Beady Eye – BE

Beady Eye ή αλλιώς Oasis χωρίς τον Noel Gallagher. Το σίριαλ των αδερφών Gallagher καλά κρατεί με κατηγορίες εκατέροθεν. Και οι δυο προχωρούν στην δισκογραφία ξεχωριστά με τον Liam Gallagher να σχηματίζει μαζί με τρία μέλη των Oasis και τον πρώην κιθαρίστα των Kasabian τους Beady Eye. Το πρώτο άλμπουμ αυτού του νέου μουσικού σχήματος, το “Different Gear, Still Speeding”, ήρθε στις αρχές του 2011 δέχοντας αρκετά καλές κριτικές. Φυσικά δεν γινόταν να αλλάξει το μουσικό ύφος και έτσι και σε αυτό το πόνημα η βρετανική rock κυριαρχούσε. Η φετινή χρονιά φέρνει την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου για τους Beady Eye με τον τίτλο «ΒΕ».

Επόμενο είναι, λοιπόν, ο ήχος των Beady Eye να είναι κοντά σε αυτό των Oasis. O Liam Gallagher και η παρέα του συνεχίζει ακάθεκτος την παραδοσιακή μουσική του Manchester, δηλαδή την γνωστή σε όλους britpop και rock. Βέβαια μετά την ακρόαση του «ΒΕ» θα ακούσεις και νέα στοιχεία τα οποία δεν θυμίζουν δεκαετία ’90. Τα πνευστά έχουν μπει για τα καλά στα τραγούδια του δίσκου ενώ η κιθαριστική διάθεση υπάρχει και εδώ. Μόνο που το τελικό αποτέλεσμα δεν σε εντυπωσιάζει. Για την ακρίβεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ρηχά νερά καθώς δεν υπάρχει καν το single – χιτάκι κομμάτι που θα ξεχωρίσει. Στην πλειοψηφία τους τα τραγούδια δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον ενώ αυτό που βγαίνει μετα την ακρόαση των 11 κομματιών είναι πως λείπει η αμεσότητα που έβγαζε παλιά ο Gallagher στις συνθέσεις του. Δυστυχώς, το rock ‘n’ roll που περιμένεις από τους Beady Eye δεν έρχεται ποτέ και το «ΒΕ» στο τέλος της ημέρας καταλήγει μια αποτυχία.

Read More

Suede – Bloodsports

Πρόκειται για μεγάλη δισκογραφική επιστροφή. Πρόκειται για έναν μεγάλο δίσκο. Πρόκειται για ένα μεγάλο συγκρότημα. Και το όνομα αυτού, “Bloodsports”. Οι Suede μεσουρανούσαν την δεκαετία του ’90 με δίσκους που έχουν μείνει στην ιστορία, τραγούδια που παίζονται φανατικά ακόμη και σήμερα ενώ το όνομά τους έχει χαραχθεί με πλατινένια γράμματα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2002 αποτέλεσε την τελευταία χρονιά κυκλοφορίας δίσκου για την μπάντα από το Λονδίνο και έκτοτε δεν ξαναηχογράφησαν κάτι καινούριο. Ποιος θα το πίστευε πως 11 ολόκληρα χρόνια αργότερα, οι Suede θα αναδύονταν και πάλι στην επιφάνεια της δισκογραφίας και θα κυκλοφορούσαν καινούριο υλικό προς έκπληξη όλων των οπαδών τους που περίμεναν κάποτε την επιστροφή τους.

Αρχικά, η πρώτη ακρόαση περνάει χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς να δώσεις και μεγάλη βάση σε όσα ακούς. Απλώς αρκείσαι στο να ακούς καινούριους Suede και να χαίρεσαι γι’ αυτό. Αφού, λοιπόν, ολοκληρώνεις την πρώτη ακρόαση συνεχίζεις ακάθεκτος για την δεύτερη, στην οποία συνειδητοποιείς πως οι τύποι μπορεί να καθυστέρησαν 11 χρόνια να κυκλοφορήσουν το έκτο άλμπουμ τους αλλά άξιζε αυτό το μεγάλο διάλειμμα, αφού το “Bloodsports” αποτελεί ένα εξαιρετικό πόνημα. Ο δίσκος ανοίγει εκπληκτικά με πιασάρικα κομμάτια, όπως το “Barriers” και το “It Starts and Ends With You”, το οποίο ήδη έχει γίνει single και είναι μία από τις κορυφές του άλμπουμ. Πολύ καλός ήχος από τους Suede που δεν αλλάζουν ρότα και παραμένουν πιστοί στον ήχο με τον οποίο τους γνωρίσαμε όλοι. Όμορφα riffακια και σολαρίσματα από «βρώμικες» ηλεκτρικές κιθάρες που σε ενθουσιάζουν.

Από κει και πέρα οι ρυθμοί πέφτουν σχετικά χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως μαζί πέφτει και η πόρωση. Εξάλλου, δεν γίνεται να ακούς κλασικό ήχο Suede και να μην κολλάς. Διότι, το “Bloodsports” είναι ο γνωστός ήχος του βρετανικού συγκροτήματος έτσι όπως το γνωρίσαμε. Κομμάτια, όπως τα “Sometimes I Feel I’ll Float Away” και “What Are You Not Telling Me”, δεν τα ξεχνάς εύκολα καθώς η ατμοσφαιρική μελωδία που έχουν είναι κάτι παραπάνω από κολλητική. Ο δίσκος κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ δεν γίνεται να αρκεστείς σε λίγες ακροάσεις. 11 χρόνια είναι πολλά αλλά οι Suede επέστρεψαν για τα καλά και το “Bloodsports” δικαίως θα φιγουράρει στις ψηλές θέσεις των charts φέτος.

Read More

Noel Gallagher’s High Flying Birds

Πριν ένα χρόνο περίπου οι Beady Eye, με τα εναπομείναντα μέλη των Oasis, κυκλοφορήσανε το Different Gear Still Speeding, κάνοντας ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα, με rock n roll ήχους, χωρίς ωστόσο να έχει διάρκεια στο χρόνο και ύστερα από κάποιες ακροάσεις του δίσκου να αρχίζει να σε κουράζει το επαναλαμβανόμενο mood των 60’s .

Ένα χρόνο ύστερα ο Noel αποφασίζει να κυκλοφορήσει και αυτός με τη σειρά του τον πρώτο του σόλο δίσκο, με όνομα Noel Gallagher’s High Flying Birds και να προσπαθήσει να μας αποδείξει ότι δεν θεωρείται άδικα από τους μεγαλύτερους συνθέτες της Βρετανίας τα τελευταία 20 χρόνια.

Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τον Stadium Rock αέρα και εστιάζοντας στη μελωδικότητα και το Baroque Rock, ηχογραφώντας όλα τα όργανα ο ίδιος πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προκύπτει ο νέος του δίσκος, κάνοντας εντυπωσιακό ξεκίνημα με το πιασάρικο αλλά και ταυτόχρονα όμορφο The Death Of You And Me, όπου είναι και το πρώτο single του δίσκου, θυμίζοντας κάτι από την επιτυχία του The Importance Of Being Idle, ενώ το 2o single, If I Had A Gun αν κυκλοφορούσε νωρίτερα θα θεωρούνταν ήδη κλασικό. Παρόμοια μελωδικά τραγούδια του δίσκου που εντυπωσιάζουν είναι το Everybody’s On The Run, στο οποίο η παρουσία ορχηστρικής χορωδίας το ανεβάζει επίπεδο, αλλά και το κλασικό AKA.. Broken Arrow, το οποίο είναι και από τα αγαπημένα μου στο δίσκο. Επίσης εντύπωση προκαλεί η εισαγωγή dance  στοιχείων στο ΑΚΑ…What A Life, το οποίο παραδόξως δεν ακούγεται καθόλου γελίο, αντιθέτως αποδεικνύει ότι αυτός ο άνθρωπος ότι και να κάνει, σχεδόν πάντα θα είναι επιτυχημένο!

Στο σύνολο του ο δίσκος είναι από τους κορυφαίους του 2011, έχοντας δεχτεί πολύ θετικές κρητικές και συνιστώ ανεπιφύλαχτα να ακούσετε ακόμα και τα singles, διότι ως συνήθως ο Noel κρύβει θησαυρούς στα B-sides.

Αναμένουμε με αγωνία τον 2ο του δίσκου μέσα στο 2012 σε συνεργασία με τους Amorphous Androgynous, όπου αναμένεται να περιέχει κάποιες ψυχεδελικές versions κάποιων τραγουδιών του παρόντος δίσκου καθώς και κάποια νέα!

The Death Of You And Me

Read More

Beady Eye- Different Gear Still Speading

Μετά τη διάλυση των Oasis και την αποχώρηση του Noel Gallagher από τη πάντα, οι εναπομείναντες αποφάσισαν να συνεχίσουν με μικροαλλαγές στη σύνθεσή τους, υπό το όνομα Βeady Εye. O Liam παραμένει frontman, προφανώς, ο Gem Archer παραμένει στις μία από τις 2 κιθάρες, ο Andy Bell από μπάσο πιάνει και αυτός κιθάρα, o Chris Sharrock στα ντράμς και ο Jeff Wooton στο μπάσο, πρώην κιθαρίστας για τους Gorillaz. Το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών… Different Gear, Still Speeding. Ένα άλμπουμ με καθαρά ‘60s pop διάθεση στον ήχο, παραδοσιακού rock n roll, που κάποιοι το βρίσκουν διαχρονικό και άλλοι αναχρονιστικό. Οι ομοιότητες από Oasis είναι ελάχιστες, ωστόσο τραγουδια όπως το “Four Letter Word” και “Standing On The Edge Of The Noise” μας θυμίζουν τους χαρακτηριστικούς ήχους αυτών. Οι Beady Eye προσπαθούν να γίνουν μία μίξη από τη χρυσή εποχή των Beatles και Rolling Stones, εξού ίσως και το κομμάτι “Beatles and Stones”.

Κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το dance rock n roll και ραδιοφωνικό “Bring The Light”, το “Millionaire”, το beatles sounded “The Roller”, το “Three Ring Circus” και το μελωδικό “The Beat Goes On”. Όπως γίνεται κατανοητό επρόκειτο για ένα δίσκο που αφορά όσους δεν βρίσκουν ανιαρή την αναπαραγωγή των προ 50 σχεδόν χρόνων μουσική, που για πολλούς έχει σταματήσει στα ‘60s και έχει πάψει να είναι ενδιαφέρουσα. Πάντως, όπως και να έχει, αποτελεί έναν ιδιαίτερο δίσκο, ο οποίος ίσως εντυπωσιάσει κάποιους, ίσως και όχι. Δικιά σας η κρίση...

Read More

Doves- Lost Souls

Ήτανε αρχές του 2000, η χρυσή δεκαετία των ‘90s και της Britpop είχε φτάσει στο τέλος της και μία καινούρια μουσική δεκαετία, με νέους ήχους, νέα πρόσωπα και νέα κουλτούρα, περίμενε να κάνει την εμφάνισή της. Οι Doves ετοίμαζαν τον δίσκο “Lost Souls” από το 1996, όμως αυτός ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2000, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι θα περιείχε ήχους ανάμεσα σε ‘90s και ‘00s. Έτσι και έγινε, η μελωδική και δυναμική μεριά της Britpop συνδυάστηκε με ατμοσφαιρικούς και μελαγχολικούς ήχους, πλούσιους σε εφέ χώρου, χαρακτηριστικό των Doves,  προσφέροντας έναν δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελούνταν μόνο από instrumental κομμάτια προσφέροντας χαλαρωτική pop μουσική. Το Firesuite στην εισαγωγή και το Here It Comes αμέσως μετά, μας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει μουσικά στο υπόλοιπο του δίσκου. Και πάνω που έχουμε μπεί στο χαλαρωτικό mood, που μας επέβαλαν οι Doves, έρχεται το Catch The Sun να το ανατρέψει και να μας θυμίσει ότι ο δίσκος αυτός γράφτηκε πάνω στο αποκορύφωμα της κιθαριστικής Britpop. Οι Doves θέλησαν να μας παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή για το πώς θα μοιάζει η μουσική στο νησί στα ‘00s, ωστόσο δυστυχώς για εμάς δεν έπεσαν μέσα, με τη βρετανική μουσική να ακολουθεί άλλο μονοπάτι.

Read More

Kaiser Chiefs – The Future Is Medieval

Βρίσκονται στην κορυφή με το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Η συνέχεια καλύτερη με την εξίσου καλή δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους. Ο τρίτος δίσκος αδιάφορος. Ο τέταρτος απλώς απογοήτευση. Όποια ελπίδα είχες για τα νέα τραγούδια των Kaiser Chiefs, εξανεμίζεται στη στιγμή με την πρώτη ακρόαση. Περιμένεις κάτι καλό από το γκρουπ του Leeds αλλά αυτό το καλό δεν έρχεται ποτέ στα αυτιά. Χωρίς κανένα promotion οι Βρετανοί κυκλοφορούν από την επίσημη ιστοσελίδα τους το καινούριο άλμπουμτους, με τίτλο “The Future Is Medieval”.
“Little Shocks” για ξεκίνημα, όπου αποτελεί και το πρώτο single του δίσκου. Πιασάρικο τραγούδι αλλά μέχρι εκεί. Αν δεν έχεις υπομονή μπορεί να μην ολοκληρώσεις καν την ακρόαση. Τραγούδια που δεν είναι για Kaiser Chiefs. Ωστόσο, στη συνέχεια συναντάς το “Out of Focus” και εκεί που σε ενθαρρύνει το κομμάτι, ξαναπέφτεις στην αφάνεια των επόμενων τραγουδιών.

Μέχρι που «τρακάρεις» το “Child of the Jago”, ένα όμορφο κομμάτι που αρχίζει να παίζει και στο ραδιόφωνο. Ο δίσκος κλείνει με την ακουστική μπαλάντα “If you will have me”με φωνητικά του ντραμίστα του γκρουπ Wilson, στην οποία συναντούμε και το βιολί για πρώτη φορά από το βρετανικό συγκρότημα.
Δύσκολο να κρατηθείς στην κορυφή, δηλαδή εκεί που βρισκόσουν με τα “Employment” και “Yours Truly, Angry Mob”. Μπορεί να μην είμαι φανατικός οπαδός των Kaiser Chiefs αλλά αυτό που ήθελα να ακούσω απο τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν το άκουσα ποτέ. Μακάρι να μπορέσει η παρέα του Wilson (αποτελεί την κινητήριο δύναμη του συγκροτήματος) να επανέλθει στην όμορφη βρετανική ροκ που μας είχε συνηθίσει.

Read More