Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

The Snows of Kilimanjaro

Ο Michel είναι ένας μεσήλικας Γάλλος σοσιαλιστής, πρόεδρος του σωματίου στη δουλειά του. Η υπερηφάνεια του δεν τον αφήνει να μείνει απ' έξω από την κληρωτίδα που οργανώνει για να διαλεχτούν αυτοί που θα απολυθούν, και τελικά αφού το όνομά του βγει μέσα στα δώδεκα που τραβήχτηκαν, θα χάσει την δουλειά του. Μαζί με την γυναίκα του Marie-Claire, προσπαθούν να ζήσουν ευτυχισμένοι, ενώ οι φίλοι τους και τα παιδιά τους τους κάνουν δώρο ένα ταξίδι για να ξεκουραστούν. Όλα τα "πιστεύω" τους θα κλονιστούν, όταν ένα βράδυ άγνωστοι θα μπουν μέσα στο σπίτι τους και αφού πρώτα τους τρομοκρατήσουν, θα τους ληστέψουν. Τα πράγματα θα μπλέξουν ακόμα περισσότερο, όταν ο Michel ανακαλύψει πως ο ένας δράστης ήταν συνεργάτης του, ήταν ένας από τους υπόλοιπους απολυμένους.
Μακριά από τον κινηματογράφο του Χόλλυγουντ, με έμφαση στην απλότητα και στον ρεαλισμό, η νέα ταινία του Robert Guédiguian αποτελεί ένα πολύ δυνατό πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο για την σύγχρονη εργατική τάξη και τα προβλήματά της. Ο “εργατοπατέρας” Michel θα αναγκαστεί να αναρωτηθεί αν όσα έκανε ήταν τελικά σωστά ή ακόμα αν αναγκάστηκε να συμβιβαστεί χωρίς να το καταλάβει. Αντίστοιχα, η νέα γενιά χωρίζεται, σε αυτούς που ξεχνούν και “συνηθίζουν” και σε αυτούς υποκύπτουν κάτω από το βάρος των δύσκολων συνθηκών της ζωής, ενώ, σύμφωνα με την ταινία, είναι στα χέρια των μεγάλων να δείξουν τον δρόμο στους νεότερους. Οι χαρακτήρες του Guédiguian είναι πολύ αληθοφανείς, με τον καθένα να έχει την δικιά του ρεαλιστική αντίδραση στα γεγονότα, προκαλώντας τον θεατή να ανακαλύψει ποια θα ήταν η δικιά του σε αντίστοιχη περίπτωση. Αυτός ο ρεαλισμός, σε συνδυασμό με το πολύ καλό και “ανθρώπινο” cast, δημιουργούν αυτόματα έναν δυνατό δεσμό ανάμεσα στον θεατή και στην ταινία που θα κρατήσει και θα γεννήσει προβληματισμούς ακόμα και μετά το τέλος της.
Το Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο απέσπασε στις Κάννες το βραβείο “ Ένα Κάποιο Βλέμμα ” ενώ, ο Robert Guédiguian κατά την βράβευση του από το Ευρωκοινοβούλιο για την ταινία του αναφέρθηκε στην Ελλάδα και στον κόσμο της, που πρέπει να πολεμήσει κατά των μέτρων που τις επιβλήθηκαν. Η ταινία αφήνει μακριά τις ωραιοποιήσεις και παρουσιάζει την αλήθεια των πραγματικών καταστάσεων, αφήνοντας στο τέλος λίγο χώρο για αισιοδοξία πως μέλλον μπορεί να γίνει καλύτερο.

Σάββατο 28 Απριλίου 2012

Ladyhawke – Anxiety

Στα 32 της χρόνια έχει περάσει από δύο συγκροτήματα ενώ από το 2008 – όπου και κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο, ομώνυμο δίσκο της – ακολουθεί την δική της μουσική πορεία. Το πρώτο άλμπουμ αποτέλεσε το καλύτερο ξεκίνημα για την Ladyhawke που εκτοξεύθηκε στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Αρκετά singles κομμάτια χαρακτήρισαν την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί το ελάχιστο αριστουργηματική. Φέτος ήρθε η σειρά για τον δεύτερο προσωπικό δίσκο της τραγουδοποιού από τη Νέα Ζηλανδία, με τον τίτλο “Anxiety”.
Μπορεί να έκανε τέσσερα χρόνια για να επιστρέψει δισκογραφικά η Phillipa Margaret Brown αλλά το “Anxiety” είναι εδώ με τις καλύτερες προθέσεις για τους οπαδούς της (θα έχει πολλούς οπαδούς πλέον υποθέτω). Αρκετά όμορφος συνδυασμός new wave ήχων με ροκ αλτερνατίβας είναι το όλο σκηνικό του άλμπουμ, το οποίο σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητο. Τα δέκα τραγούδια του δίσκου τα λες πιασάρικα, ωστόσο δεν υπάρχει κάτι που θα σου μείνει ή ένα κομμάτι που ξεχωρίζει. Το πρώτο single “Black, White & Blue” αποτέλεσε έναν καλό πρόλογο για το άλμπουμ, όπως και το “Sunday Drive” που ακολούθησε την ίδια πορεία με το πρώτο κομμάτι.
Από τη μία, ο δίσκος σε όλη την διάρκειά του δεν σε ξενερώνει κάπου. Από την άλλη, βέβαια, δεν θα σε εντυπωσιάσει. Η Ladyhawke είναι μια εξαιρετική τραγουδοποιός που φαίνεται να γνωρίζει τι θέλει να βγάλει προς τα έξω μουσικά. Ο προηγούμενος δίσκος ήταν πολύ όμορφος σε αντίθεση με τον φετινό ο οποίος φάνηκε κατώτερος των (μουσικών) περιστάσεων.

Παρασκευή 27 Απριλίου 2012

Sherlock Holmes: A Game of Shadows

O Sherlock Holmes φημίζεται για την οξυδέρκεια του, την τρομακτική ταχύτητα που έχει στην λήψη αποφάσεων. Στην νέα του περιπέτεια όμως, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τον καθηγητή Moriarty, έναν άνθρωπο που μπορεί να συναγωνιστεί τον Holmes σε πνευματικό επίπεδο, που χρησιμοποιεί όμως το μυαλό του για εντελώς διαφορετικούς σκοπούς. Ο Sherlock, μαζί με τον συνεργάτη του John Watson, θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να σταματήσει τα σχέδια του Moriarty που μπορούν να φέρουν τον Παγκόσμιο Πόλεμο πιο κοντά από ποτέ.
Ο Guy Ritchie (Snatch., RocknRolla) επιστρέφει δύο χρόνια μετά το πρώτο Sherlock Holmes με το sequel του, το οποίο κινείται στα γνώριμα μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης, με πολύ και γρήγορη δράση και φυσικά, ανατινάξεις! Στο A Game of Shadows, αν και ο Guy Ritchie προσθέτει τον γνωστό, στους fans, κακό Moriarty, ο Sherlock συνεχίζει να έχει ελάχιστη σχέση με τον αυθεντικό χαρακτήρα την λογοτεχνίας. Επίσης, το μυστήριο που χαρακτηρίζει τις αποστολές του χαρακτήρα δεν υπάρχει στο σενάριο της ταινίας, καθώς αυτό είναι γραμμένο με καθαρό γνώμονα την περιπέτεια και τις σκηνές δράσης.
Η ταινία βασίζεται κατά πολύ, όπως είναι και φυσικό, στον Robert Downey Jr.(Iron Man, The Avengers), ο οποίος είναι για ακόμη μια φορά καταπληκτικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ακριβώς όπως τον είχαμε θαυμάσει και στην πρώτη ταινία. Μαζί του, πολύ καλός είναι και ο Jude Law (Contagion, Hugo) στο ρόλο του άλλου μισού του bromance, Dr. John Watson. Στο cast έγιναν και δύο πολύ καλές προσθήκες, αυτή του Stephen Fry (V for Vendetta ) στον ρόλο του αδερφού στου Sherlock, Mycroft Holmes, και φυσικά του Jared Harris (Mad Men, Fringe) στον ρόλο του δαιμόνιου Moriarty, και οι δύο απόλυτα ταιριαστοί για τους ρόλους τους. Από την άλλη, η Noomi Rapace (The Girl with the Dragon Tattoo) δεν ενθουσίασε καθόλου με τον, ούτως ή άλλως κακογραμμένο, ρόλο της Madam Simza Heron.
Το Sherlock Holmes: A Game of Shadows είναι μια ταινία που χαρακτηρίζεται από τον σκηνοθέτη της. Οι λάτρεις του κινηματογράφου που δημιουργεί ο Guy Ritchie θα ευχαριστηθούν την ταινία, ενώ όσοι περιμένουν μια, πιστότερη, μεταφορά του αγαπημένου τους μυθιστορηματικού ήρωα, θα απογοητευτούν για άλλη μια φορά.

Πέμπτη 26 Απριλίου 2012

Κωνσταντίνος Βήτα – Χρυσαλλίδα

Δύο γεμάτες δεκαετίες στις μουσικές επάλξεις βρίσκεται ο Κωνσταντίνος Βήτα, ο οποίος φαίνεται να μην στερεύει ποτέ από καινούριες μελωδίες και φρέσκα beat-άκια. Μαζί με τον Μιχάλη Δέλτα και τον Αντώνη Πι αποτελούσαν τους Στέρεο Νόβα, το πιο επιδραστικό ελληνικό συγκρότημα στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής που άνοιξε τους ορίζοντες και σε άλλους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο είδος. Μετά από την διάλυσή τους, ο Κωνσταντίνος Βήτα ακολούθησε προσωπική πορεία η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Έχει κυκλοφορήσει αισίως 6 άλμπουμ ενώ φέτος την άνοιξη σειρά έχει ο έβδομος δίσκος του, με τίτλο «Χρυσαλλίδα».
Στίχοι που ασχολούνται με την καθημερινότητα, τα γεγονότα των τελευταίων καιρών αλλά και την ανεμελιά στολίζουν τα 13 τραγούδια του δίσκου. Ο μελαγχολικός ρυθμός και γενικά το αργό τέμπο που μας έχει συνηθίσει ο Βήτα πάνω από τα ηλεκτρονικά του μαραφέτια, λείπει στην φετινή δισκογραφική του δουλειά. Πράγμα πολύ καλό (επιτέλους δηλαδή) διότι προσωπικά δεν άντεχα τόση μαυρίλα να σκεπάζει τα beats. Επίσης, η κιθάρα δεν λείπει που σε συνδυασμό με τα beat-άκια δημιουργούν ένα όμορφο ηχητικό αποτέλεσμα. Όπως και να το κάνουμε, η εποχή των Στέρεο Νόβα δεν επιστρέφει τώρα. Μια εποχή που το είδος της ηλεκτρονικής μουσικής άνθιζε με τον ομορφότερο τρόπο. Από την άλλη βέβαια, η προσωπική κατάθεση ψυχής του Κ. Βήτα στα κομμάτια του, μονάχα σεβαστή μπορεί να χαρακτηριστεί.
Η «Χρυσαλλίδα» μπορεί να μην αποτελεί έναν από τους καλύτερους προσωπικούς δίσκους του Κωνσταντίνου Βήτα. Ωστόσο, είναι μια ενδιαφέρουσα μουσική διαδρομή η οποία δεν κουράζει, με τις δυνατές και τις ήρεμες στιγμές της και με τις «πιασάρικες» μελωδίες του αλλά και με τους στίχους που κάποιες φορές αγγίζουν το καυστικό.

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

Battleship

Με την βοήθεια ενός νέου δορυφόρου, η NASA έστειλε ένα μήνυμα με την ελπίδα να βρει κάποια εξωγήινη μορφή ζωής στο διάστημα. Το Αμερικανικό Ναυτικό εκτελεί τις ετήσιες ασκήσεις του μαζί με την αντίστοιχη δύναμη της Ιαπωνίας, στα ανοικτά του Ειρηνικού Ωκεανού. Αυτό που αρχικά μοιάζει ως μια απλή άσκηση, γρήγορα θα εξελιχθεί σε μια μάχη για την σωτηρία του κόσμου.
Η αλήθεια είναι πως και μόνο από την πηγή “έμπνευσης” του σεναρίου, μπορείς να καταλάβεις το επίπεδο της ταινίας. Ο σκηνοθέτης Peter Berg καλείται να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ένα επιτραπέζιο της Hasbro, την γνωστή Ναυμαχία. Φυσικά, αφού η εταιρεία παραγωγής είναι η ίδια που μας έφερε το Transformers, δεν γινόταν να μην υπάρχουν εξωγήινοι στην ταινία που θα μετατρέψουν την Ναυμαχία σε ένα συνονθύλευμα προσεγμένου μεν, ανούσιου δε, CGI. Το Battleship φωνάζει από τη μία ότι έχει πάμπολλα δάνεια από τον Michael Bay, πράγμα όμως  που δεν θα χάλαγε κανέναν φανατικό αυτού του είδους των ταινιών, αν από την άλλη δεν ήταν το αντίστοιχο του Independence Day στο νερό.
Και δυστυχώς, ούτε ο Peter Berg είναι προφανώς Roland Emmerich, ούτε ο Taylor Kitsch (John Carter) θα μπορούσε να πιάσει έστω το 10% του Will Smith. Πέρα από τον Taylor, ο οποίος κατάφερε σε ταινία που παίζει η Rihanna να φαίνεται ο πιο ατάλαντος του cast, βλέπουμε τον Liam Neeson (Schindler's List, Unknown ) σε έναν ρόλο που προφανώς ούτε ο ίδιος δεν θα θυμάται, και τον Alexander Skarsgård (Melancholia), ίσως τον μόνο που προσπάθησε να δείξει κάτι στον (μικρό) ρόλο του. Με budget 200 εκατομμυρίων, θα περίμενε κανείς, ειδικά αφού δεν έχουν σοβαρό σενάριο, να κάνουν καλύτερη δουλειά στο casting.
Το Battleship, η αλήθεια είναι, πως χρησιμοποιεί στο πάρκο την τεχνολογία των εφέ, και για αυτό έχει αρκετές εντυπωσιακές στιγμές, που όμως χάνουν την μαγεία τους όταν στο υπόλοιπο κομμάτι της ταινίας, αναρωτιέσαι αν ο Peter Berg αποφάσισε να αυτοσατιριστεί με τον υπερ-πατριωτισμό ή αν την παραγωγή την έχει χρηματοδοτήσει ο Αμερικανικός στρατός.

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος

Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του ελληνικού ροκ τα τελευταία 20 χρόνια. Πυρήνας των Διάφανων Κρίνων, συνθέτης, στιχουργός και με την ιδιαίτερη χροιά του κυκλοφόρησε δίσκους ορόσημο για την εγχώρια μουσική σκηνή, με τραγούδια γεμάτα αμεσότητα, συναίσθημα και μοναδικούς στίχους. Η τελευταία δισκογραφική δουλειά με τα Διάφανα Κρίνα, «Κι η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί», έκλεισε τον κύκλο του συγκροτήματος (και «στεναχώρησε» όλους εμας, τους οπαδούς της μπάντας) και άνοιξε μια νέα, προσωπική πορεία για τον ίδιο στην μουσική. Ο Θάνος Ανεστόπουλος μόλις κυκλοφόρησε τις μουσικές του συνθέσεις στον πρώτο προσωπικό δίσκο του με τον τίλο «Ως Το Τέλος», από την δισκογραφική εταιρεία Inner Ear.
Εννέα κομμάτια αποτελούμενα από τις μουσικές και τους στίχους του ίδιου του Θάνου Ανεστόπουλου, με εξαίρεση δύο ποιήματα, είναι έτοιμα να μας πάρουν σε ένα πανέμορφο ταξίδι 40 περίπου λεπτών.
Τον δίσκο ανοίγει το εξαιρετικό «Ξανάρθαν Τα Σύννεφα», με την απαλή μελωδία του και το ρεφρέν να σου κολλάει στο μυαλό απευθείας, βάζοντάς το ξανά και ξανά χωρίς να το βαριέσαι. Με την βαριά αλλά ταυτόχρονα γλυκιά χροιά της φωνής του, ο Θάνος Ανεστόπουλος συνεχίζει με το ήπιων τόνων «Ως Το Τέλος Του Κόσμου», ενώ το αμέσως επόμενο «Το Κάθε Τι» ανεβάζει το τέμπο, βάζοντας στο παιχνίδι και την ηλεκτρική κιθάρα. Το δύο ποιήματα του δίσκου είναι το «Μα Κάτι Άλλο Ζητώ» σε ποίηση Αρσένι Ταρκόφσκι και το «Γράμμα Ενός Άρρωστου» του Νίκου Καββαδία, τα οποία ντύνει με τον δικό του απαλό τρόπο. Όμορφη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το «Η Αγάπη Θα Βλαστήσει», όπου στο τέλος ο Θάνος Ανεστόπουλος ξεσπάει σε κραυγές και η κιθάρα να έχει πάρει φωτιά. Στην συνέχεια, η «Μια Σιωπή» πιάνει ακριβώς το στίγμα των σημερινών καιρών με τους στίχους της ενώ το κλείσιμο του δίσκου αφήνει μια γλυκιά γεύση με τα «Μικρά Παιδιά που Παίζουν με Όπλα» να αποχαιρετάνε μια μια κιθάρα μονάχα.
Στίχοι αντλούμενοι από την καθημερινότητα, τον έρωτα, τον θόρυβο των δρόμων της πόλης και μιας κοινωνίας που δείχνει να ψάχνει έναν παράδεισο και να μην μπορεί – ή να μην θέλει – να τον βρει. Ο Θάνος Ανεστόπουλος συνέθεσε τις δικές του ιστορίες, με τις δικές του μελωδίες και την δική του ποιητική ματιά. Μαζί του, όμως, σημαντικοί συνεργάτες στο έργο του είναι οι Μανώλης Αγγελάκης, Στάθης Ιωάννου, Γιάννης Δημητριάδης, Νίκος Γιούσεφ, Γιώργος Τσαλκίδης και Μάριος Σαρακινός. Το «Ως Το Τέλος» αποτελεί μια αριστουργηματική δισκογραφική δουλειά που αποδεικνύει ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες του αυθεντικού ροκ, με τα τραγούδια των οποίων μεγάλωσαν γενιές και γενιές, δεν επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος αλλά συνεχίζουν ακάθεκτοι να προσφέρουν τις εμπνεύσεις τους.

Δευτέρα 23 Απριλίου 2012

The Avengers

Ο Loki επιστρέφει μετά στην Γη για να αποκτήσει πρόσβαση στο Τεσσεράκτιον, και με αυτό να υποδουλώσει όλη την ανθρωπότητα. Ο Nick Fury από την οργάνωση S.H.I.E.L.D. καλείται να μαζέψει μια ομάδα υπερηρώων για να αντιμετωπίσουν τον Loki. Ο Iron Man, ο Hulk, ο Thor, ο Captain America, ο Hawkeye και η Black Widow δημιουργούν τους Avengers, όμως γρήγορα ο Fury καταλαβαίνει πως το να μαζέψει όλους τους ήρωες μαζί δεν αρκεί, καθώς πρέπει να βρει τον τρόπο να τους πείσει να σταματήσουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν τον Loki.
Το project των Avengers ξεκίνησε να δουλεύεται από το 2008, κατά την διάρκεια παραγωγής του Iron Man. Από τότε, και μετά το τέλος από κάθε ταινία του αντίστοιχου υπερήρωα, ένα μικρό κλιπάκι έχτιζε σιγά σιγά τον κόσμο των Avengers, ενός από τα πιο επιτυχημένα comic της Marvel. Η εμφάνιση σε μια ταινία τόσων πολλών, και διαφορετικών, προσώπων επιφύλασσε κινδύνους, καθώς πολύ εύκολα θα μπορούσε να χαθεί το μέτρο και το αποτέλεσμα να καταλήξει μετριότατο, όπως τόσες ταινίες της Marvel. Ο σημαντικότερος παράγοντας για την αποφυγή αυτού του κινδύνου, ήταν η επιλογή του Joss Whedon για την θέση του σκηνοθέτη αλλά και του σεναριογράφου. Ο Whedon, γνωστός για το χτίσιμο χαρακτήρων και ομάδων από τις σειρές του, προλαβαίνει μέσα 140 λεπτά να δώσει σε όλους τους χαρακτήρες το κομμάτι που τους αναλογεί, και τους χρησιμοποιεί έτσι ώστε όλοι να φαίνονται εξίσου σημαντικοί. Αν και η ταινία μοιάζει να εστιάζει στο δίδυμο του στρατιώτη Captain America και του εγωκεντρικού Iron Man, τόσο ο θεός του κεραυνού Thor όσο και η ξελογιάστρα Black Widow έχουν τις πρωταγωνιστικές τους σκηνές, ενώ ο ρόλος του Hulk, ή αλλιώς Bruce Banner, είναι καλύτερος ακόμη και από τις ταινίες του. O Joss Whedon επιλέγει, παρά το τεράστιο διαθέσιμο budget που έχει, να μην βασιστεί μόνο στα σπέσιαλ εφέ, αλλά και στο έξυπνο σενάριο του, δημιουργώντας μια συνολικά διασκεδαστική, όχι μόνο για το μάτι, ταινία.
Το cast της ταινίας είναι γεμάτο από καλά ονόματα και αυτό συμβάλει πολύ στην επιτυχία της ταινίας. Στους γνώριμους ρόλους τους βλέπουμε τους Chris Hemsworth (Thor, The Cabin in the Woods) και Scarlett Johansson (Vicky Cristina Barcelona, Iron Man), ενώ ο Jeremy Renner (Mission: Impossible, The Hurt Locker) μας συστήνει στην μεγάλη οθόνη τον Hawkeye και ο Mark Ruffalo (Shutter Island ) απογειώνει τον τόσο υποτιμημένο από προηγούμενες προσπάθειες, Hulk. Ιδιαίτερη μνεία φυσικά χρειάζεται για τον καταπληκτικό Robert Downey Jr.(Iron Man, Sherlock Holmes) ο οποίος κλέβει την παράσταση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, αλλά και για τον Tom Hiddleston (Thor) αφού σε αυτόν οφείλεται η επιτυχημένη εμφάνιση του Loki ως απόλυτου κακού. Σε δεύτερους αλλά αρκετά σημαντικούς ρόλους βλέπουμε τους, Samuel L. Jackson (Unbreakable , Pulp Fiction) στον ρόλο του Nick Fury, Clark Gregg (Thor, Iron Man) στον ρόλο του agent Coulson, και την Cobie Smulders (How I Met Your Mother) στον ρόλο της agent Maria Hill.
Το The Avengers είναι ταυτόχρονα πολλά πράγματα. Από την μία, είναι η αρχή ενός τρομερού franchise που όμοιού του δεν έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο. Από την άλλη, είναι η ταινία με την οποία το ταλέντο τoυ Joss Whedon θα αναγνωριστεί επιτέλους και στην μεγάλη οθόνη. Πάνω απ' όλα όμως, οι Avengers είναι ο ορισμός της ολοκληρωμένης, διασκεδαστικής ταινίας και θέτει νέα, πολύ υψηλά στάνταρ για τις επόμενες προσπάθειες της Marvel.

Σάββατο 21 Απριλίου 2012

Jack White – Blunderbuss

Ο Jack White αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικού. Είναι από εκείνους τους «ενοχλητικούς» που δεν σε αφήνουν καθόλου στην ησυχία σου. Ότι και να πιάσει θα το κάνει χρυσό (τις περισσότερες φορές και πλατινένιο), αναρίθμητα τραγούδια του αποτελούν ύμνους στην μουσική σκηνή της ροκ ενώ μοιάζει σαν μηχανή αστείρευτης έμπνευσης. Με την Meg White και τους White Stripes κατάφερε να καταπλήξει την παγκόσμια βιομηχανία της μουσικής με δίσκους – αριστουργήματα που αναμφισβήτητα θα μείνουν στην ιστορία. Ωστόσο, ο Αμερικανός μουσικός δεν έμεινε εκεί καθώς δημιούργησε τους Raconteurs, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει δύο επιτυχημένα άλμπουμ και αργότερα τους Dead Weather, με την Alison Mosshart στα φωνητικά, που και με αυτούς ηχογράφησε δύο στούντιο άλμπουμ.
Ο Jack White από πέρσι έχει αφοσιωθεί στην σόλο καριέρα του, ηχογραφώντας ολοκαίνουρια τραγούδια για τη νέα του δισκογραφική δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο “Blunderbuss”. Δεν περιορίζεται βέβαια μονάχα σε αυτό, καθώς συμμετείχε πριν κάποιους μήνες στα φωνητικά ενός κομματιού στον εκπληκτικό δίσκο του Danger Mouse, “Rome”, ενώ δημιούργησε και μια γυναικεία ροκ μπάντα, τις Black Belles. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος τα έχει όλα. Λίγο από ροκ του στυλ White Stripes, κάτι ψιλά από country, αρκετό blues. Εξάλλου, ο White έχει εκφράσει εδώ και πολλά χρόνια την αγάπη του για τα blues και οι δουλειές του των τελευταίων χρόνων στρέφονταν προς τα εκεί. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο, “Love Interruption”, εντυπωσίασε με τους «θανατηφόρους» στίχους του. Από τη μία η παιδικότητα και ο χαρωπός τόνος της μελωδίας και από την άλλη οι αντιφατικοί στίχοι, αναμειγνύονται μεταξύ τους καταφέρνοντας να σου δημιουργήσουν μια ανεξήγητη ευφορία.
Το “Sixteen Saltines” σίγουρα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ. Αμιγώς White Stripes ήχος, βάζοντας φωτιά στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Jack White σου καρφώνει την μελωδία αμέσως στο μυαλό σου. Κομμάτι που σου μένει από την πρώτη κιόλας ακρόαση και γίνεται τραγούδι της χρονιάς άνετα. Αμέσως μετά, το “Freedom at 21” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο. Οι γραμμές μπάσου και ντραμς αντίστοιχα διατηρούν τον ρυθμό στα ύψη ενώ το ηλεκτρικό πιάνο προσφέρει μια ξεχωριστή νότα, ένα όργανο με το οποίο έχουμε συνηθίσει τον Jack White. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο country μονοπάτια, με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να περιέχει βιολί και να μας θυμίζει κάτι από Bob Dylan. Με το “Hypocritical Kiss” ο μουσικός από το Michigan αποδεικνύει για πολλοστή φορά το λόγο που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους των τελευταίων ετών στο είδος του. Το δεύτερο μισό του “Blunderbuss” ανοίγει με τον αμείωτο ρυθμό που μας άφησε το πρώτο μισό. Σε πιο blues καταστάσεις, το “Weep Themselves To Sleep” με ενθουσίασε με το κλασικό πιάνο να δίνει μάχη με τα ηλεκτρικά στοιχεία που χώνει χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο Jack White. Γενικά τα τραγούδια που κλείνουν τον δίσκο, όπως τα “I Guess I Should Go To Sleep” και “Take Me With You When You Go”, είναι σα να έρχονται από μια πολύ μακρινή εποχή, όταν το blues ήταν αυθεντικό.

Στα 36 του χρόνια κιόλας ο Jack White έχει πραγματοποιήσει απίστευτα πράγματα στην παγκόσμια δισκογραφία, πράγματα που άλλοι μουσικοί χρειάστηκαν δεκαετίες για να τα πετύχουν. Μπορεί να «στεναχωρεί» τα εκατομμύρια οπαδών των White Stripes με την μη επανένωσή τους, ωστόσο δεν μας αφήνει σύξυλους από μουσικής άποψης. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του είναι τουλάχιστον αριστουργηματικός, απλά χαίρεσαι να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος ρουφώντας κάθε νότα του, κάθε στίχο του. Το “Blunderbuss” κυκλοφορεί από την δισκογραφική του ίδιου του Jack White, την Third Man Records, ενώ φυσικά δεν είναι μοναχός του σε αυτή την ηχογράφηση. Περικλείεται από τους Ruby Amanfu (δεύτερα φωνητικά), Emily Bowland (μπάσο, κλαρινέτο) και Brooke Wagonner (ηλεκτρικό πιάνο).

Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

Contraband

Ο Chris Faraday είναι ένας πρώην εγκληματίας που τώρα πια έχει ανοίξει δικιά του επιχείρηση με συναγερμούς. Όλη του η οικογένεια ζει ευτυχισμένη, εκτός από τον μικρότερο αδερφό της γυναίκας του, ο οποίος μπλέκει με έναν έμπορο ναρκωτικών και μετά από μια δικιά του αποτυχία, αυτός τον κυνηγάει είτε για να πάρει τα λεφτά του είτε για να τον σκοτώσει. Ο Chris καλείτε να επιστρέψει στην παλιά του ζωή για μια τελευταία φορά, ώστε να σώσει τον μικρό αλλά και την οικογένειά του.
Ο σκηνοθέτης Baltasar Kormákur επιλέγει να γίνει γνωστός στην Αμερική με το remake του Ισλανδικού Reykjavík-Rotterdam, στο οποίο αυτός ήταν στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Η ταινία μπορεί αρχικά να θυμίζει πάμπολλες αντίστοιχες περιπέτειες αλλά ξεχωρίζει λόγο του αργού ρυθμού της, καθώς ο Baltasar δεν είχε ως γνώμονα την ανεξέλεγκτη δράση αλλά την εκτέλεση ενός ριψοκίνδυνου πλάνου με όλα τα αναπάντεχα που μπορούν να συμβούν. Με αυτή την προσέγγιση όμως, για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή η ταινία, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός σφιχτού και καλογραμμένου σεναρίου, πράγμα που το Contraband σε καμία περίπτωση δεν έχει. Αυτό φαίνετε αφενός στα “απλά” προβλήματα που προκύπτουν στον δρόμο τους, και αφετέρου στους πολύ κακογραμμένους χαρακτήρες. Ξεκινώντας από τον πρωταγωνιστή και φτάνοντας μέχρι τον κακό της ιστορίας, οι ήρωες δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον με αποτέλεσμα ο θεατής να χάνει την όποια ένταση δημιουργεί η ταινία.
Το cast περιλαμβάνει γνωστά ονόματα όπως ο Mark Wahlberg (The Fighter) και η Kate Beckinsale (Underworld) αλλά κανένας δεν ξεφεύγει από την μετριότητα που χαρακτηρίζει ολόκληρη την ταινία. Περιέργως όμως, η ταινία βρήκε το κοινό της στις αίθουσες και με Box office που αγγίζει σχεδόν τα 100 εκατομμύρια κρίνεται επιτυχημένη, τουλάχιστον οικονομικά.

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Gotye – Making Mirrors

Τελικά ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από το “Somebody That I Used To Know”; Το τραγούδι που έχει σπάσει όλα τα κοντέρ και αναμφισβήτητα αποτελεί την επιτυχία της χρονιάς είναι γραμμένο από έναν 31χρονο συνθέτη – ερμηνευτή από το Βέλγιο και μεγαλωμένο στην Μελβούρνη. Ο Gotye, λοιπόν, έχει καταφέρει να κάνει όλο τον μουσικό πλανήτη να μιλάει για εκείνον. Φυσικά, η συγκεκριμένη επιτυχία δεν είναι το πρώτο δισκογραφικό βήμα του καλλιτέχνη καθώς έχει κυκλοφορήσει άλλα δύο στούντιο άλμπουμ από το 2003 κιόλας. Τον Αύγουστο του 2011 κυκλοφορεί ο τρίτος δίσκος του με τίτλο “Making Mirrors” που συμπεριλαμβάνει το πασίγνωστο πλέον τραγούδι και ο Gotye έρχεται σαν τυφώνας για να τα σαρώσει όλα.
Εκτός του ίδιου, μεγάλη αναγνωρισιμότητα αποκτάει και η Kimbra η οποία βάζει και αυτή το χεράκι της στην ερμηνεία του κομματιού. Πέραν της τεράστιας επιτυχίας του “Somebody That I Used To Know”, όμως, το τραγούδι αποτελεί ένα μέρος από το σύνολο των 12 κομματιών του “Making Mirrors”. Το επίτευγμα του Gotye είναι ότι ο ήχος που δημιουργεί είναι ολοκληρωτικά εμπνευσμένος από τον ίδιο. Ένας ήχος που δεν έχει ξανακουστεί, που συνδυάζει το beat με την folk και το ηλεκτρονικό με την indie. Έχει καταφέρει να ενώσει ρετρό καταστάσεις με τις σύγχρονες μουσικές απόψεις. Από το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο και το δεύτερο κατά σειρά “Easy Way Out” μέχρι το απλώς αριστουργηματικό “Eyes Wide Open”, το “Making Mirrors” είναι από τα πιο προσεγμένα άλμπουμ του τελευταίου χρόνου.
Ο Wouter “Wally” De Backer, όπως είναι ολοκληρωμένο το όνομά του, πολύ απλά «φοριέται» πολύ. Δικαίως, αφού οι ποπ μελωδίες του είναι κάτι παραπάνω από πωρωτικές αλλά και με συναίσθημα. Μπορεί η επιτυχία του “Somebody That I Used To Know” να επισκιάζει την υπόλοιπη προσπάθεια, ωστόσο αν κάτσεις να ακούσεις προσεκτικά τον δίσκο, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε συνεπάρει.

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

The Cabin in the Woods

Μια παρέα πέντε φοιτητών ξεκινάει για μια εκδρομή σε ένα μικρό σπίτι στο δάσος. Στο δρόμο θα προσπαθήσουν να τους αποτρέψουν, αλλά αυτοί είναι αποφασισμένοι να φτάσουν στο σπίτι όπου πιστεύουν πως θα περάσουν ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο. Όταν αρχίσουν να ψάχνουν μέσα στο σπίτι θα καταλάβουν πως τίποτα δεν θα πάει όπως το είχανε σχεδιάσει. Παράλληλα, μία ομάδα τεχνικών φαίνεται πως παρακολουθεί τα πάντα από μακριά.
Το The Cabin in the Woods είναι η πρώτη από τις δύο ταινίες του σεναριογράφου Joss Whedon που θα δούμε φέτος στον κινηματογράφο, καθώς σύντομα περιμένουμε και τους Avengers, όπου εκεί θα εκτελεί χρέη σκηνοθέτη. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο πρωτάρης Drew Goddard, συχνός συνεργάτης του Whedon στην μεγάλη του καριέρα στην τηλεόραση. Η ταινία επισήμως είναι ένα horror thriller αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλά παραπάνω από αυτό. Ο Whedon επιδιώκει να κάνει την ταινία που θα ήθελε να γίνει το Scream αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε. Με αναφορές στις περισσότερες ταινίες που μας έχουν κάνει να τρομάξουμε και έξυπνο χιούμορ που παράλληλα κλείνει το μάτι στον θεατή και του θυμίζει άπειρα αστεία cliché, η ταινία καταφέρνει αυτό ακριβώς που θέλει, δηλαδή να ψυχαγωγήσει τον θεατή καθόλη την διάρκειά της, ακόμα και αν κάποιος δεν προσπαθήσει να ανακαλύψει όλους τους συσχετισμούς που κρύβει μέσα της.
Η ταινία τέλειωσε τα γυρίσματά της το 2009, αλλά χρειάστηκε, λόγω διάφορων προβλημάτων, να περάσουν τρία χρόνια μέχρι να βρει τον δρόμο της προς τις αίθουσες. Από το cast ξεχωρίζει ο, τότε άσημος, Chris Hemsworth (Thor, The Avengers) ενώ βλέπουμε και τους Fran Kranz και Amy Acker, αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί από σειρές του Whedon. Οι Kristen Connolly, Anna Hutchison και Jesse Williams συμπληρώνουν ένα ωραίο και πολύ φρέσκο cast.
Ο Whedon καταφέρνει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο κάθε φανατικού του horror και επαναπροσδιορίζει ένα genre που είχε πάρει πολύ κακή τροπή. Με το χιούμορ και τον τρόμο να είναι πολύ έξυπνα αναμεμιγμένα, μένει στον θεατή να επιλέξει αν θέλει να γελάσει η να τρομάξει, ενώ το τελευταίο κομμάτι της ταινίας θα μείνει σίγουρα ως κλασσικό ανάμεσα στους φανατικούς. Με το Avengers να έρχεται σύντομα, το 2012 φαίνεται πως θα είναι η χρονιά του Whedon.

Τρίτη 10 Απριλίου 2012

Olga Kouklaki – I U Need

Αποτελεί ένα από τα καλύτερα «εξαγώγιμα προϊόντα» της Ελλάδας, καθώς σημειώνει επιτυχία στις ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά στην Γαλλία, από της οποίας την κουλτούρα φαίνεται να αντλεί τους ηλεκτρονικούς της ήχους. Λογικό να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Γαλλία, μια και στο Παρίσι έμεινε για πέντε χρόνια ενώ έπαιζε πλήκτρα στους Nouvelle Vague, συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες και ηχογράφησε τον ντεμπούτο της δίσκο. Το “Get A Life” που κυκλοφόρησε το 2008 δέχθηκε διθυραμβικές κριτικές, αποτελώντας το καλύτερο ξεκίνημα για τη νεαρή δημιουργό. Φέτος ήρθε η σειρά για το δεύτερο άλμπουμ της Όλγας Κουκλάκη, με τον τίτλο “I U Need”.
Αρκετά πιο ώριμη μουσικά η Όλγα Κουκλάκη παρουσιάζει ένα πιο μεστό και προσεγμένο δίσκο, συγκριτικά με τον ντεμπούτο της. Τα τραγούδια είναι περισσότερο «ανοιχτά» προς το ακροατήριο ενώ σε περιμένουν με τα χέρια ορθάνοιχτα να σε αγκαλιάσουν και εσύ χωρίς κανένα πρόβλημα να τα δεχτείς. Το “I U Need” ξεχειλίζει από αυτή την σκοτεινιά των κομματιών, μια σκοτεινιά που γίνεται ολοένα μεγαλύτερη με τα φωνητικά της Κουκλάκη. Ωστόσο, τα ποπ στοιχεία είναι εμφανή κάνοντας τον ήχο «προσιτό» και χωρίς να κουράζει. Κατά τη διάρκεια του άλμπουμ, συναντάμε συνεργασίες με τις φωνές των Nouvelle Vague, Liset Alea και Melanie Pain, αλλά και με τον Tim Keegan.
Η επιτυχία είναι μονόδρομος από την στιγμή που συμπαραγωγός του δίσκου – όπως και της προηγούμενης δισκογραφικής δουλειάς – δεν είναι άλλος από τον Marc Collin των Nouvelle Vague. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην ήταν και από εδώ αλλά από μια γραφική, επαρχιακή περιοχή της Γαλλίας. Είναι, όμως, τιμή για την εγχώρια μουσική σκηνή μας να υπάρχει ένα τέτοιο όνομα στην ηλεκτρονική – ποπ μουσική, με δίσκους όπως το “I U Need” που είναι καταπληκτικός.

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Monsieur Lazhar / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια δασκάλα αποφασίζει να βάλει τέλος στην ζωή της και το σχολείο ξεκινά την έρευνα για τον αντικαταστάτη της. Ο κύριος Lazhar είναι από την Αλγερία και αυτοπροτείνεται για την θέση. Μετά την πρόσληψή του, αν και οι μέθοδοί του θα φανούν περίεργοι στα παιδιά αλλά και στους υπόλοιπους δασκάλους, αυτός θα γίνει γρήγορα αγαπητός και θα είναι ο μόνος που θα προσπαθήσει να βοηθήσει τα παιδιά να ξεπεράσουν την απώλεια που νιώθουν. Το παρελθόν του Lazhar όμως δεν το γνωρίζει κανένας, ούτε και τα δικά του προσωπικά προβλήματα.
Βασισμένο σε θεατρικό έργο, το Monsieur Lazhar ήταν η φετινή πρόταση του Καναδά για τα βραβεία Όσκαρ, όπου και έφτασε μέχρι της τελική πεντάδα. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Philippe Falardeau, βάζει τον κεντρικό του χαρακτήρα ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, όπου καλείται να επιλέξει αν θα κάνει το σωστό για τα παιδιά για τα οποία θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο, ή αν θα προστατέψει τον εαυτό του, ειδικά με τα προσωπικά προβλήματα που κουβαλάει. Με κυρίαρχο στοιχείο το χιούμορ και μετά το δράμα, ο Philippe σχολιάζει το υποκριτικό εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αφήνει χώρο για διαπαιδαγώγηση.
Ο Monsieur Lazhar γοητεύει με την απλότητα και την ειλικρίνεια του, καθώς με ένα δυνατό κοινωνικό σχόλιο αλλά και πολύ καλές ερμηνείες, τόσο από τον Mohamed Fellag όσο και από τα παιδιά της τάξης, καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή και την σκέψη του θεατή.

Σάββατο 7 Απριλίου 2012

Caravan Palace – Panic

Πώς γίνεται το electro swing να παντρευτεί το gipsy jazz και το τελικό αποτέλεσμα να φανταστικό; Την απάντηση την γνωρίζουν σίγουρα πέντε άνθρωποι από το Παρίσι που ένωσαν τις μουσικές τους δυνάμεις αλλά και όλο το πάθος τους για να δημιουργήσουν ένα υπέροχο συγκρότημα. Οι Caravan Palace σχηματίστηκαν το 2005 και το 2008 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ, το οποίο δέχτηκε δικαίως πολύ καλές κριτικές. 4 χρόνια αργότερα επιστρέφουν με την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Panic”.
Πνευστά, κιθάρες, βιολιά, κοντραμπάσο αναμειγνύονται και δημιουργούν μια ανεπανάλειπτη μουσική πανδαισία. Ωστόσο, αυτό που κάνει τους Caravan Palace να διαφέρουν από άλλα κοινότυπα swing σχήματα είναι η παρουσία ηλεκτρονικών beats που φτιάχνουν μια ακόμη πιο χορευτική ατμόσφαιρα. Το “Panic” περιλάμβάνει 14 τραγούδια γεμάτα ζωντάνια και έτοιμα να σε πάρουν από το χέρι και να σε «αναγκάσουν» να χορέψεις στους ρυθμούς τους. Η μελωδική φωνή της Colotis ‘Latoya’ Zoe είναι ότι πρέπει για τα συγκεκριμένα κομμάτια ενώ ταυτόχρονα δίνει μια δυναμική στις μελωδίες.
Γεμάτοι ενέργεια οι Caravan Palace μας παρουσιάζουν ένα άρτια ηχογραφημένο υλικό , υλικό που χαρακτηρίζεται από τις παριζιάνικες μελωδίες μέχρι και τις τσιγγάνικες μουσικές.

Παρασκευή 6 Απριλίου 2012

Mission: Impossible - Ghost Protocol

Ύστερα από μια τρομοκρατική επίθεση στο Κρεμλίνο, ο πράκτορας της IMF, Ethan Hunt, βρίσκεται κυνηγημένος από τους Ρώσους πράκτορες την ίδια στιγμή που προσπαθεί να ανακαλύψει αυτόν που κρύβεται πίσω από την επίθεση. Ο Πρόεδρος της Αμερικής αποφασίζει την διακοπή λειτουργίας της IMF, οπότε ο Ethan και η ομάδα του μένει χωρίς την υποστήριξη της οργάνωσής τους, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν έναν πυρηνικό όλεθρο.
Η τέταρτη ταινία της σειράς Mission Impossible έρχεται έξη χρόνια μετά την προηγούμενη, και βρίσκει τον τότε σκηνοθέτη J.J. Abrams (Lost , Super 8) στο κομμάτι της παραγωγής, ενώ στην θέση του σκηνοθέτη βρίσκεται ο Brad Bird (Ratatouille , The Incredibles) ο οποίος αποφασίζει με αυτή την ταινία να δείξει στον κόσμο πως δεν είναι καλός μόνο στο animation. Το ΙΜ4 είναι μια περιπέτεια που ακολουθεί τον δρόμο που έδωσε στο franchise το ΜΙ3, με αρκετές δόσης χιούμορ, πολλά scifi gadgets και, περισσότερη έμφαση στην ομαδική λειτουργία παρά στην μοναδική φιγούρα του πρωταγωνιστή. Το σενάριο όμως της ταινίας είναι και το μόνο μειονέκτημά της, αφού φαίνετε, από το αναμάσημα της Ρωσικής απειλής και ίσως τον πιο κακογραμμένο villain χαρακτήρα, πως δεν ενδιέφερε κανέναν να δώσουν βάση στο δραματικό κομμάτι της ταινίας.
Εκεί όμως που η ταινία ξεπληρώνει τον θεατή και κάνει την μεγάλη της διάρκεια (133 λεπτά!) να περνάει αρκετά ευχάριστα, είναι στις πολλές σκηνές καταιγιστικής δράσης, όπως η γνωστή σκηνή στον ουρανοξύστη στο Dubai. Με το cgi να μένει στο minimum δυνατό και τον Tom Cruise να επιμένει στο να γυρίζει αυτοπροσώπως τις δύσκολες σκηνές, η δράση μοιάζει πολύ ρεαλιστική για Impossible και αυτό είναι πολύ θετικό. Με το σενάριο απών, το βάρος πέφτει στο ταλέντο των ηθοποιών, με τον Tom Cruise (Valkyrie), χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τα χρόνια που έχουν περάσει από πάνω του πια, να αλλάζει λίγο τον χαρακτήρα του Ethan και να τον βάζει στα μέτρα του. Σημαντικό στοιχείο της ταινίας είναι και ο Simon Pegg (Paul, How To Lose Friends And Alienate People) στον ρόλο του Benji Dunn, που φέρνει το κωμικό στοιχείο στην ομάδα. Το cast συμπληρώνουν οι Jeremy Renner (The Hurt Locker , The Town) και Paula Patton (Mirrors, Deja Vu).
Το MI4 εκτός από μια καλή συνέχεια της σειράς, είναι και από τις καλύτερες περιπέτειες της χρονιάς. Μπορεί να της λείπει το σενάριο, αλλά ο τρελός της ρυθμός δεν σε αφήνει λεπτό να το σκεφτείς και σε κρατάει συνεχώς τσιτωμένο. Με πολύ δυνατή σκηνοθεσία και soundtrack της ποιότητας που μας έχει συνηθίσει η σειρά, η ταινία προσφέρει σίγουρη διασκέδαση.

Πέμπτη 5 Απριλίου 2012

The Locos – Tiempos Dificiles

Στα χνάρια που χάραξαν οι SKA-P, οι οποίοι σημείωσαν τεράστια επιτυχία με τα ska – punk τραγούδια τους, προχωράει ένα νέο σχήμα από την Μαδρίτη. Οι The Locos είναι δημιούργημα του frontman των SKA-P, Pipi, όπου μετά την διάλυση της σπουδαίας αυτής μπάντας αποφάσισε να επικεντρωθεί σε ένα καινούριο μουσικό project με την συγκεκριμένη ονομασία. Το συγκρότημα υφίσταται από το 2005 και έχει κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ. Η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά τιτλοφορείται “Tiempos Dificiles” η οποία μόλις κυκλοφόρησε και θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε αυτά τα νέα κομμάτια στη συναυλία τους το καλοκαίρι, στα πλαίσια του Rockwave festival.
Το “A Punto De Explotar” κάνει την αρχή και η χορευτική διάθεση ανεβαίνει αμέσως στα ύψη. Όσα χρειάζεται ένας πιστός οπαδός της ska μουσικής, του τα δίνει απλόχερα ο συγκεκριμένος δίσκος. Η ίδια τρέλα που κουβαλούσε ο Pipi με τους SKA-P, την ίδια ακριβώς έχει και με αυτούς τους έξι «τρελούς» Ισπανούς που μάζεψε για να δημιουργήσει ένα καινούριο συγκρότημα. Το απίστευτα γρήγορο και συνεχές τέμπο των κρουστών που από πίσω του ακολουθούν πιστά οι ηλεκτρικές κιθάρες, η γραμμή του μπάσου που είναι έτοιμη να κοπεί στα δύο, το σαξόφωνο και η τρομπέτα που δίνουν την χαρακτηριστική νότα της ska μαζί με τα τρελά φωνητικά σε κάνουν να χοροπηδάς μέσα στο μυαλό σου σαν ένα 10χρονο (και αρκετές φορές και έξω από το μυαλό σου). Χωρίς καμία ήρεμη στιγμή και παύση, το “Tiempos Dificiles” παίρνει μια βαθιά ανάσα από την αρχή και μέσα σε 45 λεπτά εκρήγνυται, ταρακουνώντας μας.
Ένα συνεχές πάρτυ έχει στηθεί στον δίσκο και όση προσπάθεια και να καταβάλλεις δεν μπορείς να βρεις ένα ξεχωριστό σημείο. Το “Contrato Limosna” έχει δανειστεί την γνωστή μελωδία του “Speedy Gonzales” έχοντας διαφορετικούς στίχους. Οι The Locos μπορούν να θεωρηθούν μια πολύ καλή συνέχεια των SKA-P χωρίς φυσικά να προσπαθούν να μας γυρίσουν στην εποχή της λατρεμένης μπάντας.  Ένα αρκετά όμορφο άλμπουμ που δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά από το να βάζεις τα τραγούδια του ξανά και ξανά.

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

Las Acacias - Οι Ακακίες

Οι "Ακακίες" αποτελούν το μέρος συνάντησης του Ρουμπέν και της Γιασίντα. Σκοπός της συγκεκριμένης συνάντησης είναι το "πέρασμα" της κοπέλας από τα σύνορα Παραγουάης - Αργεντινής. Ο Ρουμπέν μεταφέρει εδώ και χρόνια ξυλεία με το φορτηγό και αναλαμβάνει, για λογαριασμό ενός συνεργάτη του, να μεταφέρει τη νεαρή κοπέλα στο Μπουένος Άιρες. Ωστόσο, ο οδηγός πέφτει από τα σύννεφα όταν αντικρίζει στην αγκαλιά της κοπέλας ένα μωρό, καθώς δεν είχε ενημερωθεί για αυτό. Έτσι, με βαριά καρδιά ο Ρουμπέν βάζει στο φορτηγό του γυναίκα και μωρό και ξεκινούν το ταξίδι. Στα πρώτα χιλιόμετρα του ταξιδιού η σιωπή παίζει τον κυρίαρχο ρόλο, με τις κουβέντες μεταξύ οδηγού και μετανάστριας να είναι κάτι περισσότερο από τυπικές. Λιγο η άβολη θέση του Ρουμπέν απέναντι στο μωρό καθώς το βλέπει στα μάτια, λίγο το κόψιμο του καπνίσματος μέσα στο φορτηγό λόγω του μωρού κάνουν τον φορτηγατζή απόμακρο και να σκέφτεται ακόμα και να τους παρατήσει. Σταδιακά όμως το τείχος μεταξύ Γιασίντα και Ρουμπέν αποχωρεί ενώ αρχίζει σιγά σιγά να αναπτύσσεται και μια διαφορετική σχέση μεταξύ τους.

Οι "Ακακίες" είναι ένα εξαιρετικό road movie που δεν περιλαμβάνει υπερβολές. Τα μεγάλα πλάνα από το εσωτερικό του φορτηγού και οι λιτές εκφράσεις στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών κάνουν πιο ζεστή την ταινία. Επίσης, άψογη συνεργασία φαίνεται να υπήρχε και με το μωρό, το οποίο λες και ήταν το μοναδικό κατάλληλο για τον συγκεκριμένο ρόλο καθώς "μπαίνει" στο πετσί του ρόλου του πολύ καλά. Ένα φιλμ που αποπνέει αισιοδοξία μέσα από την ανάπτυξη των τρυφερών συναισθημάτων των ανθρώπων, που όσο και καχύποπτοι να είμαστε το τείχος που υπάρχει μέσα μας μπορεί με κάποιο συμβάν να γκρεμιστεί.
Ο Αργεντινός σκηνοθέτης Πάολο Τζορτζέλι δεν παρουσιάζει ένα μελόδραμα. Αν και αποφεύγει τις πολλές συγκινήσεις καταφέρνει κι όμως να μην βαρεθείς. Ίσως σε αυτό βοηθάει και η διάρκεια της ταινίας (1 ώρα και 20 λεπτά). Στο τέλος σε αφήνει η ίδια η ταινία να σκεφτείς πώς μπορεί να συνεχιστεί. Ένα εξαιρετικό ρεαλιστικό φιλμ, οι "Ακακίες" εντυπωσιάζουν έχοντας κερδίσει ήδη πολλά διεθνή βραβεία.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More