Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικη μουσικη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικη μουσικη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 29 Ιουνίου 2013

The Burger Project – Φτηνά Χαρέμια

Πριν δυο χρόνια παρουσίασαν την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά η οποία δέχτηκε πολλές διθυραμβικές κριτικές. Το “We Live in Athens” περιελάμβανε διασκευές από παραδοσιακά τραγούδια σε πιο funk και jazz εκτελέσεις. Από τότε οι Burger Project απόκτησαν μεγάλο όνομα μαζεύοντας ολοένα και περισσότερο κόσμο στις συναυλίες τους. Το αθηναϊκό συγκρότημα συνεχίζει στον ίδιο δρόμο με τις διασκευές και φέτος κυκλοφορεί ένα καινούριο ΕΡ με γνωστά κομμάτια της παλιάς ελληνικής σκηνής και αυτά εκτελεσμένα με τον μοναδικό τρόπο των Burger Project. Πιστή συνοδοιπόρος της τετραμελής μπάντας είναι η Ματούλα Ζαμάνη (Verligali) η οποία ερμηνεύει δυο κομμάτια του δίσκου ενώ σχεδόν σε κάθε live των Burger Project κάνει την εμφάνισή της.
Το νέο, μικρής διάρκειας, άλμπουμ φέρει τον τίτλο «Φτηνά Χαρέμια» και έχει πέντε τραγούδια τα οποία «προλογίζει» μια γνωστή φωνή ψυχαγωγικής εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης (το ακούς και μαντεύεις ποια είναι – α ναι, δεν υπάρχει κρατική τηλεόραση πλέον στην Ελλάδα). Πρώτο κομμάτι που αρχίζει τον χορό είναι το «Βαπόρι από την Περσία» που σε ξεσηκώνει αμέσως με τον γρήγορο ρυθμό του. Οι διασκευές των Burger Project είναι πολύ καλές ενώ αν δεν υπήρχαν οι στίχοι θα πάλευες αρκετή ώρα για να βρεις ποιό κομμάτι είναι το καθένα. Στην συνέχεια πέφτουμε στην διάσημη πλέον εκτέλεση της «Τσιγγάνας» με την Ζαμάνη να τα δίνει όλα. Αναμφισβήτητα ένα κομμάτι που δεν μπορείς να το παραβλέψεις εύκολα.
Η συνέχεια ανήκει στον Βασίλη Τσιτσάνη και το «Μπαξέ Τσιφλίκι» του 1948. Οι Burger Project έβαλαν το χεράκι τους και σε αυτό το ρεμπέτικο δίνοντάς του ό,τι δεν μπορείς να φανταστείς. Το ανεβαστικό τέμπο και η gupsy κιθάρα που πηγαινοέρχεται σαν τρελή τουλάχιστον θα σε ενθουσιάσουν. Ο «Μαχαραγιάς», ένα παραδοσιακό από τα Ζαγοροχώρια, αποτελεί το τέταρτο κομμάτι στο οποίο η ένταση πέφτει κάπως με την φωνή της Ματούλας Ζαμάνη να δίνει απίστευτο συναίσθημα ενώ το τέλος κάνει ένα remix του «Μπαξέ». Τα «Φτηνά Χαρέμια» αποδεικνύουν πως οι Burger Project είναι μια εκπληκτική μπάντα όσον αφορά τις διασκευές διότι πολύ απλά αλλάζουν τα φώτα σε κάθε κομμάτι βάζοντας τα δικά τους ηλεκτρονικα – ηλεκτρικά στοιχεία.
 

Τρίτη 18 Ιουνίου 2013

Marsheaux – Inhale

Σε λίγους μήνες κλείνουν μια δεκαετία ζωής, έφτασαν αισίως στον τέταρτο δίσκο και συνεχίζουν να αποτελούν ένα προϊόν εξαγωγής της ελληνικής μουσικής. Οι Marsheaux είναι από εκείνα τα μουσικά σχήματα που δεν έμειναν σε ένα πρόωρο «μπαμ» αλλά συνέχισαν – και συνεχίζουν – να δημιουργούν τις μουσικές που ένιωθαν. Το ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αθήνα έχοντας στο πάνθεόν του τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμ και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό επιστρέφουν φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Inhale”.
Η Μαριάνθη και η Σοφία μπορεί να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό από ότι στο εσωτερικό καθώς το ελληνικό κοινό, όπως λένε και οι ίδιες, δεν «αποδέχονται» τόσο εύκολα το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά όσοι τις ακούν κολλάνε με τους ήχους τους. Και πώς να μην κολλήσουν όταν οι Marsheaux συνθέτουν ένα κράμα από κομμάτια επηρεασμένα από τις παλιές εποχές των Depeche Mode (Delta Machine, Sounds of the Universe) και του Moby (Destroyed). Στο “Inhale” ακούμε τις δύο κοπέλες από την Θεσσαλονίκη να έχουν προχωρήσει τον ήχο τους διατηρώντας ωστόσο το κλασικό ύφος με το οποίο μας έχουν συνηθίσει.
Ο δίσκος ανοίγει αμέσως με ανεβαστικό ρυθμό ο οποίος διατηρείται και στην συνέχεια. Αν ανήκεις στην μερίδα των μουσικόφιλων της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής το άλμπουμ των Marsheaux θα το βάλεις πολύ γρήγορα στα αγαπημένα της φετινής χρονιάς. “Come On Now”, “Inhale”, “Self Control” είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το επίπεδο του δίσκου το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά υψηλό. Μια synthpop που δεν συναντάς εύκολα στα μέρη μας, ωστόσο οι Marsheaux έχουν τον τρόπο, την έμπνευση και την διάθεση να μας χαρίσουν εκπληκτικές συνθέσεις. Μετά από τρία χρόνια το ελληνικό, γυναικείο ντουέτο επιστρέφει με το “Inhale”, έναν τουλάχιστον εκπληκτικό και πολύ ανεβαστικό δίσκο.

Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Νίκος Μαστοράκης – Κύρβα

«Τόπος λατρείας» και ταυτόχρονα η αρχαία Ιεράπετρα σημαίνει η λέξη «Κύρβα». Εκτός τούτου, το όνομα αυτό αποτελεί τον τίτλο για την καινούρια δισκογραφική δουλειά ενός νέου και πολύ ταλαντούχου Κρητικού συνθέτη, του Νίκου Μαστοράκη. Στο άκουσμα της κυκλοφορίας ενός άλμπουμ από τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, χαίρονται οι πιστοί οπαδοί της παραδοσιακής μουσικής η οποία συνδυάζεται με τους σύγχρονους ήχους. Η αλήθεια είναι πως αν δεν υπήρχαν ονόματα, όπως εκείνα του Σωκράτη Μάλαμα (Πέρασμα), του Ψαραντώνη (Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος) και της Μαρίνας Δακανάλη, ο δίσκος να μην γινόταν τόσο γνωστός. Ωστόσο, εκείνοι που ακολουθούν πιστά την ελληνική μουσική πιστεύω πως θα το άκουγαν με την ίδια λαχτάρα που θα άκουγαν και ένα άλμπουμ του Μάλαμα ή του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Η παραγωγή του δίσκου είναι του Σωκράτη Μάλαμα, ο οποίος ερμηνεύει αρκετά κομμάτια. Έτσι, ξεκινάει η σειρά των 13 τραγουδιών με το «Μυστικό Αμόνι» να μας βάζει αμέσως σε κρητικούς ρυθμούς υπό το άκουσμα του λαούτου. Τα κομμάτια που τραγουδάει ο Μάλαμας τα κάνει δικά του εξ ολοκλήρου και δεν ξέρω αν ο ίδιος ό,τι πιάνει το χρυσό ή αν ο Νίκος Μαστοράκης έφτιαξε στιχάκια και μουσικές για τον γνωστό τραγουδοποιό. Όπως και να έχει, η αρχή για τον δίσκο είναι εξαιρετική με ανεβαστικό ρυθμό, πράγμα που κάνει και το «Όταν». Η συνέχεια ανήκει στον καλλιτεχνικά τεράστιο Ψαραντώνη με το ακόμα πιο εντυπωσιακό «Ουρλιαχτό». Απλώς υποκλινόμαστε στην μαγεία της άγριας φωνής του Κρητικού και της λύρας του. Πολύ καλή είναι και η Μαρίνα Δακανάλη της οποίας η φωνή ταιριάζει απίστευτα με το σκηνικό που έχει φτιάξει ο Νίκος Μαστοράκης. Η «Κύρβα» είναι ένας αρκετά καλός δίσκος, με κομμάτια που θα τα σιγοτραγουδήσεις, με μελωδίες άλλοτε ξεσηκωτικές και άλλοτε συγκινητικές και τέσσερις καλλιτέχνες που ενώνουν τις μουσικές τους δυνάμεις για ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.
Η φωτογραφία περιέχεται στο βιβλιαράκι του δίσκου και απεικονίζει τους μουσικούς συντελεστές των τραγουδιών.

Τρίτη 28 Μαΐου 2013

Κωνσταντίνος Βήτα – Αντήχηση

«Η Αντήχηση μοιάζει με ένα γράμμα, ένα e-mail που στέλνεις σε ένα φίλο σου προσπαθώντας να του εξηγήσεις πώς περνάς αυτό τον καιρό. Είναι ένα ημερολόγιο με σκόρπιες σκέψεις, φευγαλέες εικόνες που μεταφέρουν τον απόηχο των πραγμάτων σήμερα». Αυτά είναι τα λόγια του Κωνσταντίνου Βήτα για το καινούριο του δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε. Ένα χρόνο μετά την «Χρυσαλλίδα» ο Κωνσταντίνος Βήτα επιστρέφει με ολοκαίνουριο υλικό αποδεικνύοντας πως είναι μια αστείρευτη μηχανή σύνθεσης. Δημιουργεί συνεχώς νέες μελωδίες και τραγούδια ικανά να σε συντροφεύουν. Το ιδρυτικό μέλος των Στέρεο Νόβα φτάνει αισίως φέτος στο 8ο προσωπικό του πόνημα σχηματίζοντας μια μεγάλη και πολύ αξιόλογη δισκογραφία.
Η «Αντήχηση», όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, αγγίζει πολλές μουσικές. Η αρχή που γίνεται με τον ορχηστρικό – ψυχεδελικό «Πρωτέα» σου δείχνει τον δρόμο για την επερχόμενη καλή συνέχεια. «Εκεί που Χάθηκαν Όλα τα Αντίο» μας λέει στη συνέχεια ο Βήτα βάζοντάς μας στον χαρακτηριστικό ήχο του. Ένα από τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει ήδη είναι η «Ένδεια», η οποία είναι ένα αμιγώς hip hop τραγούδι ενώ περισσότερο μπορείς να σταθείς στους στίχους. Στον δίσκο θα ακούσεις μελαγχολικά και χαρούμενα τραγούδια, στιχάκια που μιλούν για την σημερινή κοινωνία και για τα συναισθήματα που μπορεί να σου βγάλει ένα βράδυ με την παρέα ή μια μοναχική στιγμή. Ο Κωνσταντίνος Βήτα περπατάει στα συνηθισμένα μονοπάτια του χωρίς να ξεφεύγει από το μοτίβο που τον έχουμε μάθει. Κάποιες μουσικές στιγμές θα σου θυμίσουν την χρυσή εποχή των Στέρεο Νόβα, ωστόσο η «Αντήχηση» δεν είναι αυτό το λυτρωτικό που περίμενες. Απουσιάζει το δυνατό στοιχείο που θα κάνει την διαφορά, που θα αποτελέσει το χαρακτηριστικό του άλμπουμ. Εγώ θα παραμείνω στην περσινή «Χρυσαλλίδα» που είναι πιο εξωστρεφής και χορευτική.

Σάββατο 25 Μαΐου 2013

Παύλος Παυλίδης & B-Movies – Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί

Υπάρχουν καλλιτέχνες που τους ακολουθείς εδώ και δύο γεμάτες δεκαετίες. Αποτελούν μία από τις βάσεις της εγχώριας ροκ σκηνής, έχουν αγαπηθεί πάρα πολύ από τους οπαδούς του ελληνικού ροκ ενώ όποτε ακούς μουσικό νέο τους χαίρεσαι λες και θα ακούσεις κάτι το απίστευτο. Και όμως, θα ακούσεις κάτι το απίστευτο κάθε φορά που θα κυκλοφορήσει εκείνος. Εκείνος του οποίου τα τραγούδια έχεις λιώσει, δεν θα βαρεθείς ποτέ να ακούς και θα τα τραγουδάς πάντα με περίσσια πόρωση. Όταν ακούς το όνομα «Ξύλινα Σπαθιά» γυρνάς στα 90’s, τότε που η ελληνόφωνη ροκ ήταν στα πολύ πάνω της και εσύ κάθεσαι και αναπολείς εκείνες τις μουσικά υπέροχες μέρες.
Βέβαια, χαίρεσαι που ο Παύλος Παυλίδης συνεχίζει ακάθεκτος την δική του μουσική πορεία (δυστυχώς χωρίς τα Ξύλινα Σπαθιά). Δεν είναι μόνος, έχει τους B-Movies, οι οποίοι τον ακολουθούν από το 2004. Από τότε ο τραγουδοποιός από την Βέροια έχει κυκλοφορήσει τρεις πολύ καλούς δίσκους. Δισκογραφικά είχε να εμφανιστεί από το 2010 και το «Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει» και φέτος πραγματοποιεί την τέταρτη κυκλοφορία με τον τίτλο «Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί». Και σε αυτό τον δίσκο ο Παυλίδης κινείται στα γνωστά του μουσικά μονοπάτια. Γλυκές κιθαριστικές μελωδίες και στίχοι που μιλούν για την αγάπη, για ανεκπλήρωτους έρωτες και για ταξιδιάρικα πουλιά.
Βρισκόμαστε απέναντι σε ένα γεμάτο άλμπουμ, με 15 κομμάτια το καθένα από τα οποία είναι και μια ιστορία. Είναι εικόνες που σου δημιουργούνται στο άκουσμά των στίχων, είναι ταξίδια και δρόμοι που θες να περπατήσεις και εσύ. Ο δίσκος πιστεύω πως βγαίνει την πιο κατάλληλη στιγμή. Λίγο πριν από το καλοκαίρι μιας και τα τραγούδια που θα ακούσεις είναι ιδανικά για το καλοκαίρι που έρχεται και είναι έτοιμα να σε στείλουν πολύ μακριά. Αυτό είναι και το μυστικό του Παυλίδη, έχει την ικανότητα να σε πάρει από το χέρι και να σε πάει αλλού. Φυσικά, θα ζοριστείς να βρεις κάτι που δεν θα σου αρέσει (το αντίθετο μην πω) αφού τουλάχιστον κάποιο τραγούδι θα σου μείνει αμέσως.
Προς το κλείσιμο του δίσκου τα κομμάτια θα σου θυμίσουν περισσότερο Ξύλινα Σπαθιά με το τέμπο να ανεβαίνει αρκετά. Αν μπορούμε να μιλήσουμε για highlights του άλμπουμ τότε αυτά είναι σίγουρα τα «Θα ΄ρθει Μια Μέρα», «Τόσο Κοντά» και «Η Μαίρη». Γενικά, όμως, οι «Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί» θα σε κολλήσουν και θα τις ακούς ολόκληρες από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Παύλος Παυλίδης και οι B-Movies κυκλοφόρησαν ένα ακόμα φοβερό δίσκο και συνεχίζουν επάξια την καλή πορεία της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Τρίτη 21 Μαΐου 2013

Κόρε. Ύδρο. – Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό

Φέτος κλείνουν μια δεκαετία στην δισκογραφία κυκλοφορώντας τον πέμπτο δίσκο τους. Είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα που «επιβιώνουν» εκτός Αθήνας, ηχογραφούν στην Κέρκυρα, εμφανίζονται στο μουσικό προσκήνιο και παίρνουν τον δρόμο για την πρωτεύουσα μόνο όταν έχουν κάτι καινούριο να παρουσιάσουν. Κάθε πόνημά τους είναι και ένα βαθυστόχαστο ταξίδι στην ελληνική – αλλά και παγκόσμια – πραγματικότητα. Ο λόγος για τους Κόρε. Ύδρο., οι οποίοι επιστρέφουν με 13 καινούρια τραγούδια και καταπιάνονται πάλι με κοινωνικοπολιτικά θέματα εν μέσω κρίσης.
Αφού βουτήξαμε στην «Φτηνή ποπ για την Ελίτ» και μάθαμε όλα όσα έπρεπε για τα «Παιδιά του ‘78» κάνουμε τώρα «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό» παρέα με τους Κόρε. Ύδρο. για μία ώρα περίπου. Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης, αν έχεις ακούσει προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές της ελληνικής μπάντας, η μουσική θα σου φαίνεται παρόμοια. Οι "Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες" δεν αλλάζουν αρκετά τον ήχο τους, μόνο ίσως μπορούμε να πούμε πως κάνουν το βήμα να τον εξελίξουν. Το πιάνο έχει τον κυρίαρχο ρόλο και απο κει και πέρα ηλεκτρικά στοιχεία και κρουστά δίνουν την δυναμική. Στιχουργικά το 5μελές συγκρότημα κυμαίνεται πάλι σε υψηλά επίπεδα με στιχάκια που θα σε σκαλώσουν, θα σε κάνουν να σκεφτείς και θα χτυπήσουν άμεσα τον σφυγμό της εποχής μας.

Σε μέρες που μια άψυχη λαϊκο-ποπ αισθητική ζει και βασιλεύει, οι Κόρε. Ύδρο. παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο και γεμάτο δίσκο με κομμάτια ζωντανά και με εξαιρετικό τρόπο ενορχηστρωμένα. Μελωδίες που θυμίζουν το πολύ καλό παρόν του The Boy (Ηλιοθεραπεία, Before) αλλά και το παρελθόν με τζαζιές παλαιότερων δεκαετιών. Όλα αυτά με τη φωνή του Παντελή Δημητριάδη, η οποία ποτέ δεν μου ταίριαξε με το μουσικό φόντο των Κόρε. Ύδρο. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία μπροστά σε όλα εκείνα που ακούς στις «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό». Ένα άλμπουμ που θα ακουστεί / συζητηθεί / κριθεί ποικιλομόρφως. Ό,τι κι αν γίνει, το κερκυραϊκό συγκρότημα κατάφερε για μια ακόμη φορά να τραβήξει τα μουσικά αυτιά με μια, κατά τα άλλα, εξαιρετική δισκογραφική δουλειά.

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

Γιάννης Αγγελάκας – Η Γελαστή Ανηφόρα

Σκέφτεσαι τις δύο εξής λέξεις, «ελληνικό ροκ»... Αν είσαι μεγάλος οπαδός της ροκ μουσικής σκηνής της Ελλάδας, τότε το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο νου, στο άκουσμα αυτών των δύο λέξεων, λογικά είναι οι Τρύπες. Το συγκεκριμένο συγκρότημα άνοιξε το δρόμο για επόμενους καλλιτέχνες ενώ είναι το πρώτο σχήμα που συνδύασε το ροκ με τον ελληνικό στίχο. Φυσικά, μετά το όνομα Τρύπες έρχεται το ονοματεπώνυμο, Γιάννης Αγγελάκας, ο οποίος εδώ και τρεις δεκαετίες καταφέρνει να εντυπωσιάζει με την στιχουργική και την μουσική του. Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια ακολουθεί «μοναχική» δισκογραφική πορεία ξεκινώντας με το soundtrack της ταινίας «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» του Νίκου Νικολαϊδη. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε μαζί με μια παρέα μουσικών, τους Επισκέπτες, το «Απο ‘δω και Πάνω», ένα δίσκο ορόσημο για την εγχώρια μουσική και δύο δίσκους με βιολί και τσέλο αλλά και το τελευταίο "Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος" με μουσικές από την Κρήτη.
Θα μπορούσα να αποφύγω όλα τα παραπάνω, καθώς η πορεία του Αγγελάκα είναι λίγο πολύ γνωστή. Η αναμονή ήταν κάτι παραπάνω από τεράστια για ένα καινούριο υλικό από τον Γιάννη Αγγελάκα. Η στιγμή ήρθε και φέτος ο θεσσαλονικιός τραγουδοποιός επιστρέφει με νέα τραγούδια, μουσικές και στίχους που σε βάζουν σε σκέψεις. Η μουσική συντροφιά δεν αλλάζει πολύ σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, με τους Ντίνο Σαδίκη, Χρήστο Χαρμπίλα, Τίτο Καργιωτάκη, Νίκο Βελιώτη και Στάθη Αραμπατζή να είναι οι βασικοί μουσικοί. Με την πρώτη ακρόαση υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου καρφωθούν με το «έτσι θέλω». Riffακια που μένουν στο μυαλό, στίχοι που θα τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον σου. Στη συνέχεια των ακροάσεων ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος με την ενορχήστρωση των κομματιών, το μπαγλαμαδάκι του Σαδίκη που βγάζει δυναμισμό ηλεκτρικής κιθάρας και τα άγρια ηλεκτρονικά που σε στριφογυρίζουν ανελέητα.
Ορισμένα τραγούδια του δίσκου έχουν γίνει γνωστά από τις συναυλίες, όπως η «Δικαιοσύνη» που κάνει την αρχή για τον χορό των 13 κομματιών με πολλή αγριάδα και ξεσηκωτικούς ήχους. Ο «Άγγελος» που ακολουθεί έχει απίστευτο ρυθμό με την κιθάρα και τα πλήκτρα να συνδυάζονται εξαιρετικά ενώ ενώνεται με την ίδια μουσική και με το «Γλέντι» που διαθέτει ένα δυνατό ρεφρέν που το απομνημονεύεις αμέσως. Η συνέχεια ανήκει σε ένα, αφιερωμένο στον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο, τραγούδι του οποίου ο τίτλος «Μαύρη Νύχτα» χαρακτηρίζει το κόμμα της Χρυσής Αυγής, όπως ο ίδιος ο Μητροπολίτης αποκάλεσε σε ένα κείμενό του. Το ενδιαφέρον εδώ είναι η συνεργασία στα φωνητικά με τον Αργύρη Μπακιρτζή (τραγουδιστή των Χειμερινών Κολυμβητών) που προσωπικά πιστεύω πως είναι ο ιδανικότερος άνθρωπος για να ερμηνεύσει ένα τέτοιο κομμάτι.

Αν μπορούμε να μιλήσουμε για κορυφαίες στιγμές του δίσκου – αν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στα τραγουδια – τότε σίγουρα σε αυτές ανήκει το «Σαράβαλο» που εδώ και λίγους μήνες έχει γνωστό και ενθουσίασε αμέσως. Φοβερός ο στίχος «η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει» ενώ το συναίσθημα που βγάζουν τα φωνητικά του πολυφωνικού σχήματος Διώνη είναι σκέτη ανατριχίλα. Οι «Τηλεντρόγκες» σε βάζουν σε πιο ρεμπέτικα μονοπάτια αλλά με μια διαφορετική (ηλεκτρική) σκοπιά ενώ το συγκεκριμένο τραγούδι στις συναυλίες παρέα με το μπαγλαμαδάκι πιστεύω πως θα είναι απίστευτο. Από τους «Πόθους» μένει το φανταστικό τσέλο του Βελιώτη αλλά και η μακρινή φωνή που ξεπετάγεται δίνοντας μια ηρεμιστική πόρωση στο κομμάτι. Φτάνοντας στο τραγούδι νούμερο 10 ανεβαινούμε όλοι μαζί την «Γελαστή Ανηφόρα» με χαρά, φάλτσα και παραφωνίες τη στιγμή που το ερωτικό «Ποτάμι» μας συνεπάρει. Τέλος, ο «Γιαννάκης» μας αποχαιρετάει χαρίζοντάς μας «Όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού» στο άκουσμα του άλμπουμ.
Εκπληκτική η ενορχήστρωση και η επιλογή των τραγουδιών τα οποία έχουν την ικανότητα να σε ξεσηκώσουν για τα καλά. Οι στίχοι αποδεικνύουν την έμπνευση του Αγγελάκα, που ελάχιστοι διαθέτουν. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Αγγελάκας έκανε το θαύμα του πάλι (δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά) και παρουσιάζει ένα καταπληκτικό δίσκο, ο οποίος ακούγεται ασταμάτητα μιας και οι πέντε ακροάσεις περνούν χωρίς να το καταλάβεις. Η "Γελαστή Ανηφόρα" κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Αγγελάκα και περιλαμβάνει και ένα βιβλίο με κείμενα του ίδιου και του Ψαραντώνη.

Δευτέρα 29 Απριλίου 2013

Tango With Lions – A Long Walk

Το project που είχε ξεκινήσει το 2007 ήταν μια μουσική κολλεκτίβα ή οποία θα είναι μεταβαλλόμενη με εναλλαγές στα μουσικά όργανα. Εγκέφαλος του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι η Κατερίνα Παπαχρήστου – ή αλλιώς Kat – και το όνομα της μπάντας της είναι Tango With Lions. Τους γνωρίσαμε πριν δύο χρόνια με το ντεμπούτο άλμπουμ, “Verba Time”, που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια. Οι Tango With Lions έμειναν τελικώς σταθεροί στα πρόσωπα και συνέχισαν στην ηχογράφηση και δεύτερου δίσκου, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε. Έτσι, το “A Long Walk” συνεχίζει την ανοδική πορεία του ελληνικού συγκροτήματος που πολλοί φίλοι της εγχώριας alternative μουσικής λάτρεψαν μετά το πρώτο άλμπουμ.
Όσοι έχουν ακούσει την πρώτη δισκογραφική απόπειρα της Κατερίνας Παπαχρήστου είναι ψιλιασμένοι ότι και τα καινούρια τραγούδια της κυμαίνονται στο γνωστό ύφος της indie και folk μουσικής. Μόνο που τώρα ακούμε τους Tango With Lions αρκετά πιο δεμένους και με πιο μεστές ενορχηστρώσεις. Ακόμα, αν προσέξει κανείς τους (αγγλικούς) στίχους θα ακούσει αυτοτελείς ιστορίες που σχετίζονται με την αγάπη, τον αποχωρισμό και τα ταξίδια. Και όντως, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ σε ταξιδεύουν άλλοτε σε ονειρικές πεδιάδες και άλλοτε στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αξίζει να σημειωθεί πως η φωνή της Κατερίνας Παπαχρήστου ταιριάζει απίστευτα με το ατμοσφαιρικό φόντο που δημιουργούν οι μελωδίες.
Ωστόσο, τα μελανά σημεία δεν λείπουν από το σύνολο του δίσκου. Ενώ ξεκινάει με τις καλύτερες περγαμηνές και εκπληκτικά τραγούδια στη συνέχεια οι μουσικοί τόνοι δείχνουν να επαναλαμβάνονται ενώ υπάρχει το ενδέχομενο να χαθεί και το ενδιαφέρον κάπου στην πορεία. Όπως και να έχει, η Κατερίνα Παπαχρήστου και η μουσική παρέα της παρουσιάζουν έναν άρτιο και αρκετά προσεγμένο δίσκο με εμπνευσμένα και «φανταζί» κομμάτια. Μετά το ελπιδοφόρο “Verba Time” οι Tango With Lions επιστρέφουν με ένα ακόμα καλύτερο άλμπουμ και μπαίνουν δικαίως στα ελληνικά συγκροτήματα με το μουσικό μέλλον να είναι όλο μπροστά τους.

Πέμπτη 11 Απριλίου 2013

Κατερίνα Μακαβού – Άλλη Μια Ώρα

Βέρα θεσσαλονικιά ασχολιόταν από πολύ μικρή με την μουσική και την στιχουργική ενώ αργότερα βρέθηκαν εξαιρετικοί μουσικοί στον δρόμο της, πράγμα που την βοήθησε πάρα πολύ. Μάλαμας (Πέρασμα), Σαββόπουλος, Παπακωνσταντίνου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Παυλίδης (Αυτό το Πλοίο που όλο Φτάνει) είναι μερικά από τα σημαντικά ονόματα που την πήγαν παρά πέρα. Τώρα η Κατερίνα Μακαβού αρχίζει να χτίζει το όνομά της στην εγχώρια μουσική σκηνή καθώς πραγματοποιεί πλέον και τις δικές της συναυλίες. Μετά το ντεμπούτο της, «Μικρά Μυστικά», επιστρέφει φέτος με μια δική της παραγωγή με τον τίτλο «Άλλη Μια Ώρα».
Ο δίσκος περιλαμβάνει εννιά τραγούδια, τα οποία ακολουθούν μια ρετρό αισθητική. Στίχοι, μουσική προέρχονται από τα μουσικά μυαλά της ίδιας της Μακαβού, του Θανάση Dzingovic, του Κίμωνα Χαραλάμπους και του Οδυσσέα Ιωάννου. Επίσης, αξίζει να (ξανα)σημειωθεί πως η παραγωγή είναι εξ ολοκλήρου της νεαρής τραγουδοποιού. Με την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ σε συνεπαίρνει η ταξιδιάρικη φωνή της Κατερίνας και οι πολύ γλυκοί στίχοι. Ο μελαγχολικός ήχος κατευνάζει τις εσωτερικές σου διαταραχές ενώ η θεσσαλονικιά καλλιτέχνις φαντάζει ως μια σύγχρονη Αρλέτα. Τα κομμάτια του δίσκου είναι δεμένα μεταξύ τους και έτσι το άκουσμα από το πρώτο ως το ένατο τραγούδι ρέει τόσο φυσιολογικά και όμορφα.
Το «Άλλη Μια Ώρα» χαρακτηρίζεται από απλότητα (όχι απλοϊκότητα) ενώ τραγούδια, όπως τα «Άλλη Μια Ώρα», «Πόσα Παράπονα» και «Ο Τρελός», «πιέζουν» για πολλαπλές ακροάσεις. Με τον πρώτο της δίσκο, η Κατερινά Μακαβού ενθουσιάσε. Με τον δεύτερο ανεβαίνει αρκετά σκαλοπάτια και ανεβάζει τον πήχη για το μέλλον. Αν συνεχίσει – προσγειωμένα – να συνθέτει κομμάτια ακολουθώντας την δική της χαρακτηριστική έμπνευση τότε είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε αργότερα κάτι ακόμα καλύτερο. Προς το παρόν, απολαμβάνουμε τις ρετρό μελωδίες της από την σύγχρονη σκοπιά της.

Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

Τζίμης Πανούσης – Obi Obi Bi

Θεωρείται από τους πιο ανατρεπτικούς καλλιτέχνες της χώρας μας. Εδώ και τρεις δεκαετίες προκαλεί τα σχόλια πολλών με τις καυστικές του δηλώσεις και τα τραγούδια του. Από άλλους θεωρείται το καταλληλότερο άτομο για να μιλήσει – όπως μόνο αυτός ξέρει – για τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, χρησιμοποιώντας τη σάτυρα στο έπακρο. Όπως και να έχει, ο Τζίμης Πανούσης καταφέρνει να ελκύει κάθε φορά που κάνει κάτι καινούριο, αν αυτό είναι ένας δίσκος ή μια μουσική παράσταση. Τελευταία φορά που έκανε δισκογραφική παρουσία ήταν το 2003 με το άλμπουμ «Της Πατρίδας Μου Η Σημαία», συνδυάζοντάς το με μια σειρά παραστάσεων με το όνομα “Mnimonium, 30 Χρόνια Νύχτα”. Το 2013 ο 60χρονος καλλιτέχνης επιστρέφει με καινούριο υλικό και 13 τραγούδια με το όνομα “Obi Obi Bi”.
Δε χρειάζεται να πούμε πως και εδώ ο Πανούσης ανατρέπει την ελληνική στιχουργική με λόγια που αποτυπώνουν την κοινωνία μας. Πέρα τούτου, αξίζει να σημειωθεί η εξαιρετική ερμηνεία του Τζίμη και η πολύ καλή φωνή του, πράγμα που δεν θα προσέξεις λόγω των νοημάτων των κομματιών, στα οποία θα σκαλώσεις. Στον δίσκο ακούμε πολλή ηλεκτρική κιθάρα και δυνατά ντραμς αλλά και κάποια διασκευασμένα παραδοσιακά κομμάτια. Ο Πανούσης γράφει και ερμηνεύει για την τηλεόραση, την εμπορευματοποίηση, την σάπια πολιτική, τα ακόμα πιο σάπια πολιτικά κόμματα ενώ ένα από τα highlights είναι το «Ο Μπελογιάννης Ζει» που γράφτηκε από τους Δημήτρη Ραβάνη και Λάκη Χατζή για τον γνωστό κομμουνιστή που αγωνίστηκε κατά των Γερμανών. Πολύ καλό σημείο του δίσκου αποτελεί και το παραδοσιακό «Κανελόριζα» που έρχεται από την Μικρά Ασία και την Ιωνία ενώ πιο πριν το είχαν ερμηνεύεσει η Δόμνα Σαμίου και η Μαρίζα Κωχ.

Άλλη ροκ διασκευή που κάνει ο Πανούσης είναι στο γνωστό ρεμπέτικο «Παλιό Τρεχαντήρι» υπό τον τίτλο “Obi Obi Bi”. Από μουσικής άποψης, το άλμπουμ μπορεί να μην είναι κάτι το εξαιρετικό, ωστόσο κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Διαθέτει τα κομμάτια με τα οποία θα κολλήσεις και θα ξαναβάλεις να ακούσεις σίγουρα. Ο Τζίμης Πανούσης επέστρεψε και όσοι έχουν λατρέψει τα παλαιότερα τραγούδια του θα λατρέψουν και τα καινούρια. Προσωπική ένσταση, όμως, είναι πως ο ίδιος πριν λίγα χρόνια σατύριζε την μόδα να κυκλοφορούν δίσκοι μαζί με κυριακάτικες εφημερίδες. Εξ ου και το κορόιδευε με το προηγούμενο πόνημά του που έδινε και «εφημερίδα» μαζί με αυτό. Τώρα, όμως, το ίδιο κάνει και αυτός αφού το “Obi Obi Bi” κυκλοφόρησε μαζί με γνωστή εφημερίδα. Η κοινωνική στάση ενός καλλιτέχνη μπορεί να θεωρηθεί και καθρέφτης της μουσικής του. Ασχέτως με αυτό, το καινούριο άλμπουμ του Πανούση ακούγεται ευχάριστα χωρίς να σε κουράσει.

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013

Κακό Συναπάντημα – Pressureality

Σαν συγκρότημα υφίσταται εδώ και δέκα χρόνια τουλάχιστον ενώ χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να εδραιωθούν στην εναλλακτική μουσική σκηνή της χώρας μας. Μετά από πολλούς μουσικούς πειραματισμούς και ενώ ξεκίνησαν ως ένα low bap συγκρότημα, κατακάθισαν στην reggae και funk μουσική. Το πρώτο demo τους το κυκλοφόρησαν το 2004 ενώ η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα με το ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας. Εκεί γνώρισε και την επιτυχία και άρχισε το όνομα Κακό Συναπάντημα να γίνεται γνωστό σταδιακά. Πολύ γνωστή στιγμή του συγκροτήματος από την Θεσσαλονίκη είναι το τραγούδι «Μπανανιά», το οποίο όλο και σε κάποιο πάρτυ θα το πετύχεις.
Φέτος, οι 4 τύποι που δημιουργούν Κακό Συναπάντημα επιστρέφουν δισκογραφικά με τον δεύτερο δίσκο τους, με τον ευρηματικό τίτλο “Pressureality”. Και σε αυτά τα κομμάτια το συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη συνθέτει reggae μελωδίες συνδυασμένες με τους έξυπνους στίχους που μιλούν για τις κοινωνικές ανισότητες και περιέχουν άμεσο πολιτικό νόημα. Ο τόνος του δίσκου είναι αρκετά καλός, χωρίς να πέφτει σε κάποιο σημείο και να χορεύεις συνεχώς σε ρυθμούς reggae. Φυσικά, η απήχηση των τραγουδιών τους βοηθιέται από τα ελληνικά λόγια που έχουν και έτσι γίνονται πιο άμεσα προς τον ακροατή. Οι Κακό Συναπάντημα βγάζουν αυτή την αυθεντικότητα που πρέπει να έχει ένα συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του και τις προσπάθειές του να κρατηθεί σε μια άδικη κοινωνία χωρίς αθέμιτα μέσα. To “Pressureality” είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, το οποίο θα σε κολλήσει με τους στίχους του και όχι τόσο με την μουσική του.

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013

Παύλος Συνοδινός – Greeklish Babylon

Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως ο κιθαρίστας στην μπάντα του Γιάννη Χαρούλη (Μαγγανείες). Ωστόσο, ο Παύλος Συνοδινός δραστηριοποιείται δισκογραφικά σε προσωπικό επίπεδο από το 2010, όπου κυκλοφόρησε και τον πρώτο του δίσκο «Μικρές Ελπίδες». Στο συγκεκριμένο πόνημα είχαμε ακούσει και τον Χαρούλη και τη Νατάσα Μποφίλιου να ερμηνεύουν ένα και δύο τραγούδια αντίστοιχα. Η δημοτικότητα και των δύο αυτών καλλιτεχνών δίνουν μια πιο εύκολη πρόσβαση προς τις δουλειές του Συνοδινού, αφού αν δεν υπήρχε η παρουσία του στα συγκροτήματά τους λιγότερος κόσμος θα γνώριζε πως ο Παύλος έχει στο πάνθεόν του δύο δίσκους. Έτσι, μετά το δισκογραφικό ντεμπούτο του επιστρέφει με δεύτερο άλμπουμ με τον τίτλο “Greeklish Babylon”.
Αν είσαι φανατικός οπαδός του Χαρούλη τότε να ετοιμαστείς πως αυτά που θα ακούσεις από τον Παύλο Συνοδινό δεν έχουν καμία σχέση με το ύφος του κρητικού ερμηνευτή. Παρουσιάζει αρκετά διαφορετικές μουσικές, μουσικές πιο σκοτεινές και πιο ηλεκτρισμένες. Ο δίσκος αποτελείται από 11 τραγούδια από τα οποία τα δύο είναι ορχηστρικά. Το σημείο που πρέπει να σταθούμε είναι η στιχουργική ικανότητα του Συνοδινού ο οποίος καταπιάνεται και αυτός με τα κοινωνικο-πολιτικά θέματα προσθέτοντας και έναν τόνο αισιοδοξίας σε όλα αυτά. Όμως από άποψης μουσικής δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι «ριζοσπαστικό». Λείπει κάπως η μελωδία ενώ ο ρυθμός πολλών κομματιών είναι ίδιος.

Ενώ βλέπουμε πως η έμπνευση υπάρχει, και πολύ μάλιστα, για τον Παύλο Συνοδινό κάπου το χάνει με την όλη ενορχήστρωση του δίσκου. Τα ομορφότερα τραγούδια από το άλμπουμ είναι τα δύο instrumental, τα “Zeppelin” και “Greeklish Babylon” και το «Άϊντε και ξέχασα», το οποίο διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα κομμάτια αφού στίχοι και ερμηνεία ανήκουν στον Γιάννη Χαρούλη (Μαγγανείες). Το “Greeklish Babylon” δεν αποτελεί τον πολύ καλό δίσκο με τα τραγούδια που θα σου μείνουν, ωστόσο θα σε κάνει να παραδεχτείς πως υπάρχουν στην χώρα μας πολλοί νέοι τραγουδοποιοί που μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα στον τομέα τους. Ένας από αυτούς είναι σίγουρα ο Παύλος Συνοδινός.

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Zebra Tracks – Collective Guilt

Ξεκίνησε ως ΕΡ, όμως στην πορεία άλλαξε δρόμο και «μετατράπηκε» σε ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ. Πάλι καλα δηλαδή γιατί με ένα μικρής διάρκειας δίσκο από το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν θα χορταίναμε τίποτα. Οι Zebra Tracks σχηματίστηκαν το 2004, 6 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους ταρακουνώντας αρκετά την εγχώρια indie σκηνή ενώ ο κόσμος στις συναυλίες τους γινόταν ολοένα και περισσότερος. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια και ο δεύτερος δίσκος της μπάντας είναι γεγονός και τιτλοφορείται “Collective Guilt”.
Οι Αντώνης Καββαδίας (φωνή – κιθάρα), Γιώργος Νίκας (κιθάρα), Κώστας Βαβούσης (μπάσο) και Θοδωρής Βρανάς (κρουστά) παρουσιάζουν εννιά τραγούδια, τα οποία πολύ απλά θα μπορούσαν να μην προέρχονται από κάποιο ελληνικό γκρουπ. Η προηγούμενη δισκογραφική δουλειά τους περιελάμβανε περισσότερο το χορευτικό στοιχείο, χωρίς φυσικά να χάνεται η rock διαθέση. Σε αυτό τον δίσκο έχουμε να κάνουμε με κομμάτια καθαρά κιθαριστικά, πιο δυνατά και σε λίγες στιγμές και σκοτεινά. Η παραμόρφωση των ηλεκτρικών κιθάρων δίνει και παίρνει ενώ το μπάσο διατηρεί ένα γρήγορο τέμπο που δεν σε αφήνει σε ησυχία. Σε γενικές γραμμές η κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο δίνοντας την shoegaze αισθητική στα τραγούδια, όπως έχουν αναφέρει και τα ίδια τα μέλη της μπάντας.

Κατά την ακρόαση του “Collective Guilt” περνάμε από αρκετά μουσικά μονοπάτια. Το “Vampires and Ghouls” που ανοίγει τον χορό των εννιά τραγουδιών εντυπωσιάζει με την alternative rock του, το “Isabelle Creeps” που ξεσπάει με τρόπο – κάπως – χορευτικό στο ρεφρέν του αλλά και το πρώτο single του δίσκου, το πλήρως από ηλεκτρική ενέργεια “Bicycles”, το οποίο αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του. Επίσης, με το “We Found a Reason to Live and We Called it God” οι «ζέβρες» μπορεί να μας θυμίσουν κάτι από παλιούς Placebo (B3, Battle for the Sun) ενώ η τετράδα δεν χάνει την χορευτική αίσθηση, όπως εκείνη μας προσφέρεται στο “Freakshow”.
Γιατί εντυπωσίαζουν οι Zebra Tracks; Ο δεύτερος δίσκος τους είναι εκπληκτικός, ακούγεται ολόκληρος μονορούφι χωρίς να κουράζει και είναι αρκετά μεστός, πηγαίνοντας την μπάντα σίγουρα πολλά βήματα μπροστά. Ένας άλλος λόγος; Μα φυσικά επειδή αυτό που ακούμε είναι κάτι εγχώριο και είναι ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες. Αυτό από μόνο του κάνει να εντυπωσιαστούμε περισσότερο με τα τραγούδια και να συμπεριλαμβάνουμε πλέον τους Zebra Tracks στην λιστα με τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες.

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

Monika – Primal

Αποτελεί ίσως το πιο «καυτό» όνομα τώρα στην εγχώρια μουσική σκηνή. Ανερχόμενο αστέρι δεν την λες διότι εδώ και πέντε χρόνια έχει κάνει αίσθηση και όλοι μιλούν για εκείνη. Το 2008 πραγματοποιεί το δισκογραφικό της ξεκίνημα με το “Avatar”, το οποίο εντυπωσίασε και έκανε την Μόνικα Χριστοδούλου γνωστή στο ευρύ κοινό. Το τραγούδι “Over The Hill” παίζεται ακόμα φανατικά στα ραδιόφωνα ενώ για όσους ήταν δύσπιστοι η 28χρονη καλλιτέχνις επέστρεψε με τον δεύτερο δίσκο της, “Exit”, ο οποίος ήταν μακράν καλύτερος σε παραγωγή και ενορχήστρωση και ανέβασε την Monika αρκετά σκαλοπάτια ψηλότερα. Φέτος, και με τις ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποιεί στην Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών – για τις οποίες όλοι όσοι έχουν πάει μιλούν με τα καλύτερα λόγια – η τραγουδοποιός, ενώ ετοιμάζει το τρίτο της άλμπουμ, κυκλοφορεί ένα ΕΡ.
Το ΕΡ περιλαμβάνει έξι ολοκαίνουρια τραγούδια και τιτλοφορείται “Primal”. Το στοίχημα είναι αν μπορέσει η Monika να κρατηθεί εκεί που έχει φτάσει διότι ο πήχης είναι ήδη ψηλά για εκείνη. Ο δίσκος ανοίγει με το ερωτικό “Birds” όπου επισημαίνει και την πιο λιτή μουσική της Ελληνίδας τραγουδοποιού. Όχι ότι είναι κάτι φτωχό σε ενορχήστρωση αλλά δεν συναντούμε τα πολυάριθμα πνευστά και έγχορδα. Αντιθέτως βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή της η ηλεκτρική κιθάρα που δεν πολυεμφανιζόταν παλαιότερα. Στην συνέχεια, έρχεται το “Hand in Hand” που κάνει την διαφορά ανάμεσα στα έξι κομμάτια ενώ το “Make Me Fly” που ακολουθεί αποτελεί και το πιο «εξωστρεφές» τραγούδι του ΕΡ με το ηλεκτρονικό στοιχείο και τα πνευστά να κάνουν την εμφάνισή τους.

Τέταρτο κομμάτι είναι το “Moonlight” με το οποίο η τραγουδοποιός κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδά της χωρίς να ξεφεύγει μουσικά ενώ το "Forever Yours", που και αυτό δεν διαφέρει αρκετά, είναι ίσως το κορυφαίο μεταξύ των έξι. Ο δίσκος κλείνει με ένα τραγούδι για τα Χριστούγεννα και με αυτό η Monika μας προετοιμάζει για το τρίτο της επερχόμενο άλμπουμ. Λογικό οι προσδοκίες να είναι μεγάλες καθώς οι μέχρι τώρα αποδείξεις της μαρτυρούν πως η συγκεκριμένη κοπέλα είναι για μεγάλα πράγματα. Ωστόσο, η ελαφρότητα των τραγουδιών της δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Στιχουργικά δεν είναι σε υψηλό σημείο ασχέτως ότι η παραγωγή και οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ καλές (πράγματα που βοηθιούνται από την εμπορικότητα). Δυστυχώς, το “Primal” φανερώνει πως η Monika δεν μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της μπροστά στις προηγούμενες δουλειές της και ότι επαναπαύεται σε συνθέσεις που που την ανέδειξαν.
 

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Τοξικά Απόβλητα – Ήρθε η Ώρα

Λίγα ελληνικά συγκροτήματα συνθέτουν μουσική με ανιδιοτέλεια και χωρίς να ενδιαφέρονται για το προσωπικό και το οικονομικό συμφέρον. Ένα τρανταχτό παράδειγμα από την εγχώρια μουσική σκηνή είναι οι Ωχρά Σπειροχαίτη, οι οποίοι πλέον δεν υφίστανται ως μπάντα. Πέρα τούτου, όμως, υπάρχουν και άλλα γκρουπ – συνήθως πιο “underground” – όπου παλεύουν ενάντια στην άδικη «μεταχείριση» της μουσικής από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες. Τα Τοξικά Απόβλητα – που ανήκουν σε τέτοιου είδους μπάντες – σχηματίστηκαν κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας και από τότε έχουν κυκλοφορήσει 2 δίσκους, ο πρώτος το 2001 και ο δεύτερος το 2006. Φέτος, ήρθε η στιγμή για το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον τίτλο «Ήρθε η Ώρα».
Τα Τοξικά Απόβλητα συνθέτουν τραγούδια άκρως πολιτικά και κοινωνικά, τα οποία αναφέρονται στους αγώνες κατά του καπιταλισμού και των φασιστικών ιδεών. Ο στίχος είναι ελληνικός πολύ απλά επειδή οι 6 του συγκροτήματος προσπαθούν να γυρίσουν την πλάτη τους στην παγκοσμιοποίηση. Όσον αφορά το μουσικό μέρος, η αθηναϊκή μπάντα παίζει punk και ska αλλά όταν λέμε punk – ska εννοούμε καθαρόαιμες punk μελωδίες. Οι έξυπνοι αλλά και αστείοι στίχοι που αναφέρονται στα χρόνια προβλήματα της κοινωνίας μας σε συνδυασμό με τις δυνατές μουσικές και τα πολύ καλά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας συνθέτουν έναν αρκετά καλό δίσκο. Οι τόνοι δεν πέφτουν καθόλου, μιας και από την αρχή μέχρι το τέλος σε τραβάνε χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα τα 11 κομμάτια του άλμπουμ. Να σημειωθεί πως το “I Want to Break Free” είναι κομμάτι των Queen.
Τα Τοξικά Απόβλητα σε βάζουν να σκεφτείς, να αναλογιστείς τις πράξεις του συνόλου αλλά και τις δικές σου. Φυσικά, καταφέρνουν και να σε πωρώσουν με τις μελωδίες τους και τον ξεσηκωτικό ρυθμό που «επιβάλλουν». Το «Ήρθε η Ώρα» αποτελεί έναν μουσικό τυφώνα και αποδεικνύει πως υπάρχουν ελληνικά συγκροτήματα που σέβονται τον εαυτό τους, τον ακροατή αλλά και την σωστή δισκογραφία.

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2012

Φανταστικοί Ήχοι – Φανταστικοί Ήχοι

Το όνομα του καλλιτέχνη ταιριάζει γάντι για την μουσική που συνθέτει διότι πολύ απλά οι ήχοι που βγάζει είναι φανταστικοί. Ο Άγγελος Μπαλτάς μας έχει συστηθεί εδώ και 7 χρόνια έχοντας κυκλοφορήσει έναν δίσκο, το “Masters of The Universe” to 2006. Προτιμά να «κρύβεται» πίσω από το όνομα Φανταστικοί Ήχοι και να δημιουργεί τις μουσικές του πανδαισίες φέροντας τον συγκεκριμένο τίτλο. Λίγο πριν το φύγει το 2012, κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του με το ομώνυμο όνομα.
Ορχηστρικές συνθέσεις, προερχόμενες από την pop παλιών δεκαετιών και συγκεκριμένα εκείνων των 60’s και 70’s. Ωστόσο, το θέμα έγκειται στο γεγονός πως η pop, που διαλέγει να «πειράξει» ο Άγγελος Μπαλτάς, έχει βάση τις ελληνικές pop μελωδίες που κυριαρχούσαν εκείνα τα χρόνια. Μελωδίες που θυμίζουν αρκετά τον παλιό ελληνικό κινηματόγραφο και τις οποίες οι Φανταστικοί Ήχοι μετατρέπουν σε σύγχρονη μουσική πανδαισία. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 instrumental κομμάτια έτοιμα να σε παρασύρουν σε ένα μακρινό ταξίδι. Το άλμπουμ μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναλαμβάνει δράση η pop προ δεκαετιών με στοιχεία και beats που κάνουν τα τραγούδια τρομερά. Στο δεύτερο μέρος, την σκυτάλη παίρνει μια πιο «βρώμικη» μουσική, καθώς εισέρχονται πιο «πειραγμένα» ηλεκτρονικά στοιχεία και κρουστά.
Οι «Φανταστικοί Ήχοι» όντως ειναι φανταστικοί και καταφέρνουν να σε κολλήσουν. Από μια καθαρή pop ως μια ψυχεδελική προσέγγιση, ο δίσκος σε εκπλήσσει θετικά ενώ ο Άγγελος Μπαλτάς δείχνει να κατέχει την σύνθεση από το μηδέν.
Φωτογραφία: Πάνος Μιχαήλ - www.ozonweb.com

Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012

Nervisequin – Astronauts

Τρεις τύποι από την Θεσσαλονίκη συναντήθηκαν κάπου στα μέσα του 2008 και αποφάσισαν να σχηματίσουν μια μπάντα. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν ένα demo ΕΡ με τέσσερα τραγούδια, το οποίο δέχθηκε καλές κριτικές με αποτέλεσμα να ανοίγουν δρόμοι σιγά σιγά για το συγκρότημα. Έτσι, οι Nervisequin προχωρούν με τέρμα τα γκάζια και ηχογραφούν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο με τον τίτλο “Astronauts”.
Οι πρώτες μελωδίες δεν σου φέρνουν κάτι το ελληνικό καθώς πιστεύεις ότι αυτό που ακούς προέρχεται από κάποιο συγκρότημα της αμερικανικής δύσης. Alternative metal, με πορωτικά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας και αρκετές διακυμάνσεις στα φωνητικά. Όταν ακούσεις όλα αυτά θα σου έρθει στο μυαλό η μουσική ενός μεγάλου συγκρότηματος που πλέον δεν υφίσταται (μακάρι, βέβαια, να κυκλοφορήσουν κάποτε κάτι καινούριο πάλι). Το “Astronauts” ακούγεται με μεγάλη ευχαρίστηση ενώ δεν μπορείς να βρεις κάποια μεγάλη κοιλιά να γίνεται κατά την διάρκειά του. Επίσης, οι στίχοι είναι πολύ έξυπνοι και δείχνουν πως οι Nervisequin γνωρίζουν πολύ καλά το τί παίζουν και ηχογραφούν.
Στον δίσκο θα βρεις αρκετά διαμαντάκια, τα οποία δεν δύσκολα θα βαρεθείς να ακούς. Συγκεκριμένα στέκομαι στο εναρκτήριο “Tender”, το απίστευτα κιθαριστικό “Clint” και το δυνατό ομώνυμο κομμάτι. Φυσικά, η μπάντα από την Θεσσαλονίκη κουβαλάει αρκετή τρέλα και θα το καταλάβεις στο παλαβό – πλην όμως φοβερό – “Geraldo”. Αν το όνειρο τους είναι να γίνουν αστροναύτες, τότε οι Nervisequin μπορούν να το πετύχουν (μουσικά πάντα) αν συνεχίσουν με αυτό τον τρόπο. Ναι, με τους System of a Down τους παρομοίωσα.

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Nalyssa Green – The Seed

Θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα και να είχε το ονοματεπώνυμο Nalyssa Green. Όμως, η Βιολέτα είναι θρέμα των δυτικών προαστίων του λεκανοπεδίου ενώ το Nalyssa είναι το πολλών χρόνων ψευδώνυμό της και το Green απλώς προέρχεται από το αγαπημένο χρώμα της που δεν είναι άλλο από το πράσινο. Έκανε την έπληξη με το δισκογραφικό ντεμπούτο της, “Barock”, το οποίο ενθουσίασε και έκανε πολλούς να γίνουν φανατικοί φαν της Green. Έτσι, η Nalyssa ορμόμενη από την αγάπη που της δείχνει ο κόσμος και φυσικά την έμπνευσή της, κυκλοφορεί φέτος τον πλέον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της με τον τίτλο “The Seed”.
Από τους πρώτους στίχους καταλαβαίνεις ότι η Nalyssa νιώθει πολύ καλά αυτό που κάνει και πως αυτά που λέει βγαίνουν από το κατώτερο στρώμα της εσωτερικότηττάς της. Το κόλλημα έρχεται από το εναρκτήριο “The Island” με τις folk μελωδίες της Ελληνίδας τραγουδοποιού ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Με το “A Seed” κάνουν την είσοδό τους τα ηλεκτρικά στοιχεία με την κιθάρα και τα κρουστά να δίνουν ένα δυνατό ρεφρέν. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Windy” που θα μπορούσε κάλλιστα να προέρχεται από άλμπουμ της PJ Harvey (Let England Shake, A Woman A Man Walked By). Στην συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει πολύ με το γρήγορο “Eat Me Up” ενώ αργότερα πέφτουμε ξανά σε «ψυχεδελικό ύπνο».
Αναμφισβήτητα η Nalyssa Green με τον δεύτερο δίσκο της εδραιώνεται στην indie μουσική σκηνή της Ελλάδας. Το “Barock” ήταν ευχάριστη έκπληξη, το “The Seed” είναι απλώς ένας εξαιρετικός δίσκος και ναι, προέρχεται από Ελληνίδα καλλιτέχνιδα.

Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

The Boy – Before

Ατέλειωτη μηχανή παραγωγής που δεν σταματάει στιγμή να «λειτουργεί». Κάπως έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τον Αλέξανδρο Βούλγαρη – δηλαδή τον γνωστό και ως The Boy – ο οποίος δημιουργεί συνεχώς καινούρια τραγούδια ενώ η νέα μεγάλου μήκους ταινία του, «Χιγκίτα», είναι ολοκληρωμένη και ήδη έχει κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο The Boy εμπνέεται από τον κοινωνικό ιστό, τα σημερινά γεγονότα και συνθέτει μελωδίες που πολλές φορές είναι «δύσπεπτες» αλλά που οι στίχοι αγγίζουν αμέσως την πραγματικότητα.
Πέρσυ είχε κυκλοφορήσει την «Ηλιοθεραπεία», έναν δίσκο από τους καλύτερους της περσινής χρονιάς, με μουσικές που δύσκολα θα ακούσεις σε άλλο άλμπουμ και στίχους τρομερά δυνατούς. Λίγους μήνες αργότερα, τον ίδιο χρόνο έρχεται ένας δεύτερος δίσκος για τον Βούλγαρη,το “When You Grow Up Your Heart Dies”, με το οποίο ο νεαρός δημιουργός στρέφεται σε πιο ηλεκτρονικές καταστάσεις και στον αγγλικό στίχο. Ένα χρόνο αργότερα, ο The Boy επιστρέφει με ολοκαίνουριο δίσκο που κυκλοφόρησε τώρα στο ίντερνετ για δωρεάν download. Ενώ ο δίσκος θα βγει σε λίγο καιρό σε κανονική μορφή, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης φαίνεται να γνωρίζει από ανιδιοτέλεια και να μην τον ενδιαφέρει μονάχα η οικονομική πλευρά του συγκεκριμένου εγχειρήματος.
Το “Before” είναι εμπνευσμένο από την ταινία “Before Sunrise” του Richard Linklater, η οποία αποτελεί μία από τις καλύτερες ρομαντικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Στην ουσία, ο The Boy συνθέτει δέκα τραγούδια δημιουργώντας ένα soundtrack για το αγαπημένο του αυτό φιλμ. Οι στίχοι των κομματιών είναι δημιούργημα λέξεων του Βούλγαρη και λέξεων παρμένες από το σενάριο της ταινίας ενώ μουσικά στρέφεται αρκετά προς το πιάνο. Πλέον και η φωνή του The Boy είναι χαρακτηριστική από το πρώτο άκουσμά της. Το “Listening Booth” είναι διασκευή στο κομμάτι “Come Here” της Kath Bloom, σπουδαίας folk φωνής την δεκαετία του ’70. Το “Before” είναι πολύ καλός δίσκος, το repeat είναι μονόδρομος ενώ πρέπει να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε εγχώριους καλλιτέχνες σαν τον Boy.

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Μέντα – ΜΕΝΤΑ

Ένα από τα γνωστότερα ελληνικά pop συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι οι Μέντα. Ίσως η φήμη της μπάντας να έχει γίνει μεγαλύτερη σε χώρες του εξωτερικού παρά στο εγχώριο κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως το συγκρότημα δεν έχει τους Έλληνες οπαδούς του, πράγμα που φαίνεται κιόλας από την ανταπόκριση που έχει κάθε καινούριος δίσκος και συναυλία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Μέντα διότι είναι από τις ελάχιστες ελληνόφωνες μπάντες που είναι συνεπείς στην καθαρόαιμη, κιθαριστική pop των 90’s. Το 2010 είχαν επιστρέψει με το «Ποπ» ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο «ΜΕΝΤΑ».
Το ομώνυμο άλμπουμ των Μέντα καταφέρνει να εκπλήξει (όπως συνήθως γίνεται σε κάθε δισκογραφική δουλειά). Ηλεκτρισμένη κιθάρα περασμένη από το κόσκινο της παραμόρφωσης, γρήγορο τέμπο από τα δυνατά κρουστά και φυσικά ένα συνθεσάϊζερ σε φωτιά. Τα πλήκτρα είναι σήμα κατατεθέν για την μουσική που παίζουν οι Μέντα εδώ και χρόνια, κάνοντας τα τραγούδια πολύ πορωτικά. Επίσης, ο συνδυασμός των φωνητικών του πληκτρά Δημήτρη Λαϊνά και του κιθαρίστα Κώστα Βλάχα δίνει έναν «ερωτικό» τόνο στα κομμάτια. Το ομώνυμο άλμπουμ, λοιπόν, είναι ένας ατέλειωτος χορός σε ένα ξέφρενο πάρτυ που καλούν όλους οι Μέντα.

Ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά με το «Δεν Είμαι Εδώ», ένα πολύ δυνατό και γρήγορο τραγούδι ενώ αμέσως μετά έρχεται με την ίδια φόρα το «Με Μισό Εαυτό» που ξεχωρίζει για τα λίγα πνευστά που πετάει αλλά και τον «ανώμαλο» ρυθμό που έχει. Ο ξέφρενος ρυθμός δεν χάνεται σε κανένα απολύτως σημείο του δίσκου και οι Μέντα δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε αυτό το δίχως τελειωμό πάρτυ. Στην συνέχεια, ξεχωρίζει το «Η φθορά» που και αυτό αποτελεί έναν ύμνο στην παλιά pop με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να δίνουν και να παίρνουν. Αν θέλεις να ξεσηκωθείς οι Μέντα είναι εδώ και παρουσιάζουν έναν άκρως χορευτικό δίσκο και αποδεικνύουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες ελληνόφωνες pop μπάντες εδώ και πολλά χρόνια.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More