Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Animation. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Animation. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Απριλίου 2013

The Suicide Shop

Σε μια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας οι κάτοικοι είναι συνεχώς βουτηγμένοι στην κατάθλιψη ενώ δεν βρίσκουν τίποτα χαρούμενο στη ζωή. Οι αυτοκτονίες είναι πιο συχνές και από το να πάρει κάποιος ψωμί. Η οικογένεια Tuvache διατηρεί μια επιχείρηση, η οποία πουλάει κάθε είδους προϊόν με το οποίο μπορεί κάποιος να αυτοκτονήσει, από δηλητήρια και λεπίδες μέχρι σχοινιά για κρεμάλα. Επομένως, το μαγαζί πηγαίνει πολύ καλά αφού σε καθημερινή βάση μπαίνουν αρκετοί πελάτες που θέλουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους. Όμως, στην οικογένεια γεννιέται ένα παιδί, ο Alan, που έχει κάτι το διαφορετικό από την πλειοψηφία της πόλης. Χαμόγελο. Έτσι, έρχεται σε αντίθεση με την οικογένειά του και η θετική αύρα και διάθεσή του θα φέρει αναπόφευκτες συγκρούσεις σε οικογένεια και επιχείρηση.
Το “The Suicide Shop” έρχεται από τη Γαλλία με όλες τις περγαμηνές ενός κινουμένου σχεδίου. Η κεντρική ιδέα είναι αρκετά έξυπνη και πρωτότυπη, ωστόσο κάπου η μεταφόρά της χάνεται στην πορεία. Η ταινία έχει πολύ μαύρο χιούμορ και ένα αισιόδοξο μήνυμα. Η σύγκριση με τα animations του Tim Burton (Dark Shadows, Frankenweenie) είναι αναπόφευκτη αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε και με κάτι άλλο. Εκτός του ότι είναι παιδικό, το φιλμ έχει και τον χαρακτήρα του μιούζικαλ. Αυτό, όμως, δεν βοηθάει την ροή της ταινίας, αντιθέτως την βγάζει από την πορεία της και σε κάνει να βαρεθείς.
Αν και η αρχική ιδέα είναι η μαύρη σάτιρα να φτάσει μέχρι το κόκκαλό σου, αυτό δεν γίνεται. Και αυτό, διότι η ταινία καταφέρνει και επαναλαμβάνεται στην μικρή διάρκεια που έχει. Το “The Suicide Shop” έχει πολλή μαυρίλα αλλά και παιδικότητα. Σίγουρα δεν εντυπωσίαζει, σίγουρα δεν σου μένει στο μυαλό, όμως η κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα θα περάσει ευχάριστα. Αν θες γαλλικό animation τότε τα “The Triplets of Belleville” και “The Illusionist” είναι ό,τι πρέπει. Αλλιώς ξέρεις σε ποιον Αμερικανό μετρ "μαύρων" κινουμένων σχεδίων θα τρέξεις για μια ακόμη φορά.

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

Frankenweenie

Οι γονείς του μικρού Victor προσπαθούν να τον «κοινωνικοποιήσουν», καθώς ο νεαρός δεν έχει φίλους και ασχολείται φανατικά με επιστημονικές εργασίες. Ωστόσο, έχει έναν μοναδικό φίλο, τον Σπάρκυ, όπου είναι ο σκύλος του. Περνάει ατέλειωτες ώρες μαζί με το κατοικίδιό του, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από καλός φίλος. Όμως, μια μέρα ο Σπάρκυ σκοτώνεται στον δρόμο από ένα αυτοκίνητο. Ο Victor συγκλονίζεται πολύ από την απουσία του αγαπημένου του φίλου και προσπαθεί να επαναφέρει τον σκύλο του μέσω του ηλεκτρισμού, πράγμα που θα προκαλέσει άσχημα αποτελέσματα στην τοπική κοινωνία της Νέας Ολλανδίας.
Ένας μεγάλος σκηνοθέτης πραγματοποιεί μια μεγάλη επιστροφή. Όχι ότι έχει λείψει από τα κινηματογραφικά δρώμενα – αφού κάθε χρόνο σχεδόν κάνει την εμφάνισή του με μια ταινία του – αλλά δεδομένου αυτά που παρουσίασε τα τελευταία χρόνια, η φετινή επιστροφή μπορεί να θεωρηθεί καλή. Και αυτό διότι, το “Frankenweenie” αποτελεί ένα από τα ωραιότερα animations του πολύ καλού Tim Burton. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης είχε να παρουσιάσει ένα αξιόλογο έργο στην ουσία από το 2007 και το εκπληκτικό μιούζικαλ “Sweeney Todd:The Demon Barber of Fleet Street”. Από τότε αναλώθηκε σε ιστορίες κλασικές με την επανάληψη να πέφτει σύννεφο και τον Burton να γίνεται αφόρητα βαρετός. Ούτε τα υψηλής παραγωγής “Alice in Wonderland” και “Dark Shadows” κατάφεραν να εντυπωσιάσουν, παρόλα τα βαριά ονόματα των Johnny Depp (The Rum Diary), Mia Kasikawska (Lawless, Jane Eyre, Restless) και Michelle Pfeifer.
Το “Frankenweenie” είναι ένα πολύ καλά στημένο animation ενώ η παρομοίωση με την ιστορία του γνωστού Frankenstein είναι αρκετά καλή. Η ταινία αγγίζει άνετα το επίπεδο των φανταστικών “The Nightmare Before Christmas” και “Corpse Bride”, έχοντας δράση και συνεχή εξέλιξη της ιστορίας, ο Tim Burton παίρνει επάξια τον τίτλο του παραμυθά της μεγάλης οθόνης. Το ασπρόμαυρο φόντο της ταινίας δεν παραπέμπει σε μια παλιά εποχή ενώ η ατμόσφαιρα που βγάζει το φιλμ σε συνεπάρει. Το “Frankenweenie” είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός dark animation και γλυκιάς ιστορίας.
Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος δείχνει τον Tim Burton «αλλαγμένο» ως προς τα συναισθήματα που βγάζει στις ταινίες του. Και σε αυτό ίσως έχει βάλει το χεράκι της η Disney, η οποία μάλλον είναι υπεύθυνη για την γλυκύτητα του φιλμ. Αλλιώς δεν πιστεύω πως ο μετρ των μακάβριων animations θα παρουσίαζε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά που μας έχει συνηθίσει.

Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011

Mary and Max

Πολλές φορές οι φιλίες γίνονται πολύ δυνατές χωρίς καν να γνωριστούν οι άνθρωποι μεταξύ τους από κοντά. Δύο άνθρωποι γνωρίζονται μέσω αλληλογραφίας, ο ένας στην Αυστραλία και ο άλλος στη Νέα Υόρκη. Ο λόγος για την 8χρονη Μαίρη που μεγαλώνει στην έγχρωμη μεγαλόνησο και τον 44χρονο Μαξ που ζει στην ασπρόμαυρη αμερικανική μεγαλούπολη. Δεν εχουν τίποτα κοινό αυτόι οι δύο άνθρωποι, εκτός από ένα, βρίσκονται στο περιθώριο και στα πρόθυρα βαριάς κατάθλιψης. Το κοριτσάκι μεγαλώνει με τους γονείς της, οι οποίοι όμως δεν της δίνουν καμία σημασία. Η αλκοολική μητέρα δεν ενδιαφέρεται ούτε για το φαγητό του παιδιού, ενώ ο πατέρας προτιμάει να περνάει τη μέρα του στο υπόγειο παρέα με τα βαλσαμωμένα πουλιά του. Από την άλλη, ο Μαξ που πηγαίνει στο σύλλογο «Ανώνυμοι Παχύσαρκοι» αποφεύγει να αναπτύξει φιλίες και να κάνει γνωριμίες. Έχει μονάχα έναν φίλο, ο οποίος είναι αόρατος.
 Αρχίζουν, λοιπόν, να στέλνει γράμματα ο ένας στον άλλον, με αποτέλεσμα να χτιστεί σταδιακά μια φιλία. Ανταλλάσουν απόψεις, μοιράζονται μέσω των φακέλων γλυκά, φτάνοντας στο σημείο να περιμένει ο ένας με μεγάλη ανυπομονεσία το γράμμα του άλλου. Αυτή η διαδικασία κρατάει χρόνια και εμείς παρακολουθούμε πώς η Μαίρη περνάει στην εφηβεία και ο Μαξ στα γεράματα. Η φιλία περνάει από αρκετά κύματα, ο καθένας δοκιμάζεται και προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις φοβείες του. Και ενώ στην αρχή οι δύο χαρακτήρες μας φαίνονται αλλόκοτοι, στη συνέχεια της ταινίας θα καταλάβουμε πως αυτοί είναι οι φυσιολογικοί. Και αυτό, διότι βλέπουμε πως ο Μαξ φωνάζει στους συνπολίτες του να μην πετάνε τα σκουπίδια, πράγμα «αλλόκοτο» στις μέρες μας.
 Η ταινία σε κρατάει σε όλη της διάρκεια, με το χιούμορ που παρουσιάζει σε αρκετές περιπτώσεις. Στο τέλος δε γίνεται να μην συγκινηθείς και να μην σε αγγίξει το φιλμ. Ο Adam Elliot καταφέρνει να μας βάλει στο κόσμο του, ένα κόσμο που είναι πραγματικός και μας κάνει να σκεφτούμε περισσότερο ανθρώπινα, πράγμα που μας λείπει. Πρωτότυπο animation που επεξεργάζεται τη φιλία, μόνο αυτό αξίζει να τη δει καποιος την ταινία.

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Persepolis

Η Marjane Satrapi μας εξιστορεί την ιστορία της ζωής της και την πολιτική ιστορία της πατρίδας της, Ιράν. Ασπρόμαυρη εικόνα και ένα animation διαφορετικό απο τα άλλα, με όμορφα μινιμαλ σκίτσα, αποτελεί ίσως την καλύτερη ταινία στην κατηγορία της.
Η μικρή Marjane μεγαλώνει στην Τεχεράνη του 1978 και ζει τους αγώνες του ιρανικού λαού για ελευθερία και απαλλαγή από το καθεστώς του Παχλεβι. Οι γονείς και η γιαγιά της είναι αριστεροί και παλέυουν για την πτώση του διεφθαρμένου Σαχη, ενώ ταυτόχρονα μεταδίδουν στην κόρη τους την αγάπη για ειρήνη και ελευθέρια και την διεκδήκηση των δικαιωμάτων της. Η πτώση του καθεστώτος του Σαχη είναι πραγματικότητα, ωστόσο η συνέχεια δεν είναι και η καλυτερη, αφού οι φρουροί της επανάστασης επιβάλλουν τη δική τους δικτατορία στο λαό. Μεγαλώνοντας η Merjane συνηδητοποιεί τον φαλλοκρατισμό, την καταπίεση και την απομόνωση που ασκούνταν στον λαό του Ιράν και αρχίζει να αντιδρά, βάζοντας σε κίνδυνο την ακεραιότητα της και τους γονείς της, μιας και οι εκτελέσεις των αντικαθεστωτικών είναι καθημερινή «συνήθεια». Έτσι, οι γονείς της αποφασίζουν να την στείλουν στην Αυστρία.
Εκεί γνωρίζει νέες παρέες, γνωρίζει καινούρια πράγματα και προσπαθεί να ενταχθεί στον δυτικό κόσμο. Ωστόσο, αυτό ειναι αρκετά δύσκολο αφού η Marjane έχει μάθει να μιλάει «εξω απο τα δόντια» και αυτό της στοιχίζει. Απογοητευμένη απο αυτή την κατάσταση, έρχεται να την ρίξει εντελώς ψυχολογικά μια ερωτική απογοήτευση. Όλα αυτά συμβάλλουν στο να γυρίσει στην πατρίδα της.
Το σκηνικό που θα συναντήσει στην Τεχεράνη είναι πολύ χειρότερο από ότι το είχε αφήσει. Το καθεστώς που επικρατεί βυθίζει ολοένα και περισσότερο το Ιράν και εκείνη παραδομένη πέφτει στα ψυχοφάρμακα και παντεύεται απο υποχρέωση. Κάπου εκεί, όμως, στον λύθαργο της Marjane, έρχεται η γιαγιά της για να την αφυπνίσει. Να της πει πως χωρίς αξιοπρέπεια δεν υπάρχει αληθινή ζωη. Και τότε εμφανίζεται το Παρίσι, όπου θα γίνει η νέα πατρίδα της.
Κινούμενα σχέδια για μεγάλους και εντελώς διαφορετικά – και προσωπικά, πολύ καλύτερα - από εκείνα του Walt Disney. Κινούμενα σχέδια που μας κάνουν να σκεφτούμε πως η κοινωνία αλλάζει μόνο με δικαιοσύνη και με σωστή «τακτοποίηση» του εσωτερικού μας κόσμου. Ταινία που ένας φίλος της 7ης τέχνης πρέπει να την δει σίγουρα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More