Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

Rampart

Ο David Brown είναι ένας βετεράνος του Βιετνάμ που δουλεύει στο τμήμα Rampart της αστυνομίας του Los Angeles. Το σωστό από το λάθος το ξεχωρίζει με δικούς του τρόπους ενώ καθημερινά στην δουλειά του χρησιμοποιεί ανορθόδοξους, τουλάχιστον, μεθόδους για να αποδώσει δικαιοσύνη. Οι περίεργες ισορροπίες που κρατάει στη ζωή θα ανατραπούν όταν μία κάμερα θα τον καταγράψει να ασκεί ανεξέλεγκτη και αναίτια βία, ενώ παράλληλα το Rampart θα βρεθεί στο προσκήνιο, μέσα από μια επιχείρηση για την πάταξη της διαφθοράς της αστυνομίας. Ο Brown θα προσπαθήσει να κρατηθεί όρθιος την στιγμή που όλα όσα ήξερε γύρω του καταρρέουν.
Το σενάριο του Rampart βασίζεται στο αληθινό ομότιτλο σκάνδαλο που είχε συγκλονίσει την Αμερικανική κοινωνία στα τέλη των 90’. Υπεύθυνος για την μεταφορά του στο σενάριο της ταινίας είναι ο James Ellroy των L.A. Confidential και The Black Dahlia ενώ σκηνοθέτης είναι ο Oren Moverman. Η ανάπτυξη της ταινίας είναι αρκετά αργή ενώ, χτίζει τον χαρακτήρα του Brown χωρίς να τον κρίνει και απλά τον παρατηρεί καθώς αυτός συνεχώς κάνει τις λάθος επιλογές. Σημαντικό κομμάτι στην ταινία κατέχει φυσικά ο πρωταγωνιστής της, Woody Harrelson, ο οποίος δίνει μια τρομερή ερμηνεία σε ένα πολύ δύσκολο ρόλο. Βοηθούμενος από το ισχυρό παρουσιαστικό του, που αναπόφευκτα μαγνητίζει τον θεατή, ο Harrelson αναπαριστά τέλεια τον διεφθαρμένο, με τον δικό του κώδικα αξιών, αστυνομικό.
Το Rampart ξεφεύγει από τις συνηθισμένες φόρμες και παρουσιάζει ένα προσωπικό δράμα ενός ανθρώπου που δεν δέχεται πως οι αλλαγές των εποχών του έχουν προσπεράσει. Το σενάριο είναι πολύ γερό και ο Harrelson σε έναν από τους καλύτερούς του ρόλους, ενώ η επιτηδευμένα αργή εικόνα του Moverman μπορεί να κουράσει κάποιους.

Σάββατο 28 Ιουλίου 2012

Dr John – Locked Down

Έχει κυκλοφορήσει πάρα πολλούς δίσκους (αν κάτσεις να τους μετρήσεις θα σου χρειαστεί αρκετή ώρα) από την δεκαετία του ’60 μέχρι και φέτος, όπου ηχογράφησε ολοκαίνουρια τραγούδια. Προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, με τους Bluesiana Triangle και συνεργασίες με άπειρους καλλιτέχνες συνθέτουν το παζλ αυτού του χαρισματικού μουσικού που δείχνει μέχρι και σήμερα ότι γνωρίζει να κυκλοφορεί καταπληκτικούς δίσκους. Ο λόγος για τον Malcolm John Rebennack, Jr., ή κατά κόσμο Dr John, ο οποίος παρουσιάζει το ολόφρεσκο “Locked Down”, του οποίου παραγωγός αλλά συνεργάτης του 71χρονου καλλιτέχνη είναι ο Dan Auerbech, frontman των Black Keys (Rubber Factory, El Camino).
Κάνεις το πιο απλό πράγμα για να ακούσεις τον δίσκο. Αφήνεσαι στις, δια χειρός Dr John, μελωδίες που αυτές με την σειρά τους θα σε ταξιδέψουν σε αμερικανικές πόλεις και παλιές εποχές όπου τα blues, η funk και η groove μουσική βασίλευαν. Όμως, από τη στιγμή που βγαίνουν δίσκοι, όπως ο συγκεκριμένος, μπορούμε να μιλάμε για στον ενεστώτα και πως αυτές οι όμορφες μελωδίες ακόμα βασιλεύουν και ηχούν γλυκά στα αυτιά μας. Η καλύτερη συνεργασία αποδεικνύεται αυτή μεταξύ του Dr John και του Dan Auerbech, καθώς ο δίσκος βγάζει μια φρεσκάδα και μια «νέα» ματιά σε όλα αυτά που θέλει να πει ο γερόλυκος από τη Νέα Ορλεάνη. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου σε παίρνει αμέσως από το χέρι και σε οδηγεί στο καταπληκτικό “Revolution” με τα εξαιρετικά πνευστά αλλά και το ηλεκτρονικό πιάνο που εντυπωσιάζει. Από το funky “Kingdom of Izzness” μέχρι το κορυφαίο του δίσκου “You Lie”, το “Locked Down” αποτελεί έναν πολύ δεμένο δίσκο και χωρίς κάποια κοιλιά που θα σε κάνει να βαρεθείς.
Γενικά, το άλμπουμ κινείται σε υψηλά επίπεδα και χωρίς κάποια αμφιβολία θα κοσμεί, στο τέλος της χρονιάς, πολλές λίστες με τους καλύτερους δίσκους για το 2012. Ο Dr John το έκανε πάλι το μουσικό του θαύμα και εμείς δεν έχουμε παρά απολαύσουμε μες στο καλοκαίρι τις groov-ιές του και τις funky νότες του. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Dan Auerbech, ο οποίος εκτελίσσεται σε μεγάλο μουσικό

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012

[REC]³ Génesis

Ο Koldo και η Clara ετοιμάζονται για την πιο σημαντική ημέρα της ζωής τους, το γάμο τους. Ο γάμος τελειώνει και όλοι οι φίλοι του ζευγαριού μαζεύονται σε ένα κέντρο δεξιώσεων για να γιορτάσουν μαζί με τους νιόπαντρους το ευχάριστο γεγονός. Όλα φαίνονται πως είναι καλά, μέχρι την στιγμή που ο θείος του γαμπρού θα αρχίσει να φέρεται περίεργα. Γρήγορα μια ανεξέλεγκτη μανία για βία θα μεταδοθεί στους καλεσμένους και ένα λουτρό αίματος θα ξεκινήσει. Αφού μέσα στον πανικό, το ζευγάρι θα χωριστεί, θα χρειαστεί να περάσουν από πολλές δοκιμασίες για να καταφέρουν να βρεθούν ξανά μαζί.
Η σειρά ταινιών τρόμου REC είναι ιδιαιτέρως αγαπητή τόσο στην Ισπανία όσο και έξω από αυτή. Οι δύο προηγούμενες ταινίες είχαν δημιουργήσει έναν ενδιαφέρον χαρακτήρα με την λήψη από κάμερα στον ώμο και το κλειστοφοβικό σκηνικό μιας πολυκατοικίας. Η τρίτη ταινία όμως είναι πολύ διαφορετική, καθώς η δράση μεταφέρεται σε πιο ανοικτό χώρο ενώ το mockumentary στοιχείο παρουσιάζεται μόνο σε ένα μικρό μέρος της ταινίας. Αυτή τη φορά, το δίδυμο των προηγούμενων ταινιών, Jaume Balagueró - Paco Plaza σπάει, καθώς στο REC 3 βλέπουμε μόνο τον Plaza, στην θέση του σκηνοθέτη και σεναριογράφου. Η δουλειά του Plaza διαφέρει πολύ και φέρνει περισσότερο σε cult ταινίες του 80’, ενώ προσθέτει και το χιούμορ μέσα στην ταινία. Από την ταινία ξεχωρίζει με την δυναμική της παρουσία η Leticia Dolera στον ρόλο της Clara.
To REC 3 θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει με κάποιον άλλον τίτλο και κανείς δεν θα το καταλάβαινε. Οι επιλογές του Paco Plaza μετέτρεψαν την ταινία σε b-movie άλλης δεκαετίας και γι' αυτό ο τίτλος της είναι τουλάχιστον παραπλανητικός. Όσοι παρασυρθούν από το όνομα της ταινίας μάλλον θα απογοητευτούν, καθώς η ταινία απευθύνεται μόνο σε λάτρεις των b-movies.

Πέμπτη 26 Ιουλίου 2012

Shearwater – Animal Joy

Αυτός είναι ο δωδέκατος χρόνος που διανύει το συγκρότημα. Ένα συγκρότημα, το οποίο έχει προλάβει μέσα σε αυτά τα δώδεκα χρόνια να κυκλοφορήσει έξι δίσκους, και μάλιστα οι περισσότεροι εκ των οποίων πλήρως επιτυχημένοι. Φέτος, οι Shearwater ηχογράφησαν το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους, με το οποίο συνεχίζουν να χτίζουν την δική τους ιστορία στην indie rock μουσική ενώ ήρθαν και από τα μέρη μας για μία συναυλία. Το “Animal Joy” έχει κυκλοφορήσει εδώ και τέσσερις μήνες και συγκαταλέγεται ήδη στην λίστα με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς που διανύουμε.
Το “Animal Life”, που ανοίγει τον δίσκο, δίνει έναν δυναμικό ρυθμό με την δική του «έκρηξη» που κάνει προς το τέλος. Το πιάνο που παίρνει φωτιά αποτελεί και το ωραιότερη μέρος του τραγουδιού. Στην συνέχεια, έρχονται τα “Breaking the Yearlings” και “Dread Sovereign” με τα οποία πέφτει κάπως το τέμπο, πράγμα όμως που σε χαλάει διότι σε εντυπωσιάζει αμέσως ο παραμορφωμένος ήχος της κιθάρας. Για να έρθει μετά το γρήγορο “You As You Were” να σε ενθουσιάσει, με τα φωνητικά, προσωπικά, να μου θυμίζουν αρκετά τον Brandon Flowers των Killers (Day & Age). Ακριβώς το ίδιο πράγμα παρουσιάζεται και στο, ιλιγγιώδης ταχύτητας, “Immaculate”, την στιγμή που τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια κινούνται μέσα σε ήρεμες μελωδίες, στις οποίες ωστόσο δεν λείπουν οι παραμορφώσεις.
Το “Animal Joy” άνετα μπορεί να αποτελέσει μέρος των ομορφότερων δίσκων του 2012. Υπερβολές δεν συναντάς, εξαιρετικούς στίχους ακούς, μουσικές που είναι πειραματικές. Από την αρχή μέχρι το τέλος, αφήνεις να παρασυρθείς σε αυτό το όμορφο μουσικό ταξίδι που σχηματίζουν τα 11 τραγούδια του άλμπουμ, με την επόμενη σκέψη στο μυαλό σου να είναι πως οι Shearwater είναι ήδη στα συγκροτήματα που συμπαθείς.

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Lockout

Ο Snow είναι ένας πράκτορας των ΗΠΑ που κατηγορείται για κατασκοπεία και φυλακίζεται. Η κόρη του προέδρου, Emilie, αποφασίζει να επισκεφτεί μια υψίστου ασφαλείας φυλακή, η οποία βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την Γη και, κρατά τους πιο επικίνδυνους φυλακισμένους σε καταστολή. Ένα ατύχημα θα φέρει το χάος, καθώς οι φυλακισμένοι θα καταλάβουν την φυλακή και θα κρατήσουν ως όμηρο την Emilie. Ο Snow θα αναλάβει να φέρει πίσω ζωντανή την Emilie αλλά ταυτόχρονα, θα προσπαθήσει να αποδείξει και την αθωότητά του.
Ο γνωστός από το Leon, το Taken, το πρόσφατο Colombiana αλλά και πολλά άλλα, Luc Besson, επιστρέφει με άλλη μια περιπέτεια από την θέση του παραγωγού και του σεναριογράφου. Η καινούργια ταινία της Γαλλικής Europa έχει μια πολύ ενδιαφέρον ιδέα και χτίζει ένα καλό, απλό σενάριο το οποίο υποστηρίζεται από αρκετά καλά εφέ. Ο Stephen Leger μαζί με τον James Mather, κάνουν ένα καλό σκηνοθετικό ντεμπούτο, παραδίδοντας μια αρκετά καλή περιπέτεια με κάποια στοιχεία θρίλερ καθώς μέρος της δράσης εκτυλίσσετε σε κλειστούς χώρους. O Guy Pearce (Don't Be Afraid of the Dark , Memento ) στον ρόλο του Snow είναι πολύ καλός και δίνει πολλούς πόντους στην ταινία, ενώ το υπόλοιπο cast περιλαμβάνει γνωστά πρόσωπα, κυρίως από την τηλεόραση, όπως την Maggie Grace ( Taken, 24) και τον Lennie James (Jericho ).
Το Lockout είναι μια πολύ αξιόλογη, ευρωπαϊκή παραγωγή, από αυτές που συχνά μας φέρνει η Europa του Luc Besson. Η δομή της δεν ξεφεύγει πολύ από τις παλιότερες δουλειές του Besson, κοινώς η δράση είναι το πρωταρχικό στοιχείο της ταινίας, ενώ το σενάριο και το δράμα έρχονται δεύτερα. Αυτό μαζί με μια έξυπνη ιδέα και ένα ωραία στημένο σκηνικό δημιουργούν μία ευχάριστη ταινία, που μπορεί να μην θυμάσαι για πολύ αλλά που, θα καταφέρει να σε διασκεδάσει.

Τρίτη 24 Ιουλίου 2012

Joss Stone – The Soul Sessions Vol 2

Την τελευταία δεκαετία έχει μαγέψει με την φωνή της, μια φωνή που αναμφίβολα θα μείνει στην ιστορία της soul και funk μουσικής ως μία από τις ωραιότερες. Η Joss Stone επιστρέφει μες στο κατακαλόκαιρο έτσι όπως ξεκίνησε την δισκογραφία της. Το 2003 κυκλοφόρησε το debut άλμπουμ της με τον τίτλο “The Soul Sessions”, το οποίο περιείχε διασκευές τραγουδιών κυρίως των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Έτσι, η 25χρονη ερμηνεύτρια, μετά την συμμετοχή της στο σχήμα του Mick Jagger Superheavy, ηχογραφεί 11 κομμάτια διασκευασμένα με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Την αρχή κάνει ένα – μάλλον άγνωστο – τραγούδι της Labi Siffre ενώ η συνέχεια ανήκει στο “(For God’s Sake) Give More Power to The People” του 1971 από τους Chi-Lites, ενός γκρουπ από το Σικάγο. Σειρά έχει το πρώτο single του δίσκου, το “While You’re Out Looking For Sugar”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1969. Και σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, η Joss Stone διαλέγει κατεξοχήν τραγούδια από τις δεκαετίες των 60’s και 70’s αλλά και νεότερα όπως τα “Teardrops” και “The High Road”. Το δεύτερο αποτελεί δημιούργημα του Danger Mouse (Rome), γνωστού μουσικού που έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς καλλιτέχνες και έχει βάλει το χεράκι του σε μεγάλες επιτυχίες. Η παραγωγή του άλμπουμ είναι πολύ καλή, όπως πολύ καλή είναι και η Joss Stone που δείχνει να στέκεται επάξια στον χώρο της soul, jazz, funk σκηνής.
Ενώ οι προηγούμενοι δίσκοι αποτελούνται από τραγούδια που η ίδια η Joss Stone έγραψε παρέα μαζί άλλους καλλιτέχνες, τώρα προτίμησε να διασκευάσει. Την αξία της την έχει δείξει μέσω των τεσσάρων άλμπουμ της, τα οποία είναι εξαιρετικοί, γι’ αυτό το λόγο η κίνησή της να κυκλοφορήσει δίσκο με διασκευές δεν είναι κατακριτέο. Το αντίθετο μάλιστα, αφού οι εκτελέσεις των κομματιών είναι κάτι παραπάνω από φοβερές.

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Moonrise Kingdom

Το καλοκαίρι του 1965, σε ένα μικρό νησί της Αγγλίας, δύο μικρά παιδιά αποφασίζουν να το σκάσουν από τους δικούς τους χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προορισμό, για να ζήσουν τον έρωτά τους. Από την μία, ο Sam την κοπανάει από την κατασκήνωση των προσκόπων και από την άλλη η Suzy φεύγει μέσα σε ένα βράδυ από το σπίτι της και την πιεστική οικογένειά της. Το συμβάν θα ταράξει τις τοπικές, αστυνομικές αρχές καθώς και τους υπόλοιπους προσκόπους αλλά και την οικογένεια του μικρού κοριτσιού.
Ένας παιδικός έρωτας πολύ διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Με μια πολύ προσεγμένη ματιά ο Wes Anderson παρουσιάζει το “Moonrise Kingdom” και τα όνειρα που έχουν τα μικρά παιδιά. Η ταινία σε όλη την διάρκειά της περιλαμβάνει αστείες σκηνές και ξεκαρδιστικούς διαλόγους, σατυρίζοντας γενικά την κοινωνία και τις οικογενειακές σχέσεις. Γεμάτο τρυφερότητα, το φιλμ αναφέρεται στην παιδική ηλικία με τόσο απλό τρόπο όσο χρειάζεται αλλά πολύ ιδιαίτερο για να σου τραβήξει την προσοχή. Κατά καιρούς βγαίνουν τέτοιου είδους ταινίες αλλά η διαφορά στην συγκεκριμένη ταινία έγκειται στο γεγονός πως το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο και ενδιαφέρον, όπως πολύ ενδιαφέρουσα είναι η φωτογραφία της και η μουσική επένδυση.
Το cast της ταινίας μεγάλο, από ποσοτικής και ποιοτικής άποψης, και υπέροχο. Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις. Ο Bruce Willis (Red) υποδύεται τον αστυνομικό της περιοχής με μια καλή ερμηνεία. Όχι, όμως, τόσο τρομερή ερμηνεία όπως εκείνη του Edward Norton (The Incredible Hulk), του αρχηγού των προσκόπων, που τον βλέπουμε εδώ σε ένα ρόλο που σπάνια τον έχουμε συνηθίσει και ομολογώ πως του πάει πολύ. Οι Bill Murray και Frances McDormand παίζουν με εκπληκτικό και αστείο τρόπο τους γονείς της μικρής αγνοούμενης ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει στους δύο μικρούς πρωταγωνιστές, Jared Gilman και Kara Hayward, οι οποίοι προσφέρουν και αυτοί με την σειρά τους άφθονο γέλιο. Μια μικρή παρουσία έχει και η τεράστια για την ηθοποιία της Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin) στον ρόλο της κακιάς υπεύθυνης της Πρόνοιας.
Το “Moonrise Kingdom” αποτελεί μια πολύ προσεγμένη ταινία που στην αρχή ίσως σου φανεί η σκοπιά της κάπως περίεργη. Αλλά στο τέλος θα δικαιωθείς με το μιαμισάωρο που αφιέρωσες και φυσικά ενδείκνυται και για μια δεύτερη προβολή μετά από κάποιο διάστημα. Τέλος, πολύ καλός συνδυασμός είναι η παρακολούθησή της σε θερινό κινηματογράφο.

Σάββατο 21 Ιουλίου 2012

Flea – Helen Burns

Συγκαταλέγεται στους καλύτερους μπασίστες της εποχής μας. Το παίξιμό του είναι απίστευτο ενώ πολλές φορές που τον ακούς νομίζεις ότι οι χορδές του μπάσου είναι έτοιμες να σπάσουν. Αλλά ο συγκεκριμένος τύπος γνωρίζει τόσο καλά να «συμπεριφέρεται» στο μουσικό του όργανο που δικαίως λαμβάνει τα συγχαρητήρια όλων των φίλων της ροκ, και ειδικά των οπαδών των Red Hot Chili Peppers (I’m With You). Φυσικά, ο λόγος για τον Flea, ο οποίος δεν περιορίζεται στην μεγάλη επιτυχία που έχει με την γνωστή μπάντα και μπαίνει σε διάφορα μουσικά projects, όπως τους Atoms For Peace (The Eraser), το δεύτερο συγκρότημα του Thom Yorke, τραγουδιστή και συνθέτη των Radiohead (King Of Limbs). Φέτος, ο 49χρονος μουσικός κινήθηκε μουσικά μοναχός του, κυκλοφορώντας χθες μέσω του διαδικτύου την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά.
Πρόκειται για ένα ΕΡ έξι τραγουδιών, το οποίο ο Flea αποφάσισε να διαθέσει για κατέβασμα, δίνοντας ο καθένας όσα χρήματα θελήσει ή και δωρεάν. Τα κομμάτια γράφτηκαν από τον ίδιο τον μπασίστα, εκτός από ένα όπου έβαλε το χεράκι της και η Patti Smith (Banga). Σύμφωνα με τον ίδιο, ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από έναν χαρακτήρα της νουβέλας Jane Eyre. Τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους είναι ορχηστρικά ενώ ο ήχος τους δεν μοιάζει καθόλου με τις μουσικές των Peppers.
Το “333” ανοίγει τον δίσκο με κάποια ψυχεδέλεια, καθώς το τέμπο πάει κι έρχεται με ηλεκτρονικούς ήχους την στιγμή που το τραγούδι κλείνει έτσι όπως ξεκινάει, με πιάνο το οποίο δένει πολύ όμορφα με τα ηλεκτρονικά στοιχεία. Το δεύτερο “Pedestal of Infamy” ηρεμεί κάπως τα πράγματα όσον αφορά τον ρυθμό ενώ το “A Little Bit of Sanity” αναμειγνύει ξανά το πιάνο με τους ηλεκτρονικούς ήχους, μαζί με τα beat-άκια που κρατάνε την γραμμή του τραγουδιού. Στην συνέχεια, ακολουθεί το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο περιλαμβάνει μονάχα πιάνο και είναι το μοναδικό που έχει στίχους, όπου ερμηνεύει η Patti Smith. Την κορυφή του δίσκου αποτελεί το τελευταίο κομμάτι, “Lovelovelove”, στο οποίο συναντάμε την χορωδία του ωδείου του Silverlake, αποτελούμενη από ενήλικες και μικρά παιδιά. Σου δημιουργείται μια ευφορία ακούγοντας να μπαίνει η χορωδία στην μέση του τραγουδιού ενώ ακριβώς πριν έχεις περάσει από τα ψυχεδελικά μονοπάτια του “333 Revisited”.
Το “Helen Burns” αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη πως ο Flea είναι ένας καταπληκτικός μουσικός, του οποίου οι μουσικές ματιές δεν περιορίζονται καθόλου. Οι μουσικές του είναι εξαιρετικές και σε ταξιδεύουν ενώ ταυτόχρονα δεν είναι κοινότυπες. Δεν γνωρίζω αν ο Flea ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εξεσυζητημένο αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το έκανε με την καρδιά του και το αποτέλεσμα είναι φοβερό.

Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012

The Raven

Το 1849, ένας κατά συρροήν δολοφόνος σπέρνει τον τρόμο στους δρόμους της Βαλτιμόρης. Σύντομα η αστυνομία αντιλαμβάνεται πως ο δολοφόνος αντιγράφει και αναπαριστά σκηνές από τα έργα ενός παρεξηγημένου συγγραφέα, του Edgar Allan Poe. Ο δημιουργός πολλών ιστοριών τρόμου δέχεται να τους βοηθήσει ενώ παράλληλα ο δολοφόνος απαγάγει την αγαπημένη του με σκοπό να ξεκινήσει ένα διεστραμμένο παιχνίδι στο οποίο ο Poe θα αναγκαστεί να υπακούσει. Με την βοήθεια ενός νεαρού αστυνομικού, ο Poe θα προσπαθήσει να ανακαλύψει ποιος κρύβετε πίσω από τους φόνους για να σταματήσει τον σταματήσει και να ελευθερώσει την αγαπημένη του.
Μετά το αριστουργηματικό V for Vendetta και το περίεργο βίαιο Ninja Assassin, o James McTeigue επιστρέφει με την τρίτη του σκηνοθετική δουλειά, το The Raven, ένα θρίλερ μυστηρίου γύρω από την ζωή του διάσημου συγγραφέα Edgar Allan Poe. Φυσικά, το σενάριο είναι μια φανταστική ιστορία, γραμμένη από τον πρωτάρη σεναριογράφο Ben Livingston, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει έναν ήρωα από ένα γνωστό πρόσωπο. Ο McTeigue μεταφέρει επιτυχημένα την ατμόσφαιρα της ομιχλώδης Βαλτιμόρης του 19ου αιώνα αλλά δεν καταφέρνει να χτίσει την ένταση και την αγωνία που χρειάζεται ένα θρίλερ. Σοβαρό μειονέκτημα της ταινίας είναι η έλλειψη συνοχής στο σενάριο, που δίνει την εντύπωση στον θεατή πως οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς κανέναν σύνδεσμο, με την απειρία του Livingston να μην μπορεί να κρυφτεί. Ο John Cusack προσπαθεί να επαναφέρει την καριέρα του μετά από μερικές λανθασμένες επιλογές αλλά δεν ξεχωρίζει από την μετριότητα του συνολικού αποτελέσματός, ενώ ούτε οι Brendan Gleeson (Safe House) και Kevin McNally κάνουν κάτι διαφορετικό από τους υποστηρικτικούς τους ρόλους.
Το The Raven δεν είναι παρά μια έξυπνη ιδέα που όμως δεν υλοποιήθηκε σωστά. Ο σκηνοθέτης χάνει πολύτιμο χρόνο σε περιττά αστεία και υπερβολικό ρομάντζο και δεν προλαβαίνει τελικά να στήσει σωστά ένα θρίλερ, ενώ ο σεναριογράφος κάνει εμφανέστατη την έλλειψη προηγούμενης εμπειρίας. Έτσι, το έργο προσφέρετε μόνο για χαλαρή θέαση, όπως άλλωστε η εποχή προστάζει, ώστε να κρυφτούν τα, πολλά, ελαττώματα της.

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

The Dictator

Ο Στρατηγός Ναύαρχος Aladeen, είναι ο δικτάτορας της χώρας Γουαντίγια, ενός κρατιδίου της Αφρικής γεμάτο στα πλούτη και στα πετρέλαια. Μετά από μια, ψευδή, δήλωσή του πως κατέχει πυρηνικό πρόγραμμα, αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Αμερική για να απευθυνθεί στα Ηνωμένα Έθνη. Εκεί κάποιοι θα προσπαθήσουν να τον βγάλουν από την μέση, αυτός όμως θα ξεφύγει και θα χαθεί, αγνώριστος, μέσα στην Αμερική. Με την βοήθεια ενός εκ των κορυφαίων επιστημόνων του, που όμως τον είχε καταδικάσει σε θάνατο αλλά τελικά διέφυγε και δουλεύει ως τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, θα προσπαθήσει να αποκαλύψει το βρώμικο παιχνίδι που γίνετε εναντίων του και να ξανά καταλάβει τον θρόνο του Δικτάτορα.
Μετά το πετυχημένο Borat και το, πολύ κατώτερο σύμφωνα με τους περισσότερους, Bruno, ο Άγγλος κωμικός Sacha Baron Cohen επιστρέφει δημιουργώντας έναν νέο, τρελό αλλά ξεκαρδιστικό χαρακτήρα, τον Δικτάτορα. Η νέα του ταινία είναι ένας καταιγισμός αστείων σκηνών, γεμάτες από τον, καθόλου politically correct από κάθε άποψη, χαρακτήρα του Cohen, ο οποίος σχολιάζει και καυτηριάζει τις καταστάσεις που ζει με μοναδικό τρόπο. Ο σκηνοθέτης Larry Charles, συνεργάτης του Cohen και στις προηγούμενες δουλειές του, αναπαύθηκε στο αστέρι του πρωταγωνιστή και, έδωσε στο έργο μια αίσθηση επεισοδίου τηλεόρασης παρά ολοκληρωμένης ταινίας ενώ, το σενάριο είναι υποτυπώδες και βοηθά ουσιαστικά μόνο στην μεταφορά από το ένα αστείο στο άλλο. Στο πλευρό του χαρισματικού Cohen, βλέπουμε τον Ben Kingsley (Shutter Island , Hugo) στον ρόλο του βρώμικου Tamir και την, πραγματικά αγνώριστη, Anna Faris (Scary Movie) στον ρόλο ενός “αγοροκόριτσου” που θα αλλάξει την ζωή του Aladeen.
Το Dictator είναι μια κωμωδία, πολύ λιγότερο καυστική, πολιτικά τουλάχιστον, απόσο προμηνύει ο τίτλος της ενώ, η αρκετά μικρή της διάρκεια κρύβει τις αδυναμίες της και δεν κουράζει τον θεατή. Το γέλιο είναι αρκετό, ειδικά στο πρώτο μισό της ταινίας, και θα ικανοποιήσει τους περισσότερους που ψάχνουν μια ευχάριστη ταινία και γνωρίζουν το ιδιαίτερο ύφος του Cohen.

Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012

Passion Pit – Gossamer

Το 2009 το debut άλμπουμ τους έφτασε μέχρι και στην 8η θέση των αμερικανικών charts ενώ βρέθηκε σε πολύ αξιόλογες θέσεις στα charts αρκετών χωρών. Το “Manners”, όπως είναι ο τίτλος του, έβγαλε τρία singles και ακούστηκε πολύ ενώ κατάφερε να χτίσει γερά τα θεμέλια για το τότε νεοσύστατο συγκρότημα. Ο λόγος για τους Passion Pit, οι οποίοι φέτος το καλοκαίρι επιστρέφουν δυναμικά με τον δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος αναμένεται με τον πρώτο. Ήδη από τις αρχές του Μαϊου έχει ξεκινήσει η κυκλοφορία των singles του άλμπουμ, όπου αμέσως έφτασαν τα τρία και αποτελούν τον καλύτερο πρόλογο για την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου.
Ο δίσκος ανοίγει με τα τρία singles, πράγμα που σημαίνει ότι το ξεκίνημα είναι σίγουρα δυνατό. Το “Take A Walk” σε βάζει αμέσως στον κόσμο της ηλεκτρονικής ποπ και του συνθεσάϊζερ. Η πιασάρικη μελωδία του σου μένει, μια μελωδία η οποία χαρακτηρίζεται και από πολλά indie στοιχεία. Η ανεβαστική διάθεση παραμένει και με το επόμενο “I’ll Be Alright”, το οποίο κρατάει ένα γρήγορο και χορευτικό τέμπο, με σημεία που θυμίζουν πολύ τους Βρετανούς MGMT. Στη συνέχεια, με το “Constant Conversations” πέφτει κάπως ο ρυθμός, πράγμα που συμβαίνει και μέχρι το τέλος του άλμπουμ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως τα επόμενα κομμάτια δεν αξίζουν. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού τα “Hideaway” και “It’s Not My Fault, I’m Happy” κλέβουν την παράσταση.
Το “Gossamer” κινείται λίγο πιο πάνω του μετρίου. Κάποια τραγούδια σίγουρα θα σου μείνουν για το χορευτικό ύφος που έχουν, ωστόσο από το σύνολο του δίσκου δεν κρατάς κάτι σημαντικό. Οι Passion Pit – με τον ελληνικής καταγωγής τραγουδιστή Michael Angelakos – αρχίζουν σιγά σιγά να αποτελούν ένα ελπιδοφόρο γκρουπ για την σκηνή της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής

Τρίτη 17 Ιουλίου 2012

Ψαρογιώργης / Γιάγκος Χαιρέτης / Γιάννης Αγγελάκας / Νίκος Βελιώτης – Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος

Τέσσερις μουσικοί ενώνουν τις μουσικές τους δυνάμεις για να συνδέσουν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Ο πρώτος κόσμος έρχεται από τα νότια της Ελλάδας, και συγκεκριμένα από την Κρήτη όπου συναντάμε δύο καλλιτέχνες που αντιπροσωπεύουν επάξια την κρητική μουσική και παράδοση. Ο Γιώργης Ξυλούρης (κατά κόσμο Ψαρογιώργης) μαζί με τον Γιάγκο Χαιρέτη μας βάζουν για τα καλά στα μονοπάτια της παραδοσιακής μουσικής της Κρήτης. Ωστόσο, το παζλ συμπληρώνεται με την συμβολή δύο «σύγχρονων» μουσικών, του Γιάννη Αγγελάκα και του Νίκου Βελιώτη. Ο γνωστός τραγουδοποιός από τις Τρύπες αλλά και αργότερα με το προσωπικό του σχήμα, τους Επισκέπτες, δεν σταματά να πειραματίζεται μουσικά. Σταθερός συνοδοιπόρος του τα τελευταία χρόνια είναι ο τσελίστας Νίκος Βελιώτης, ο οποίος μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα έβαλαν πλώρη για νέες πειραματικές μουσικές, βγαλμένες τώρα από τα σπλάχνα της κρητικής παράδοσης.
Όπως σημειώνεται και στο βιβλιαράκι του δίσκου, οι μελωδίες των περισσότερων τραγουδιών βασίζονται σε παραδοσιακούς σκοπούς ενώ η μουσική τεσσάρων κομματιών είναι του Ψαρογιώργη. Τετράστιχα τα οποία, την στιγμή που μιλούν για τον άνθρωπο, την ζωή, την κοινωνία, καταφέρνουν να σε αγγίξουν. Φυσικά, για αυτό το υπέροχο συναίσθημα που δημιουργείται καθώς ακούς αυτούς τους στίχους, συμβάλλει και η ανατριχιαστική μουσική που βγαίνει από την καρδιά των λαούτων, σε συνδυασμό με το τσέλο, τα κρουστά και το τρομπόνι. Επίσης, σε ένα τραγούδι συναντάμε και την φωνή του Ψαραντώνη, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κρητικής μουσικής. Από το αισιόδοξο «Μη Χαμηλώνεις τα Φτερά» και το παρορμητικό «Με των Πολλών τη Λογική» μέχρι το ρομαντικό «Ως Τρέμουν τα’ Άστρα τ’ Ουρανού» και το ριζίτικο, το άλμπουμ αποτελεί ένα υπέροχο ταξίδι στην κρητική παράδοση, με μια πιο σύγχρονη ματιά.
Παράδοση και σύγχρονη μουσική ενώνονται και το τελικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Οι Ψαρογιώργης και Γιάγκος Χαιρέτης μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα και το Νίκο Βελιώτη δείχνουν πόσο σημαντικό είναι για την παράδοση να επεμβαίνεις στην ίδια και να την αλλάζεις με ευλάβεια. Διότι, έτσι συνεχίζει να υφίσταται παράδοση και να ρέει με την πάροδο του χρόνου. Μια παράδοση, την οποία παίρνεις από τους προγόνους σου και εσύ έχεις την υποχρέωση να την παραδώσεις στους επόμενους με το δικό σου στίγμα. Το «Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος» είναι ένας δίσκος επίκαιρος, με μουσικές που μιλούν στην ψυχή και σε κάνουν να νιώθεις περήφανος για την παράδοση της χώρας μας

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012

The Amazing Spider-Man

Ο Peter Parker είναι ένας έξυπνος έφηβος, κρυφά ερωτευμένος με την συμμαθήτριά του Gwen Stacy, που προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καθημερινότητα του σχολείου του. Μετά από ένα ατύχημα, θα δεχτεί το δάγκωμα μιας μεταλλαγμένης αράχνης, το οποίο θα αλλάξει το DNA του και θα του δώσει δυνατότητες που δεν μπορούσε να φανταστεί. Ένα τραγικό γεγονός στην οικογένειά του, θα του δώσει την ώθηση για να μεταμορφωθεί στον Spider-Man.
Μόλις πέντε χρόνια μετά το, ανεκδιήγητο, Spiderman 3, η Marvel και ο σκηνοθέτης Marc Webb μας ξανασυστήνουν έναν από τους πιο διάσημους ήρωες των comic. Η τροπή που είχε δώσει ο Sam Raimi στην τριλογία του δεν άρεσε ούτε στον κόσμο ούτε στην Marvel, οπότε αποφασίστηκε η άμεση επανέναρξη του franchise, αυτή τη φορά επιλέγοντας το Ultimate universe, δηλαδή την εκδοχή όπου ο Spiderman είναι μαθητής λυκείου και οι χαμένοι του γονείς επιστήμονες. Επιλέγοντας το Ultimate universe, ο Webb προσπαθεί να ταυτίσει το μικρό ηλικιακά κοινό του με τους χαρακτήρες και τους προβληματισμούς τους.
Η ταινία, όντας η αρχή ενός νέου franchise, προσπαθεί να μεταφέρει το κοινό στον κόσμο του Spiderman, και για αυτό η σκηνές δράσης καλύπτουν μόνο ένα μικρό μέρος των 136 λεπτών της ταινίας. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως λείπουν οι μάχες και οι εντυπωσιακές πτήσεις του άνθρωπου αράχνη, ενώ το 3D στοιχείο είναι εντυπωσιακό, αλλά όχι τόσο ώστε να θεωρηθεί απαραίτητο. Ο Andrew Garfield (Never Let Me Go , The Social Network) αποδίδει πολύ καλά τον ρόλο ενώ σίγουρα σε σύγκριση με τον Tobey Maguire έχει ένα διαφορετικό στυλ που κολλάει περισσότερο σε αυτή την νέα εκδοχή του ήρωα. Δίπλα του βλέπουμε, στον ρόλο της Gwen Stacy, της πρώτης αγάπης του Spiderman, την ανερχόμενη Emma Stone (The Help , Crazy, Stupid, Love), ενώ στον ρόλο του καθηγητή Curt Connors, ο οποίος μεταμορφώνεται στον The Lizard, τον Rhys Ifans.
Το απίστευτα γρήγορο reboot του franchise, όσο περίεργο και αν φαινόταν, ήταν επιβεβλημένο. Η Marvel προφανώς δεν θα άφηνε έναν από τους πιο αγαπημένους ήρωες της χωρίς την κατάλληλη προσοχή, ειδικά τώρα που το εγχείρημα των Avengers στέφθηκε με τεράστια επιτυχία. Αυτή η νέα προσέγγιση στην ιστορία δίνει μια νέα, ίσως όμως πιο παιδική πνοή στον ήρωα και σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σειράς ταινιών, με την δεύτερη να έρχεται κάποια στιγμή μέσα στο 2014.

Σάββατο 14 Ιουλίου 2012

The Maccabees – Given to the Wild

Πήραν το όνομά τους μέσα από την Αγία Γραφή χωρίς καν να ενδιαφερθούν για την προέλευση της λέξης. Το 2007 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο, βγάζοντας τρία single από το άλμπουμ και χτίζοντας ένα όνομα και παραέξω από το νότιο Λονδίνο, στο οποίο δραστηριοποιούνταν. Δύο χρόνια αργότερα έρχεται η στιγμή του δεύτερου πονήματος, “Wall Of Arms” με το οποίο γίνονται αρκετά γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Maccabees επέστρεψαν το 2012 μαζί με τον τρίτο τους στούντιο δίσκο, με τον τίτλο “Given to The Wild”.
Μπορεί ακούγοντας το “Feel to Follow”, ενός εκ των τριών singles του δίσκου, να μιλήσεις για «εξέλιξη» στην μουσική των Maccabees. Μετά, όμως, την συνολική ακρόαση του άλμπουμ είσαι πλέον πεπεισμένος πως το βρετανικό γκρουπ περπατάει σε μονοπάτια που το ίδιο χάραξε τα προηγούμενα χρόνια της δισκογραφίας του. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει αυτόματα και κάτι άσχημο μουσικά, καθώς η 5μελής μπάντα δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά αυτό που εξωτερικεύει προς το κοινό του. Το “Pelican” από τη μία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ανεβαστικό indie που παρουσιάζει το συγκρότημα ενώ κομμάτια, όπως τα “Child”, “Glimmer” και “Slowly One” μας πηγαίνουν σε πιο μελωδικούς δρόμους.
Ο φετινός δίσκος τους είναι αρκετά πιο μεστός και ώριμος, ωστόσο δεν αποτελεί το «μπαμ» που – κατά τη γνώμη μου – χρειάζονται οι Maccabees. Το “Given to The Wild” κυμαίνεται σε αρκετά καλά επίπεδα και περισσότερο μελωδικά αλλά όχι κάτι παραπάνω. Με λίγα λόγια ένα πολύ καλό indie άλμπουμ.

Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012

Salmon Fishing in the Yemen

Ο Fred Jones είναι ένας διακεκριμένος ιχθυόλογος, με τεράστιο πάθος για τους σολομούς και το ψάρεμά τους. Παίρνει την μεγάλη απόφαση να ακολουθήσει ένα «ριψοκίνδυνο» εγχείρημα που αφορά την δημιουργία ενός ποταμού στην Υεμένη, στον οποίο θα μεταφερθούν χιλιάδες σολομοί, όπου θα πρέπει να κολυμπήσουν στα συγκεκριμένα νερά, την στιγμή που ο γάμος του περνάει κρίση. Από την άλλη, η Harriet που έχει πιστέψει στο όλο έργο, μαζί με τον πλούσιο σεϊχη που λατρεύει το ψάρεμα των σολομών, ενισχύουν την πίστη του Fred για την ολοκλήρωση αυτού του δύσκολου project.
Το “Salmon Fishing in the Yemen” αποτελεί μια πολύ γλυκιά και αισιόδοξη ταινία. Στο ξεκίνημά της είναι λίγο βαρετή, ωστόσο στην συνέχεια αλλάζει και γίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο αν και το κοινότυπο love story που εκτιλίσσεται «ρίχνει» κάπως την εξαιρετική ιδέα της ταινίας. Από τα μέσα μέχρι το τέλος δίνεται ένα πολύ καλό μάθημα για την δύναμη που πρέπει να έχει στην πίστη του ο άνθρωπος και πως το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό αρκεί να υπάρχει η θέληση. Επίσης, επιτυχημένη είναι η πολιτική σάτυρα που συναντάμε στο φιλμ, πράγμα που ανεβάζει πολύ την ταινία. Όμορφη φωτογραφία, όχι όμως και μουσική που σίγουρα θα μπορούσε να ήταν καλύτερη.
Ο Ewan McGregor (Perfect Sense, Haywire, Angels & Demons) από μόνος του θα σου τραβήξει την προσοχή για να δεις την ταινία. Και δικαίως, καθώς ο Βρετανός ηθοποιός υποδύεται με εξαιρετικό τρόπο τον κάπως ασυνήθιστο αλλά με πολλά συναισθήματα επιστήμονα. Η Kristin Scott Thomas (Sarah's Key) δίνει για άλλη μια φορά ρεσιτάλ ηθοποιίας στον ρόλο της υπεύθυνης Τύπου του Βρετανού πρωθυπουργού, η οποία το μόνο που βλέπει από το εγχείρημα της Υεμένης είναι είναι οι χιλιάδες ψηφοφόροι και η εκτόξευση του βρετανικού Τύπου. Τέλος, μοναδική μελανή παρουσία αποτελεί η Emily Blunt (The Adjustment Bureau) που δεν εντυπωσιάζει, ειδικά σε σκηνές που χρειάστηκαν μεγάλη φόρτιση των συναισθημάτων.
Το “Salmon Fishing in the Yemen” δεν είναι η ταινία που θα εντυπωσιάσει αλλά σίγουρα το δύωρο που θα αφιερώσεις θα είναι ευχάριστο, αν εξαιρέσεις το πρώτο μισό που πραγματικά δεν προσφέρει κάτι. Ωστόσο η κωμωδία, το δράμα και ο ρομαντισμός μπλέκονται και δημιουργούν ένα όμορφο συναίσθημα μετά το τέλος της ταινίας.

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2012

His Majesty the King of Spain – Hyena

Ένα απίστευτο κράμα της ποπ μουσική από όλο τον κόσμο. Από τα βάθη της ιβιρικής χερσονήσου μέχρι τα ψηλά της Σκανδιναβίας. Ακούς το άλμπουμ και δεν σου περνάει από το μυαλό πως αυτή η δουλειά αποτελεί ντεμπούτο για ένα νέο, σχετικά, μουσικό συγκρότημα. Το θέμα, όμως, δεν είναι ότι αυτά τα «ώριμα» τραγούδια συμπεριλαμβάνονται σε έναν ντεμπούτο δίσκο αλλά ότι οι δημιουργοί τους είναι Έλληνες. Όλα ξεκίνησαν από τον Νεκτάριο Κουβαρά που ήθελε να εξωτερικεύσει τις μουσικοκαλλιτεχνικές του ανησυχίες πάνω στις δικές του συνθέσεις. Έτσι, φτάνουμε φέτος σε μια 6μελής μπάντα, η οποία αποτελείται από τους Άγγελο Αϊβαζή (κιθάρα, φωνητικά, μαντολίνο), Κέλλυ Μητροπούλου (πλήκτρα, βιολί, μεταλλόφωνο, φωνητικά), Βασίλη Βλαχάκο (τύμπανα), Λευτέρη Λουκίσσα (τρομπέτα, κρουστά), Βασίλη Νιτσάκη (κοντραμπάσο) και φυσικά τον Νεκτάριο Κουβαρά (κιθάρα, φωνητικά).
Οι His Majesty the King of Spain έχουν καταφέρει να καταπλήξουν τους πάντες σε ότι αφορά την εγχώρια μουσική σκηνή. Οι εξαιρετικές ποπ μελωδίες τους αλλάζουν συνεχώς ύφος. Άλλοτε είναι χαρούμενες και χορευτικές και άλλοτε σε περνούν από σκοτεινά μονοπάτια. Ο ντεμπούτος τους δίσκος φέρει το όνομα “Hyena” και αποτελείται από 12 κομμάτια, το καθένα μια ξεχωριστή ιστορία. Στο σύνολό τους, όλα τα τραγούδια είναι πολύ δεμένα μεταξύ τους, το ένα δέχεται το προηγούμενο ομαλά ενώ παραδίδει την σκυτάλη στο επόμενο ακόμη πιο στρωτά. Με αυτόν τον τρόπο, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποιο κομμάτι, καθώς πρέπει να πάρεις όλο τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος και να τον «ξεκοκκαλίσεις». Με μια εξαίρεση στο “Mustafa and His Army of Bastard Children”, το οποίο από την πρώτη νότα με συνεπήρε. Και να είσαι σίγουρος πως θα βγεις κερδισμένος από αυτή την επιλογή σου, διότι οι His Majesty the King of Spain φαίνεται να γνωρίζουν πολύ καλά τί παραδίδουν. Το 6μελές συγκρότημα έρχονται με την «ύαινά» τους για να μας κατασπαράξουν (μουσικά). Ένα μεγάλο «μπράβο» και «ευχαριστώ» σε αυτά τα παιδιά που ανεβάζουν την ελληνική μουσική σκηνή με τις τρομερές συνθέσεις τους.

Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012

Get The Gringo / How I Spent My Summer Vacation

O Driver περνάει τα σύνορα ακριβώς πριν τον συλλάβουν οι Αμερικανικές αρχές, μόνο και μόνο για να βρεθεί στα χέρια των αντίστοιχων, βρώμικων, αστυνομικών του Μεξικού. Αυτοί, αφού εξαφανίζουν τα λεφτά που είχε κλέψει ο Driver, τον στέλνουν με συνοπτικές διαδικασίες στην φυλακή El Pueblito. Εκεί θα τον ανακαλύψει ένας υπάλληλος της Αμερικανικής Πρεσβείας, ο οποίος προσπαθεί να τον εκβιάσει ώστε να πάρει και αυτός μερίδιο από τα κλοπιμαία. Ο Driver πρέπει να βρει τρόπο να επιβιώσει μέσα σε αυτή την τόσο πρωτότυπη φυλακή, αλλά και να προστατέψει ένα μικρό αγόρι που θα γνωρίσει εκεί.
Ο Mel Gibson προσπαθεί να επανέλθει στα κινηματογραφικά δρώμενα και, μετά το περσινό The Beaver, επιστρέφει με μια ταινία που έχει δημιουργήσει με καθαρό γνώμονα την διασκέδαση και την αναβίωση των action στοιχείων που τον χαρακτήρισαν στην καριέρα του. Με δικό του σενάριο και σκηνοθεσία του Adrian Grunberg, βοηθού του όταν σκηνοθετούσε το Apocalypto, ο Mel Gibson φαίνετε πως θέλει να αποφύγει τις υποχωρήσεις και να φτιάξει ένα έργο που θα διασκεδάσει με την δράση και τον γρήγορο ρυθμό του. Κάπου εκεί όμως εμφανίζονται τα προβλήματα του ελλιπούς σεναρίου, καθώς η ταινία μοιάζει σαν να έχει μια ιστορία αλλά να μην ενδιαφέρετε να την πει.  Όλο το έργο γυρίζει γύρω από την φυλακή στην οποία βρίσκετε ο Driver, ένα μέρος που μοιάζει περισσότερο με γκέτο παρά με σωφρονιστικό ίδρυμα. Εκεί μέσα ο Driver θα δώσει πολλές και ιδιαίτερα γραφικές μάχες. Εκτός από τον Mel Gibson, ο οποίος στον ρόλο του αντιήρωα Driver σε κερδίζει αμέσως, καλές εντυπώσεις αφήνει και ο μικρός Kevin Hernandez.
Το Get The Gringo είναι από τις ταινίες που κερδίζουν το ενδιαφέρον σου καθ' όλη την διάρκειά τους, αλλά μετά καταλαβαίνεις πως κάτι τους έλειπε. Στην προκειμένη περίπτωση, έλειπε ένα 20λεπτο στην αρχή της ταινίας, ώστε να βάλει τον θεατή μέσα στην ιστορία και να εμβαθύνει λίγο παραπάνω στον κεντρικό χαρακτήρα της. Αντί αυτού, η ταινία ρίχνει τον ανυποψίαστο θεατή κατευθείαν στην δράση, στο κυνηγητό, στο πιστολίδι και σε έναν εξαιρετικό Mel Gibson.

Τρίτη 10 Ιουλίου 2012

La Sera – Sees The Light

Τα τελευταία χρόνια, και συγκεκριμένα από το 2007, αποτελεί ενεργός μέλος – μπασίστρια – του γυναικείου πανκ ροκ συγκροτήματος Vivian Girls κυκλοφορώντας τρεις δίσκους αρκετά επιτυχημένους. Κάπου στα μέσα του 2009, όμως, αποφασίζει να στρέψει το ενδιαφέρον της σε πιο ποπ μονοπάτια μέσω ενός δικού της μουσικού project με το όνομα La Sera , με το αποτέλεσμα να είναι το ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ της. Ο λόγος για την Katy Goodman όπου φέτος κυκλοφορεί τις ολοκαίνουριες συνθέσεις της στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο “Sees The Light”.
Το “Love That’s Gone” που κάνει την εισαγωγή στον δίσκο σε βάζει από την πρώτη κιόλας νότα του σε εποχές 50’s με την ήρεμη ηλεκτρική κιθάρα να δίνει τον ρυθμό. Στο αμέσως επόμενο “Please Be My Third Eye”, όμως, το τέμπο ανεβαίνει απότομα δίνοντας έναν πιο πανκ τόνο στις ποπ μελωδίες ενώ το “I Can’t Keep You In My Mind” συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος αλλά πιο χαλαρά, για να έρθει πάλι να μας ξεσηκώσει η δυναμική του “Break My Heart”. Στην συνέχεια, η Katy Goodman περνάει πάνω από τους ώμους της την ακουστική κιθάρα και ερμηνεύει με αυτον τον εξαιρετικό απαλό τρόπο της το ταξιδιάρικο “I’m Alone”. Aπό τα 5 εναπομείναντα κομάτια του άλμπουμ την προσοχή μου τραβάνε το γλυκό “Real Boy” και το – πες το και η παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα μόνο – “How Far We’ve Come Now”.
Το “Sees The Light” σε ταξιδεύει σε παλιές εποχές ποπ κουλτούρας και όμορφων μελωδιών της κιθάρας. Η Katy Goodman και το όλο της μουσικό project La Sera, στο οποίο βοήθησε πολύ ο παραγωγός Brady Hall, αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη, αφού ο συγκεκριμένος δίσκος είναι καλός, δεν κουράζει ενώ σε αρκετές στιγμές ανεβαίνουν οι ρυθμοί πολλοί και η διάθεσή σου ακολουθεί κατά πόδας.

Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012

Being Flynn

Ο Nick Flynn είναι ένας νεαρός που προσπαθεί να βρει τα πατήματά του στη ζωή, μετά τον χαμό της μητέρας του. Μέσω της νέας του φίλης, βρίσκει δουλειά σε ένα άσυλο αστέγων, όπου περιποιείται αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Την στιγμή που όλα στην ζωή του έχουν αρχίσει να κυλάνε ομαλά, στο άσυλο θα εμφανιστεί ο πατέρας του, τον οποίο έχει να δει πάρα πολλά χρόνια. Η συνάντηση αυτή θα αλλάξει τα πάντα και αρχικώς θα καταστρέψει ότι με κόπο είχε φτιάξει ο Nick.
Ο υποψήφιος για Oscar με το About a Boy, Paul Weitz, σκηνοθετεί το Being Flynn, μια ιστορία για έναν πατέρα και έναν γιο που έχει όμως πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις, για ένα πρόβλημα που μεγαλώνει συνέχεια, ειδικά στις μεγαλουπόλεις. Το σενάριο της ταινίας άλλωστε, είναι βασισμένο στην αυτοβιογραφία του πραγματικού Nick Flynn. Πέρα από τα σοβαρά οικογενειακά προβλήματα όμως, η ταινία αναδεικνύει και τα σοβαρά προβλήματα των άστεγων ανθρώπων και την ανάγκη για υποστήριξή τους. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ασχολείται με τους δύο πρωταγωνιστές, τον πατέρα και τον γιο. Στον ρόλο του Nick Flynn βλέπουμε τον πολύ καλό και ταιριαστό για τον ρόλο Paul Dano (Cowboys & Aliens , There Will Be Blood) ενώ, στον ρόλο του εξαφανισμένου, απατεώνα και κατά φαντασία μεγάλο ποιητή, πατέρα του, βλέπουμε τον μοναδικό Robert De Niro, ο οποίος για άλλη μια φορά επιδεικνύει πόσο τεράστιος ηθοποιός είναι με μία εξαιρετική ερμηνεία.
Το Being Flynn είναι ένα δράμα με μια ρεαλιστική ιστορία και προβλήματα που δυστυχώς είναι πιο καθημερινά από όσο νομίζουμε. Ο Paul Weitz προσπαθεί να ασχοληθεί παράλληλα με πολλά προβλήματα και τελικά τα ακουμπάει όλα πιο επιφανειακά απόσο θα θέλαμε. Οι ερμηνείες όμως του Paul Dano και ειδικά του Robert De Niro συγκλονίζουν και ανεβάζουν επίπεδο όλη την ταινία.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More