Clandestine Childhood

Οι Daniel και Cristina εξορίζονται στην Κούβα το 1979 καθώς παραστρατιωτικές οργανώσεις της Αργεντινής, μετά τον θάνατο του προέδρου Περόν, ξεκινούν τις διώξεις και τα πυρά κατά των αγωνιστών. Το ζευγάρι έχοντας δύο παιδιά, τον Ernesto και ένα κορίτσι ενός χρόνου, επιστρέφει στην πατρίδα του με πλαστές ταυτότητες για να συνεχίσει τον αγώνα κατά του φασιστικού συστήματος. Μένουν όλοι μαζί στο σπίτι του αδερφού του Daniel, Beto, και από κει συντονίζουν τις προσπάθειές τους για τον αγώνα. Ο μικρός Ernesto όμως γνωρίζει την Maria και ταυτόχρονα τον έρωτα, πράγμα που θα φέρει συγκρούσεις στην οικογένεια.

To “Clandestine Childhood” βασίζεται σε αληθινά γεγονότα του 1979, μια μαύρη περίοδο για την Αργεντινή. Παρακολουθούμε τον αγώνα μιας οικογένειας κατά του συστήματος και την πίστη που διάθετει και δεν σβήνει στιγμή. Μαζί και ο γιος ο οποίος γοητεύεται από όλο αυτό το «ρομαντικό». Μέχρι να γνωρίσει τον γυναικείο έρωτα όπου θα βρεθεί στο δίλημμα να ακολουθήσει τους γονείς του, οι οποίοι λόγω της κατάστασης δεν έχουν σταθερή στέγη, ή τα συναισθήματά του για το κορίτσι που του αρέσει και επομένως μια διαφορετική – συστημική – ζωή.

Οι λίγες σκηνές δράσης που υπάρχουν παρουσιάζονται με τη μορφή του κόμικ. Αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, Benjamin Avila, αποσκοπεί ίσως στο να φέρει πιο «γλυκά» την ταινία καθώς περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του μικρού Ernesto. Αν θέλεις συνεχή πλοκή και ένα κουβάρι να ξετυλίγεται ασταμάτητα με δράση, και κρυφτό μεταξύ αγωνιστών και στρατιωτικών τότε θα χάσεις. Το “Clandestine Childhood” είναι μια ταινία που θα σε βάλει στο κλίμα εκείνης της δύσκολης εποχής για τη χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά δεν θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σου εντελώς. Τέλος, θυμάστε κάποια Natalia Oreiro τότε που μεσουρανούσαν τα "βραζιλιάνικα" και την πετυχαίναμε σε καθημερινή βάση στην τηλεόραση; Την πήραν και αυτή τα χρόνια. 

Read More

Zero Dark Thirty

Μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους η Αμερική ξεκίνησε ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό για να βρει τον υπεύθυνο πίσω από αυτές. Μέσα από ένα αχανές δίκτυο πληροφοριών, μερικοί άνθρωποι καλούνται να ξεχωρίσουν αυτή την μία πληροφορία που μπορεί να τους οδηγήσει τελικά στα ίχνη του πιο καταζητούμενου ανθρώπου στην Γη. Μια γυναίκα πράκτορας, η Maya, ξεκινάει την καριέρα της μπαίνοντας κατευθείαν στις σκληρότερες καταστάσεις και, γρήγορα, μετατρέπεται στον άνθρωπο που θα καταφέρει το ακατόρθωτο.

Η Kathryn Bigelow επιστρέφει μετά το The Hurt Locker με μία ταινία που ακολουθεί αντίστοιχα μονοπάτια, αυτή τη φορά όμως με έντονο το στυλ του ντοκιμαντέρ και της ακριβής καταγραφής στοιχείων. Με το σενάριο και προφανώς το τέλος του να είναι γνωστά από την αρχή στον θεατή, η Bigelow εστιάζει στις λεπτομέρειες που φαίνεται να οδήγησαν στην εύρεση του Bin Laden και δεν φοβάται να προκαλέσει με μερικές αρκετά σκληρές σκηνές, όπως η αρχική σκηνή των βασανιστηρίων. Η ματιά της όμως είναι παγωμένη και η ροή του έργου δεν μοιάζει καθόλου με αυτή ενός κατασκοπευτικού θρίλερ.

Το ίδιο παγωμένη είναι και η κεντρική ηρωίδα Maya, την οποία όμως ενσαρκώνει υποδειγματικά η Jessica Chastain (The Debt, The Help, Take Shelter, Lawless, Coriolanus). Δίπλα της σε πολύ μικρότερους ρόλους βλέπουμε τους Reda Kateb, Kyle Chandler (Super 8) και Jason Clarke. Αρκετά καλή ήταν και η φωτογραφία της ταινίας αλλά εκεί που σίγουρα ξεχώρισε είναι στο ηχητικό μοντάζ, για το οποίο κέρδισε και το μοναδικό της Όσκαρ, καθώς ο ήχος βοήθησε πολύ στην αληθοφάνεια του αποτελέσματος.

Σίγουρα καλύτερη από την προηγούμενη δουλειά της Bigelow, το ZDT δεν είναι κακό, έχει αρκετά θετικά, ένα εκ των οποίων είναι πως δεν παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση όσο θα περίμενε κανείς, αλλά δεν καταφέρνει να “ρουφήξει” τον θεατή. Σίγουρα πάντως οι συνολικά πέντε προτάσεις για Όσκαρ και ειδικά αυτή της καλύτερης ταινίας φαντάζουν τουλάχιστον υπερβολικές.

Read More

Ο λαός της Χιλής του 1988 βρίσκεται απέναντι σε μια κρίσιμη απόφαση για την συνέχεια της χώρας. Θα κληθεί να ψηφίσει μονολεκτικά με ένα «ΝΑΙ» ή ένα «ΟΧΙ». Ναι, αν θέλει να συνεχιστεί η δικτατορία του Pinochet, ο οποίος αρχίζει και δέχεται μεγάλη πίεση από τους Χιλιανούς και όχι, αν θέλει να πραγματοποιηθούν δίκαιες εκλογές και τελικά να πέσει το καθεστώς της δικτατορίας μετά από 20 χρόνια. Ο Rene Saavedra είναι ένας διαφημιστής που θα επιλεγεί για να στήσει την καμπάνια του «ΟΧΙ» και μέσω εκείνης να προσπαθήσει να πείσει τον λαό να γυρίσει σελίδα στην ιστορία της Χιλής. Ωστόσο, αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο καθώς τα καθεστωτικά όργανα παρακολουθούν τις προσπάθειές του φτάνοντας σε σημείο να ανησυχεί ακόμα και για την ζωή της οικογένειάς του.

Το «Νο» αποτέλεσε την φετινή επιλογή της Χιλής για τα Όσκαρ και δικαιώθηκε, μιας και η ταινία μπήκε στην τελική πεντάδα των υποψηφιοτητων για το καλύτερο ξενόγλωσσο φιλμ. Ο Pablo Larrain, όπως στην προηγούμενη ταινία του “Post Mortem”, καταπιάνεται και εδώ με την δικτατορία του Penochet που κράτησε πολλά χρόνια στην Χιλή. Βάζοντας αυθεντικά πλάνα από τα γεγονότα της τότε εποχής, ο σκηνοθέτης μας βάζει γρήγορα στο κλίμα της παλιάς Χιλής. Αυτό το κάνει με αριστουργηματικό τρόπο και με την χρησιμοποίηση μιας παλιάς Sony κάμερας που πρωτοβγήκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 θέλοντας να μας γυρίσει αρκετά χρόνια πριν.

Η ταινία είναι πολύ όμορφα σκηνοθετημένη ενώ, εκτός του ότι κάνει ακόμα πιο γνωστή την ιστορία της Χιλής στον παγκόσμιο χάρτη, καταφέρνει ταυτόχρονα να σε κρατήσει. Αρκετές φορές διατηρεί εξαιρετικά το σπασπενς διαφοροποιώντας το φιλμ από ένα κοινότυπο ντοκιμαντέρ. Επίσης, ο Gael Garcia Bernal στο ρόλο του οργανωτή της καμπάνιας είναι πολύ καλός χωρίς πολλές φανφάρες στο παίξιμό του και με αρκετό συναισθηματισμό. Αξίζει να σημειωθεί πως η μουσική επένδυση της ταινίας προφανώς ανήκει σε μια παλαιότερη εποχή αλλά ο Larrain γνωρίζει καλά την τέχνη και παρουσιάζει τις ιδέες του τότε συρμού στο σήμερα χωρίς να γίνεται αντιαισθητικός.

Το «Νο» κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του φεστιβάλ Καννών αλλά και το βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικοποιημένος για να το δεις. Το 2ωρο κυλάει όμορφα και δύσκολα βγάζεις το «Νο» εκτός της λίστας με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Read More

A Royal Affair

Η νεαρή πριγκίπισσα της Αγγλίας Caroline Mathilde παντρεύεται τον βασιλιά της Δανίας Christian. Ο Christian απέχει πολύ από την εικόνα που ονειρευόταν για αυτόν πριν τον γνωρίσει, καθώς είναι αρκετά διαταραγμένος και ζει μια άστατη ζωή. Δίπλα του βρίσκεται ο Γερμανός γιατρός του, Johann Friedrich, ένας υπέρμαχος της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του λαού που προσπαθεί εκμεταλλευτεί την φιλία του με τον βασιλιά για το καλό απλών ανθρώπων. Η Caroline και ο Friedrich σύντομα θα γίνουν ζευγάρι και μαζί, θα ξεκινήσουν μια επανάσταση που θα αλλάξει τα πάντα.

Ο Nikolaj Arcel, σεναριογράφος του πρώτου μέρους της original τριλογίας The girl with the dragoon tattoo, σκηνοθετεί και δημιουργεί ένα έργο εποχής που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στο ρομάντζο και στο πολιτικό-κοινωνικό δράμα, με το αποτέλεσμα να δείχνει πως τα καταφέρνει τέλεια. Η ιστορία είναι πολυεπίπεδη χωρίς να μπερδεύει τον θεατή και διατηρεί το ενδιαφέρον του τόσο στην ερωτική ιστορία των δύο πρωταγωνιστών όσο και στην επαναστατική, αναγεννησιακή προσπάθεια τους να αλλάξουν ολόκληρη την Δανία.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλές, αλλά το πρωταγωνιστικό τρίο ξεχωρίζει και συγκλονίζει. Ο γνωστός Mads Mikkelsen ( The Hunt ) και η νεαρή Alicia Vikander, που θα παίζει στο επίσης εποχής Anna Karenina, είναι πάρα πολύ καλοί στους ρόλους τους, όμως, ο Mikkel Boe Følsgaard κλέβει την παράσταση με μία μοναδική ερμηνεία, στον ρόλο του τρελού αλλά και κατάφορα τραγικού βασιλιά Christian. Εκτός από το καλογραμμένο σενάριο, την εύστοχη σκηνοθεσία και το καταπληκτικό cast, η ταινία ξεχωρίζει και σε άλλους τομείς όπως της μοναδικής φωτογραφίας και των φανταστικών κουστουμιών.

Το A Royal Affair κατέχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται μια επιτυχημένη ταινία εποχής. Η ποιότητα της δουλειάς του Nikolaj Arcel είναι τρομερού επιπέδου και αυτό φαίνεται σε κάθε πλευρά της ταινίας. Αυτό αναγνωρίστηκε και, αφού πέρασε από μερικά από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ κινηματογράφου, τώρα έχει κερδίσει και μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Read More

Argo

Το 1979 οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Αμερικής έχουν οξυνθεί υπερβολικά και οδηγούν στην κατάληψη της Αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη. Οι 52 υπάλληλοι της πρεσβείας κρατούνται αιχμάλωτοι και διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο για την ζωή τους, καθώς ο λαός είναι εξαγριωμένος και δεν διστάζει να εκτελεί ανθρώπους στον δρόμο που ήταν πιστοί στον δυνάστη του Ιράν, ο οποίος έχει βρει άσυλο στην Αμερική. Έξι υπάλληλοι της πρεσβείας κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τον πανικό και να αποδράσουν από το κτήριό τους και να βρουν ένα άτυπο άσυλο στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Στην Αμερική μια ομάδα προσπαθεί να βρει τρόπο να τους βγάλει από την χώρα, αλλά το καλύτερο πλάνο που μπορούν να βρουν, είναι να στήσουν μια ψεύτικη κινηματογραφική παραγωγή στην οποία θα ενταχθούν οι έξι.

Η νέα ταινία του Ben Affleck, η οποία είναι η τρίτη σκηνοθετική του προσπάθεια, έχει δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες σε σημείο που ακόμα και πριν την προβολή της πολλοί μιλάνε για την ταινία που θα σαρώσει στα Oscar. Η πλοκή της και τα trailer της προϊδεάζουν για ένα κατασκοπευτικό, ιστορικό θρίλερ με γερές δόσεις αγωνίας. Η ταινία τελικά απέχει αρκετά από το hype το οποίο είχε δημιουργηθεί γύρω της. Συγκεκριμένα, το έργο έχει σοβαρό πρόβλημα στο σενάριό του, το οποίο δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να δημιουργήσει κάποια ένταση ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι οι καλύτερες (και ιδιαιτέρως πολλές) σκηνές αυτού του θρίλερ είναι αυτές με τα κωμικά στοιχεία, πράγμα τουλάχιστον οξύμωρο. Τα προβλήματα στο σενάριο συνεχίζονται από την παντελή έλλειψη βάθους των χαρακτήρων, ίσως εκτός του Tony Mendez, του χαρακτήρα του Ben Affleck, και την μεγαλύτερη προβολή των δευτερευόντων ηρώων στην Αμερική, οι οποίοι μοιάζουν βγαλμένοι από ένα soft Συμμορία των 11, παρά στους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, δηλαδή τους έξι που προσπαθούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

Εκεί που η ταινία τα καταφέρνει καλύτερα είναι στην δημιουργία της αισθητικής της εποχής όπως και στο όμορφο soundtrack της. Από τους ηθοποιούς, εκτός του ίδιου του Ben Affleck ο οποίος είναι πολύ καλός, ξεχωρίζουν οι John Goodman και Alan Arkin, οι οποίοι φωτίζουν απροσδόκητα την ταινία. Δίπλα τους εμφανίζονται αρκετοί ακόμα ηθοποιοί, οι οποίοι όμως εύκολα ξεχνιούνται, κυρίως λόγω των κακογραμμένων ρόλων τους, όπως ο Victor Garber, η Clea DuVall και ο Bryan Cranston. Η κατάληξη της αληθινής ιστορίας είναι είτε γνωστή είτε εύκολα προσβάσιμη, αλλά το τελευταίο μισάωρο της ταινίας, στο οποίο εξελίσσεται τελικά αυτό που έπρεπε να βλέπουμε εξαρχής, είναι αρκετά ενδιαφέρον.

Ο Ben Affleck αποδεικνύει πως έχει να δώσει πράγματα ως σκηνοθέτης και με το Argo μοιάζει πως θα κερδίσει τουλάχιστον άλλη μια υποψηφιότητα για Oscar, όσο περίεργο και αν είναι αυτό. Το Argo είναι από τις ταινίες που η προώθησή τους τις ανεβάζει πολύ παραπάνω απόσο αξίζουν. Δεν είναι κακή ταινία, αλλά σίγουρα απέχει από το αριστούργημα της χρονιάς όπως διαφημίζεται.

Read More

War of the Arrows

Κατά την διάρκεια της δεύτερης εισβολής των Μαντζουρίων στην Κορέα, ένα χωριό δέχεται επίθεση και οι κάτοικοί του είτε δολοφονούνται επι τόπου είτε αιχμαλωτίζονται για να μεταφερθούν πίσω στην Μαντζουρία. Μέσα στους αιχμαλώτους και η Ja-In, μαζί με τον Seo-Goon, ένα ζευγάρι που την στιγμή της επίθεσης προσπαθούσαν να παντρευτούν. Ένας έμπειρος τοξότης του χωριού, ο αδελφός της Ja-In, Nam-Yi, καταφέρνει να ξεφύγει και ξεκινάει μια τεράστια επίθεση κατά των κατακτητών για να σώσει την αδερφή του.

Το War of the Arrows είναι μια ιστορική πολεμική ταινία γεμάτη επικές μάχες με κυρίαρχο όπλο τα τόξα και την δύναμη των πολεμιστών. Το σενάριο της ταινίας μας θέτει στο ιστορικό πλαίσιο και μας γνωρίζει τους πρωταγωνιστές, αλλά δεν προσπαθεί να τους αναλύσει και έτσι μαθαίνουμε ελάχιστα για αυτούς. Κύριο ρόλο στη ταινία έτσι έχει η δράση και όχι το δράμα. Η σκηνοθεσία της ταινίας περιέχει κοφτά και γρήγορα πλάνα που βοηθούν στην ανάπτυξη της δράσης, ενώ οι μάχες, οι οποίες είναι πάρα πολλές, φαίνονται πολύ ρεαλιστικές, χωρίς υπερβολές αλλά ούτε και συμβιβασμούς.

Στην Κορέα η ταινία αγαπήθηκε πολύ και αυτό φάνηκε από την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία που σημείωσε, όπως και την πρωτιά στο box office που διατήρησε για αρκετές εβδομάδες. Με αμείωτη δράση και καταπληκτική φωτογραφία, το War of the Arrows προσφέρεται για τους λάτρεις των επικών Ασιατικών ταινιών.

Read More

Δεμένη Κόκκινη Κλωστή / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Έπρεπε να επιλέξουν σε ποιά από τις δύο πλευρές θα παραταχθούν, μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (αριστεροί) και του Ελληνικού Στρατού (κεντροδεξιοί). Ο Κώστας Χαραλάμπους παρουσιάζει το χρονικό του εμφυλίου πολέμου της χώρας μας, με τελική έκβαση τη νίκη των δεξιών. Συνταρακτικές ερμηνείες των ηθοποιών δείχνοντας τον πόνο των ανθρώπων εκεινης της εποχής, αλλά ταυτόχρονα και τη τύφλωση που είχαν οι περισσότεροι, οι οποίοι έσφαζαν και βασάνιζαν τους αντιπάλους τους. Με περίσσιο μίσος για τους ίδιους τους συμπατριώτες τους, παρακολουθούμε αιματηρές σκηνές που αρκετές απο αυτές είναι σκληρές, δείχνοντας την αγριότητα που υπήρχε μεταξύ των Ελλήνων. Τα ανθρώπινα όρια έχουν ξεπεραστεί, χωρίς να λογαριάζουν τα μέλη των δύο παρατάξεων το αποτέλεσμα του συγκεκριμένου πολέμου, oτι ολόκληρη η χώρα θα ξεκληριστεί και θα μείνει έρμαιο των ανώτερων δυνάμεων. Ο σκηνοθέτης εστιάζει στις σχέσεις των ανθρώπων και των δύο παρατάξεων, πώς αντιμετωπίζει ο καθένας τα γεγονότα που συμβαίνουν και πώς είναι η αντίδρασή του σε όλα αυτά. Παρακολουθούμε τις τεταμένες σχέσεις των κατοίκων και όλα τα βήματα που οδηγούν τελικά στον πόλεμο.

Η ταινία γυρίστηκε στις Πρέσπες, σε μια περιοχή όπου έζησε από πρώτο χέρι τον εμφύλιο. Ο Τάσος Νούσιας σε μια συγκλονιστική ερμηνεία, υποδύεται τον επικεφαλή του Ελληνικού Στρατού, γεμάτος μίσος που τo δείχνει με τρομερό και άμεσο τρόπο. Επίσης, πολύ δραματικές οι ερμηνειες του πατέρα (Θάνος Σαμαράς) και της μητέρας (Έφη Γκούση) που στην προσπάθεια τους να σωθούν από αυτό το φρικτό σκηνικό, τρέχουν να ξεφύγουν μαζί με το μικρό τους γιο. Ο καταξιωμένος Τάσος Παλαντζίδης υποδύεται τον τρελό της ταινίας, δείνοντας μια αστεία αλλά παράλληλα τραγική νότα στη ταινία. Σκληρές σκηνές με αίμα και ανατριχιαστικές εικόνες μας δείχνουν τη βία αλλά και τον πόνο. Μια δύσκολη απόπειρα απεικόνισης του εμφυλίου πολέμου, ενός γεγονότος που λίγοι τολμούν να αγγίξουν. Η «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή» δυο χρόνια μετά τη «Ψυχή Βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη, αποτελεί τη καλύτερη ευκαιρία για τον θεατή να κάνει τη δική του κριτική για τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Read More

The Boy In The Striped Pyjamas

Ο πατέρας του οκτάχρονου Bruno είναι στρατιωτικός στην ναζιστική Γερμανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν αυτός παίρνει προαγωγή, η οικογένεια αναγκάζετε να μετακομίσει κοντά σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί, ο μικρός Bruno δεν θα καταλαβαίνει αυτά που βλέπει, όπως γιατί οι άνθρωπο στην “φάρμα” φοράνε “πυτζάμες”, ή γιατί όλοι οι Εβραίοι είναι κακοί. Σε μια εξόρμησή του θα βρεθεί στον φράχτη του στρατοπέδου όπου θα συναντήσει τον Shmuel, ένα συνομήλικό του παιδί το οποίο όμως δεν του επιτρέπετε να φύγει από την άλλη πλευρά του φράχτη και φοράει ένα νούμερο για “παιχνίδι”. Μια φιλία θα δημιουργηθεί ανάμεσα στον Bruno και τον Shmuel που μέσα από τα αθώα μάτια τους δεν βλέπουν τις βιαιότητες των μεγάλων.

Το έργο βασίζετε στο ομότιτλο βιβλίο του Ιρλανδού συγγραφέα John Boyne και υπεύθυνος για την μεταφορά του σεναρίου και την σκηνοθεσία της ταινίας είναι ο Mark Herman. Ο Herman δίνει την αίσθηση κατά την διάρκεια της ταινίας πως ήθελε να φτιάξει μια ταινία με αντιπολεμικό μήνυμα που θα μπορούσε να δει όλη η οικογένεια, μακριά από βάναυσες πολεμικές σκηνές αλλά με τρομερά ειρωνικές σκηνές που δημιουργούνται από την αδυναμία του μικρού Bruno να κατανοήσει αυτά που γίνονται γύρω του. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο στον φράχτη του στρατοπέδου και στο σπίτι της γερμανικής οικογένειας και το βάρος του δράματος πέφτει αφενός στις ερμηνείες των δύο παιδιών, αφετέρου στην τρομερή ερμηνεία της αντιφρονούντας μάνας, που προσπαθεί να προστατέψει το παιδί της από την κόλαση στην οποία μεγαλώνει, και την υποδύεται η Vera Farmiga (Source Code, Up in the Air, Orphan).

Το The Boy In The Striped Pyjamas είναι μια ταινία που θα συγκινήσει και με το τραγικό της τέλος θα σοκάρει. Μια καλή δουλειά με ένα θέμα πολυπαιγμένο που δεν πρέπει να ξεχαστεί όμως ποτέ.

Read More

Valkyrie

Τα ιστορικά έργα που διαπραγματεύονται ευρέως γνωστά γεγονότα έχουν ένα τεράστιο μειονέκτημα, δεν μπορούν να δημιουργήσουν σασπένς και αγωνία στον θεατή για το τέλος γιατί πολύ απλά…. το ξέρει!
Έτσι και στο Valkyrie, δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που να αναρωτήθηκε κατά την διάρκεια της ταινίας αν τελικά ο Tom Cruise θα καταφέρει να δολοφονήσει τον Χίτλερ.
Το καλό με αυτό το έργο είναι πως προσπάθησε να βασιστεί πάνω στην ψυχοσύνθεση και τους χαρακτήρες όλων των Γερμανών καθώς και την στάση που κρατάγανε αυτοί απέναντι στον Χίτλερ.
Η ταινία προσπαθεί να δείξει πως υπήρχε και μια μερίδα του κόσμου που ήταν αντίθετη στις ιδέες και πάνω απ' όλα τις πράξεις του Χίτλερ και μάλιστα κάποιοι από αυτούς ήταν ανώτεροι αξιωματικοί και προσπάθησαν να κάνουν κάτι για να μην καταστραφεί η Γερμανία από τις πράξεις του Αδόλφου. Αρκετοί ήταν και αυτοί που στην αρχή ακολουθούσανε τον Χίτλερ τυφλά στην συνέχεια με αυτά που είδαν αρχίσανε να έχουν τις αμφιβολίες τους για τα έργα του αλλά φοβόντουσαν να κάνουν το οτιδήποτε και απλά κάνανε τα στραβά μάτια σε ότι δεν τους άρεσε.

Η άκρως επιτυχημένη πλευρά της ταινίας είναι το casting αφού πέρα από τον πρωταγωνιστή Tom Cruise που ερμηνεύει πολύ καλά τον ρόλο του, πολλά γνωστά ονόματα τον πλαισιώνουν και αναπτύσσουν τους δεύτερους χαρακτήρες αφού και ο σκοπός ήταν να δείξουν πως υπήρξε μια γενική αντίθεση στον Χίτλερ και όχι μόνο από ένα άτομο. Κορυφαίος στον ρόλο του στρατηγού Friedrich Olbricht ο Bill Nighy που βοήθησε να ενορχηστρωθεί η όλη επιχείρηση.

Η ταινία είναι γυρισμένη με χολιγουντιανά πρότυπα και έτσι πρέπει να την δει κανείς. Σίγουρα αν οι Γερμανοί μιλούσανε γερμανικά και η περεταίρω ανάπτυξη των χαρακτήρων είχε πιο σημαντικό ρόλο από την δράση στο έργο τότε θα είχαμε ένα πολύ καλύτερο έργο αλλά ακόμα και έτσι όπως είναι κανένας δεν θα παραπονεθεί, αν δεν έχει υπερβολικές προσδοκίες.

Read More