Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα electronic rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα electronic rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 26 Μαρτίου 2013

The Strokes – Comedown Machine

Έσκασαν σαν ατομική βόμβα, στον χώρο της μουσικής, στις αρχές των 00’s με ένα επικό ντεμπούτο άλμπουμ, το οποίο έγινε πλατινένιο σε πολλές χώρες ενώ τα περισσότερα τραγούδια του παίζοντα ασταμάτητα 12 χρόνια αργότερα. Υπέροχο ξεκίνημα για μια μπάντα από τη Νέα Υόρκη που συνέχισε ακάθεκτη το έργο της και κυκλοφόρησε άλλους δύο, πολύ καλούς δίσκους, με τον τελευταίο να βγαίνει το 2006. Επτά χρόνια είναι πάρα πολλά αλλά οι Strokes έκαναν το χατίρι στους εκατομμύρια οπαδούς τους και φέτος, επιτέλους, επέστρεψαν με την τέταρτη, πολυαναμενόμενη δισκογραφική τους δουλειά. Ο δίσκος φέρει τον τίτλο “Comedown Machine” με το συγκρότημα να δηλώνει εξ αρχής πως ο ήχος τους είναι αλλαγμένος κατά πολύ, συγκριτικά με τις μουσικές που ακούγαμε την προηγούμενη δεκαετία.
Το είπαν και το έπραξαν. Ο ήχος δεν θυμίζει καθόλου τους Strokes που ακούγαμε στα προηγούμενα άλμπουμ. Αμέσως από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, “Tap Out”, συνειδητοποιείς πως οι τύποι έχουν γυρίσει πλέον το βλέμμα τους σε μελωδίες των 80’s και σε pop-rock μελωδίες των 90’s. Δείχνουν ξεκάθαρα την διάθεσή τους να προχωρήσουν την μουσική τους και αυτό είναι ευχάριστο, μιας και κάτι τέτοιο το πραγματοποιούν με εξαιρετικό τρόπο. Ακούγοντας το “All The Time” κολλάς κατευθείαν με τον rock ‘n’ roll ήχο και τον γρήγορο ρυθμό του. Γενικά, το τέμπο δεν πέφτει σε κανένα σημείο με τους Strokes να σε ενθουσιάζουν, όσο συνεχίζεις την ακρόαση του δίσκου. Το πρώτο δείγμα που μας είχε δώσει η μπάντα πριν την κυκλοφορία ήταν το “One Way Trigger”, το οποίο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να σε στροβιλίζουν με υπέροχο τρόπο.

Προχωρώντας παρακάτω, παίρνουμε μια γερή δόση funkιλας από το “Welcome to Japan” για να πέσουμε πάνω στην παραμορφωμένη κιθάρα του “80’s Comedown Machine”. Για την συνέχεια, οι πέντε Νεοϋορκέζοι μας επιφυλάσσουν μια πολύ καλή σύνθεση, πολυεπίπεδη, συνδυάζοντας συνθεσάϊζερ και ηλεκτρική κιθάρα απόρροια της δημιουργικότητας που βγάζουν. Κάλλιστα το “50/50” μπορεί να αποτελέσει το επόμενο single του άλμπουμ. Από το “Partners in Crime” συγκρατούμε την εναλλαγή στα φωνητικά του Julian Casablancas από τις πολύ ψηλές νότες στις χαμηλές. Και φτάνουμε σε μια ακόμη κορυφή του δίσκου, το “Happy Ending” με το κολλητικό – χορευτικό ρεφρέν του να εντυπωσιάζει πραγματικά. Για το τέλος, οι Strokes επιδεικνύουν ξανά και ξανά το πόσο μεγάλο – πλεόν – συγκρότημα είναι με ένα υψηλής έμπνευσης κομμάτι, το “Call it Fate Call it Karma”.
Το “Comedown Machine” περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Αγγίζει rock ‘n’ roll, funk, synthpop και όλα αυτά συνθέτουν ένα εξαιρετικό δίσκο. Μετά από επτά χρόνια οι Strokes επιστρέφουν για τα καλά με ένα άλμπουμ που ακούγεται ασταμάτητα και θα συνεχίσει να ακούγεται στο μέλλον (οι πέντε ακροάσεις είναι το ελάχιστο για να «χωνέψεις» όσα ακούς). Με λίγα λόγια είναι από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Σάββατο 23 Μαρτίου 2013

Depeche Mode – Delta Machine

Είχε ανακοινωθεί η ημερομηνία κυκλοφορίας ενώ μαζί ανακοινώθηκε και η συναυλία στη χώρα μας, με αφορμή το νέο άλμπουμ. Η αναμονή πολύ μεγάλη για την καινούρια κυκλοφορία αφού οι συγκεκριμένοι ανήκουν στην λίστα με τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες, όσον αφορά τους Έλληνες μουσικόφιλους. Το 2009 φάγαμε δύο ξενέρες από αυτούς. Η πρώτη ήταν ο δίσκος τους, “Sounds of the Universe”, ο οποίος δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών, συγκριτικά με όλα τα προηγούμενα που μας είχαν συνηθίσει. Η δεύτερη ήταν η ακύρωση της συναυλίας τους μισή ώρα πριν την έναρξή της (εδώ δικαιολογούνται λόγω σοβαρής αρρώστιας του τραγουδιστή). Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν και οι Depeche Mode επιστρέφουν για 13η φορά έχοντας συμπληρώσει τρεις γεμάτες δεκαετίες στην δισκογραφία και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Έτσι, το “Delta Machine”, που μόλις κυκλοφόρησε, είναι έτοιμο να μας συνεπάρει με τις alternative ηλεκτρονικές μελωδίες του.
Κατά πόσο, όμως, οι Depeche Mode είναι «διατεθειμένοι» να μας εκπλήξουν; Τα τελευταία χρόνια, η αλήθεια είναι πως, οι Άγγλοι δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι αξιόλογο που να μπορεί να συγκριθεί με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους, με αποτέλεσμα πολλοί φαν να αρχίζουν να απομακρύνονται από τις νέες μουσικές της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει με το “Welcome to my World”, το οποίο δίνει μια ήρεμη techno αισθητική με ένα αρκετά πιασάρικο ρεφρέν. Η συνέχεια ανήκει στο πολύ καλό “Angel” που θυμίζει κάτι από τους παλιούς Depeche Mode. Γρήγορο τέμπο και αρκετή παραμόρφωση συνθέτουν ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του άλμπουμ. Σειρά έχει το γνωστό, πλέον, “Heaven” που αποτελεί το πρώτο single και ακούγεται στο ραδιοφώνο με μεγάλη συχνότητα. Στην αρχή δεν το δέχεσαι με άνεση, ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση αρχίζεις να λατρεύεις το συναίσθημα που βγάζει. Βέβαια, δεν σημαίνει πως είναι αυτό που περίμενες από την τριμελή μπάντα και γι’ αυτό συμβιβάζεσαι με το ίσως καλύτερο τραγούδι του “Delta Machine”.
Στην συνέχεια, το ηλεκτρονικό τέμπο ανεβαίνει πάλι καθώς το “Secret to the End” έχει ένα δυνατό ρεφρέν και ξεσηκωτικό φινάλε με τα αλλεπάλληλα φωνητικά του κιθαρίστα Martin Gore να χτίζουν μια δυναμική ατμόσφαιρα στην ερμηνεία του Dave Gahan. Η κιθάρα του πρώτου, μετά από τα συνεχή χτυπήματα του συνθεσάϊζερ, δίνει τον ηλεκτρικό τόνο ενός blues κομματιού στο αρκετά καλό “Slow” ενώ το αμέσως επόμενο “Broken” επαναφέρει την ισορροπία στα ηλεκτρονικά στοιχεία των Depeche Mode, χωρίς ωστόσο να σου μένει. Σε αντίθεση με το “Soft Touch / Raw Nerve” που εκρήγνυται με τα ηλεκτρονικά του πυροτεχνήματα, θυμίζει κάτι από παλιούς DM και σίγουρα ανήκει στα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου. Επιπροσθέτως, πολύ καλή σύνθεση αποτελεί και το “Should Be Higher”, το οποίο συνεχίζει στο κλασικό φόντο του συγκροτήματος που μας αρέσει. Η βρετανική μπάντα μας επιφύλασσε το καλό για το τέλος αφού το κλείσιμο του άλμπουμ είναι αρκετά όμορφο. “Alone” και “Soothe My Soul” ανεβάζουν κατά πολύ τον δίσκο διότι είναι κομμάτια με εκρηκτική και χορευτική μελωδία, με τον τρόπο που οι Mode γνωρίζουν να μας πορώνουν. Το τελευταίο δε, σου καρφώνει στο μυαλό αμέσως το ρεφρέν του που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, για να μας αποχαιρετήσει το τρίο τραγουδώντας μας “Goodbye” και να μας αφήσει μια γλυκιά αίσθηση στο τέλος της ακρόασης.

Άλλη μια μεγάλη μουσική κυκλοφορία για το 2013 είναι γεγονός. Καινούριο υλικό από τους Depeche Mode είναι από μόνο του σημαντικό συμβάν για τα μουσικά δρώμενα. Ωστόσο, οι Dave Gahan, Martin Gore και Andy Fletcher έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια. Το “Delta Machine” είναι ανώτερο από το προηγούμενο “Sounds of Universe” αλλά δεν φτάνει σε ουδεμία περίπτωση τους δίσκους που αγαπήσαμε την δεκαετία του ’90. Στο άλμπουμ θα βρεις κάποιες καλές στιγμές, τις οποίες θα ξαναβάλεις να ακούσεις. Το συνολικό αποτέλεσμα, όμως, δεν σε χαροποιεί αφού δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σε ξεσηκώσει, με εξαίρεση τα τελευταία κομμάτια. Πάντως αν δώσεις αρκετές ευκαιρίες στο “Delta Machine”, ίσως να σε εκπλήξει σε ορισμένα σημεία.

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

New Order – Lost Sirens

Έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια για να βγουν στην επιφάνεια κάποια ηχογραφημένα τραγούδια που τα είχε σκεπάσει η σκόνη. Το 2005 οι New Order κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, “Waiting for the Sirens’ Call”, με το αρχικό σχήμα, δηλαδή με τον μπασίστα Peter Hook στην σύνθεσή τους. Γνωστό το θέμα με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις εκατέρωθεν, ωστόσο οι New Order – χωρίς τον γνωστό μπασίστα πλέον – συνεχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους ενώ φέτος πραγματοποιούν την κίνηση να κυκλοφορήσουν αυτές τις συνθέσεις που δημιουργήθηκαν την περίοδο των ηχογραφήσεων για το τελευταίο άλμπουμ. Έτσι, αρχές του 2013 η βρετανική μπάντα αποφάσισε να βγάλει το – παρόλα αυτά - ολοκαίνουριο “Lost Sirens”.
Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ τραγούδια και η συνολική διάρκειά του δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά. Το ότι τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν με την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος σε κάνουν, αφενός πριν την ακρόαση, ανυπόμονο να ακούσεις κάτι «νέο» από τους New Order και αφετέρου, μετά την ακρόαση, να βλαστημάς την ώρα και την στιγμή που τα «χάλασαν» Peter Hook και Bernard Sumner. Και αυτό διότι το μπάσο του Hook δίνει την ζωντάνια που χρειάζονται τα τραγούδια και σε συνδυασμό με τα τότε φωνητικά του Sumner δίνουν ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η χορευτική διάθεση υπάρχει ενώ η ηλεκτρική κιθάρα προσδίδει στο pop φόντο την απαραίτητη δυναμική που πρέπει να υπάρχει.
Σε όλη την διάρκειά του, το “Lost Sirens” διατηρεί μεγάλη ταχύτητα και ανεβαστικό τέμπο. Κυμαίνεται στο κλασικό ύφος των New Order χωρίς να ήθελαν τότε τα μέλη της μπάντας να αλλάξουν ρότα στην μουσική τους και διατηρώντας την συνηθισμένη, επιτυχημένη συνταγή των μελωδιών τους. Από το εναρκτήριο “I’ll Stay With You” μέχρι και το τελευταίο “I Told You So” ο ρυθμός μένει σταθερά ψηλά ενώ από τα οκτώ κομμάτια του άλμπουμ, αίσθηση προκαλεί το πολύ χορευτικό “Shake It Up”. Φυσικά, μην ξεχνάμε πως τα συγκεκριμένα κομμάτια ηχογραφήθηκαν πριν 7 χρόνια περίπου, οπότε και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ότι οι New Order είναι σε θέση τώρα να συνθέσουν κάτι παρόμοιο και ισάξιο των τραγουδιών του παρελθόντος. Όπως και να έχει, η, σε πολλούς, αγαπημένη μπάντα από την Αγγλία βγάζει από το χρονοντούλαπο μια σειρά τραγουδιών που αντιπροσωπεύουν επάξια το πολύ καλό μουσικό παρελθόν της.

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

John Frusciante – PBX Funicular Intaglio Zone

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το τέταρτο ΕΡ του με τον τίτλο “Letur Lefr”, το οποίο προξένησε μια δυσαρέσκεια στις τάξεις των οπαδών του. Με τα έξι κομμάτια που κυκλοφόρησε θέλησε να κάνει μια στροφή στην μουσική του, βάζοντας την ηλεκτρονική μουσική και το hip hop περισσότερο στα τραγούδια του σε σύγκριση με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του που χαρακτηρίζονταν από εξαιρετικούς ροκ ήχους. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το εγχείρημά του δεν πέτυχε αφού στην ουσία το ΕΡ ήταν ένα άσχημο συνοθύλευμα μεταξύ ανισόρροπων ηλεκτρονικών μελωδιών και beats. Δύο μήνες αργότερα, ο John Frusciante κυκλοφορεί ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ που τιτλοφορείται “PBX Funicular Intaglio Zone”.
Και σε αυτό τον δίσκο, ο Νεοϋορκέζος καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πολύ το συνθεσάϊζερ και αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία εμμένοντας σε αυτή την κίνησή του να στραφεί προς άλλα μουσικά μονοπάτια. Όπως και στο artwork του άλμπουμ, που έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Frusciante, το οποίο και εδώ θυμίζει ζωγραφιά μικρού παιδιού, όπως και στο προηγούμενο δίσκο του. Η πρώτη ακρόαση έχει καλά και κακά αποτελέσματα. Τα καλά είναι ότι ο δίσκος δεν θυμίζει τόσο πολύ το προηγούμενο ΕΡ και οι μελωδίες του είναι αρκετά πιο «εύπεπτες». Τα κακά είναι ότι και πάλι ο συνδυασμός διαφορετικών ήχων δημιουργούν αναπόφευκτα μια κάποια σύγχυση σε αυτόν που το ακούει. Εδώ ο πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) έβαλε περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και κρουστά, γι’ αυτό ίσως τα 10 τραγούδια του δίσκου ακούγονται με ευχαρίστηση χωρίς να ξενίζουν, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων όπου πραγματικά χάνεις την μπάλα με τις κάπως άστοχες εναλλαγές των πολλών διαφορετικών μελωδιών. Άλλο ένα «πλεονέκτημα» της συγκεκριμένης κυκλοφορίας – πάντα σε σύγκριση με την προηγούμενη δουλειά – είναι ο στίχος που έχουν τα περισσότερα κομμάτια και έτσι δεν κουράζει η πολύπλοκη μουσική.
Το “PBX Funicular Intaglio Zone” είναι σαφώς το καλύτερο δείγμα που έχει να επιδείξει ο John Frusciante από τότε που ξεκίνησε να κάνει την αλλαγή στις μουσικές του. Το ότι ο ίδιος παίζει όλα τα όργανα του άλμπουμ, ο ίδιος έχει επιμεληθεί την συσκευασία του δίσκου, ο ίδιος είναι παραγωγός και φυσικά ο ίδιος έχει γράψει όλα τα τραγούδια σημαίνει πως ο συγκεκριμένος δίσκος μόνο πρόχειρος δεν μπορεί να θεωρηθεί. Με λίγο κόπο και πίεση, ίσως βρεις κάποια σημεία μέσα από το άλμπουμ που θα σε ενθουσιάσουν και θα σε κάνουν να τα ξανακούσεις. Μάλλον πολλοί θα αναπολούν κάποιες προηγούμενες δουλειές του Frusciante, όπως το εξαιρετικό “The Empyrean”.

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Garbage – Not Your Kind of People

Στιγμάτισαν την δεκαετία του ’90 και το πρώτο μισό των ‘00s με δίσκους τρομερούς σε ενορχήστρωση και παραγωγή και τραγούδια που θα μείνουν για πάντα στην ιστορία της ροκ μουσικής σκηνής. Η επιστροφή τους αποτελεί ένα σημαντικό δισκογραφικό γεγονός για το 2012, καθώς είχαν μείνει απόμακροι μουσικά μετά την κυκλοφορία του φοβερού και τρομερού “Bleed Like Me” το 2006. Έτσι, οι πολυλατρεμένοι Garbage επιστρέφουν με ολοκαίνουριο άλμπουμ και πανέτοιμοι να μας θυμίσουν την όμορφη ηλεκτρονική ροκ μουσική.
Το “Not Your Kind of People”, όπως ονομάζεται ο δίσκος, περιέχει 11 κομμάτια που προέρχονται από την παλιά εποχή των Garbage, εκεί όπου η ροκ συναντούσε πιο πολύ τα ηλεκτρονικά μονοπάτια. Αυτό το καταλαβαίνουμε ήδη από το εισαγωγικό τραγούδι του άλμπουμ ενώ στη συνέχεια το “Big Bright World” βάζει στο παιχνίδι και πιο ηλεκτρικά στοιχεία. Ο Butch Vig όπως πάντα είναι έτοιμος να τα σπάσει με τα δυνατά του ντραμς ενώ η Shirley Manson δίνει τα πάντα με τα φωνητικά της. Και φτάνουμε στο καλύτερο σημείο του δίσκου, το οποίο ακούει στο όνομα “Blood For Poppies”. Κλασικό ροκ – αλλά και ραδιοφωνικό - κομμάτι με την ηλεκτρική κιθάρα να σου καρφώνεται στο νου. Ένα πραγματικά υπέροχο τραγούδι. Στο ίδιο ύφος κυμαίνεται και το επόμενο, εξαιρετικό “Control” ενώ το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου ξεχωρίζει για την ποικιλόμορφη ενορχήστρωσή του. Επιπροσθέτως, το “I Hate Love” βάζει φωτιά στα keyboards με τον όμορφο ρυθμό που έχει, τη στιγμή που το “Sugar” αποπνέει την μεγαλύτερη ατμοσφαιρική μουσική του άλμπουμ. Η 4μελής μπάντα μας επιφυλάσσει για το τέλος έναν αρκετά δυνατό αποχαιρετισμό με τα “Battle In Me” και “Man On A Wire” να δίνουν τον καταλληλότερο ροκ τόνο.
Από το “Stupid Girl”, το “Milk”, το “The World Is Not Enough”, που ήταν το soundtrack για τον James Bond, το “Why Do You Love Me” οι Shirley Manson, Butch Vig, Duke Erikson και Steve Marker ξαναέρχονται στην επιφάνεια της δισκογραφίας με ένα αρκετά όμορφο άλμπουμ. Το “Not Your Kind of People” αποτελεί εξαίσιο δίσκο και άνετα κονταροχτυπιέται για την κορυφή του καλύτερου άλμπουμ του συγκροτήματος. Ωστόσο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του γκρουπ δεν θα τους χάσουμε πάλι, αφού ετοιμάζουν άλλο ένα ΕΡ για την ίδια χρονιά με καινούρια τραγούδια που έχουν ηχογραφηθεί.

Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011

Moby – Destroyed

Υπάρχει η μερίδα των ανθρώπων που υποστηρίζει ότι ο Moby έχει φτάσει στον κορεσμό και δεν έχει να προσφέρει κάτι άλλο αξιόλογο μουσικά.Υπάρχει, όμως, και η άλλη μερίδα των ανθρώπων που πιστεύει πως σαν εκείνον δεν υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Richard Melville Hall, όπως είναι ολόκληρο το όνομά του, δείχνει να βρίσκεται συνεχώς σε οργασμό μουσικής δημιουργίας,μπαίνοντας και σε μονοπάτια που δεν τον έχουμε συνηθίσει, όπως με το heavy metal συγκρότημα “Diamondsnake”. Έτσι, δεν άργησε να επανεμφανιστεί δισκογραφικά, μετά το περσινό “Pale Horses”, και να μας παρουσιάζει τον 10ο δίσκο του, με τίτλο “Destroyed”.
 Γενικά ολόκληρος ο δίσκος είναι σκοτεινός χωρίς κάποια στιγμη, της 1 ωρας που διαρκεί όλο το άλμπουμ, να σε κάνει να κουνήσεις ρυθμικά έστω το μικρό σου δαχτυλάκι. Για το ξεκίνημα του δίσκου υπάρχει το “Broken Places”, ένα ορχηστρικό κομμάτι, με το οποίο μπαίνεις στο «μουντό» κλίμα του Moby. Στη συνέχεια του δίσκου, θα συναντήσουμε ορχηστρικά κομμάτια και κομμάτια με τις φωνές των Emily Zuzic και Inyang Bassey, φωνές που ακολουθούν τον Moby και στις ζωντανές του εμφανίσεις. Αν μπορείς να πεις πως ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι, αυτό ειναι το δεύτερο κατά σειρά, το “Be The One”. Γενικά, σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, ακούς να επαναλαμβάνονται ηλεκτρονικές μελωδίες και το ίδιο τέμπο. Ίσως τα 17 τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται να κουράζουν και να μην υπάρχει σε κάποιο σημείο κάτι το διαφορετικό.
Δυστυχώς, μετά από 10 δίσκους και με το τελευταίο υλικό, ο πολυλατρεμένος των Ελλήνων Moby φαίνεται να έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Προφανώς δύσκολα ξανακυκλοφορεί άλμπουμ του βελινεκούς του “Play”, ωστόσο επειδή και μόνο αυτός ο καλλιτέχνης ονομάζεται Moby, δεν πρέπει να προτρέχουμε. Σίγουρα μέσα στα δεκάδες ακυκλοφόρητα τραγούδια που έχει δημιουργήσει, θα μας παρουσιάσει και ένα διαμάντι. Μέχρι τότε, μας λέει πως ειναι “Destroyed”.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More