Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσικη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσικη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

Μαριέττα Φαφούτη – Try a little romance

Η Μαριέττα Φαφούτη μας παρουσιάζει το ντεμπούτο της δίσκο με τιτλο “Try a little romance”. Μέσα απο τα τραγούδια της μας παρακινει να δοκιμασουμε λίγο ρομαντισμο στη ζωη μας, πραγμα που εχει λειψει πολυ στις μερες μας. Φτιάχνοντας μουσικη μόνη της, χάριζε τις δημιουργιες της στο σινεμα, σε θεατρικες παραστασεις, διαφημίσεις και τελος, έφτιαξε το soundtrack για την ταινια της Λουκίας Ρικάκη «Κράτησε με». Μέχρι που την ανακάλυψε η δισκογραφικη εταιρεια Inner Ear μέσω του MySpace και δεν άργησε να γίνει η πρόταση και να δημιουργηθει ο πρωτος μουσικος δίσκος της Μαριεττας.
Ιστορίες αγάπης, μελαγχολία, χαρά, όμορφα τοπία, χρώματα συνθέτουν τα τραγούδια του δίσκου. Δυναμικό ξεκίνημα με το “Ouverture” και συνέχεια με το καταπληκτικότερο, κατ’εμέ, τραγούδι του άλμπουμ, το «Don’t Stop”, για το οποίο προσφάτως γυρίστηκε και video clip. Ο δίσκος συνεχίζει στο ίδιο χαρούμενο τέμπο, ενώ στα μέσα γεύεσαι τις μελαγχολικές μελωδίες του “The girl who loved the rain”. Τα “A true romance” και “Lalala” σε κάνουν να αγαπήσεις τη Μαριέττα, επειδη μόνο και μόνο με το ακουσμα τους γίνεσαι χαρούμενος και χαμογελαστός. Ηρεμούμε με τα “If” και “My beautiful girl”, ενω το τελος του δίσκου δεν θα μπορούσε να μην είναι δυναμικό, έχοντας το “Just go on”.
Η Μαριέττα Φαφούτη αποτελει αποδειξη για το οτι η ελληνική ποπ με ξενόγλωσσο στίχο ζει και βασιλεύει. Μπορείς να χαμογελάσεις, να συγκινηθείς, να μελαγχολήσεις, και όλα αυτα μέσα σε αυτά τα 11 τραγούδια. Αναμφισβήτητα θα μας απασχολήσει και τα επόμενα χρόνια, ελπίζοντας για καλύτερα πράγματα, έχοντας ανεβάσει τον πήχη ήδη ψηλά.

Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012

She & Him - Volume Two

Φρέσκια country – folk μουσική με πινελιές από indie pop έρχονται από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και συγκεκριμένα από το Portland των δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Zooey Deschanel και Matthew Ward αποτελούν το ντουέτο με το όνομα “She & Him”. Η συνεργασία τους ξεκίνησε στα γυρίσματα της ταινίας “The Go-Getter”, όπου η Deschanel πρωταγωνιστούσε ενώ ο Ward είχε αναλάβει το soundtrack. To 2008 κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους άλμπουμ με τίτλο “Volume One”, ενθουσιάζοντας κριτικούς και κόσμο. Από τον τίτλο του πρώτου δίσκου, είχαν ήδη προετοιμάσει τους ακροατές τους πως το μουσικό ταξίδι δεν θα τέλειωνε στο πρώτο άλμπουμ, αλλά θα είχε και συνέχεια η οποία ήρθε 2,5 χρόνια αργότερα.
Έτσι, φτάνουμε στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά της αμερικανικης μπάντας με, τον αναμενόμενο από τον πρώτο δίσκο, τίτλο “Volume Two”. Το “Thieves”, που αποτελεί και single, μας ανοίγει το δρόμο για τα συνολικά 13 κομμάτια που απαρτίζουν το άλμπουμ. Ομολογουμένως, όμορφο ξεκίνημα με την συνέχεια να προβλέπεται ακόμη ομορφότερη. “In The Sun” και η διάθεση αρχίζει να αενβαίνει. Αυτές οι μελωδίες του κάτι σαν country (ή καλύτερα του alternative country όπως πλέον το ονομάζουν και αυτό το είδος της μουσικής) που μπλέκουν με την κιθάρα και τα κρουστά, γίνεται ένα μείγμα μεταξύ indie – country όπου είναι αρκετά ανεβαστικό. Καθώς προχωρούμε συναντάμε το «γλυκό» “Me and You” και το πιασάρικο “Lingering Still” με την κιθάρα να θυμίζει ολίγον τι Bob Dylan από κάποια στιγμή και μετά.
Η Zooey πέρα από την υποκριτική φαίνεται να τα καταφέρνει πολύ καλά και στον χώρο της μουσικής. Τα φωνητικά της είναι καταπληκτικά και στολίζουν τα τραγούδια με έναν γλυκό και απαλό τρόπο. Το “Volume Two” ανεβάζει ακόμη περισσότερο τους She & Him οι οποίοι μάλλον γνωρίζουν τον δρόμο για τον επόμενο φανταστικό τους δίσκο. Να σημειωθεί πως φέτος λίγο πριν τα Χριστούγεννα το ντουέτο κυκλοφόρησε μια δισκογραφική δουλειά γεμάτη από κομμάτια αφιερωμένα στις γιορτές. Μπορεί να πέρασαν αλλά αξίζει η ακρόαση του άλμπουμ.

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2011

Σωκράτης Μάλαμας – Πέρασμα

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που περιμένεις πως και πως να ακούσεις μια καινούρια δισκογραφική τους δουλειά. Δεν ανησυχείς για το αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά ξέρεις ότι δεν θα απογοητευτείς. Και επιτέλους ήρθε η σειρά για τον 12ο στούντιο δίσκο του Σωκράτη Μάλαμα, με τίτλο «Πέρασμα». Η απομονεσία μεγάλη, καθώς έχοντας χιλιοακούσει δεκάδες προηγούμενα, τρομερά τραγούδια του Σωκράτη, περιμένεις με λαχτάρα τους νεους στίχους και τις μελωδίες, πόσω μάλλον αν γνωρίζεις απο πριν την συμμετοχή στον δίσκο της Μελίνας Κανά.
Στο "Πέρασμα", σε στίχους Άλκη Αλκαίου, μουσική Σωκράτη Μάλαμα – ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός παρουσιάζει τον πιο απλό δίσκο του. Έχοντας μονάχα μια κιθάρα ερμηνεύει με το μοναδικό του τρόπο τα μισά τραγούδια του άλμπουμ, καθώς τα άλλα μισά ερμηνεύει η Μελίνα Κανά. Μας αποδεικνύει, όμως, πώς ένα κομμάτι με τρομερούς στίχους και με μια κιθάρα, μπορεί να σε κανει να ανατριχιάσεις. Τα 14 τραγούδια δένουν μεταξύ τους και δεν υπάρχουν σημεία κοιλιάς. Οι εναλλαγές των ερμηνειών μεταξύ Σωκράτη και Μελίνας δεν σε κουράζουν και η ακρόαση του δίσκου γίνεται όμορφη. Πολύ καλό ξεκίνημα με τις «Βραδινές περιπολίες» και το «Καράβι στον τοίχο», ενώ η συνέχεια γίνεται ακόμα καλύτερη με τα καταπληκτικά «Οι μύστες της ερήμου» και «Το πιθάρι και το λυχνάρι».
«Θέλει απόσταση η αγάπη για να κρατιέται ζωντανή» ακούμε στον «Ακροβάτη» και απογειωνόμαστε με το γρηγορο τεμπο στης κιθάρας στον «Ίλιγγο».
Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Τολμώ να μιλήσω από τώρα για τον καλύτερο ελληνικό δίσκο της χρονιάς. Ένα άλμπουμ που ακούς με ευχαρίστηση απο την αρχή μέχρι το τέλος. Ερμηνείες σαν του Σωκράτη έχουν πλέον χαθεί, και σε τέτοιες εποχές γεμάτες κοινωνική κρίση έχουμε ανάγκη από τέτοιους καλλιτέχνες. Ευτυχώς που κυκλοφορούν ακόμα τέτοιοι δίσκοι γιατί από αυτά τα cd κερδίζει το ελληνικό τραγούδι και όλοι εμείς που τα χαιρόμαστε.


Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Μωρά Στη Φωτιά – Cougar Baby-Smoking Rabbit

1985 και τρεις φίλοι από τη Βέροια αποφασίζουν να ενώσουν τις μουσικές δυνάμεις τους και να ηχογραφίσουν κάποια τραγούδια. Αποτέλεσμα αυτών των ηχογραφήσεων είναι το «Μωρά στη φωτιά» που κυκλοφορεί το 1987. Έκτοτε, εξαφανίστηκαν και επανέρχονται στο προσκήνιο 12 χρόνια αργότερα με το «Θεατρίνοι». Στίχοι για πολλούς σκληροπυρηνικούς και με πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο. Τα Μωρά στη Φωτιά ίσως αποτελούν το μοναδικό συγκρότημα που τα τραγούδια του έχουν γίνει γνωστά με 3 μονάχα δίσκους και χωρίς την mediaκή προώθηση που ακολουθούν άλλοι καλλιτέχνες. Φέτος κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους, με τίτλο «Cougar baby-Smoking rabbit».
Ο δίσκος κυμαίνεται στο ίδιο ύφος του γκρουπ, που κρατάει εδώ και χρόνια, αν και το άνοιγμα με το «Μοιραίο Καραβάνι» δεν σε παραπέμπει στα «Μωρά» που έχουμε συνηθίσει να ακούμε. Συναντούμε πνευστά που ποτέ δεν υπήρχαν στα προηγούμενα άλμπουμ, ωστόσο τα ηλεκτρικά και δυνατά σημεία επικρατούν και έτσι, δεν «ξενερώνει» ένας φανατικός ακροατής του συγκροτημάτος. «Το τελευταίο SOS» ξεχωρίζει για το κιθαριστικό του μέρος, ενώ στη «Χλωμή Φωτιά» ο Στέλιος Σαλβαδόρ Παπαϊωάννου με τα φωνητικά του σε κάνει να επιστρέφεις σε παλιές εποχές («Μανιφέστο», «Βαβυλωνία»). Στη συνέχεια, έρχεται η μπαλάντα με τον ομώνυμο τίτλο, μια πολύ όμορφη στιγμή του άλμπουμ. Τα πνευστά θα τα συνατήσουμε και στη συνέχεια, στα «Βρώμικα Λεφτά».
Αν τον συγκεκριμένο δίσκο, τον κυκλοφορούσε συγκρότημα με όνομα πλην του «Μωρά στη Φωτιά», θα μιλάγαμε για έναν ανέλπιστα όμορφο δίσκο. Ωστόσο, αν περιμένεις κάτι απο το γκρουπ που ονομάζεται «Μωρά στη Φωτιά», αυτα τα 8 τραγούδια δεν είναι και το καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν πέρασε η εποχή των «Μωρών». Γνωρίζω, όμως, ότι πάντα θα ακούω τα καταπληκτικά τους τραγούδια από τη χρυσή εποχή τους.

Κυριακή 31 Ιουλίου 2011

Χαϊνηδες – Αγροτοκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά


Η παράδοση είναι ένα κομμάτι που πρέπει να πειραματίζεσαι πάνω του και αν δεν την αγγίξεις παύει να αποτελεί παράδοση. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι πολύ επικύνδυνο, όσον αφορά το αποτέλεσμα. Ελάχιστοι καλλιτέχνες εισέρχονται στο παραδοσιακό και το παντρεύουν με έντεχνους ήχους, χωρίς το τελικό αποτέλεσμα να είναι μίζερο. Σε αυτούς του καλλιτέχνες εντάσσεται το κρητικό συγκρότημα Χαϊνηδες, το οποίο απο το 1990 που υφίσταται μας χαρίζει σύγχρονους παραδοσιακούς ήχους. Φέτος η επταμελής μπάντα κυκλοφορεί τον δέκατο δίσκο με τίτλο «Αγροτοκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά».
Ο δίσκος αποτελείται από δύο διαφορετικά μεταξύ τους cd. Στο πρώτο μέρος, τα «Αγροτοκτηνοτροφικά», συναντούμε μουσικές απο την ανατολική Μεσόγειο που έχουν αφορμή τις ημίκλειστες κοινωνίες. Στη νότια Ευρώπη οι ημίκλειστες κοινωνίες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα είναι αυτή των Κρητικών και των Ρομά. Δεν είναι εύκολη η ακρόαση για κάποιον που δεν έχει ακούσει κρητική μουσική , ωστόσο σε κατανθουσιάζει αμέσως. Σε αυτό βοήθησαν οι Ψαραντώνης, Ψαρογιώργης, Κωστής Αβυσσινός και άλλοι ερμηνευτές της Κρήτης.
Το δεύτερο μέρος, τα «Μητροπολιτικά», μας παρουσιάζει την εποχή των μεταβιομηχανικών κοινωνιών. Σαφώς, το περιεχόμενο αυτού του cd έρχεται πιο εύκολα στα αυτιά μας. Πολλά διαφορετικά μουσικά στοιχεία συνθέτουν τα δέκα τραγούδια του δεύτερου μέρους, ενώ και εδώ υπάρχει συνεργάσια με τους Θοδωρή Ρέλλο και Δημήτρη Πουλικάκο.
Σε μια εποχή γεμάτη από φοβίες και άγχος, οι Χαίνηδες αποδεικνύουν ότι δεν αποτελούν μέρος αυτής της μίζερης και ματαιόδοξης κοινωνίας. Μας παρουσιάζουν 22 τραγούδια γεμάτα όμορφες παραδοσιακές-σύγχρονες μελωδίες. Μας κάνουν να ξεφεύγουμε και να απελευθερωνόμαστε, όσο μπορούμε, μέσω των τραγουδιών. Εξαλλου, δεν είναι τυχαίο το όνομα τους (χαίνης, τουρκικη λέξη που σημαίνει επαναστάτης – αυτός που γυρίζει στα βουνά).

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

Παύλος Παυλίδης – Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

Βρισκόμαστε στο 1986, όπου ένας νεαρός κιθαρίστας ενσωματώνεται στα Μωρά στη Φωτιά για να ροκάρει μαζί με τον Στέλιο «Σαλβαδόρ» Παπαϊωάννου και την παρέα του, μέχρι το 1988. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή, καθώς ξεκινάει η μεγάλη περίοδος των Ξύλινων Σπαθιών και ο Παύλος Παυλίδης γίνεται ευρέως γνωστός, ενώ το γκρουπ απο τη Θεσσαλονίκη κατακτά τη ροκ σκηνή. Το ταξίδι κράτησε μέχρι το 2003. Από κει και πέρα πορεύεται μόνος του, έχοντας μια μπάντα να τον ακολουθεί, τους B-Movies. Το 2010 κυκλοφορεί ο τρίτος προσωπικός δίσκος, με τίτλο «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει».
Γνωστός για τα «ταξιδιάρικα» τραγούδια του, έτσι και αυτό το άλμπουμ σε πηγαίνει σε πολλούς διαφορετικούς τόπους της φαντασίας σου. Δυνατό ξεκίνημα με το «Αυτό» και την «Ανάμνηση της ευτυχίας», ενώ η συνέχεια γίνεται καλύτερη με την «Λευκή καταιγίδα», όπου παίζει αρκετά στο ραδιόφωνο.
Το «Ράδιο lollipop» δεν θα το ξεχάσεις λόγω της υπέροχης μελωδίας του και το «Αντικαταπληκτικά» λόγω των στίχων του. Κορυφή αποτελεί το «Νοσφερατού» προς το κλείσιμο του δίσκου, ενώ αν θέλεις να μάθεις τους λόγους της διάλυσης των Ξύλινων Σπαθιών, άκουσε το «Όλα όσα αγάπησα», όπως έχει πει ο ίδιος ο τραγουδοποιός απο τη Βέροια.
Με παρεϊστικη διάθεση, ο Παύλος Παυλίδης μας χαρίζει εικόνες από καλοκαίρι. Ένας αρκετά πιο φωτεινός δίσκος χωρίς τις παλαιότερες μελαγχολίες, με περισσότερα ποπ στοιχεία και εύκολος στην ακρόαση. Ο Παύλος συνεχίζει να κρατάει τις δισκογραφικές του δουλειές σε υψηλό επίπεδο, γι’ αυτό το λόγο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους καλύτερους ροκ τραγουδοποιούς της γενιάς του.

Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011

Berlin Brides – Modern Celibacy

Τα τελευταία χρόνια η εγχώρια μουσική σκηνή γίνεται όλο και καλύτερη. Νέοι καλλιτέχνες δείχνουν ότι μπορούν να δημιουργούν μελωδίες φρέσκες και να εξάγουν τη μουσική τους στο εξωτερικό, ενώ ήδη στο εσωτερικό να έχουν κάνει πάταγο. Τι πιο ελπιδοφόρο μήνυμα γα την ελληνική μουσική σκηνή αυτοί οι καλλιτέχνες. Σε αυτούς ανήκει και το ντουέτο των Νατάσα Γιανναράκη και Μαριλένα Ορφανού με το όνομα “Berlin Brides”. “Modern Celibacy” ονομάζεται το πρώτο τους άλμπουμ, παρουσιάζοντας στοιχεία από garage, punk και electro.
Απανωτά χτυπήματα δεχόμαστε κατά τη διάρκεια των 12 τραγουδιών του δίσκου απο το synthesizer, τα φωνητικά της Νατάσας και τα κρουστά. Δυνατά ανοίγει το άλμπουμ με το φανταστικό “Ballad for the Touch-Deprived”, για το οποίο γυρίστηκε το πρώτο video clip του συγκροτήματος. Το “Hit and Run” σε συνδυασμό με το “Paralyzed”, αλλά και το “Failure to Wank” δίνουν την απόλυτη δύναμη και απογείωση στον δίσκο. Υπάρχει, βέβαια, και το ήρεμο σημείο (όχι όμως και άσχημο) στο “Rubberize”, ενώ προς το τέλος συναντούμε ένα γαλλο-ισπανόφωνο κομμάτι, το “Ete Athenien”.
Οι «νύφες του Βερολίνου» μας συστήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Δίνοντάς μας απλόχερα το ταλέντο τους. Με πολύ ωραίες και ανεβαστικές μελωδίες και αυτοβιογραφικά στοιχεία δύσκολα κάποιος να μην λατρέψει τη μουσική τους. Ήδη έχουν παίξει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού (με σημαντικότερη παρουσία στο Artrocker του Λονδίνου) και του εσωτερικού και αναμένουμε και άλλες όμορφες μελωδίες αναμειγνυόμενες με ροκ και electro στοιχεια.

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

Cults – Cults

Επιστροφή στη δεκαετία του ’60, στην indie pop, την χορευτική pop, στα πικ απ και τα βινύλια. Δεν μιλάμε για κάποιο συγκρότημα παλιάς εποχής, αλλά για του Cults του 2010. Οι Νεοϋρκέζοι κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ και μας κάνουν να νιώθουμε σε παλιές εποχές, ακόμη κι αν δεν έχουμε ζήσει σε αυτές. Η Madeline Follin και ο Brian Oblivion, μαθητές στο New York University, ξεκίνησαν να δημιουργούν μουσική από χόμπι, μέχρι που έφτασαν στο καταπληκτικό αποτέλεσμα των 11 τραγουδιών, που ονομάζεται “Cults”.
Τραγούδια που ενδείκνυται για καλοκαίρι, για να τα ακούς στο αμάξι, όπου και αν πηγαίνεις. Ο δίσκος δεν είναι μεγάλης διάρκειας και κυλάει εύκολα και γρήγορα. Υπάρχει το ενδεχόμενο να μην καταλάβεις κιόλας πότε αλλάζει τραγούδι,καθώς μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Πράγμα που μπορεί να το βαρεθείς και να «χαντακώσεις» το άλμπουμ, αν και αποτελεί μία από τις καλύτερες δουλείες του 2010. Κορυφαίες στιγμές αποτελούν τα “Oh my God”, “Never Saw the Point”, “Bumper” και το “Rave On”. Τα γλυκά φωνητικά της Madeline θα σε τρελάνουν, ενώ τα κιθαριστικά του Brian είναι πολύ όμορφα και προσεγμένα στο ύφος που θέλει να πλασάρει το ντουέτο.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που ένας καλλιτέχνης/συγκρότημα κυκλοφορεί ένα καταπληκτικό ντεμπούτο δίσκο, ανεβάζοντας πολύ τον πήχη. Στους καλλιτέχνες αυτούς ανήκουν οι Cults. Ωστόσο, για το αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τον πήχη, που οι ίδιοι έβαλαν, δεν το γνωρίζω. Βέβαια, δεν είναι δύσκολο, αν αναλογιστούμε τί «καλούδια» έφτιαξαν για πρώτης τους δουλειά. Αναμένουμε καινούρια τραγούδια απο το νεοϋρκέζικο ντουέτο, φυσικά στο ίδιο ύφος, για να μας πηγαίνουν σε εποχές άγνωστες για μας, αλλά αγαπημένες από μουσικής άποψης.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

Φοίβος Δεληβοριάς – Ο αόρατος άνθρωπος

Τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο στούντιο άλμπουμ («Έξω»), ο Φοίβος Δεληβοριάς δείχνει εντελώς απελευθερωμένος, παρουσιάζοντάς μας το «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Η αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας του έλυσε τα χερια και δημιουργεί έναν από τους καλύτερους δίσκους του. Δίνοντας έμφαση στην μουσική, ο Αθηναίος τραγουδοποιός μας παρουσιάζει την απώλεια, την στενοχώρια, τη νοσταλγία για μια σχέση, για κάτι που χάθηκε στο χρόνο.
Δύσκολα να βρω το ζενίθ και το ναδίρ του δίσκου, καθώς αρχίζοντας με το “Bolero”, όπου σου καρφώνεται στο μυαλό η μελωδία του theremin, τα κομμάτια δένουν μεταξύ τους και κυλάει όμορφα το άλμπουμ. Συναντάμε την Αρλέτα στο «Ωροσκόπιο», το οποίο βασίζεται στη μελωδία του “St James infirmary blues” των The White Stripes, ενώ το «Σκοτάδι των δύο» αποτελεί το πιο μελωδικό τραγούδι, με την ερμηνεια της Ρένας Μόρφη. «Γίνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μην σκεφτείς» μας λέει στο εξαιρετικό «Χωρίς», ένα απο τα καλύτερα τραγούδια του Φοίβου γενικώς.
Περίεργο στίχο θα βρούμε στο «Μηδέν εισερχόμενα», ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση δεν σταματώ να το ακούω. «Ο Αόρατος Άνθρωπος» κλείνει με το «Καταφύγιο», στο οποίο «δεν χτυπάει του χρόνου το μαστίγιο». Το συγκεκριμένο τραγούδι αποδεικνοιει, πώς μονάχα μια κιθάρα απογειώνει όμορφους στίχους.
Ο έκτος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά είναι πολύ πιο ώριμος, εσωστρεφής και μελαγχολικός. Για άλλη μια φορά καταφέρνει αυτό που λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να κάνουν, να μας κάνει να πατήσουμε repeat και να ξεχαστούμε στις μελωδίες και τους στίχους του. Αξίζει τουλάχιστον δύο ακροάσεις ο «Αόρατος Άνθρωπος», γιατί πολύ απλά είναι δισκάρα.

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Απόστολος Ρίζος –Τί είδες που δεν είδα εγώ;


Πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Απόστολο Ρίζο, ο οποίος μας είχε ήδη εντυπωσιάσει στη συνεργασία του με το Νικο Ζούδιαρη, με τίτλο-ερώτηση «Τί είδες που δεν είδα εγω;». Ο τραγουδοποιός από τη Λαμία με τις όμορφα περίεργες φωνητικές χορδές του, έκανε το «μπαμ» στους δίσκους του Ζούδιαρη, «Ένας κύκνος κλαίει» και «Φυσαλίδα», ερμηνέυοντας μοναδικά τα τραγουδια. Ήρθε, λοιπόν, η κατάλληλη στιγμή και στα μέσα του 2010 κυκλοφορεί το ντεμπούτο του άλμπουμ.
«Τι ειδες που δεν είδα εγω;» ρωτάει ο Απόστολος Ρίζος, ενώ μας παρουσιάζει μέσα απο τα 14 τραγούδια του μια σχέση, απο την αρχή μέχρι το τέλος της. Ο δίσκος ξεκινάει κάπως «ανώμαλα», καθώς το «Απο το πρώτο βλεμμα σου» δημιουργεί μια σύγχυση με την αναρχία στις ηλεκτρικές κιθάρες και τα κρουστά. Συνεχίζοντας το δρόμο της σχέσης που τραγουδάει ο Ρίζος, νιώθουμε ανατριχίλα στο «Βαβυλώνα», ενώ το γνωστότερο κομμάτι του δίσκου, «Μη φύγεις», παίρνει τη σκυτάλη και εκτοξεύει το άλμπουμ.

Τραγούδι που θα το ακούσεις τουλάχιστον 3 φορές είναι το «Σεπτέμβρης», ένα πολύ όμορφο κομμάτι. Το «Λέξη λέξη» θα σε συγκινήσει και η φυσαρμόνικα, πιστεύω, πως το κάνει ακόμη καλυτερο.
Ένας δίσκος που ακούγεται απο την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς αναβολές. Ωστόσο, αν κάποιος ακροατής που δεν αντέχει ολόκληρο άλμπουμ να περιστρέφεται γύρω απο την αγάπη, καλύτερα να μην το ακούσει μονομιάς. Καλοδουλεμένη δουλειά, με στίχους, μουσική και ενορχήστρωση του ίδιου του Απόστολου Ρίζου, ενός καλλιτέχνη που έχει το ταλέντο να μας χαρίζει ανατριχιαστικά τραγούδια.

Τρίτη 19 Ιουλίου 2011

Rokkuro – I Annan Heim

Μπορεί τα τραγούδια τους να μας θυμίζουν τις καταπληκτικές μελωδίες των Sigur Ros και των μυθικών Mum, ομως, οι ολόφρεσκοι Rokkuro βρίσκονται στο προσκήνιο,όχι μονο της ισλανδικής μουσικής σκηνής, αλλα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος. Σαφώς επηρεασμένοι απο τους πρωτεργάτες της ισλανδικής post-rock, Sigur Ros, οι οποίοι κατάφεραν να εξάγουν τις μελωδίες τους και στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι Rokkuro μας παρουσιάζουν τον δεύτερο και πιο ώριμο δίσκο τους με τίτλο “I Annan Heim”(Σ’έναν άλλο κόσμο).
Το καταπληκτικό των τραγουδιών του συγκεκριμένου δίσκου είναι πως, αν και οι στίχοι είναι στα ισλανδικα, σου γίνονται οικεία στο άκουσμά τους. Τα πανέμορφα και απαλά φωνητικά της Hildur Kristn Stefnsdttir σε συνδυασμό με την μελωδική γλώσσα των Ισλανδών σε ταξιδεύουν. Κατά τη διάρκεια του “I Annan Heim” υπάρχουν αρκετές εναλλαγές, όσον αφορά το τέμπο και τον ηλεκτρισμό, με τα οποία σε κάποια τραγούδια οι Ισλανδοί δείχνουν την ροκ πλευρά τους. Η μελαγχολία που σε πιάνει ακούγοντας τα κομμάτια,κατά καποιο περίεργο τρόπο σου αρέσει. Οι κιθάρες παίζουν κυρίαρχο ρόλο ενώ το τσέλο και τα κρουστά προσδίδουν δραματική νότα στα εννέα τραγούδια του δίσκου. Ωραίες στιγμές αποτελούν τα “I Annan Heim”, το οποίο είναι και το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, “Sjonarspil”, η πιο δυνατή εκτέλεση του εν λόγω έργου, και “Skuggamyndir”.
Δεν καταλαβαινεις τιποτα από ισλανδικά; Ε και; Οι Rokkuro είναι εδώ για να μας υπενθυμίσουν τη δύναμη της μουσικής,σε οποιαδήποτε γλώσσα. Τρία αγόρια και δύο κοπέλες συνθέτουν τις δικές τους αέρινες μελωδίες και ηρθε ο καιρός να φτάσουν αυτές τις μελωδίες στα πέρατα του κόσμου. Γιατί η μουσική που φτιάχνουν δεν είναι ρηχή,ούτε τυχαία.

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011

Radiohead – The King of Limbs

Δεν χρειάζεται κάποιος μακροσκελής πρόλογος για τους Radiohead. Όλοι οι φίλοι της παγκόσμιας μουσικής, γνωρίζουν «τι εστί» Radiohead. Η είδηση ειναι, όμως, ότι οι «Ραδιοκεφαλή» κυκλοφόρησαν πριν περίπου 2 μήνες το όγδοο στούντιο άλμπουμ τους,κρατώντας «σιγή ιχθύος». Το “The king of limbs” είναι ηχογραφημένο στην Ιαπωνία και κυκλοφορεί χωρίς καν, να ανακοινωθεί η κυκλοφορία του, σε ψηφιακή μορφή. Μη ξεχάσουμε πως στην προηγούμενη δουλειά τους (“In Rainbows”) ανέβασαν ολόκληρο το άλμπουμ για δωρεάν κατέβασμα, δίνοντας την δυνατότητα σε όποιον το κατεβάσει, να δώσει όσα χρήματα θελήσει ο ίδιος.
Ο Thom Yorke και η παρέα του πειραματίζονται και σε αυτό τον δίσκο,με ήχους πολύ διαφορετικούς και ένα “The king of limbs” να διαφέρει κατά πολύ από τους προηγούμενους δίσκους. Με την πρώτη ακρόαση νομίζεις ότι άκουσες το ½ του δίσκου, μιας και η διάρκεια ολόκληρου του άλμπουμ ειναι 37:24’. Γι αυτό το λόγο κυκλοφορούν και οι φήμες περί κυκλοφορίας δεύτερου δίσκου, συνέχειας του πρωτου. “Ο βασιλιάς των άκρων”, εντελώς διαφορετικής μουσικής φιλοσοφίας απο τα προηγούμενα άλμπουμ, παραμελεί τις ηλεκτρικές κιθάρες και πιάνει τα keyboards. Η φωνή του Thom είναι ανατριχιαστική όπως πάντα, απογειώνοντας τα κομμάτια. Πιστεύω πως τέτοια φωνητικά, δυσκολα θα ξανακούσουμε στο μέλλον απο άλλο καλλιτέχνη. Παρόλ’ αυτά, το άλμπουμ δεν συγκινει. Και αυτό, γιατί δεν σε κάνει να πατήσεις το repeat, για μια δεύτερη ακρόαση. Τα 8 κομμάτια του δίσκου φεύγουν γρηγορα το ένα μετά το άλλο, χωρίς να σε «κρατήσει» κάποιο. Η αρχή είναι πολύ καλή με το “Bloom” να σε βάζει στο ρυθμό των Radiohead. Το “Lotus Flower”, όπου αποτελεί και το πρώτο single, είναι η αποκορύφωση του δίσκου, με το γρήγορο τέμπο και την όμορφη μελωδία. Το άλμπουμ κλείνει με το “Separator”, το οποίο δίνει και αυτό ένα γρήγορο και όμορφο ρυθμό στον επίλογο.

Το “The king o limbs” δεν ενθουσίασε. Αν ήταν ο πρώτος «σκοτεινός» δίσκος του συγκροτήματος, θα σκεφτόμουν πως οι Βρετανοί κάνουν αλλαγή πλεύσης. Αλλά επειδή η αλλαγή έγινε το 2007 με το “In Rainbows”, το οποίο ήταν κάτι πολύ διαφορετικό απο αυτό που είχαμε συνηθίσει να παίρνουμε απο το γκρουπ, το “TKOL” δεν ανταποκρίνεται. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι οι Radiohead παίρνουν την κατιούσα. Δεν θα σταματήσουν να πειραματίζονται και να μας χαρίζουν δυνατούς στίχους και φρέσκους ήχους από άλλο πλανήτη...τον δικό τους.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

PJ Harvey – Let England Shake

Η Polly Jean Harvey ξαναχτυπά μετα απο 2 χρόνια με τον δέκατο δίσκο της, με τίτλο “Let England Shake”. Η Βρετανίδα τραγουδοποιός γνωρίζει πολύ καλά τα ροκ μονοπάτια και πώς να μας ξεσηκώνει με τις περίεργα όμορφες μελωδίες της. Εξάλλου, αυτό το έχει αποδείξει εδώ και 19 χρόνια που βρίσκεται στην δισκογραφία, απο το “Dry”(1992) και το αριστουργηματικό “Bring me to life”(1994) ως το “A woman a man walked by”, με δεκάδες μεγάλες επιτυχίες και αμέτρητες εμφανίσεις στα μεγαλύτερα φεστιβαλ της Ευρώπης.
Το “Let England shake” αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή για τον δίσκο. Ρυθμικό κομμάτι που σε κάνει να χαλαρώσεις και να κουνάς ρυθμικά και εσυ τα πόδια σου. Συνεχίζεις με το “The glorious land”, το οποίο σου προκαλεί μια σύγχυση αρχικά, καθώς ξεκινάει με πολεμικό εμβατήριο και συνεχίζει με τις ψιλές νότες της PJ σε συνδυασμό με τις άναρχες μελωδίες. Θα συναντήσουμε και ανατολίτικους ήχους στο “England” με τη μουσική να παραπμεπει σε μάχη. Γενικά, ο συγκεκρίμενος δίσκος σου δίνει την εντύπωση ότι ηχογραφήθηκε μετά από περίοδο πολέμου. Ωστόσο, η Harvey δεν «παραμελεί» την βρετανική ροκ και στα “Bitter branches” και “Written on the forehead” συναντούμε τα ηλεκτρικά στοιχεία και τα κρουστα που έλειπαν απο τα προηγουμενα τραγούδια. Για επίλογο του δίσκου, η PJ ενώνει τη φωνή της, με εκείνη του Mick Harvey και το αποτέλεσμα είναι το “The colour of the earth”, το οποίο αποτελεί και την κορύφωση του άλμπουμ.
Η PJ Harvey συνεχίζει να ενθουσιάζει με τις δισκογραφικές της δουλειές, έχοντας ως απόδειξη τις κορυφες που έχει κατακτήσει όλα αυτα τα χρόνια. Το “Let England Shake” αποτελεί αδιαμφισβήτητα έναν απο τους 3 καλύτερους διεθνείς δίσκους του πρώτου εξαμήνου του 2011. Και όπως φαινεται, και στο τέλος της χρονιας θα βρίσκεται στη λίστα των καλύτερων δίσκων για φέτος.

Κυριακή 10 Ιουλίου 2011

Malison Rogue - Malison Rogue

Οι Malison Rogue είναι ένα συγκρότημα από την Σουηδία που παίζει κυρίως power/progressive metal. Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε με το ίδιο όνομα, Malison Rogue, και περιέχει 8 κομμάτια. Ο δίσκος είναι πολύ καλός και δεν κάνει κοιλιά σε κανένα σημείο, πράγμα στο οποίο βοηθάνε και τα λίγα τραγούδια. Με την πρώτη ακρόαση σίγουρα θα ξεχωρίσουν τα Friend or Foe? και Scars αλλά και τα υπόλοιπα κομμάτια είναι υψηλού επιπέδου. Ο ήχος του θυμίζει πολύ QUEENSRŸCHE αλλά και Fates Warning, μέχρι και IRON MAIDEN, χωρίς να αντιγράφουν όμως οπότε δεν ξενίζει καθόλου αυτό. Για πρώτος δίσκος της μπάντας η δουλειά κρίνετε παραπάνω από επιτυχημένη, και μακάρι να υπάρξει και ανάλογη συνέχεια.
Το tracklist:
01. Friend or Foe?
02. The Pain You Cause
03. The Griever
04. My Mistakes
05. This Lonely Road
06. Scars
07. We’re All Born Sinners
08. Everything Fades

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

Wolf People - Steeple


Αν είχατε αρχίσει να ανησυχείτε ότι η κιθαριστική ροκ ψυχεδέλεια είχε αρχίσει να χάνεται ή είχε αφανιστεί τελείως, τότε… έχετε δίκιο. Παρόλα αυτά, έρχεται μία μπάντα από την Αγγλία να μας θυμίσει τι γινότανε στο βορρά στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όπου η μουσική δημιουργία ήτανε στο απόγειό της. Οι fuzzy κιθάρες, τα παραμορφωμένα drums και τα ξεθωριασμένα φωνητικά συγκροτούν έναν psych-rock ήχο, με κανένα κομμάτι του δίσκου να μη ξεφεύγει από αυτό το ύφος. Κομμάτια όπως το “One By One From Dorney Reach” , “Tiny Circle” και “Silbury Sands” θα σας κάνουν να αγαπήσετε ξανά ήχους, που έχουν ξεχαστεί μέσα στις δεκαετίες αναμεμιγμένους με τη φρεσκάδα και όρεξη που κουβαλάει μαζί του ένα νέο συγκρότημα.
Highlights του δίσκου, κατά την άποψή μου, το “Morning Born”, που ενώνεται στη συνέχεια με το τζαμάρισμα του “Cromlech”, καθώς και το “One By One From Dorney Reach”…

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

The Black Keys- Rubber Factory


Blues blues blues και πάλι blues διάολε, είναι η λέξη που σου βιδώνεται στο μυαλό ύστερα από το άκουσμα του Rubber Factory. Κάποιοι ίσως γνωρίζετε τους The Black Keys από τη πρόσφατη επιτυχία τους “Too Afraid To Love You” και γενικότερα από τον τελευταίο τους δίσκο “Brothers”, όμως οι Black Keys δραστηριοποιούνται εδώ και μια δεκαετία. Οι old-school Blues ήχοι του δίσκου παραπέμπουν στις πρώτες δουλειές των White Stripes, έχοντας όμως ένα ελαφρώς πιο σοβαρό και ώριμο ήχο. Κομμάτια όπως τα “10 AM Automatic”, “Just Couldn't Tie Me Down”, “The Desperate Man”, “Keep Me” καθώς και η διασκευή “Grown So Ugly” ξεχωρίζουν, σε ένα δίσκο που προσφέρει ένταση, άφθονο πάθος και επιτέλους απλότητα, χαρακτηριστικό του είδους.
Αν είσαι απ’ αυτούς που λατρεύουν το Blues και αγάπησες τους Stripes, πιστεύω θα κολλήσεις καιρό με το Rubber Factory, τον συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Για την ιστορία, το Rubber Factory ηχογραφήθηκε σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, εξ ου κι ο τίτλος.




Τρίτη 7 Ιουλίου 2009

Στάθης Δρογώσης - Η αγάπη στο τέλος

Ο τρίτος κατά σειρά προσωπικός δίσκος του Στάθη Δρογώση, μετά από τα πολύ επιτυχημένα "Ο χειμώνας δεν θα 'ρθει" (2005) και "Άλλη γη"(2006). Ο γεννημένος στην Αθήνα Δρογώσης αποτέλεσε και μέλος του συγκροτήματος "Τα φώτα που σβήνουν", κυκλοφορώντας δύο δίσκους. Μετά την διάλυση του γκρουπ, ο ίδιος επικεντρώθηκε στην ενορχήστρωση τραγουδιών. Από τις σημαντικότερες δουλειές του είναι η ενορχήστρωση στα "Λυρικά" και στο "Ο ήλιος και ο χρόνος" του Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης, έχει γράψει μουσική για διάφορες θεατρικές παραστάσεις, όπως το "Show business" της Βίλης Σωτηροπούλου και το "ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ ΔΙΔΟΝΤΙΚΟΥΣ" της ομάδας ex animo. Ο Στάθης Δρογώσης έχει συνεργαστεί πάνω στη σκηνή με πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες, αλλά και σε ενορχηστρώσεις δίσκων. Πορτοκάλογλου, Ζακ Σταφάνου, Φάμελλος, Ζιώγαλς, Καζούλης, Δημητριάδης, Πυροβολάκης, Μπάμπαλη, Λειβαδάς είναι μερικά από τα ονόματα με τα οποία έχει συνεργαστεί.
Το "Η αγάπη στο τέλος" αποτελεί έναν αρκετά καλό δίσκο. Κυριαρχεί η ηλεκτρική κιθάρα και γενικά ο δυνατός ήχος. Σε αυτό βοήθησαν και το συγκρότημα "Δραμαμίνη" και ο Μύρωνας Στρατής, οι οποίοι μαζί με τον Δρογώση ενορχήστρωσαν τον δίσκο. Σήμα κατατεθέν είναι το πάθος που εξωτερικεύει στην ερμηνεία των τραγουδιών του και ο τρόπος που τα τραγουδάει. Ένας δίσκος ο οποίος αποτελεί εξαιρετική δουλειά με έμπνευση.

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009

Μωβάστρο

Οι Μωβάστρο σχηματίστηκαν το 2003 στην πόλη της Καβάλας. Αρχικά, αποτελούνταν από τους Σείρο Σαββαίδη στη κιθάρα και τα φωνητικά και Στράτο Πατλαμάζογλου στα τύμπανα. Μετά από δύο χρόνια το γκρουπ πήρε την τελική του μορφή, αφού προστέθηκε ο Κώστας Ζαροδήμος στο μπάσο. Το 2006 ήρθε ο πρώτος δίσκος με τίτλο "Ανακυκλοθυμία", ο οποίος διανέμεται δωρεάν από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος. Ως πρώτο βήμα στη δισκογραφία, οι Μωβάστρο δεν τα πήγαν και άσχημα. Ίσως, είναι λίγο πρόχειρο, δηλαδή θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη απόδοση των τραγουδιών. Αργότερα, η μπάντα συνεργάζεται με τον ποιητή Αθανάσιο Κούρτη και δίνει μελωδία στα ποιήματά του. Απόρροια της συνεργασίας είναι ο δίσκος με τίτλο "Οι Στάλες της Βροχής Χαράζουν Στίχους στο Τζάμι", που κυκλοφορεί το 2006. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορούν το "Pub Corral Μέρος Α' ". Πολύ καλός δίσκος με ήχο περισσότερο σκληρό. Ακούγοντας το cd, για το μόνο σίγουρος που είσαι είναι ότι οι Μωβάστρο έχουν ακόμα πολλά να προσφέρουν στο ελληνικό ροκ.

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009

Placebo - Battle For The Sun

Aρχές καλοκαιριού και το βρετανικό συγκρότημα κυκλοφορεί τον 6ο του δίσκο με τον τίτλο "Battle For The Sun". Οι Placebo επιστρέφουν με τον ίδιο ήχο, ωστόσο πολύ πιο δυνατό. Στα τραγούδια κυριαρχεί η παραμόρφωση κιθάρας που μας στέλνει προς την grunge. Ο νέος ντράμμερ της μπάντας Steve Forrest μας δίνει μια γεύση από τις χάρες του και αυτό φαίνεται αρκετά στο "Battle For The Sun" και στο "Devil In The Details". Δυνατό σημείο του άλμπουμ (όπως και των προηγούμενων) αποτελεί η φωνή του Brian Molko. Δίνει χαρακτηριστικό συναίσθημα σε κάθε κομμάτι του δίσκου, ενώ ταυτόχρονα παραθέτει τις φωνητικές του δυνατότητες σε μελωδικότητα και δυνατό ροκ. Ωστόσο, οι Placebo δεν ξεφεύγουν από τον μουσικό τους δρόμο, πράγμα που έχει κάνει πολλούς οπαδούς τους να μην τους ακολουθούν πλέον. Στην πρώτη ακρόασή του, το "Battle For The Sun" με παραξένεψε, ωστόσο μετά την τρίτη κατάλαβα γιατί ακόμα συμπαθώ τους Placebo. Ο δίσκος κυκλοφορεί και με DVD, στο οποίο υπάρχουν οι εκτελέσεις διάφορων τραγουδιών από τη συναυλία του συγκροτήματος στο Angor Wat και το making of του "Battle For The Sun". Τέλος, οι Placebo θα εμφανιστούν ζωντανά στην Αθήνα, στα πλαίσια του Rockwave Festival στις 27 Ιουνίου.
Το tracklist του "Battle For The Sun" :
Kitty Litter
Ashtray Heart
Battle For The Sun
For What It’s Worth
Devil In The Details
Bright Lights
Speak In Tongues
The Never-Ending Why
Julien
Happy You're Gone
Breathe Underwater
Come Undone
Kings Of Medicin

Κυριακή 7 Ιουνίου 2009

Τhe Last Drive - Heavy Liquid

Μετά από 15 χρόνια(!!!) η μπάντα από τους Αμπελόκηπους επιστρέφει στο μουσικό προσκήνιο. Δεν μιλάμε για κάποιο άλλο συγκρότημα αλλά για τους The Last Drive, το συγκρότημα - θεσμός στην ελληνική ροκ σκηνή. Η μουσική επιστροφή τους έχει τον τίτλο "Heavy Liquid" και δεν πραγματοποιήθηκε για τα χρήματα, αλλά επειδή οι ίδιοι οι The Last Drive έχουν ακόμα να προσφέρουν πολλά. Η παρέα των Αλέξη Καλοφωλιά, Γιώργο Καρανικόλα, Χρήστο Μιχαλάτο, Θάνο Αμοργινό, Πάνο Κασιάρη και Νίκο Καπετανόπουλο αφήνουν πίσω τους garage ήχους και ροκάρουν λίγο περισσότερο, δίνοντας μεγαλύτερο τόνο στο rock 'n' roll. Το θωρηβώδες "Heavy Liquid" σε ξεσηκώνει τόσο, που θες να το ακούς συνέχεια. Το ίδιο και στις συναυλίες τους, τόσο ξεσηκωτικοί και πορωτικοί... Ο δίσκος κυκλοφορεί από την Crasher Records, η οποία έχει δημιουργηθεί από το ίδιο το γκρουπ. Το Σεπτέμβριο θα κυκλοφορήσει και σε βινύλιο.
To tracklist του "Heavy Liquid" :
A Glass of Broken Dreams
Get off my World
Hang the Bone
Magdalene
Headlong to the Edge
Pantherman
Maureen
Mountains
Hole in the Wall (Werewolf)
Jack of the Highway
Goldfish
Alabama

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More