορφότερα της χρονιάς.

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011

King of Devil's Island - Βασιλιάς σε μια Κόλαση

Στις αρχές του 20ου αιώνα η Νορβηγία θέτει σε λειτουργία ένα νέο σωφρονιστικό ίδρυμα για παιδιά με προβλήματα κοινωνικοποίησης, ώστε να προλαμβάνει πιθανές παραβατικές συμπεριφορές και να “δημιουργεί” νέους με σωστούς τρόπους και καλούς χριστιανούς. Οι μέθοδοι “διαπαιδαγώγησης” που χρησιμοποιούνται μέσα στο ίδρυμα όμως περιλαμβάνουν σκληρές εργασίες και αυστηρές τιμωρίες που κρατούν τα παιδιά υποταγμένα στους φύλακες τους. Βρισκόμαστε στο 1915, όταν στο εν λόγω ίδρυμα, το Bastoy, φέρνουν τον 17χρονο Erling. Ο Erling όμως θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να αποδράσει από το Bastoy, και αυτό θα βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στους τύραννους τους.
Σκηνοθέτης του Βασιλιάς σε μια κόλαση είναι ο Marius Holst, ο οποίος, όπως ο ίδιος λέει, ένιωθε προσωπικό του χρέος να γυρίσει αυτή την ταινία από όταν κάποιος γνωστός του, του διηγήθηκε τις προσωπικές του εμπειρίες από το ίδρυμα αυτό. Η κύρια ιδέα του σεναρίου είναι η αντίσταση των παιδιών που αποζητούν την ελευθερία τους απέναντι στους αυταρχικούς αρχηγούς του Bastoy. Η ταινία δεν ξεφεύγει από τα διάφορα κλισέ που έχουμε δει ξανά σε έργα με αντίστοιχη θεματολογία, αλλά ξεδιπλώνει την πλοκή της με μία φρέσκια ματιά που την κάνει να φαίνεται ξεχωριστή. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν οι πολύ καλές ερμηνείες, παρότι εκτός του πολύ καλού Stellan Skarsgar, του οποίου είναι η τρίτη πολύ κοντινή ταινία μετά τα Melancholia και The Girl with the Dragon Tattoo, οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι σχετικώς άγνωστοι. Επίσης, τρομερή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας, με την αίσθηση του ατέλειωτου χειμώνα και του απέραντου λευκού να βγαίνει από τα περισσότερα πλάνα της ταινίας.
Το Βασιλιάς σε μια κόλαση είναι ένα αρκετά καλό δράμα που περιέχει και στοιχεία περιπέτειας επιβίωσης. Το τρομερό τέλος (που είναι και πραγματικό γεγονός) απογειώνει την ταινία και κάνει την ιστορία του νεαρού Erling να μοιάζει με θέμα αρχαίας τραγωδίας.

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Keep Shelly in Athens – Our Own Dream

Έγιναν γνωστοί σε παγκόσμιο μουσικό επίπεδο, με αναφορές από διεθνή ραδιόφωνα, με διθυραμβικές κριτικές από το εξωτερικό και άλλες παρόμοιες καταστάσεις που φαντάζουν όνειρο. Όλα αυτά διότι ο λόγος γίνεται και ένα ελληνικό συγκρότημα που φαίνεται να έχει ξεκινήσει ήδη να χαράζει την φανταστική του μουσική πορεία, χωρίς να έχει κυκλοφορήσει ακόμη το πρώτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ. Πέρσι κυκλοφορούν το πρώτο ΕΡ με τίτλο “In Love With Dusk”, ενώ φέτος ήρθε η σειρά για το δεύτερο ΕΡ, το οποίο τιτλοφορείται με το όνομα “Our Own Dream”.
 Στο “Our Own Dream”, η μπάντα μας παρουσιάζει 6 κομμάτια, με τα οποία μας συστήνεται ακόμη καλύτερα. Μπαίνουμε περισσότερο στη μουσική χώρα του συγκροτήματος, μια χώρα αρκετά διαφορετική από τα συνηθισμένα. Ο ήχος είναι πιο ώριμος από το πρώτο ΕΡ. Σε αυτό βοήθησε ο ερχομός νέων μελών στο γκρουπ, προσθέτοντας ντραμς και κιθάρα στα πλήκτρα του RΠR και στα φωνητικά της Sarah Ρ. Το ΕΡ ανοίγει με θαλάσσια κύματα και το “Lazy Noon”, τα οποία σε μεταφέρουν σε μια ακτή ένα αυγουστιάτικο απόγευμα. Στη συνέχεια, έρχεται το ομώνυμο κομμάτι του ΕΡ, όπου αποτελεί και την κορυφή των 6 κομματιών. Σειρά έχει το “California Birds” με τα όμορφα beats να στολίζουν τα πλήκτρα. Προς το τέλος του τραγουδιού, προς στιγμήν, αναρωτιέσαι μήπως κόλλησε ο δίσκος, αλλά μετά θα καταλάβεις πως είναι μια όμορφη μουσική παρέμβαση. Τα “DIY” και “Fairytale” συμπληρώνουν τη πεντάδα των τραγουδιών, αφήνοντας τελευταία για να κλείσουν την αυλαία, δύο τραγούδια ενωμένα σε ένα, δηλαδή το “A) The Rogue Superhero B) Ready To Pay The Price”.
Αν βγάλεις την ταμπέλα «ελληνικό συγκρότημα», ο δίσκος που ακούμε κάλλιστα θα μπορούσε να είχε βγει από μια αμερικανική μπάντα. Όμως, η χαρά είναι διπλή, διότι εκτός του ότι ακούς μια εξαιρετική δισκογραφική δουλειά, αυτή η δουλειά είναι ελληνική. Με το “Our Own Dream”, οι Keep Shelly in Athens χαράζουν την αρχή της καταπληκτικής τους πορεία. Γιατί αδιαμφισβήτητα θα είναι καταπληκτική.

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011

Super 8

Βρισκόμαστε στο 1979, όπου οι ταινίες με τα ζόμπι έχουν την τιμητική τους και το 8αρι φιλμ είναι ακόμα από τα πιο διαδεδομένα μέσα κινηματογράφησης. Μια παρέα πιτσιρικάδων από το Ohio με αγάπη για τον κινηματογράφο προσπαθούν να γυρίσουν την δικιά τους ταινία με ζόμπι, αλλά κατά την διάρκεια των γυρισμάτων τους θα γίνει ένα πολύ περίεργο σιδηροδρομικό δυστύχημα, το οποίο και θα καταγράψουν. Στη συνέχεια, πολλά περίεργα πράγματα θα γίνουν στην πόλη τους, με τον στρατό να έχει εγκατασταθεί στη γύρω περιοχή και ανθρώπους να εξαφανίζονται μυστηριωδώς. Μέσα από το φιλμ τους όμως θα ανακαλύψουν ότι η αλήθεια είναι πέρα από κάθε φαντασία.
Όταν το δίδυμο σκηνοθέτη-παραγωγού περιλαμβάνει αντίστοιχα τα ονόματα των JJ Abrams και Steven Spielberg είναι αναμενόμενο να δημιουργηθούν τεράστιες προσδοκίες. Ο ένας έχει στο βιογραφικό του τρεις σειρές (Alias, Lost, Fringe) και δύο ταινίες (Cloverfield, Star Trek) που τον έχουν καταστήσει έναν σύγχρονο μάστερ του sci-fi, ο άλλος, με ένα βιογραφικό που τρομάζει, πραγματικός δάσκαλος του sci-fi αλλά με διαπιστευτήρια σχεδόν σε όλα τα είδη του κινηματογράφου. Στο Super8 ο μαθητής Abrams χρησιμοποιεί την τελευταία τεχνολογία των ειδικών εφέ αλλά δεν ξεχνάει την αθωότητα που χαρακτηρίζει τα περισσότερα έργα του δασκάλου Spielberg, ειδικά εκείνης της περιόδου.
Το σενάριο, γραμμένο εξολοκλήρου από τον Abrams, στηρίζετε περισσότερο στις σχέσεις των παιδιών παρά στο sci-fi κομμάτι του. Το τέρας της ταινίας μένει κρυμμένο όσο χρειάζεται στο περισσότερο κομμάτι της ταινίας ώστε απλά να δημιουργήσει το έδαφος για να εξελιχθούν οι συναισθηματικοί δεσμοί των χαρακτήρων, είτε αυτοί είναι μεταξύ του πατέρα και του γιού, είτε μεταξύ των δύο φίλων της παρέας που θέλουν την ίδια κοπέλα. Το cast περιλαμβάνει κυρίως άγνωστα παιδιά αλλά και ένα διαμάντι ανάμεσα τους, την Elle Fanning στον ρόλο της μικρής Alice, ίσως ως μιας ακόμα αντιστοιχίας του Abrams με τον Steven (όπως έκανε και ο ίδιος με την αδερφή της Elle, Dakota Fanning, στα έργα του). Την υπόλοιπη παρέα συμπληρώνουν οι Joel Courtney, Riley Griffiths, Ryan Lee, Gabriel Basso και Zach Mills. Το cast συμπληρώνουν οι Kyle Chandler και Ron Eldard στους ρόλους των πατεράδων.
 Το Super8 είναι μια ταινία αφιερωμένη σε παλιότερες εποχές και είδη κινηματογράφου που δυστυχώς δεν ευδοκιμούν πια. Χωρίς να προσφέρει κάτι καινούργιο, δημιουργεί μια νοσταλγία για ένα cinema που έχουμε ξεχάσει τα τελευταία χρόνια και μας αφήνει με ένα χαμόγελο λόγω και του περιεχομένου του αλλά και των αναμνήσεων που ξυπνά.

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011

Μάρθα Φριντζήλα – Η Μάρθα Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη

Δύο νέοι και άξιοι εκπρόσωποι του λαϊκού τραγουδιού ενώνουν τις δυνάμεις τους φέτος και κυκλοφορούν μια καινούρια δισκογραφική δουλειά. Ο λόγος για τον συνθέτη Θέμο Σκανδάμη και την ερμηνέυτρια Μάρθα Φριντζήλα. Ο πρώτος συνθέτει 10 ολοκαίνουρια κομμάτια και η δεύτερη επιλέγει να τα ερμηνεύσει, όπως εκείνη γνωρίζει καλύτερα. Η συνεργάσια τους ξεκίνησε το 2008, στο πρώτο άλμπουμ του Θέμου, «Μακροβούτι», στο οποίο η ερμηνεύτρια από την Ελευσίνα τραγούδησε τρία από τα 15 κομμάτια που περιελάμβανε ο δίσκος. Έτσι, η καλλιτεχνική τους συνεργασία συνεχίζεται φέτος με το «Η Μάρθα Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη».
 Ο Θέμος Σκανδάμης αποτελεί μέρος της σύγχρονης λαϊκής κουλτούρας, με τις όμορφες παραδοσιακές μελωδίες και τους στίχους που σου δημιουργούν εικόνες και φωτογραφίες στο μυαλό σου. Από την άλλη, η Μάρθα Φριντζήλα απογειώνει τα τραγούδια με την καταπληκτική ερμηνεία της. Στο δίσκο θα συναντήσουμε λαϊκά κομμάτια χρωματισμένα από εικόνες της Αθήνας, όπως στο «Αύγουστος στην Αθήνα» αλλά και πιο κοινωνικο-πολιτικοποιημένα κομμάτια, όπως το «Πόλεμος Χαρακωμάτων».
Τα τραγούδια του δίσκου είναι δεμένα μεταξύ τους και κατά τη διάρκεια της αρκόασης δεν υπάρχει κάποια κοιλιά που να κουράζει. Την ενορχήστρωση του άλμπουμ έκανε ο Βασίλης Μαντζούκης, ενώ πληθώρα μουσικών έβαλε το χεράκι του για να βγει αυτό το όμορφο ακουστικό αποτέλεσμα. Η νέα, λαϊκή, ελληνική μουσική σκηνή έχει ανάγκη από τέτοιους δίσκους και συνθέτες που βγάζουν την αυθεντικότητα του συγκεκριμένου τραγουδιού.

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

The Help – Υπηρέτριες

Ήταν πάντα δούλες, ήταν πάντα κατώτερες από τις υπόλοιπες, θεωρούνταν «βρώμικες». Στον Μισισιπή της δεκαετίας του ’60, οι υψηλόβαθμες οικογένειες διέθεταν από μια μαύρη υπηρέτρια. Ωστόσο, ήταν «άνω ποταμών» να ανταλάσσουν απόψεις ακόμη και να χρησιμοποιούν την ίδια τουαλέτα. Ο ρατσισμός στο μεγαλείο του συνεχώς μεγάλωνε με πράξεις απάνθρωπες, όπως το κάψιμο σπιτιών των μαύρων και το λιντσάρισμα από τους λευκούς, ειδικά της ΚΚΚ (Κου Κλουξ Κλαν), οργάνωση που υποστήριζαν τον ρατσισμό με φανατικό και βίαιο τρόπο.
 Η Aibileen (Viola Davis) είναι υπηρέτρια και κάποια στιγμή προσεγγίζεται από την καλύτερη φίλη της αφεντικίνας της, Skeeter (Emma Stone). Η Skeeter ανήκει στη μειονότητα που πιστεύει στα ίσα δικαιώματα μεταξύ των ανθρώπων, ανεξαρτήτως της φυλής τους. Αυτό οφείλεται στο ότι η ίδια μεγάλωσε από αφροαμερικανή υπηρέτρια, με την μητέρα της να αδιαφορεί παντελώς για την ίδια τη κόρη της. Είναι δημοσιογράφος και σκέφτεται να γράψει ένα βιβλίο για τον άθλιο τρόπο συμπεριφοράς των λευκών αφεντικών προς τις μαύρες υπηρέτριες. Έτσι, μετά από πολλές προσπάθειες πείθει την Aibileen να μιλήσει για όλη αυτή τη κατάσταση. Βέβαια, ο φόβος υπήρχε πάντα μεγάλος, διότι αν τολμούσε κάποια έγχρωμη να μιλήσει ανοιχτά, θα υπήρχε ακόμη και το ενδεχόμενο στυγνής δολοφονίας. Ωστόσο, η υπηρέτρια δεν φοβήθηκε και μίλησε ελεύθερα.
Σταδιακά έρχονταν και άλλες μαύρες υπηρέτριες στην δημοσιογράφο για να πουν τις δικές τους εμπειρίες. Το βιβλίο κυκλοφόρησε και άρχισε να ταράζει τα κύματα στην μικρή κοινωνία του Τζάκσον του Μισισιπή. Με αυτό τον τρόπο η Skeeter κατάφερε να βγάλει στην επιφάνεια το συγκεκριμένο κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο αναδείχθηκε στην ουσία από τις τρεις θαρραλέες υπηρέτριες, παρά τον αρχικό φόβο. Όπως λέει και το σλόγκαν της ταινίας, «η αλλαγή ξεκινά από ένα ψίθυρο».
 Ο Tate Taylor καταφέρνει να συγκινήσει και να αγγίξει. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που θίγεται το θέμα του ρατσισμού, ωστόσο οι «Υπηρέτριες» έχουν χιούμορ, εκφράζουν αισιοδοξία και σε καθηλώνουν, παρά τις 2,5 ώρες προβολής. Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 24 Νοεμβρίου, ενώ προβλήθηκε στο 24ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011

Amy LaVere – Stranger Me

Κατάφερε να προκαλέσει αίσθηση με τη μουσική της, με τον ντεμπούτο της κιόλας δίσκο. Το “This World Is Not My Home” είχε αρκετά καλές κριτικές, δικαίως φυσικά αφού αποτέλεσε μία από τις μουσικές εκπλήξεις του 2006. Ο λόγος για την Amy LaVere και το κοντραμπάσο της, η οποία δεν επαναπαύθηκε στην καλή αρχή της, κυκλοφορώντας τον αμέσως επόμενο χρόνο το δέυτερο άλμπουμ, με τίτλο “Anchors And Anvils”. Το 2009 επιστρέφει το ΕΡ “Died Of Love” και έφτασε η τέταρτη δισκογραφική στάση της φέτος με το “Stranger Me”.
 Το “Stranger Me” περνάει από μονοπάτια της indie rock, λίγο από εκείνα της country ενώ πατάει και κάτι από jazz. Όπως και να έχει, αυτό που προσέχεις αμέσως είναι η βελούδινη φωνή της Αμερικάνας, όπου σε πολλά σημεία μεταμορφώνεται με όμορφο τρόπο σε άγρια. Πολύ καλό το άνοιγμα του δίσκου με το “Damn Love Song”, όπου η ηλεκτρική κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο μαζί με το ελκυστικό τέμπο των κρουστών. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το επόμενο κομμάτι, που τιτλοφορείται “You Can’t Keep Me”, στο οποίο συναντούμε πνευστά που δίνουν μια όμορφη νότα.
Όμορφη στιγμή του “Stranger Me” αποτελεί το “A Great Divide” που κινείται σε πιο soul καταστάσεις. Στη συνέχεια συναντούμε τρια μπαλαντοειδή κομμάτια (“Often Happens”, “Lucky Boy”, “Tricky Heart”) για να φτάσουμε στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Η ποιότηα της Amy LaVere φαίνεται στο καταπληκτικό “Cry My Eyes Out”, κομμάτι που κάνει αίσθηση από την πρώτη ακρόαση. Ο δίσκος κλείνει με το “Let Yourself Go (Come On)” με την τραγουδοποιό να μας αφήνει ακόμα μεγαλύτερες ελπίδες για το μέλλον.
 Το “Stranger Me” μπορεί να μην έχει το τραγούδι single ή εκείνο το κομμάτι που θα μείνει και θα χαρακτηρίζει τον δίσκο, ωστόσο ως σύνολο αποτελεί μια πολύ όμορφη δισκογραφική δουλειά. Δεν κουράζει, με κάτι λιγότερο από μια ώρα μουσικής ακούγεται με μεγάλη ευχαρίστηση. Την Amy LaVere θα τη συναντήσετε και στο ρόλο της ηθοποιού στα “Walk The Line”, “Black Snake Moan”, “The Romance Of Loneliness” αλλά και σε άλλες.

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

Tyrannosaur - Τυραννόσαυρος

Ο Joseph είναι ένας τύπος με πάρα πολλά συσσωρευμένα νεύρα που ξεσπάει πότε στο ποτό και πότε όπου βρει. Νιώθει μόνος στον κόσμο και αυτό του προσθέτει ακόμα περισσότερη ένταση, ενώ φτάνει σε σημείο να χτυπήσει τόσο δυνατά τον αγαπημένο του σκύλο που μετά από λίγο πέθανε. Η Hannah, είναι μια εθελόντρια σε ένα κατάστημα που προσφέρει ρούχα σε ανθρώπους με ανάγκη, ζει στην πλούσια περιοχή της πόλης και υποδέχεται τους πάντες με χαμόγελο. Πίσω όμως από την εικόνα που δείχνει προς τα έξω, κρύβει ένα τρομαχτικό μυστικό. Η συνάντηση αυτών των δύο τρομερά αντίθετων ανθρώπων θα βοηθήσει διαφορετικά τον καθένα και θα τους αλλάξει για πάντα τη ζωή.
Ο Τυραννόσαυρος είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του βρετανού ηθοποιού Paddy Considine, με το σενάριο να είναι επίσης δικό του, βασισμένο στο βραβευμένο μικρού μήκους φιλμ του “Dog Altogether” που είχε γυρίσει το 2007. Πρόκειται για ένα οδυνηρό δράμα βασισμένο πάνω σε δύο τρομαχτικά ρεαλιστικούς χαρακτήρες, με κύριο γνώμονα την βία και τους τρόπους με τους οποίους αυτή εμφανίζεται στον καθένα, είτε είναι θήτης είτε είναι το θύμα. Ο θεατής δένεται ολοκληρωτικά με τους ήρωες του έργου και, μαζί με τους ήρωες τις ταινίας, επιζητά την τελική κάθαρση η οποία έρχεται μόνο μετά το απόλυτο σοκ. Πραγματική αποκάλυψη οι ερμηνείες του Peter Mullan στον ρόλο του αυτοκαταστροφικού Joseph και ειδικά της καταπληκτικής Olivia Colman στον ρόλο της καταπιεσμένης Hannah.
Ο Paddy Considine με τον Τυραννόσαυρο κάνει ένα μεγάλο σκηνοθετικό ντεμπούτο και αφήνει πολλές ελπίδες για το μέλλον του στο χώρο αυτό. Η ταινία του τιμήθηκε στο φεστιβάλ του Sundance με το ειδικό βραβείο της επιτροπής για ερμηνείες για τους καταπληκτικούς Peter Mullan και Olivia Colman, ενώ στο ίδιο φεστιβάλ κέρδισε αντίστοιχο βραβείο και ο ίδιος ο Considine για την σκηνοθεσία της ταινίας. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η ταινία απέσπασε το βραβείο κοινού. Η ταινία δεν διστάζει να σοκάρει και γιαυτό χαρακτηρίζεται ως σκληρή, αλλά το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται άκρως επιτυχημένο.

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011

Nickelback – Here and Now

Οι Nickelback έχουν καταφέρει, από το 1995 που υπάρχουν ως συγκρότημα, να κατακτήσουν τη ροκ μουσική σκηνή. Σήμα κατατεθέν της 4μελής μπάντας είναι ότι σε κάθε δίσκο που κυκλοφορεί, βγάζει πολλά singles – επιτυχίες, αποκτώντας ολοένα και περισσότερους οπαδούς ανά την υφήλιο. Έτσι, φέτος ήρθε η σειρά του έβδομου στούντιου άλμπουμ με τίτλο “Here and Now”.
Κλασικός ήχος Nickelback, μες τη χαρακτηριστική φωνή του frontman Chad Kroeger, με τα δυνατά ντραμς και το ρυθμό που δίνει το μπάσο να απογειώνονται και την ηλεκτρική κιθάρα ενίοτε να γίνεται όμορφα βρώμικη. Ωραίο ξεκίνημα με το “This Means War” να μας βάζει στο κλίμα και αμέσως μετά να έρχεται το “Bottoms Up”, ένα όμορφο και ήδη single τραγούδι. Στη συνέχεια, έχουμε το γνωστότερο κομμάτι του δίσκου και αυτό, επίσης, single με τιτλο “When We Stand Together”. Παίζει ήδη στο ραδιόφωνο και δικαίως, αφού η μουσική του είναι μουσική για hit κομμάτι, αν και δεν αποτελεί κάτι το τρομερό.
 Αφού περνάμε από τη τριάδα των πρώτων singles του “Here and Now”, συνεχίζουμε με τον ίδιο γρήγορο σκληρό αλλά μελωδικό τέμπο, με το “Midnight Queen”. Κάπου στα μέσα του άλμπουμ, αλλάζουμε μονοπάτι, ακούγοντας το μπαλαντοειδή “Lullaby”. Στο ίδιο κλίμα κινείται και το “Trying Not to Love You”, ενώ για το κλείσιμο του δίσκου, η τετράδα μας αφήνει έτσι όπως ξεκινήσαμε. Δηλαδή με δυνατό ήχο και όμορφα κιθαριστικά σολο.
Το “Here and Now” είναι ένας όμορφος δίσκος, αλλά μέχρι εκεί. Οι Nickelback φαίνεται να μην μπορούν να επιστρέψουν στις χρυσές εποχές του 2000 – 2005. Και μην αυταπάστε όταν δείτε πως το άλμπουμ μέχρι το τέλος της χρονιάς θα έχει ανέβει πάρα πολύ ψηλά στα charts πολλών χωρών. Nickelback είναι.

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Jane Eyre

Το κλασικό μυθιστόρημα της Βρετανίδος συγγραφέας Charlotte Bronte απόκτησε σάρκα και οστά στον κινηματογράφο το 1996. 15 χρόνια αργότερα τη νουβέλα ζωντανέυει ξανά στη μεγάλη οθόνη, αυτή τη φορά πιο φρέσκο και ζωντανό. Η Jane Eyre (Mia Wasikowska) είναι ορφανή και περνάει την παιδική της ηλικία σε ένα ορφανοτροφείο, στο οποίο τα παιδιά μεγαλώνουν με αυστηρούς κανόνες και τιμωρούνται με σκληρές ποινές. Η νεαρή Jane μεγαλώνει και δέχεται να δουλέψει ως γκουβερνάντα στο σπίτι του Eduard Ferfaix Rochester (Michael Fassbender).
 Μετά από καιρό και έχοντας συνηθίσει το νέο της περιβάλλον, αρχίζει να αναπτύσσεται ένα συναίσθημα για τον επιβλητικό αφέντη της. Σε αυτή την κατάσταση βοηθάει και ο ίδιος ο κύριος Rochester, καθώς προσπαθεί συνεχώς να προσεγγίσει τη νεαρή γκουβερνάντα του. Ωστόσο, η Jane κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μην φουντώσει η έλξη, αφού γνωρίζει πως κάτι τέτοια μόνο καταστροφικό θα μπορούσε να ήταν. Στο μυαλό της τρέχουν συνεχώς οι συνέπειες που θα μπορούσαν να υπάρχουν από τη στιγμή που δύο άνθρωποι διαφέρουν πάρα πολύ ταξικά. Από τη μία ο αριστοκράτης με τις δεκάδες υπηρέτριες και από την άλλη η φτωχή και απλή γκουβερνάντα που δεν έχει κανένα συγγενή. Παρόλαυτά, ο άντρας κάνει πρόταση γάμου στη Jane, με τη τελευταία να μη μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό της. Όμως, θα αποκαλυφθούν προδοσίες και μυστικά, με τη νεαρή κοπέλα να προσπαθεί να δείξει υπομονή για να τα βγάλει πέρα.
 Ο Cary Fukunaga μεταφέρει το μυθιστόρημα σε ταινία, με πολλές διαφοροποιήσεις. Ωστόσο, στο δίωρο του φιλμ δεν μένεις καθηλωμένος μπροστά από την οθόνη σου. Όμορφη φωτογραφία μεν, επιφανειακές πλοκές δε. Σίγουρα το σώζει η Mia Wasikowska με την καταπληκτική της ερμηνεία.

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011

Yann Tiersen – Skyline

Έγινε πασίγνωστος από το soundtrack της τανίας “Amelie”, συνέχισε όμως τη δισκογραφική του πορεία με εξαιρετικούς δίσκους, διαμορφώνοντας τελικά το προφίλ ενός καλλιτέχνη φοβερού. Φοβερός διότι οι μουσικές του, εκτός του είναι όμορφες, σε κάνουν να ταξιδεύεις. Ο Yann Tiersen, μετά από το περσινό και πολύ ωραίο “Dust Lane”, επιστρέφει δισκογραφικά φέτος με το “Skyline”.
Ορχηστικά κομμάτια με την υπογραφή του Γάλλου συνθέτη, τί άλλο να θέλει κάποιος να ακούσει; Το “Skyline” δεν φαντάζει εξαιρετικός δίσκος, είναι. Με τη πληθώρα οργάνων που ακούμε στις όμορφες μελωδίες των τραγουδιών, ο χρόνος του άλμπουμ φαίνεται πολύ μικρός, με αποτέλεσμα να θες να τον ξαναβάλεις από την αρχή να παίζει. Ίσως το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ, το “Another Shore”, ανοίγει τον δίσκο και το ταξίδι ξεκινά.
 Από κει και πέρα χάνεσαι στα μουσικά μονοπάτια του 41χρονου καλλιτέχνη και αφήνεις να σεπάρουν οι μελωδίες του. 9 τραγούδια, ομοιογενή, το ένα ξεπηδάει, χωρίς να το καταλάβεις, μετά το άλλο. Αν μπορώ να πω ότι ξεχωρίζει κάποιο, εκτός του προαναφερθέντος κομματιού, αυτό θα είναι το “The Gutter”.
Για άλλη μια φορά ο Yann Tiersen καταφέρνει να εντυπωσίασει με τις μινιμαλιστικές του αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικές μελωδίες του, στις οποίες τα τελευταία χρόνια έχει βάλει αρκετά το ηλεκτρικό στοιχείο, κάνοντάς τις ακόμη πιο ωραίες. Ορχηστρικά κομμάτια που αποτελούν την καλύτερη λύση για να περάσεις το χειμώνα όπως θες, δηλάδή με όμορφες μουσικές. Τον Yann Tiersen και το νέο του άλμπουμ θα έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε ζωντανά το Σάββατο 17 Νοεμβρίου στο Fuzz.

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

Deadgirl

Δύο συμμαθητές, ο Rickie και ο JT, για να σπάσουν την μονοτονία τους, αποφασίζουν μετά το σχολείο να πάνε στο εγκαταλελημένο ψυχιατρίο της περιοχής για να ξεσπάσουν πάνω σε ότι βρουν. Εκεί όμως, πίσω από μια σφραγισμένη πόρτα θα βρουν μια γυμνή κοπέλα, η οποία είναι ζωντανή, ή έτσι πιστεύουν στην αρχή. Αποφασίζουν να μην πουν σε κανέναν τίποτα μέχρι να ανακαλύψουν τι συμβαίνει. Ο JT δεν θα αργήσει να καταλάβει πως η κοπέλα δεν πεθαίνει ότι και αν τις κάνει, και αυτό θα του ξυπνήσει τα πιο αρρωστημένα του ένστικτα. Ο Rickie καταλαβαίνει πως ο φίλος του ξεπερνάει τα όρια και παλεύει με την υθική του.
Το Deadgirl είναι η πρώτη και μόνη μέχρι σήμερα ταινία της εταιρίας παραγωγής Hollywoodmade, με το σκηνοθετικό δήδημο να απαρτείζετε από τους Marcel Sarmiento και Gadi Harel, ενώ το ιδιαίτερο αυτό σενάριο το έχει γράψει ο Trent Haaga. Το έργο είναι ένα horror thriller film με νεαρούς που περνάνε στην ενηλικίωση μέσα από προβληματικές οικογένειες ενώ παράλληλα ασελγούν σεξουαλικά πάνω σε ένα ζόμπι, και όλα αυτά χωρίς να ξεχάσει ποτέ η ταινία τον underground χαρακτήρα, όπως με χαρά μας θυμίζει το τέλος της.

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

Broken Tempo – Broken Tempo

Σχηματίστηκαν πριν πέντε χρόνια στη Θεσσαλονίκη και κατάφεραν αμέσως να εντυπωσιάσουν με τη μουσική τους. Αυτό φαίνεται, φυσικά, από το ότι έχουν ανοίξει συναυλίες σημαντικών συγκροτημάτων, όπως τους Zagar. Οι Κατερίνα Παπαγεωργίου (φωνητικά), Θεοχάρης Γκέκας (μπάσο), Κωνσταντίνος Υφαντής (κιθάρα), Κώστας Μπαλάτσος (τύμπανα) και Ηλίας Τσιπτσέ (πλήκτρα, βιολί) αποτελούν τους Broken Tempo. Φέτος το funk – trip hop γκρουπ κυκλοφόρησε το πρώτο του ΕΡ, με τίτλο “Broken Tempo”.
Το ΕΡ αποτελείται από τέσσερα τραγούδια, τα τρία συνθέσεις της μπάντας και μια διασκευή του “Personal Jesus” των Depeche Mode. Οι Broken Tempo αναμειγνύουν με όμορφο τρόπο τις funky μελωδίες με στοιχεία εντελώς διαφορετικά, όπως το βιολί. Αυτό φαίνεται στο “Only One”, το οποίο ανοίγει το χορό των τεσσάρων κομματιών. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το αμέσως επόμενο τραγούδι, “Out Of My Life”.
 Η συνέχεια αλλάζει, καθώς μπαίνουμε στη μπαλάντα με τίτλο “Winds Of My Childhood”, στο οποίο κυριαρχούν τα πανέμορφα φωνητικά της Κατερίνας Παπαγεωργίου. Το ΕΡ κλείνει με το γνωστό “Personal Jesus”, σε μια πιο funky και όμορφη εκτέλεση, πράγμα δύσκολο να πετύχεις σε διασκευή.
Οι Broken Tempo συνδυάζουν τις ροκ μελωδίες με τις funky νότες τους, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Το “Broken Tempo” είναι η αρχή από αυτό που η 5μελής μπάντα έχει τη δυνατότητα να παρουσιάσει στο μέλλον, δηλαδή ένα αρκετά όμορφο άλμπουμ. Και το συγκρότημα φαίνεται να το έχει.

Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011

Hanna

Η Hanna είναι ένα 16χρονο κορίτσι που μένει με τον πατέρα της, απομονωμένοι μέσα στα δάση της Φινλανδίας. Ο πατέρας της την εκπαιδεύει καθημερινά στη χρήση όπλων, στις πολεμικές τέχνες και στο κυνήγι, ενώ της μαθαίνει πολλές ξένες γλώσσες και προσπαθεί να της περάσει όσες περισσότερες γνώσεις μπορεί για τον υπόλοιπο κόσμο. Στην πραγματικότητα, ο πατέρας της την προετοιμάζει όλη της τη ζωή για μια συγκεκριμένη αποστολή, κατά την διάρκεια της οποίας η Hanna δεν θα έχει μόνο να αντιμετωπίσει τους εχθρούς της αλλά και να ανακαλύψει τα μυστικά που κρύβει το παρελθόν της.
Η νέα ταινία του Joe Wright (Atonement, Pride & Prejudice) είναι μια ταινία δράσης με στοιχεία μυστηρίου, που ασχολείται όμως και με την ενηλικίωση ενός κοριτσιού, αποφεύγοντας το δράμα. Ο σκηνοθέτης περνάει στην ταινία το γνωστό του ύφος, αλλά δεν τον βοηθάει καθόλου το σαθρό σενάριο, το οποίο επικεντρώνει υπερβολικά πολύ στην κεντρική ηρωίδα, δεν ασχολείται ποτέ με το χτίσιμο των δεύτερων χαρακτήρων και τελικά χάνει την ευκαιρία να εμβαθύνει σε ένα δυνητικά ενδιαφέρον κομμάτι του σεναρίου.
Η Saoirse Ronan (Atonement, The Way Back) στον ρόλο της Hanna είναι καταπληκτική και αφήνει τεράστιες προσδοκίες για το μέλλον της. Στον ρόλο του πατέρα της Hanna βλέπουμε τον Eric Bana (Munich, Hulk) ενώ στον ρόλο της κακιάς της ιστορίας, ο οποίος δυστυχώς είναι και ο πλέον κακογραμμένος, βρίσκουμε την Cate Blanchett (The Curious Case of Benjamin Button, The Lord of the Rings). Μεγάλο κομμάτι στην δομή της ταινίας παίζει το soundtrack της το οποίο έχουν επιμεληθεί οι Chemical Brothers.
Το Hanna έχει μια ενδιαφέρουσα κεντρική πλοκή την οποία όμως αποφασίζει να μην την αναλύσει επαρκώς, αντιθέτως προτιμάει να επικεντρωθεί στη δράση και στο κυνηγητό που περιλαμβάνει η αποστολή της Hanna. Κάποιες σκηνές δράσης θα μαγέψουν με την κινηματογράφησή τους, αλλά η παντελής έλλειψη δράματος θα κάνει εύκολα την υπόλοιπη ταινία βαρετή.

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

Γιώργος Καζαντζής – Τα παιδιά της άλλης όχθης

Μετά την επιτυχημένη συνεργασία του συνθέτη Γιώργου Καζαντζή και της ερμηνεύτριας Φωτεινής Βελεσιώτου με τις «Μέλισσες» του προηγούμενου δίσκου, «Ισαλος Γραμμή», οι δύο καλλιτέχνες μας παρουσιάζουν «Τα παιδιά της άλλης όχθης». 15 τραγούδια, από τα οποία τα τέσσερα είναι επανεκτελέσεις. Συναντούμε αρκετές συνεργασίες, ανάμεσα σε αυτές και τη συνεργασία με τον Μανώλη Ρασούλη, ο οποίος συμμετέχει στιχουργικά σε ένα κομμάτι. Η επιτυχημένη συνεργασία του Καζαντζή και της Βελεσιώτου στις «Μέλισσες» δεν ήταν τυχαία, μια και σε αυτό το δίσκο η χημεία μεταξύ τους είναι τρομερή.
 «Τα παιδιά της άλλης όχθης» περνάνε από το ρεμπέτικο στο ζεϊμπέκικο αλλά και από τη μπαλάντα. Μελωδίες και στίχοι που σε συγκινούν και σου μένουν χαραγμένα στο μυαλό από τη μία και από την άλλη το «γλεντάς» με το «Ένα βράδυ στο πλατό». «Οι πρίγκιπες του τραγουδιού» μας ανοίγουν το δρόμο για την επόμενη 1,5 ώρα (και όμως, υπάρχουν δίσκοι ακόμα που διαρκούν τόσο), γεμάτη συναισθήματα. Αν εξαιρέσουμε τις «Μέλισσες», τα υπόλοιπα 14 κομμάτια δένουν μεταξύ τους αποτελώντας ένα πολύ όμορφο σύνολο, χωρίς να υπάρχουν κορυφαίες στιγμές και λιγότερο όμορφες στιγμές. Επίσης, στο «Θεσσαλονίκη – πόλη της αιώνιας ήβης» συναντούμε και τη σχολική χορωδία του Ασύλου του Παιδιού, ενώ στο «Βαλς της σιωπής» την Αλεξία Χρυσομάλλη.
Εν έτει 2011 η καλή ελληνική μουσική αποδεικνύει πως υπάρχει και βασιλεύει, χωρίς να χρειάζεται να κατακτήσει τα ραδιόφωνα, μονάχα τις καρδιές μας. Η Φωτεινή Βελεσιώτου προκαλεί ανατριχίλες με τη φωνή της και το πάθος που βγάζει μέσα από την ερμηνεία της. Όσο δυνατοί είναι οι στίχοι του Γιώργου Καζαντζή, άλλο τόσο είναι και τα φωνητικά της ερμηνεύτριας από την Καρδίτσα, μιας πραγματικής (ροκ) ρεμπέτισσας.

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Contagion

                                  
Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πεθαίνουν ξαφνικά από ένα φαινομενικά πολύ ισχυρό κρύωμα. Η επιδημία αυτή ξεκινάει με την επιστροφή μιας γυναίκας από το Χονγκ Κονγκ και συνεχίζετε σαν ντόμινο σε όλο τον κόσμο. Ο θανατηφόρος ιός εξαπλώνεται γρηγορότερα από κάθε άλλον και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται, ενώ ταυτόχρονα οι μεγάλες φαρμακευτικές βιομηχανίες βλέπουν το τεράστιο περιθώριο κέρδους τους να αυξάνεται.
Ο Steven Soderbergh, σκηνοθέτης, μεταξύ άλλων, των The Informant και της τριλογίας Oceans, επιλέγει να μπλέξει την συμβατική κινηματογράφηση με το ντοκιμαντέρ και δημιουργεί μια τρομερά πειστική αναπαράσταση των πιθανών αντιδράσεων των αντίστοιχων ανθρώπων σε μια τέτοια κατάσταση. Το Contagion δεν μοιάζει με καμία άλλη ταινία με αντίστοιχο θέμα, καθώς εκεί που οι παλιότερες ταινίες βασίζονταν στην δημιουργία του τρόμου στο κοινό με τους τραγικούς θανάτους από τις επιδημίες, η ταινία του Soderbergh ασχολείται περισσότερο με τον τρόμο που προκαλούν οι παρασκηνιακές κινήσεις όλως αυτών που ο κόσμος περιμένει να τον βοηθήσει σε αυτή την κατάσταση.
Όπως και στις παλιότερες δουλειές του, ο Soderbergh έχει στην διάθεσή του ένα πολύ λαμπρό cast που περιλαμβάνει ονόματα που από μόνα τους θα ανέβαζαν οποιαδήποτε project.Μερικοί από αυτούς είναι η Gwyneth Paltrow στον ρόλο της κοπέλας που έφερε τον ιό στην Αμερική, ο Matt Damon στον ρόλο του οικογενειάρχη που έχει ανοσία αλλά χάνει τα μέλη της οικογένειάς του, η Kate Winslet στον ρόλο της ερευνήτριας Nancy Cowan , η Marion Cotillard στον ρόλο της επιδημιολόγου αλλά και ανθρωπίστριας και ο Jude Law στον ρόλο επαναστάτη blogger.
Το Contagion θα μπορούσε να σπείρει τον πανικό στον καθένα καθώς πραγματεύεται με άκρα ρεαλιστικότητα γεγονότα που είναι πολύ πιθανό να ζήσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον. Η σχεδόν παντελής έλλειψη μελοδράματος όμως, κρίνει την ταινία ως μη ολοκληρωμένη, καθώς δεν υπάρχει καμιά σύνδεση του κοινού με κάποιον από τους χαρακτήρες.

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

Twin Sister – In Heaven

Όμορφη μουσική, ωραίοι στίχοι, ότι πρέπει για να χαλαρώσεις και να ακούσεις το δίσκο τους. Πέντε άνθρωποι ενώνουν τις δυνάμεις τους εδώ και τέσσερα χρόνια, δημιουργώντας τη δική τους ποπ. Έτσι, οι Twin Sister κυκλοφορούν τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το 2008, ένα ΕΡ με τίτλο “Vampires With Dreaming Kids”. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το EP “Color Your Life”, με το οποίο κάνουν αισθητή την μουσική τους παρουσία και αποτελούν τη μελλοντική καλή ποπ. Φέτος το Σεπτέμβριο, λοιπόν, η αμερικανική μπάντα δικαιώνει όσους τους πίστεψαν στην αρχή, κυκλοφορώντας ένα πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο τιτλοφορείται “In Heaven”.
Ο δίσκος θα μπορούσε να αποτελέσει μουσική για ταινία. 10 κομμάτια που δένονται μεταξύ τους και δεν κουράζει το τελικό αποτέλεσμα. Το “Daniel” που αποτελεί την αρχή του άλμπουμ ανοίγει με τον πιο όμορφο τρόπο το δίσκο. Ωραίο τέμπο δίνουν τα beats στο “Stop”, ενώ μπαίνουμε σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια με το “Bad Street”. Κορυφή του “In Heaven” αποτελεί το “Spain” που έχει ξεχωρίσει ήδη. Εδώ οι Twin Sister θυμίζουν λίγο Portishead, όμως όπως και να έχει το συγκεκριμένο κομμάτι είναι εξαιρετικό. Το πρώτο single του άλμπουμ είναι το “Gene Ciampi”, όπου σε επιστρέφει κάμποσες δεκαετίες πίσω. Τα 10 τραγούδια του δίσκου είναι αρκετά για να σου αποδείξουν πως υπάρχει η ποιοτική και όμορφη ποπ.

Τη καλύτερη εποχή διάλεξαν οι Twin Sister να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ, μια και φθινόπωρο και τα συγκεκριμένα τραγούδια πάνε μαζί. Γενικά το “In Heaven” είναι ένας όμορφος δίσκος, χαίρεσαι να τον ακούς, αν και δεν αποτελείται από κομμάτια που θα σου χαραχθούν στη μνήμη, εκτός 2-3 περιπτώσεων. Αν και «πρωτάρηδες» στην δισκογραφία, αφού οι 2 προηγούμενες δουλειές τους ήταν EP, παρουσιάζουν μουσικές ψαγμένες και μιας άλλης εποχής. Σημαντικό προτέρημα των Twin Sister είναι ότι έχουν την ικανότητα να σε πάρουν και να σε ταξιδέψουν όπου θελήσεις εσύ.

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

En Terrains Connus – Σε Γνώριμο Έδαφος

Το γαλλικής παραγωγής φιλμ “En Terrains Connus” έρχεται από τα βάθη του Καναδά για να μας παρουσιάσει τη ζωή δύο αδερφών. Δυο αδέρφια που είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες με μια διαφορά, και οι δυο τους είναι αποξενωμένοι στον δικό τους κόσμο. Δεν βλέπονται συχνά, ενώ όποτε συναντιούνται θα τσακωθούν σαν μικρά παιδιά, με τον ανήμπορο πατέρα τους να τους βλέπει να μαραζώνουν.
 Η Maryse (Fanny Mallette) είναι παντρεμένη αρκετά χρόνια, όμως δεν είναι ευτυχισμένη με το γάμο της. Και αυτό επειδή περνάει μια ζωή βαρετή με τις μέρες να περνάνε χωρίς ουσία, πηγαίνοντας στη δουλειά της και ο άντρας της να είναι ακόμα πιο βαρετός. Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι να παρουσιάζεται συνεχώς η Maryse σοβαρή και κλεισμένη στον εαυτό της. Από την άλλη, ο Benoit (Francis La Haye) έχει φτάσει τα 30 χρόνια και συνεχίζει να μένει μαζί με τον πατέρα του. Εξακολουθεί να «γρατζουνάει» το μπάσο του στην ελεύθερη ώρα του, ενώ συνηθίζει να φοράει εφηβικές μπλούζες. Συναντά μια φίλη του που είναι και μητέρα αλλά για να δημιουργήσει οικογένεια χλωμό, λόγω του ότι το μυαλό του έχει μείνει πίσω στα νεανικά του χρόνια. Κάποια στιγμή παρουσιάζεται ένας άντρας από το μέλλον στους δύο πρωταγωνιστές, με σκοπό να αλλάξει η ζωή τους. Στην ουσία αυτός ο άντρας αποτελεί την τεράστια θέληση που έχουν να μπουν σε νέο δρόμο. Έτσι, τα αδέρφια θα έχουν την ευκαιρία να μείνουν για ένα χρονικό διάστημα – συγκεκριμένα για κάποιες ώρες, ένα βράδυ – μαζί. Εκεί θα ξεκαθαρίσουν τα «θέλω» τους, ενώ θα έρθουν κοντά μεταξύ τους.
 Ο Stephane Lafleur παρουσιάζει πώς ο άνθρωπος μπορεί μέσα από το δικό του μονοπάτι, να έρθει σε μια ψυχική ισορροπία. Το επιτηδευμένα σκοτεινό πλάνο της ταινίας, την κάνει περισσότερο άμεση, όπως και οι χαρακτήρες της. Χωρίς πολλά πολλά και χωρίς κάποιο τρομερό μπάτζετ, το “En Terrains Connus” αξίζει σίγουρα να αφιερώσει κάποιος μιάμιση ώρα από τη ζωή του για να τη δει.

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Nefeli Walking Undercover – Τα Μολύβια - Κομάντος

Με την πρώτη ακρόαση πιστεύεις πως έχεις να κάνεις με τραγουδοποιό που βρίσκεται στον χώρο της δισκογραφίας πολλά χρόνια. Σε αυτη τη σκέψη σε οδηγεί η ώριμη φωνή της, οι στίχοι αλλά και η μουσική της που αν μη τι άλλο είναι πλούσια με όμορφα μελωδικά στοιχεία. Όλα αυτά για μια καλλιτέχνιδα που προφανώς υπάρχει χρόνια στο κουρμπέτι του δισκογραφικού χώρου. Ωστόσο, όλα αυτά τα αναφέρουμε όχι για μια μεγάλη (ηλικιακά) τραγουδοποιό αλλά για την μόλις 22χρονη Νεφέλη Λιούτα. Πριν κάμποσες μέρες, συγκεκριμένα στις 30 Οκτωβρίου, η νεαρή Νεφέλη κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της δίσκο με τίτλο «Τα Μολύβια – Κομάντος».
                                                                                                    (Φωτογραφία : Θόδωρος Βρανάς)
Η Νεφέλη δεν είναι μονάχη της στην ηχοφράφιση του δίσκου της. Έχει διαρκώς μαζί της τον πολυτιμότερο μουσικό βοηθό της, το βιολί. Η δύναμη των τραγουδιών βρίσκεται στο ότι δεν είναι κομμάτια για μία μόνο ακρόαση και το σημαντικότερο, ότι οι στίχοι είναι ελληνικοί (εκτός ενός τραγουδιού), πράγμα που δεν περιμένεις καθώς ακούς μια experimental – folk μελωδία. Το «Spedale» ανοίγει το δίσκο με όμορφο τρόπο, ενώ το αμέσως επόμενο «Το ρε και το μι από την ηρεμία» σε κάνει να φτιάχνεις τις εικόνες που έχει η νεαρή τραγουδοποιός στο κεφάλι της. Όμορφη στιγμή αποτελεί ο «Ο Μικρός Πρίγκηπας» και αρκετά συγκινητικοί οι στίχοι του «Χρήστου», ο οποίος φαίνεται να άφησε αυτό τον κόσμο νωρίς. Τα «μολύβια – κομάντος» κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα σε όλη τη διάρκειά τους, κλείνοντας αυτο το μουσικό ταξίδι με το ομώνυμο κομμάτι τους.
Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ακούς δίσκους χαμηλού μπάτζετ και να βγαίνουν αριστουργήματα. Σε αυτη τη κατηγορία ανήκει ο δίσκος της Nefeli Walking Undercover, όπως μας συστήνεται η ίδια. Και αυτό επειδή αναφέρει πως γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει ακόμα στην Αθήνα και περπατάει «υπό κάλυψη». Μετά τα εξαιρετικά «Μολύβια – κομάντος» δεν μπορώ να σκεφτώ τί να περιμένουμε στο μέλλον από τη Νεφέλη Λιούτα. Μάλλον κάτι ακόμη πιο όμορφο και το ίδιο - ή και παραπάνω - ώριμο.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Beli, Beli Svet – Άσπρος, Άσπρος Κόσμος

Άλλο ένα μικρό διαμάντι του ευρωπαϊκού κινηματογράφου κάνει την εμφάνισή του στην μεγάλη οθόνη. Αυτή τη φορά έρχεται από την Σερβία, και ο λόγος για το δράμα “Beli, Beli Svet”. Παρακολουθούμε την προσπάθεια των ανθρώπων να βρεθούν στον δικό τους κόσμο, στον «άσπρο κόσμο». Μέσα από το δικό τους δράμα, αντιμετωπίζουν τη ζωή με το δικό τους τρόπο, άλλες φορές σωστό, άλλες όχι.
 Στην μικρή πόλη Μπορ, το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών είναι ανθρακωρύχοι. Υπάρχει και ένα μπαρ που το έχει ο λεγόμενος «Βασιλιάς», Kralj (Uliks Fehmiu), ο οποίος διατηρούσε παράνομη σχέση με την Ruzica (Jasna Djuricic). Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης σχέσης ήταν, η Ruzica να «τυφλωθεί» από τον έρωτα και να δολοφονήσει τον σύζυγό της. Έτσι, περνάει τα επόμενα χρόνια στη φυλακή, αφήνοντας πίσω την μικρή κόρη της και τον πατέρα της. Τα χρόνια πέρασαν και η Ruzica βγαίνει από τις γυναικείες φυλακές. Όμως, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, καθώς ο Kralj έχει σχέση με την κόρη της, Rosa (Hana Selimovic). Τότε οι δραματικές ανατροπές αρχίζουν να δίνουν και να παίρνουν, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να βρει αέρα να αναπνεύσει. Από τη μία, το παιχνίδι της μοίρας που του έπαιξε η ζωή (αν και τα ήθελε και αυτός) και από την άλλη η Rosa που πίστεψε στον έρωτα και δεν μπορεί να είναι μακριά του.
 Η δραματική εξέλιξη των πραγμάτων και οι ερμηνείες (ειδικά της πρωταγωνίστριας Selimovic) κάνει το φιλμ ακόμα πιο ζωντανό και σκληρό. Ο Oleg Novkovic παρουσιάζει ένα μουσικοχορευτικό δράμα βγαλμένο από τη ζωή. Και μουσικοχορευτικό, διότι παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές, ανά διαστήματα, να αφηγούνται το δράμα τους μελωδικά. Το “Beli, Beli Svet” αποτελεί σαφώς όμορφη ταινία, από αυτές που σκάνε χαμηλόφωνα αλλά προκαλούν αίσθηση σε όποιον τις δει.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More