Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Κυριακή 31 Ιουλίου 2011

Χαϊνηδες – Αγροτοκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά


Η παράδοση είναι ένα κομμάτι που πρέπει να πειραματίζεσαι πάνω του και αν δεν την αγγίξεις παύει να αποτελεί παράδοση. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι πολύ επικύνδυνο, όσον αφορά το αποτέλεσμα. Ελάχιστοι καλλιτέχνες εισέρχονται στο παραδοσιακό και το παντρεύουν με έντεχνους ήχους, χωρίς το τελικό αποτέλεσμα να είναι μίζερο. Σε αυτούς του καλλιτέχνες εντάσσεται το κρητικό συγκρότημα Χαϊνηδες, το οποίο απο το 1990 που υφίσταται μας χαρίζει σύγχρονους παραδοσιακούς ήχους. Φέτος η επταμελής μπάντα κυκλοφορεί τον δέκατο δίσκο με τίτλο «Αγροτοκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά».
Ο δίσκος αποτελείται από δύο διαφορετικά μεταξύ τους cd. Στο πρώτο μέρος, τα «Αγροτοκτηνοτροφικά», συναντούμε μουσικές απο την ανατολική Μεσόγειο που έχουν αφορμή τις ημίκλειστες κοινωνίες. Στη νότια Ευρώπη οι ημίκλειστες κοινωνίες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα είναι αυτή των Κρητικών και των Ρομά. Δεν είναι εύκολη η ακρόαση για κάποιον που δεν έχει ακούσει κρητική μουσική , ωστόσο σε κατανθουσιάζει αμέσως. Σε αυτό βοήθησαν οι Ψαραντώνης, Ψαρογιώργης, Κωστής Αβυσσινός και άλλοι ερμηνευτές της Κρήτης.
Το δεύτερο μέρος, τα «Μητροπολιτικά», μας παρουσιάζει την εποχή των μεταβιομηχανικών κοινωνιών. Σαφώς, το περιεχόμενο αυτού του cd έρχεται πιο εύκολα στα αυτιά μας. Πολλά διαφορετικά μουσικά στοιχεία συνθέτουν τα δέκα τραγούδια του δεύτερου μέρους, ενώ και εδώ υπάρχει συνεργάσια με τους Θοδωρή Ρέλλο και Δημήτρη Πουλικάκο.
Σε μια εποχή γεμάτη από φοβίες και άγχος, οι Χαίνηδες αποδεικνύουν ότι δεν αποτελούν μέρος αυτής της μίζερης και ματαιόδοξης κοινωνίας. Μας παρουσιάζουν 22 τραγούδια γεμάτα όμορφες παραδοσιακές-σύγχρονες μελωδίες. Μας κάνουν να ξεφεύγουμε και να απελευθερωνόμαστε, όσο μπορούμε, μέσω των τραγουδιών. Εξαλλου, δεν είναι τυχαίο το όνομα τους (χαίνης, τουρκικη λέξη που σημαίνει επαναστάτης – αυτός που γυρίζει στα βουνά).

Σάββατο 30 Ιουλίου 2011

The Boy In The Striped Pyjamas

Ο πατέρας του οκτάχρονου Bruno είναι στρατιωτικός στην ναζιστική Γερμανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν αυτός παίρνει προαγωγή, η οικογένεια αναγκάζετε να μετακομίσει κοντά σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί, ο μικρός Bruno δεν θα καταλαβαίνει αυτά που βλέπει, όπως γιατί οι άνθρωπο στην “φάρμα” φοράνε “πυτζάμες”, ή γιατί όλοι οι Εβραίοι είναι κακοί. Σε μια εξόρμησή του θα βρεθεί στον φράχτη του στρατοπέδου όπου θα συναντήσει τον Shmuel, ένα συνομήλικό του παιδί το οποίο όμως δεν του επιτρέπετε να φύγει από την άλλη πλευρά του φράχτη και φοράει ένα νούμερο για “παιχνίδι”. Μια φιλία θα δημιουργηθεί ανάμεσα στον Bruno και τον Shmuel που μέσα από τα αθώα μάτια τους δεν βλέπουν τις βιαιότητες των μεγάλων.
Το έργο βασίζετε στο ομότιτλο βιβλίο του Ιρλανδού συγγραφέα John Boyne και υπεύθυνος για την μεταφορά του σεναρίου και την σκηνοθεσία της ταινίας είναι ο Mark Herman. Ο Herman δίνει την αίσθηση κατά την διάρκεια της ταινίας πως ήθελε να φτιάξει μια ταινία με αντιπολεμικό μήνυμα που θα μπορούσε να δει όλη η οικογένεια, μακριά από βάναυσες πολεμικές σκηνές αλλά με τρομερά ειρωνικές σκηνές που δημιουργούνται από την αδυναμία του μικρού Bruno να κατανοήσει αυτά που γίνονται γύρω του. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο στον φράχτη του στρατοπέδου και στο σπίτι της γερμανικής οικογένειας και το βάρος του δράματος πέφτει αφενός στις ερμηνείες των δύο παιδιών, αφετέρου στην τρομερή ερμηνεία της αντιφρονούντας μάνας, που προσπαθεί να προστατέψει το παιδί της από την κόλαση στην οποία μεγαλώνει, και την υποδύεται η Vera Farmiga (Source Code, Up in the Air, Orphan).
Το The Boy In The Striped Pyjamas είναι μια ταινία που θα συγκινήσει και με το τραγικό της τέλος θα σοκάρει. Μια καλή δουλειά με ένα θέμα πολυπαιγμένο που δεν πρέπει να ξεχαστεί όμως ποτέ.

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

Παύλος Παυλίδης – Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

Βρισκόμαστε στο 1986, όπου ένας νεαρός κιθαρίστας ενσωματώνεται στα Μωρά στη Φωτιά για να ροκάρει μαζί με τον Στέλιο «Σαλβαδόρ» Παπαϊωάννου και την παρέα του, μέχρι το 1988. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή, καθώς ξεκινάει η μεγάλη περίοδος των Ξύλινων Σπαθιών και ο Παύλος Παυλίδης γίνεται ευρέως γνωστός, ενώ το γκρουπ απο τη Θεσσαλονίκη κατακτά τη ροκ σκηνή. Το ταξίδι κράτησε μέχρι το 2003. Από κει και πέρα πορεύεται μόνος του, έχοντας μια μπάντα να τον ακολουθεί, τους B-Movies. Το 2010 κυκλοφορεί ο τρίτος προσωπικός δίσκος, με τίτλο «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει».
Γνωστός για τα «ταξιδιάρικα» τραγούδια του, έτσι και αυτό το άλμπουμ σε πηγαίνει σε πολλούς διαφορετικούς τόπους της φαντασίας σου. Δυνατό ξεκίνημα με το «Αυτό» και την «Ανάμνηση της ευτυχίας», ενώ η συνέχεια γίνεται καλύτερη με την «Λευκή καταιγίδα», όπου παίζει αρκετά στο ραδιόφωνο.
Το «Ράδιο lollipop» δεν θα το ξεχάσεις λόγω της υπέροχης μελωδίας του και το «Αντικαταπληκτικά» λόγω των στίχων του. Κορυφή αποτελεί το «Νοσφερατού» προς το κλείσιμο του δίσκου, ενώ αν θέλεις να μάθεις τους λόγους της διάλυσης των Ξύλινων Σπαθιών, άκουσε το «Όλα όσα αγάπησα», όπως έχει πει ο ίδιος ο τραγουδοποιός απο τη Βέροια.
Με παρεϊστικη διάθεση, ο Παύλος Παυλίδης μας χαρίζει εικόνες από καλοκαίρι. Ένας αρκετά πιο φωτεινός δίσκος χωρίς τις παλαιότερες μελαγχολίες, με περισσότερα ποπ στοιχεία και εύκολος στην ακρόαση. Ο Παύλος συνεχίζει να κρατάει τις δισκογραφικές του δουλειές σε υψηλό επίπεδο, γι’ αυτό το λόγο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους καλύτερους ροκ τραγουδοποιούς της γενιάς του.

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Shutter Island - Το Νησι Των Καταραμενων

Ο Edward "Teddy" Daniels είναι ένας Αμερικανός αστυνόμος ο οποίος, μαζί με τον συνάδελφό του Chuck Aule, πάει σε ένα απομακρισμένο νησί πάνω στο οποίο βρίσκετε το ψυχιατρίο Άσκλιφ. Εκεί καλείτε να ερευνήσει την μυστίρια εξαφάνηση μιας τροφίμου, της Rachel Solando. Προσπαθώντας να μάθει τι έγινε, θα ανακαλύψει ότι τελικά τα πράγματα στο ψυχιατρίο δεν είναι όπως φαίνονται.
Το δίδυμο Scorsese – DiCaprio φαίνεται πως είναι χρυσό, αν και δεν περιμέναμε αυτήν τους την δουλεία για να το καταλάβουμε. Πραγματικά ο ένας απογειώνει την δουλειά του άλλου. Ο Scorsese είναι άλλη μια φορά τρομερός, περνάει το 50’ feeling στην ταινία απίστευτα και καταφέρνει μέσα από σκηνές τρέλας να αναδείξει την συνείδηση ως την μεγαλύτερη δύναμη που επηρεάζει έναν άνθρωπο. Ο DiCaprio έχει αποδείξει πια ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του με ικανότητα να ανταπεξέλθει σε πραγματικά τεράστια γκάμα ρόλων. Στο Shutter Island λαμβάνει έναν ρόλο σχετικά δύσκολο που απαιτεί μεγάλη εκφραστικότητα και η αλήθεια είναι πως τον απογειώνει. Πέρα από τον DiCaprio ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε και ο Ben Kingsley αλλά ακόμα περισσότερο ο απίστευτα τρομερός στο ρόλο του Mark Ruffalo, ο οποίος πήρε έναν δεύτερο ρόλο και τον έκανε πρώτο.
Πολύς λόγος έγινε για το τέλος της ταινίας και την ανατροπή που υπάρχει. Η αλήθεια είναι πως από την μέση της ταινίας ακόμη, πολλοί μπορεί να υποψιαστούν που θα καταλήξει η ιστορία. Το θέμα είναι πως ο Scorsese, μάλλον, δεν προσπάθησε να το κρύψει ιδιαίτερα καθώς έδωσε παραπάνω σημασία στην αναδείξει της ψυχοσύνθεσης του χαρακτήρα και τελικά την ‘’λύτρωση’’ του και, μέσω αυτού, του κοινού παρά στο ξάφνιασμα που θα μπορούσε να έρθει από μια τέτοια ανατροπή. Η ανατροπή πάντως είναι μια από τις πληρέστερες που υπάρχει σε ταινία χωρίς να αφήνει σεναριακές τρύπες ή αναπάντητα ερωτήματα που τόσες φορές έχουμε δει σε άλλα έργα. Αυτό οφείλετε στο καταπληκτικό κατά πολλούς και πολύ συμπαγές ομότιτλο βιβλίο του Dennis Lehane, το οποίο η ελληνικής καταγωγής Laeta Kalogridis, το όνομα της οποίας εμφανίζετε όλο και πιο συχνά, μετέφερε πιστά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η μουσική επένδυση της ταινίας επήσυς ήταν πολύ καλή, με psycho-στυλ ήχους να δένουν τις σκηνές κατάλληλα.
Καλώς ή κακώς το τέλειο δεν υπάρχει, γιαυτό και το Shutter Island έχει ένα μειονέκτημα που δεν το αφήνει να χαρακτηριστεί αριστούργημα, και αυτό είναι η διάρκειά του. Η ταινία διαρκεί 138 λεπτά αλλά θα έπρεπε να κοπούν τουλάχιστον τα 20 από αυτά καθώς στο τέλος η μεγάλη διάρκεια της ταινίας περισσότερο κουράζει, παρά συνησφέρει στο χτίσιμο της ιστορίας .
Η ταινία είναι ένα από τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων ετών. Δυστηχώς, το promotion της ταινίας μαζί με τον τραγικό ελληνικό τίτλο δεν το αποσαφηνίζουν αυτό, πλασάρωντας την ως μια ταινία τύπου silent hill. Αν δεν πέσει κανείς σε αυτή την παγίδα, τότε θα απολαύσει σίγουρα ένα πολύ καλό έργο.

Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011

Berlin Brides – Modern Celibacy

Τα τελευταία χρόνια η εγχώρια μουσική σκηνή γίνεται όλο και καλύτερη. Νέοι καλλιτέχνες δείχνουν ότι μπορούν να δημιουργούν μελωδίες φρέσκες και να εξάγουν τη μουσική τους στο εξωτερικό, ενώ ήδη στο εσωτερικό να έχουν κάνει πάταγο. Τι πιο ελπιδοφόρο μήνυμα γα την ελληνική μουσική σκηνή αυτοί οι καλλιτέχνες. Σε αυτούς ανήκει και το ντουέτο των Νατάσα Γιανναράκη και Μαριλένα Ορφανού με το όνομα “Berlin Brides”. “Modern Celibacy” ονομάζεται το πρώτο τους άλμπουμ, παρουσιάζοντας στοιχεία από garage, punk και electro.
Απανωτά χτυπήματα δεχόμαστε κατά τη διάρκεια των 12 τραγουδιών του δίσκου απο το synthesizer, τα φωνητικά της Νατάσας και τα κρουστά. Δυνατά ανοίγει το άλμπουμ με το φανταστικό “Ballad for the Touch-Deprived”, για το οποίο γυρίστηκε το πρώτο video clip του συγκροτήματος. Το “Hit and Run” σε συνδυασμό με το “Paralyzed”, αλλά και το “Failure to Wank” δίνουν την απόλυτη δύναμη και απογείωση στον δίσκο. Υπάρχει, βέβαια, και το ήρεμο σημείο (όχι όμως και άσχημο) στο “Rubberize”, ενώ προς το τέλος συναντούμε ένα γαλλο-ισπανόφωνο κομμάτι, το “Ete Athenien”.
Οι «νύφες του Βερολίνου» μας συστήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Δίνοντάς μας απλόχερα το ταλέντο τους. Με πολύ ωραίες και ανεβαστικές μελωδίες και αυτοβιογραφικά στοιχεία δύσκολα κάποιος να μην λατρέψει τη μουσική τους. Ήδη έχουν παίξει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού (με σημαντικότερη παρουσία στο Artrocker του Λονδίνου) και του εσωτερικού και αναμένουμε και άλλες όμορφες μελωδίες αναμειγνυόμενες με ροκ και electro στοιχεια.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

The Adjustment Bureau - Οι Ρυθμιστές

Τελικά πόσο ελεύθεροι είμαστε? Οι επιλογές μας είναι δικές μας ή χειραγωγούμαστε από άλλους ώστε οι κινήσεις μας να βοηθούν ένα μεγαλύτερο σχέδιο? Την πραγματική απάντηση σε αυτό το ερώτημα ανακάλυψε κατά λάθος ο βουλευτής Ντέιβιντ Νόρις, αφού μια μέρα που, δεν άργησε όπως θα έπρεπε, να πάει στο γραφείο του, θα δει τους Ρυθμιστές, μια ομάδα η οποία μπορεί να ελέγχει και να επεμβαίνει στις επιλογές των ανθρώπων ώστε αυτές να εναρμονίζονται με το “πλάνο”.
Ο Philip K. Dick είναι ένας μεγάλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, σε έργα του οποίου έχουν βασιστεί πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως τα Blade Runner, Total Recall και Minority Report. Το The Adjustment Bureau βασίζετε πάνω στην ιστορία του Philip K. Dick, Adjustment Team, όμως δεν καταφέρνει να συνεχίσει αυτή την παράδοση καλών μεταφορών.
Ο George Nolfi είναι υπεύθυνος για την μεταφορά από το βιβλίο στο σενάριο του αρκετά καλού The Bourne Ultimatum, αλλά και των κακών Timeline και The sentinel, καθώς και για την συγγραφή του μόνου πρωτότυπου σεναρίου του, στο Ocean's Twelve. Στο The Adjustment Bureau πέρα από την συγγραφή του σεναρίου αναλαμβάνει και την σκηνοθεσία για πρώτη φορά στην καριέρα του. Δυστυχώς ο Nolfi αποτυγχάνει να μεταφέρει την αίσθηση της πραγματικής ιστορίας, μπλέκει μέσα πολύ το ρομάντζο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών και τελικά χάνετε σε ένα ανελέητο κυνηγητό ανάμεσα σε ορόφους και μέσα από πόρτες που κάθε φορά ανοίγουν όπου θες.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Matt Damon και την Emily Blunt. Η τρομερή χημεία που είχε το δίδυμο αυτό είναι το μόνο που κρατάει την ταινία σε κάποιο επίπεδο και σε κάνει τελικά να θες να την δεις μέχρι το τέλος, γιατί κατά τάλλα η όποια δράση της ταινίας είναι ανούσια και τα σεναριακά κενά της είναι τόσα πολλά που στο τέλος δεν ξέρεις τελικά τι ήταν αυτό που είδες.

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

Cults – Cults

Επιστροφή στη δεκαετία του ’60, στην indie pop, την χορευτική pop, στα πικ απ και τα βινύλια. Δεν μιλάμε για κάποιο συγκρότημα παλιάς εποχής, αλλά για του Cults του 2010. Οι Νεοϋρκέζοι κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ και μας κάνουν να νιώθουμε σε παλιές εποχές, ακόμη κι αν δεν έχουμε ζήσει σε αυτές. Η Madeline Follin και ο Brian Oblivion, μαθητές στο New York University, ξεκίνησαν να δημιουργούν μουσική από χόμπι, μέχρι που έφτασαν στο καταπληκτικό αποτέλεσμα των 11 τραγουδιών, που ονομάζεται “Cults”.
Τραγούδια που ενδείκνυται για καλοκαίρι, για να τα ακούς στο αμάξι, όπου και αν πηγαίνεις. Ο δίσκος δεν είναι μεγάλης διάρκειας και κυλάει εύκολα και γρήγορα. Υπάρχει το ενδεχόμενο να μην καταλάβεις κιόλας πότε αλλάζει τραγούδι,καθώς μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Πράγμα που μπορεί να το βαρεθείς και να «χαντακώσεις» το άλμπουμ, αν και αποτελεί μία από τις καλύτερες δουλείες του 2010. Κορυφαίες στιγμές αποτελούν τα “Oh my God”, “Never Saw the Point”, “Bumper” και το “Rave On”. Τα γλυκά φωνητικά της Madeline θα σε τρελάνουν, ενώ τα κιθαριστικά του Brian είναι πολύ όμορφα και προσεγμένα στο ύφος που θέλει να πλασάρει το ντουέτο.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που ένας καλλιτέχνης/συγκρότημα κυκλοφορεί ένα καταπληκτικό ντεμπούτο δίσκο, ανεβάζοντας πολύ τον πήχη. Στους καλλιτέχνες αυτούς ανήκουν οι Cults. Ωστόσο, για το αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τον πήχη, που οι ίδιοι έβαλαν, δεν το γνωρίζω. Βέβαια, δεν είναι δύσκολο, αν αναλογιστούμε τί «καλούδια» έφτιαξαν για πρώτης τους δουλειά. Αναμένουμε καινούρια τραγούδια απο το νεοϋρκέζικο ντουέτο, φυσικά στο ίδιο ύφος, για να μας πηγαίνουν σε εποχές άγνωστες για μας, αλλά αγαπημένες από μουσικής άποψης.

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Persepolis

Η Marjane Satrapi μας εξιστορεί την ιστορία της ζωής της και την πολιτική ιστορία της πατρίδας της, Ιράν. Ασπρόμαυρη εικόνα και ένα animation διαφορετικό απο τα άλλα, με όμορφα μινιμαλ σκίτσα, αποτελεί ίσως την καλύτερη ταινία στην κατηγορία της.
Η μικρή Marjane μεγαλώνει στην Τεχεράνη του 1978 και ζει τους αγώνες του ιρανικού λαού για ελευθερία και απαλλαγή από το καθεστώς του Παχλεβι. Οι γονείς και η γιαγιά της είναι αριστεροί και παλέυουν για την πτώση του διεφθαρμένου Σαχη, ενώ ταυτόχρονα μεταδίδουν στην κόρη τους την αγάπη για ειρήνη και ελευθέρια και την διεκδήκηση των δικαιωμάτων της. Η πτώση του καθεστώτος του Σαχη είναι πραγματικότητα, ωστόσο η συνέχεια δεν είναι και η καλυτερη, αφού οι φρουροί της επανάστασης επιβάλλουν τη δική τους δικτατορία στο λαό. Μεγαλώνοντας η Merjane συνηδητοποιεί τον φαλλοκρατισμό, την καταπίεση και την απομόνωση που ασκούνταν στον λαό του Ιράν και αρχίζει να αντιδρά, βάζοντας σε κίνδυνο την ακεραιότητα της και τους γονείς της, μιας και οι εκτελέσεις των αντικαθεστωτικών είναι καθημερινή «συνήθεια». Έτσι, οι γονείς της αποφασίζουν να την στείλουν στην Αυστρία.
Εκεί γνωρίζει νέες παρέες, γνωρίζει καινούρια πράγματα και προσπαθεί να ενταχθεί στον δυτικό κόσμο. Ωστόσο, αυτό ειναι αρκετά δύσκολο αφού η Marjane έχει μάθει να μιλάει «εξω απο τα δόντια» και αυτό της στοιχίζει. Απογοητευμένη απο αυτή την κατάσταση, έρχεται να την ρίξει εντελώς ψυχολογικά μια ερωτική απογοήτευση. Όλα αυτά συμβάλλουν στο να γυρίσει στην πατρίδα της.
Το σκηνικό που θα συναντήσει στην Τεχεράνη είναι πολύ χειρότερο από ότι το είχε αφήσει. Το καθεστώς που επικρατεί βυθίζει ολοένα και περισσότερο το Ιράν και εκείνη παραδομένη πέφτει στα ψυχοφάρμακα και παντεύεται απο υποχρέωση. Κάπου εκεί, όμως, στον λύθαργο της Marjane, έρχεται η γιαγιά της για να την αφυπνίσει. Να της πει πως χωρίς αξιοπρέπεια δεν υπάρχει αληθινή ζωη. Και τότε εμφανίζεται το Παρίσι, όπου θα γίνει η νέα πατρίδα της.
Κινούμενα σχέδια για μεγάλους και εντελώς διαφορετικά – και προσωπικά, πολύ καλύτερα - από εκείνα του Walt Disney. Κινούμενα σχέδια που μας κάνουν να σκεφτούμε πως η κοινωνία αλλάζει μόνο με δικαιοσύνη και με σωστή «τακτοποίηση» του εσωτερικού μας κόσμου. Ταινία που ένας φίλος της 7ης τέχνης πρέπει να την δει σίγουρα.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

Φοίβος Δεληβοριάς – Ο αόρατος άνθρωπος

Τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο στούντιο άλμπουμ («Έξω»), ο Φοίβος Δεληβοριάς δείχνει εντελώς απελευθερωμένος, παρουσιάζοντάς μας το «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Η αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας του έλυσε τα χερια και δημιουργεί έναν από τους καλύτερους δίσκους του. Δίνοντας έμφαση στην μουσική, ο Αθηναίος τραγουδοποιός μας παρουσιάζει την απώλεια, την στενοχώρια, τη νοσταλγία για μια σχέση, για κάτι που χάθηκε στο χρόνο.
Δύσκολα να βρω το ζενίθ και το ναδίρ του δίσκου, καθώς αρχίζοντας με το “Bolero”, όπου σου καρφώνεται στο μυαλό η μελωδία του theremin, τα κομμάτια δένουν μεταξύ τους και κυλάει όμορφα το άλμπουμ. Συναντάμε την Αρλέτα στο «Ωροσκόπιο», το οποίο βασίζεται στη μελωδία του “St James infirmary blues” των The White Stripes, ενώ το «Σκοτάδι των δύο» αποτελεί το πιο μελωδικό τραγούδι, με την ερμηνεια της Ρένας Μόρφη. «Γίνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μην σκεφτείς» μας λέει στο εξαιρετικό «Χωρίς», ένα απο τα καλύτερα τραγούδια του Φοίβου γενικώς.
Περίεργο στίχο θα βρούμε στο «Μηδέν εισερχόμενα», ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση δεν σταματώ να το ακούω. «Ο Αόρατος Άνθρωπος» κλείνει με το «Καταφύγιο», στο οποίο «δεν χτυπάει του χρόνου το μαστίγιο». Το συγκεκριμένο τραγούδι αποδεικνοιει, πώς μονάχα μια κιθάρα απογειώνει όμορφους στίχους.
Ο έκτος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά είναι πολύ πιο ώριμος, εσωστρεφής και μελαγχολικός. Για άλλη μια φορά καταφέρνει αυτό που λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να κάνουν, να μας κάνει να πατήσουμε repeat και να ξεχαστούμε στις μελωδίες και τους στίχους του. Αξίζει τουλάχιστον δύο ακροάσεις ο «Αόρατος Άνθρωπος», γιατί πολύ απλά είναι δισκάρα.

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

Mr. Nobody - Ο Κανενας

Ο Nemo Nobody είναι 118 ετών και είναι ο τελευταίος θνητός άνθρωπος στην Γη. Οι τελευταίες τους ώρες ζωής έχουν γίνει reality για τους ανθρώπους του 2092 και ένας ρεπόρτερ προσπαθεί να μάθει ποιος πραγματικά είναι ο Nemo Nobody. Ο Nemo προσπαθεί να αφηγηθεί στον ρεπόρτερ τις τρεις περιόδους της ζωής του, τότε που ήταν 9 χρονών, τότε που ήταν 15 και τότε που ήταν 34, που χρειάστηκε να κάνει επιλογές που θα του άλλαζαν όλη την ζωή μετά. Ο ρεπόρτερ ακούει τον Nemo να αφηγείται, μπερδεμένες μεταξύ τους, τρεις διαφορετικές ζωές στις οποίες θα μπορούσε να έχει καταλήξει αν είχε κάνει μια σειρά από επιλογές, χωρίς να ξεκαθαρίζει απόλυτα πιες ήταν οι σωστές, με μοναδικό κοινό παρονομαστή την αγάπη.
Ο Βέλγος σκηνοθέτης Jaco Van Dormael είχε κερδίσει το 1991 την Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ των Καννών με την πρώτη του ταινία, Toto the Hero, ενώ έγινε και πιο ευρέως γνωστός με την δεύτερη του ταινία, το The Eighth Day που κυκλοφόρησε το 1996. Χρειάστηκε να περάσουν 13 χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του Jaco Van Dormael, όμως το Mr. Nobody θα είναι μια ταινία που θα συζητιέται για πολλά χρόνια ακόμα.
Η πλοκή του έργου είναι αρκετά περίπλοκη, αφού οι αναμνήσεις από τις ζωές που θυμάται είναι μπλεγμένες και συνέχεια ο Nemo και μαζί του ο θεατής περνάει από την μία ζωή στην άλλη, από την μία επιλογή στην άλλη, ενώ κάποιου ενδιάμεσα εξηγούνται και θεωρίες όπως του Big Bang και των Χορδών. Ο Jaco Van Dormael όμως, χτίζει παράλληλα μια μαγευτική ατμόσφαιρα με τα συνεχώς έντονα χρώματα, το καταπληκτικό, σε φρενήρης ρυθμούς, μοντάζ του και τον ρομαντισμό, που είναι το κυρίαρχο στοιχείο που οδηγεί την ταινία.
Οι ερμηνείες της ταινίας είναι φανταστικές, ξεκινώντας από τον Toby Regbo που υποδύεται τον 15χρονο Nemo, μέχρι τις Linh Dan Pham(Ninja Assassin), Sarah Polley(Splice, Dawn Of The Dead) και Diane Kruger(Unknown, Inglourious Basterds, National Treasure) που υποδύονται τις τρεις γυναίκες που σηματοδοτούν την κάθε ζωή του Nemo. Ξεχωριστή αναφορά επιβάλετε στον Jared Leto, ο οποίος άφησε για λίγο τους 30 seconds to mars και έδωσε, αν όχι την καλύτερη, την δεύτερη καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, μετά το Requiem for a dream. Τέλος, το τρομερό πακέτο της ταινίας έρχεται να συμπληρώσει το εκπληκτικό soundtrack του, με κομμάτια όπως τα Everyday του Buddy Holly και Sweet Dreams από Eurythmics και φυσικά το Mister Sandman της Emmylou Harris.
Το Mr.Nobody είναι ένα μοναδικό αριστούργημα 141 λεπτών. Αυτό αναγκαστικά ζητάει από τον θεατή αφενός να “αντέξει” την μεγάλη διάρκεια της ταινίας, αφετέρου να την παρακολουθήσει με ανοιχτό μυαλό και να μην χαθεί στην περιπλοκότητα της ιστορίας αλλά στην ομορφιά της ατμόσφαιράς της. Μακάρι να μην χρειαστεί να περάσουν άλλα 13 χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του Jaco Van Dormael, ειδικά μετά από αυτό το καταπληκτικό έργο.

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Απόστολος Ρίζος –Τί είδες που δεν είδα εγώ;


Πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Απόστολο Ρίζο, ο οποίος μας είχε ήδη εντυπωσιάσει στη συνεργασία του με το Νικο Ζούδιαρη, με τίτλο-ερώτηση «Τί είδες που δεν είδα εγω;». Ο τραγουδοποιός από τη Λαμία με τις όμορφα περίεργες φωνητικές χορδές του, έκανε το «μπαμ» στους δίσκους του Ζούδιαρη, «Ένας κύκνος κλαίει» και «Φυσαλίδα», ερμηνέυοντας μοναδικά τα τραγουδια. Ήρθε, λοιπόν, η κατάλληλη στιγμή και στα μέσα του 2010 κυκλοφορεί το ντεμπούτο του άλμπουμ.
«Τι ειδες που δεν είδα εγω;» ρωτάει ο Απόστολος Ρίζος, ενώ μας παρουσιάζει μέσα απο τα 14 τραγούδια του μια σχέση, απο την αρχή μέχρι το τέλος της. Ο δίσκος ξεκινάει κάπως «ανώμαλα», καθώς το «Απο το πρώτο βλεμμα σου» δημιουργεί μια σύγχυση με την αναρχία στις ηλεκτρικές κιθάρες και τα κρουστά. Συνεχίζοντας το δρόμο της σχέσης που τραγουδάει ο Ρίζος, νιώθουμε ανατριχίλα στο «Βαβυλώνα», ενώ το γνωστότερο κομμάτι του δίσκου, «Μη φύγεις», παίρνει τη σκυτάλη και εκτοξεύει το άλμπουμ.

Τραγούδι που θα το ακούσεις τουλάχιστον 3 φορές είναι το «Σεπτέμβρης», ένα πολύ όμορφο κομμάτι. Το «Λέξη λέξη» θα σε συγκινήσει και η φυσαρμόνικα, πιστεύω, πως το κάνει ακόμη καλυτερο.
Ένας δίσκος που ακούγεται απο την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς αναβολές. Ωστόσο, αν κάποιος ακροατής που δεν αντέχει ολόκληρο άλμπουμ να περιστρέφεται γύρω απο την αγάπη, καλύτερα να μην το ακούσει μονομιάς. Καλοδουλεμένη δουλειά, με στίχους, μουσική και ενορχήστρωση του ίδιου του Απόστολου Ρίζου, ενός καλλιτέχνη που έχει το ταλέντο να μας χαρίζει ανατριχιαστικά τραγούδια.

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Source Code - Τα Τελευταία 8 Λεπτά

Ο στρατιώτης Colter Stevens υπηρετεί σε ένα μυστικό project όπου ξαναζεί τα τελευταία 8 λεπτά της ζωής ενός θύματος μιας βομβιστικής επίθεσης σε ένα τρένο. Ο ίδιος το τελευταίο που θυμάται είναι να πετάει με ένα ελικόπτερο στο Αφγανιστάν όπου τον είχαν τοποθετήσει, αλλά τον ενημερώνουν ότι πάνω απόλα προέχει να βρει την ταυτότητα του βομβιστή. Έχοντας κάθε φορά μόνο 8 λεπτά στην διάθεσή του, ο Colter θα προσπαθήσει να βρει τον βομβιστή για να σταματήσουν τις μελλοντικές του επιθέσεις.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Duncan Jones, μας είχε αφήσει με τεράστιες προσδοκίες μετά την προηγούμενη και πρώτη του ταινία, Moon. Σε αυτή του τη δουλειά, παίρνει ένα σενάριο που φαίνεται να είναι μία μίξη των Deja Vu και 12 Monkeys, αλλά καταφέρνει να το παρουσιάσει με τρόπο ώστε να μην ξενίσει τον θεατή αυτό. Όπως επιβάλλεται σε μια ταινία τέτοιας θεματολογίας, καταπληκτική δουλειά έχει γίνει στο μοντάζ. Το cast περιλαμβάνει τον Jake Gyllenhaal(Donnie Darko, Zodiac, Prince of Persia) στον πρωταγωνιστικό ρόλο, την Michelle Monaghan (Eagle Eye, Gone Baby Gone) και την Vera Farmiga(The Departed, Up in the Air).
Το Source Code θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή scifi περιπέτεια καθώς στο μεγαλύτερο μέρος της, μικρής η αλήθεια είναι, διάρκειάς της σου κρατάει το ενδιαφέρων έχοντας αναπτύξει κατάλληλα τους χαρακτήρες για να υπάρχει η κατάλληλη αγωνία για αυτούς. Δυστυχώς όμως, το τέλος μοιάζει λες και είναι από άλλη ταινία και όχι από αυτή που παρακολουθήσαμε τα προηγούμενα 90 λεπτά, καθώς ο Jones δεν αποφεύγει τον συγκαταβατισμό με το happy end, είτε γιατί ήθελε να περάσει ένα μήνυμα στις οικογένειες των στρατιωτών της Αμερικής και των θυμάτων τρομοκρατικών επιθέσεων, είτε απλά επειδή στόχευσε στην άνοδο των εισπράξεων.
Στην τελική, το Source Code σημαδεύετε από την κακή επιλογή του τέλους του το οποίο σε σπρώχνει να αντιληφθείς πως και η υπόλοιπη ταινία δεν ήταν κάτι το τρομερό. Μακάρι ο Duncan Jones να εκμεταλλευτεί τα κέρδη αυτής της ταινίας ώστε στην επόμενη του δουλειά να χρησιμοποιήσει πάλι το ταλέντο που μας έχει δείξει ότι έχει.

Τρίτη 19 Ιουλίου 2011

Rokkuro – I Annan Heim

Μπορεί τα τραγούδια τους να μας θυμίζουν τις καταπληκτικές μελωδίες των Sigur Ros και των μυθικών Mum, ομως, οι ολόφρεσκοι Rokkuro βρίσκονται στο προσκήνιο,όχι μονο της ισλανδικής μουσικής σκηνής, αλλα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος. Σαφώς επηρεασμένοι απο τους πρωτεργάτες της ισλανδικής post-rock, Sigur Ros, οι οποίοι κατάφεραν να εξάγουν τις μελωδίες τους και στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι Rokkuro μας παρουσιάζουν τον δεύτερο και πιο ώριμο δίσκο τους με τίτλο “I Annan Heim”(Σ’έναν άλλο κόσμο).
Το καταπληκτικό των τραγουδιών του συγκεκριμένου δίσκου είναι πως, αν και οι στίχοι είναι στα ισλανδικα, σου γίνονται οικεία στο άκουσμά τους. Τα πανέμορφα και απαλά φωνητικά της Hildur Kristn Stefnsdttir σε συνδυασμό με την μελωδική γλώσσα των Ισλανδών σε ταξιδεύουν. Κατά τη διάρκεια του “I Annan Heim” υπάρχουν αρκετές εναλλαγές, όσον αφορά το τέμπο και τον ηλεκτρισμό, με τα οποία σε κάποια τραγούδια οι Ισλανδοί δείχνουν την ροκ πλευρά τους. Η μελαγχολία που σε πιάνει ακούγοντας τα κομμάτια,κατά καποιο περίεργο τρόπο σου αρέσει. Οι κιθάρες παίζουν κυρίαρχο ρόλο ενώ το τσέλο και τα κρουστά προσδίδουν δραματική νότα στα εννέα τραγούδια του δίσκου. Ωραίες στιγμές αποτελούν τα “I Annan Heim”, το οποίο είναι και το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, “Sjonarspil”, η πιο δυνατή εκτέλεση του εν λόγω έργου, και “Skuggamyndir”.
Δεν καταλαβαινεις τιποτα από ισλανδικά; Ε και; Οι Rokkuro είναι εδώ για να μας υπενθυμίσουν τη δύναμη της μουσικής,σε οποιαδήποτε γλώσσα. Τρία αγόρια και δύο κοπέλες συνθέτουν τις δικές τους αέρινες μελωδίες και ηρθε ο καιρός να φτάσουν αυτές τις μελωδίες στα πέρατα του κόσμου. Γιατί η μουσική που φτιάχνουν δεν είναι ρηχή,ούτε τυχαία.

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011

Drive Angry

Ο John Milton έχει αποδράσει από την κόλαση και έχει γυρίσει στην γη για να βρει τον δολοφόνο της κόρης του, ο οποίος σχεδιάζει να θυσιάσει την μικρή εγγονή του. Στον αγώνα του αυτόν, από την μία θα τον βοηθήσει η Piper, μια νεαρή σερβιτόρα, και από την άλλη θα έχει να αντιμετωπίσει τον Λογιστή, το δεξί χέρι του διαβόλου που έχει σταλθεί για να τον γυρίσει πίσω στην κόλαση.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Patrick Lussier, έχει στο ιστορικό του ως σκηνοθέτης μόνο πολύ κακές ταινίες(Dracula 2000, White Noise 2 και My Bloody Valentine). Με το Drive Angry δεν καταφέρνει να σπάσει το κακό σερί, αλλά σίγουρα κάνει καλύτερη δουλειά απότι στο παρελθόν. Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένοχο μυστικό, είναι από αυτές τις ταινίες που ενώ είναι αρκετά κακές, δεν σου δημιουργούν την θέληση να κλήσεις το βίντεο αλλά ίσως να γελάσεις λίγο και να περιμένεις να δεις μέχρι πιο υπερβολικό σημείο μπορεί να φτάσει η επόμενη σκηνή. Τα γρήγορα αμάξια, οι όμορφες κοπέλες, το άπειρες σφαίρες και οι καλτ φιγούρες προφανώς δεν αφήνουν στο σενάριο καμία μοίρα. Το cast περιλαμβάνει τους Amber Heard(Zombieland , William Fichtner(Prison Break, Invasion), Billy Burke(Twilight Saga) και, δυστυχώς, τον Nicolas Cage, έναν ηθοποιό που κάποτε έπαιζε σε έργα όπως το The Rock και το Face/Off και τώρα έχει καταντήσει να πηγαίνει από την μία κακή επιλογή στην άλλη.
Το χειρότερο σε αυτό το έργο είναι ότι στην πραγματικότητα ο Patrick Lussier δεν αποφάσισε ποτέ τη ταινία θέλει να φτιάξει. Από την μία, η ταινία έχει ξεκάθαρες grindhouse επιρροές αλλά αποτυγχάνει να χαρακτηριστεί ως τέτοια, ενώ από την άλλη, προσπαθεί να είναι, και, κανονική action ταινία αλλά προφανώς μένει στην προσπάθεια. Από τα νούμερα των εισπράξεων φαίνεται πως εκεί στο ενδιάμεσο που προσπάθησε να κρατηθεί η ταινία, δεν κατάφερε να βρει κοινό.

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

The Burger Project – We live in Athens

Τέσσερις ιδιαίτερα ντυμένοι άνθρωποι, γεμάτοι τρέλα ξεσηκώνουν το κοινό σε κάθε ζωντανή τους εμφάνιση με τις επιτυχημένες και ευρηματικές διασκευές τους. Οι “Burger Project” μας παρουσιάζουν μια σειρά διασκευών απο disco, reggae, punk, rock ‘n’ roll και γενικά ολόκληρου του φάσματος της εγχώριας και της διεθνούς μουσικής. Τον περασμένο Δεκέμβριο κυκλοφόρησε το “We live in Athens”, με διασκευές που πραγματικα σε κανουν να σηκωθείς απο τον καναπέ σου και να χορέψεις.
Έκπληξη του δίσκου, ο πρόλογος που κάνει ο κ. Ηλίας Μαμαλάκης και μιλάει για το συγκρότημα απο την Αθήνα, βάζοντας μας στον αλλοπρόσαλλο, πλην φανταστικό κόσμο τους. Πρώτη διασκευή το “Another one bites the dust” των Queen, με την τρομερή εισαγωγή με τρομπέτες. Τη σκυτάλη παίρνει το “Take my breath away” των Berlin, το οποίο αποτελεί μία απο τις ομορφότερες διασκευές του δίσκου, με τον ωραίο ρυθμό που του έχουν δώσει. Το άλμπουμ, κατά τη γνώμη μου, απογειωνέται με το “Coconut Woman” του Harry Belafonte, που απλώς είναι από τις καλύτερες διασκευές που έχω ακούσει από Έλληνα καλλιτέχνη. Επίσης, ξεχωρίζουν το “Money” και το κλείσιμο του δίσκου “Mountain of Korytsa”, παραδοσιακό τραγούδι.

Οι Burger Project δεν ειναι για ακρόαση. Είναι για να τους δεις και να τους ακούσεις ζωντανά. Εκεί θα καταλάβεις τί και πώς παίζουν. Θα σε «αναγκάσουν» με τις διασκευές τους και τη χιουμοριστική τους διάθεση να χορέψεις τρελά. Αν τους συναντήσετε σε κάποια συναυλία, μην χασετε την ευκαιρία να τους ακουσετε, και γιατί όχι, στο τέλος να τους θαυμάσετε.

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

Insidious - Παγιδευμενη Ψυχη

Ο Τζος και η Ρενέ Λάμπερτ, μαζί με τα τρία τους παιδιά, μετακομίζουν στο νέο τους σπίτι με και όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά στη ζωή τους. Αυτό, μέχρι που ο Ντάλτον, ένα από τα παιδιά της οικογένειας, χτυπήσει μέσα στο σπίτι και πέσει σε κώμα. Σύντομα, μάνα του παιδιού θα αρχίσει να παρατηρεί περίεργα πράγματα στο σπίτι και θα αναγκαστούν να ξαναμετακομίσουν, πιστεύοντας πως το σπίτι είναι στοιχειωμένο. Όταν τα περίεργα συνεχιστούν και στο καινούργιο σπίτι, η οικογένεια θα καταλάβει πως δεν ήταν το σπίτι στοιχειωμένο.
Η ταινία, όπως γράφει και στην αφίσα της άλλωστε αλλά και σόλο της το προμόσιον, είναι φτιαγμένη από τους δημιουργούς του SAW και του Paranormal Activity. Αυτή η ταμπέλα δυστυχώς, αρχικά, περισσότερο κακό κάνει παρά καλό, κρίνοντας από τις προηγούμενες δουλειές που χαρακτηρίζονταν από αυτή. Ευτυχώς, ο σκηνοθέτης του αρχικού Saw, James Wan, και ο σεναριογράφος/παραγωγός/ηθοποιός του αρχικού αλλά και των συνεχειών του Saw, Leigh Whannell, αφήνουνε στην άκρη την κατηγορία που οι ίδιοι δημιούργησαν, torture porn όπως λέγεται πια το είδος των ταινιών που περιλαμβάνει τα Saw αλλά και όλους τους μιμητές του. Καταπιάνονται με τον αληθινό τρόμο και παίρνουν ένα από τα κλασικότερα σενάρια στην ιστορία του είδους και προσπαθούν να του προσθέσουν νέες ιδέες χωρίς να παραλείψουν να αποδώσουν φόρο τιμής στα 80’s. Το αποτέλεσμα κρίνεται τουλάχιστον επιτυχημένο.
Η ταινία βασίζετε στην τρομερή ατμόσφαιρα που χτίζετε σιγά σιγά, μέσα από την αργή εξέλιξη της ιστορίας και φυσικά της καταπληκτικής μουσικής επένδυσης, η οποία μοιάζει να είναι βγαλμένη κατευθείαν από ταινία τρόμου κάποιας περασμένης δεκαετίας. Το cast δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, αν και οι Rose Byrne(Knowing, Sunshine, 28 Weeks Later), Patrick Wilson(Passenger, Watchmen) που βρίσκονται στους πρώτους ρόλους κάνουν καλή δουλεία, αλλά μέχρι εκεί. Λίγο ίσως κουράσουν κάποιες υπερβολικές σκηνές από την μέση και μετά της ταινίας, όπου στο μυστήριο μπλέκετε η παραψυχολογία, αλλά το Insidious θα καταφέρει σίγουρα να κάνει τον θεατή να ανατριχιάσει σε αρκετές σκηνές.

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011

Radiohead – The King of Limbs

Δεν χρειάζεται κάποιος μακροσκελής πρόλογος για τους Radiohead. Όλοι οι φίλοι της παγκόσμιας μουσικής, γνωρίζουν «τι εστί» Radiohead. Η είδηση ειναι, όμως, ότι οι «Ραδιοκεφαλή» κυκλοφόρησαν πριν περίπου 2 μήνες το όγδοο στούντιο άλμπουμ τους,κρατώντας «σιγή ιχθύος». Το “The king of limbs” είναι ηχογραφημένο στην Ιαπωνία και κυκλοφορεί χωρίς καν, να ανακοινωθεί η κυκλοφορία του, σε ψηφιακή μορφή. Μη ξεχάσουμε πως στην προηγούμενη δουλειά τους (“In Rainbows”) ανέβασαν ολόκληρο το άλμπουμ για δωρεάν κατέβασμα, δίνοντας την δυνατότητα σε όποιον το κατεβάσει, να δώσει όσα χρήματα θελήσει ο ίδιος.
Ο Thom Yorke και η παρέα του πειραματίζονται και σε αυτό τον δίσκο,με ήχους πολύ διαφορετικούς και ένα “The king of limbs” να διαφέρει κατά πολύ από τους προηγούμενους δίσκους. Με την πρώτη ακρόαση νομίζεις ότι άκουσες το ½ του δίσκου, μιας και η διάρκεια ολόκληρου του άλμπουμ ειναι 37:24’. Γι αυτό το λόγο κυκλοφορούν και οι φήμες περί κυκλοφορίας δεύτερου δίσκου, συνέχειας του πρωτου. “Ο βασιλιάς των άκρων”, εντελώς διαφορετικής μουσικής φιλοσοφίας απο τα προηγούμενα άλμπουμ, παραμελεί τις ηλεκτρικές κιθάρες και πιάνει τα keyboards. Η φωνή του Thom είναι ανατριχιαστική όπως πάντα, απογειώνοντας τα κομμάτια. Πιστεύω πως τέτοια φωνητικά, δυσκολα θα ξανακούσουμε στο μέλλον απο άλλο καλλιτέχνη. Παρόλ’ αυτά, το άλμπουμ δεν συγκινει. Και αυτό, γιατί δεν σε κάνει να πατήσεις το repeat, για μια δεύτερη ακρόαση. Τα 8 κομμάτια του δίσκου φεύγουν γρηγορα το ένα μετά το άλλο, χωρίς να σε «κρατήσει» κάποιο. Η αρχή είναι πολύ καλή με το “Bloom” να σε βάζει στο ρυθμό των Radiohead. Το “Lotus Flower”, όπου αποτελεί και το πρώτο single, είναι η αποκορύφωση του δίσκου, με το γρήγορο τέμπο και την όμορφη μελωδία. Το άλμπουμ κλείνει με το “Separator”, το οποίο δίνει και αυτό ένα γρήγορο και όμορφο ρυθμό στον επίλογο.

Το “The king o limbs” δεν ενθουσίασε. Αν ήταν ο πρώτος «σκοτεινός» δίσκος του συγκροτήματος, θα σκεφτόμουν πως οι Βρετανοί κάνουν αλλαγή πλεύσης. Αλλά επειδή η αλλαγή έγινε το 2007 με το “In Rainbows”, το οποίο ήταν κάτι πολύ διαφορετικό απο αυτό που είχαμε συνηθίσει να παίρνουμε απο το γκρουπ, το “TKOL” δεν ανταποκρίνεται. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι οι Radiohead παίρνουν την κατιούσα. Δεν θα σταματήσουν να πειραματίζονται και να μας χαρίζουν δυνατούς στίχους και φρέσκους ήχους από άλλο πλανήτη...τον δικό τους.

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011

Loft

Πέντε φίλοι, όλοι παντρεμένοι, μοιράζονται την ίδια σοφίτα για τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις. Όλα φαίνεται να δουλεύουν καλά για αυτούς και πιστεύουν πως έχουν βρει το τέλειο σχέδιο για να εξαπατούν τις γυναίκες τους μέχρι που ένα πρωί βρίσκουν το πτώμα μιας άγνωστης κοπέλας στη σοφίτα. Τότε θα αρχίσουν να κατηγορούν ο ένας τον άλλον και θα καταλάβουν πως δεν γνωρίζονται τελικά τόσο καλά και πως όλοι έχουν τα μυστικά τους.
Το Loft μας έρχεται από το Βέλγιο και είναι ένα πολύ δυνατό αστυνομικό θρίλερ που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις αντίστοιχες χολιγουντιανές παραγωγές και βασίζετε στο πολύ συμπαγές σενάριό του Bart De Pauw και στην καταπληκτική του σκηνοθεσία του Erik Van Looy. Η λέξη ανατρεπτικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγραφεί το σενάριο της ταινίας πραγματικά με όλη της τη σημασία αφού, ενώ πολλές φορές κατά την διάρκειά της θα πιστέψεις πως το μυστήριο λύνετε, μέχρι ελάχιστα λεπτά πριν το τέλος της ταινίας δεν μπορείς να έχεις βάσιμες υποψίες για την κατάληξη της. Σε αυτό βοήθησε η πολύ καλή σκηνοθεσία που είχε το έργο, με τις παράλληλες ζωές των ηρώων να ξεδιπλώνονται πολύ δυναμικά και με την ένταση να ανεβαίνει αρμονικά κατά τη διάρκεια της ταινίας. Οι ηθοποιοί, αν και όχι ιδιαιτέρως γνωστοί, κάνανε πολύ καλή δουλεία στον ρόλο τους, ειδικά ο πρωταγωνιστής Koen De Bouw (Chris Van Outryve) και ο αρχηγός της παρέας αυτής Filip Peeters (Vincent Stevens).
Η ταινία στο Βέλγιο πήγε πάρα πολύ καλά εισπρακτικά, μάλιστα ανέβηκε πρώτη στη σχετική λίστα με τις εισπράξεις των εγχώριων ταινιών. Την χρονιά που μας πέρασε γυρίστηκε το remake της ταινίας στην Ολλανδία, ενώ ήδη ετοιμάζετε το Αμερικάνικο remake της με σκηνοθέτη πάλι τον Erik Van Looy. Αξίζει όμως σίγουρα να την ψάξετε και να την δείτε.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

PJ Harvey – Let England Shake

Η Polly Jean Harvey ξαναχτυπά μετα απο 2 χρόνια με τον δέκατο δίσκο της, με τίτλο “Let England Shake”. Η Βρετανίδα τραγουδοποιός γνωρίζει πολύ καλά τα ροκ μονοπάτια και πώς να μας ξεσηκώνει με τις περίεργα όμορφες μελωδίες της. Εξάλλου, αυτό το έχει αποδείξει εδώ και 19 χρόνια που βρίσκεται στην δισκογραφία, απο το “Dry”(1992) και το αριστουργηματικό “Bring me to life”(1994) ως το “A woman a man walked by”, με δεκάδες μεγάλες επιτυχίες και αμέτρητες εμφανίσεις στα μεγαλύτερα φεστιβαλ της Ευρώπης.
Το “Let England shake” αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή για τον δίσκο. Ρυθμικό κομμάτι που σε κάνει να χαλαρώσεις και να κουνάς ρυθμικά και εσυ τα πόδια σου. Συνεχίζεις με το “The glorious land”, το οποίο σου προκαλεί μια σύγχυση αρχικά, καθώς ξεκινάει με πολεμικό εμβατήριο και συνεχίζει με τις ψιλές νότες της PJ σε συνδυασμό με τις άναρχες μελωδίες. Θα συναντήσουμε και ανατολίτικους ήχους στο “England” με τη μουσική να παραπμεπει σε μάχη. Γενικά, ο συγκεκρίμενος δίσκος σου δίνει την εντύπωση ότι ηχογραφήθηκε μετά από περίοδο πολέμου. Ωστόσο, η Harvey δεν «παραμελεί» την βρετανική ροκ και στα “Bitter branches” και “Written on the forehead” συναντούμε τα ηλεκτρικά στοιχεία και τα κρουστα που έλειπαν απο τα προηγουμενα τραγούδια. Για επίλογο του δίσκου, η PJ ενώνει τη φωνή της, με εκείνη του Mick Harvey και το αποτέλεσμα είναι το “The colour of the earth”, το οποίο αποτελεί και την κορύφωση του άλμπουμ.
Η PJ Harvey συνεχίζει να ενθουσιάζει με τις δισκογραφικές της δουλειές, έχοντας ως απόδειξη τις κορυφες που έχει κατακτήσει όλα αυτα τα χρόνια. Το “Let England Shake” αποτελεί αδιαμφισβήτητα έναν απο τους 3 καλύτερους διεθνείς δίσκους του πρώτου εξαμήνου του 2011. Και όπως φαινεται, και στο τέλος της χρονιας θα βρίσκεται στη λίστα των καλύτερων δίσκων για φέτος.

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Unknown - Ο Αγνωστος

Ο Dr. Martin Harris είναι ένας καταξιωμένος επιστήμονας και τον έχουν καλέσει να παρευρεθεί σε ένα συνέδριο στην Γερμανία για να μιλήσει για την δουλειά του. Μετά από ένα τροχαίο ατύχημα όμως πέφτει σε κόμμα και όταν ξυπνάει έχει μερική απώλεια μνήμης. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν θα καταφέρει να συναντήσει την σύζυγό του και αυτή όχι μόνο δεν θα τον αναγνωρίσει, αλλά θα έχει στο πλευρό της έναν άλλον άντρα ο οποίος χρησιμοποιεί το ίδιο όνομα με αυτόν…
Η νέα ταινία του Liam Neeson, μετά την μεγάλη επιτυχία του Taken, επιστρέφει σε άλλη μια action ταινία σε έναν ρόλο που φαίνεται πως του πάει πολύ. Η ταινία μπορεί να χωριστεί θεωρητικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο μισό ο σκηνοθέτης, Jaume Collet-Serra, χτίζει την πλοκή μιας ταινίας μυστηρίου, με κύρια στοιχεία την αγωνία για την κατάσταση του πρωταγωνιστή και την παράνοια που φαίνεται να τον περιβάλει. Στο δεύτερο μισό το έργο μετατρέπετε σε μία γνήσια ταινία δράσης όπου ο θεατής βλέπει, πέρα από της διάφορες πολύ ενδιαφέρουσες ανατροπές της ιστορίας, πολλές γρήγορες σκηνές δράσεις.
Το cast της ταινίας εκτός από τον Liam Neeson περιλαμβάνει και την Diane Kruger (Inglourious Basterds, National Treasure, Troy) στο ρόλο μιας παράνομης μετανάστριας η οποία θα βοηθήσει τον Dr. Martin να λύσει το μυστήριο. Επίσης, ξεχωριστό ρόλο έχουν οι Bruno Ganz και Frank Langella, οι οποίοι με τους ρόλους τους δίνουν στην ταινία πολλές δόσεις πρακτορικού μυστηρίου.
Ο Jaume Collet-Serra, μετά το κακό remake του House of Wax και του μέτριου Orphan, επανέρχεται με την σίγουρα καλύτερη του ταινία. Το Unknown είναι πολύ ωραία γυρισμένο με την επιλογή της Γερμανίας ως μέρος που διαδραματίζετε η ταινία να κρίνεται άκρως επιτυχημένη. Η ταινία χωρίς ιδιαίτερα σεναριακά κενά ή “ευκολίες” σε κρατάει σε εγρήγορση μέχρι το τέλος. Αν και στην αρχή η ταινία δίνει ελπίδες για κάτι καλύτερο, στο τέλος παραμένει μία πάρα πολύ καλή περιπέτεια.

Κυριακή 10 Ιουλίου 2011

Malison Rogue - Malison Rogue

Οι Malison Rogue είναι ένα συγκρότημα από την Σουηδία που παίζει κυρίως power/progressive metal. Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε με το ίδιο όνομα, Malison Rogue, και περιέχει 8 κομμάτια. Ο δίσκος είναι πολύ καλός και δεν κάνει κοιλιά σε κανένα σημείο, πράγμα στο οποίο βοηθάνε και τα λίγα τραγούδια. Με την πρώτη ακρόαση σίγουρα θα ξεχωρίσουν τα Friend or Foe? και Scars αλλά και τα υπόλοιπα κομμάτια είναι υψηλού επιπέδου. Ο ήχος του θυμίζει πολύ QUEENSRŸCHE αλλά και Fates Warning, μέχρι και IRON MAIDEN, χωρίς να αντιγράφουν όμως οπότε δεν ξενίζει καθόλου αυτό. Για πρώτος δίσκος της μπάντας η δουλειά κρίνετε παραπάνω από επιτυχημένη, και μακάρι να υπάρξει και ανάλογη συνέχεια.
Το tracklist:
01. Friend or Foe?
02. The Pain You Cause
03. The Griever
04. My Mistakes
05. This Lonely Road
06. Scars
07. We’re All Born Sinners
08. Everything Fades

Σάββατο 9 Ιουλίου 2011

Never Let Me Go - Μη Μ' Αφήσεις Ποτέ

Πόσα είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να αποκτήσουμε την δυνατότητα να ανεβάσουμε τον μέσο όρο ζωής στα 100 χρόνια? Τελικά, οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι? Οι νέοι πότε σταμάτησαν να έχουν την δυνατότητα να παλεύουν για αυτά που θέλουν, αυτά που αγαπούν?
Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που θέτει ο Kazuo Ishiguro (συγγραφέας επίσης του The Remains of the Day) μέσα από το ομότιτλο μυθιστόρημά του. Ο Mark Romanek, σκηνοθέτης του έργου και πολύ γνωστός βιντεοκλιπάς, καταφέρνει να περάσει στην οθόνη αρκετά πιστά τα το ύφος και την μελαγχολική, καταπιεσμένη διάθεση που κατακλύζει ολόκληρο το έργο. Ίσως, κατά την διάρκεια της ταινίας αυτό να φτάσει σε σημείο που να κουράσει τον θεατή, κυρίως επειδή η θεματολογία της είναι αρκετά ιδιαίτερη και ίσως να μην ξέρεις τι να περιμένεις από μια ταινία που πραγματεύεται των έρωτα, την μάχη με τα δικαιώματα στη ζωή αλλά και την ύπαρξη κλώνων προορισμένων για “σφαγή”. Ξεκινώντας με αυτή την ταινία την καριέρα του στον κινηματογράφο, μπορούμε να περιμένουμε πολύ ωραία πράγματα από αυτόν στο μέλλον.

Η ιστορία δείχνει την ζωή τριών παιδιών, της Kathy του Tommy και της Ruth, τα οποία πολύ γρήγορα θα μάθουν πως η ζωή που έχουν μπροστά τους είναι προμελετημένη και σχεδιασμένη από άλλους, για άλλους. Αυτό, το εντελώς παράλογο και αφύσικο, τα παιδιά θα το δεχθούν ως κάτι λογικό και φυσικό, ώσπου μόνο μέσω της αληθινής αγάπης θα μπορέσουν να βρουν την δύναμη να παλέψουν για την ανατροπή όσων τους έχουν μάθει να πιστεύουν.
Στους ρόλους των παιδιών βρίσκουμε την Carey Mulligan (An Education, Pride & Prejudice) ως Kathy, τον Carey Mulligan (The Social Network) και την Keira Knightley (Pirates of the Caribbean, Pride & Prejudice), αναπάντεχα, ίσως, τρομερές επιλογές και οι τρεις τους. Σημαντικό ρόλο στην ατμόσφαιρα της ταινίας έχει και η μουσική επιμέλεια, υπεύθυνη για την οποία είναι η Rachel Portman.

Πιστεύω πως το Never let me go είναι σίγουρα μία από της καλύτερες ταινίες της χρονιάς, η οποία χάθηκε μάλλον εξαιτίας του αργού ρυθμού και της βαριάς ατμόσφαιρας της. Παρόλαυτα, καλύτερα, όπως λέει και ο τίτλος της, μην την αφήσετε να φύγει.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More