Eλα Μεσα

Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2013

Veronica Falls – Waiting for Something to Happen

2/28/2013 Ανώνυμος No comments

Το 2011 είχαν εντυπωσιάσει με το ομώνυμο άλμπουμ τους και την χαρακτηριστική pop – indie μουσική, ορμόμενη από το Λονδίνο. Η μπάντα απέκτησε πάρα πολλούς οπαδούς αμέσως ενώ αρκετά τραγούδια από τον ντεμπούτο της δίσκο έχουν γίνει επιτυχίες. Πριν φτάσουμε στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά, οι Veronica Falls μας χτύπησαν την πόρτα αρκετές φορές με διάφορα singles που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς, μην αφήνοντάς μας σε κάποια ησυχία. Μέχρι που φέτος τον Φεβρουάριο το βρετανικό συγκρότημα επιστρέφει δυναμικά, με έναν ολοκληρωμένο δίσκο.

Το “Waiting for Something to Happen” έχει όλα εκείνα που ένας alternative/indie pop δίσκος είναι υποχρεωμένος να έχει. Και εξηγούμαι, αρχικά τα κιθαριστικά riffακια τα οποία δεν σου λένε κάτι από άποψη πρωτοτυπίας αλλά ειναι άκρως εθιστικά. Η πολύ γλυκιά φωνή της Roxanne Clifford που δίνει το δικό της σημαντικό λιθαράκι στο συνολικό μουσικό αποτέλεσμα. Ο καθαρά pop ρυθμός που δεν σε αφήνει στιγμή και στις πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ είναι ακόμα πιο κολλητικός. Ακούγοντας τα 13 τραγούδια καταλαβαίνεις πως οι Veronica Falls δεν αναμασούν βρετανικές μελωδίες και γενικά την κουλτούρα από το ένδοξο μουσικό παρελθόν. Παρουσιάζουν μια φρεσκάδα στα κομμάτια τους, κάτι το καινούριο, κάτι που θα σε ενθουσιάσει.
Αν ψαχνεις την κορυφή στο συγκεκριμένο άλμπουμ, πιστεύω πως δεν θα την βρεις. Από την αρχή μέχρι το τέλος πηγαίνεις σε ένα καλό τέμπο. Το “Waiting for Something to Happen” σίγουρα δεν θα σου μείνει στο μυαλό για το υπόλοιπο του 2013, ωστόσο δεν θα απογοητευθείς αν τον ακούσεις.

Beyond the Hills

2/27/2013 Ανώνυμος No comments

Η Alina γυρίζει από την Γερμανία, όπου έμενε σε ένα ορφανοτροφείο από μικρή, στην Ρουμανία. Εκεί βρίσκεται ήδη η αδερφική της φίλη, Voichita, με την οποία γνωρίστηκαν στο ορφανοτροφείο και ήταν αχώριστες. Με το που πατάει το πόδι της η Alina στην Ρουμανία, την υποδέχεται η Voichita με μια αλλαγή. Η τελευταία έχει γίνει καλόγρια και πλέον ζει σε μοναστήρι. Η Alina προσπαθεί να βρει την παλιά φίλη της, εκείνη που δεν φορούσε ράσα, αλλά στην μέση βρίσκεται ένας σκληρός «αντίπαλος», ο Θεός.

Το “Beyond the Hills” είναι ένα δράμα που βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία εξορκισμού που είχε συμβεί σε ένα μοναστήρι στην Ρουμανία. Η ταινία μιλάει για την διαφορά ανάμεσα στην πίστη και την αγάπη από την πραγματική πίστη και αγάπη. Με διάφορα «δεύτερα» πρόσωπα που εμφανίζονται κατά την διάρκεια, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει την αδιαφορία της κοινωνίας σε άτομα που χρειάζονται να πάρουν αλλά και να δώσουν αγάπη και φροντίδα. Οι δυομιση ώρες κυλούν κάπως αργά και με τα γεγονότα να μην ταρακουνούν τόσο πολύ. Αν η διάρκεια ήταν μικρότερη, τότε το φιλμ θα βλεπόταν πολύ πιο άνετα χωρίς να κάνει συνεχώς κοιλιές.

Η πρωταγωνίστρια, Cosmina Stratan, είναι εξαιρετική στον ρόλο της καλόγριας – φίλης με το γαλήνειο και ήρεμο στήσιμό της. Από κει και πέρα, η φίλη της στην ταινία, Cristina Flutur, ο ιερέας και οι λοιπές καλόγριες περνούν κάπως αδιάφορα από την οθόνη. Το “Beyond the Hills” θα μπορούσε να γίνει μια πολύ δυνατή και συγκινησιακά φορτισμένη ταινία, ωστόσο οι «βαριεστημένοι» διάλογοι και η αργή εξέλιξη το χαντακώνουν.

Foals – Holy Fire

2/26/2013 Ανώνυμος No comments

Εδώ και πέντε χρόνια χτίζουν για τα καλά ένα πολύ καλό όνομα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2008 με το “Antidotes” προκάλεσαν εντύπωση για να έρθει το δεύτερο άλμπουμ δύο χρόνια αργότερα και να εδραιώσει ακόμη περισσότερο το όνομά τους στην indie και alternative rock. Τα τραγούδια τους σε τραβούν αμέσως με την δυναμική που έχουν και ταυτόχρονα την χορευτική διάθεσή τους. Οι Foals, λοιπόν, έχοντας στην πλάτη τους δύο αρκετά καλούς δίσκους και με πολύ υψηλές θέσεις στα charts, επιστρέφουν φέτος με την τρίτη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Holy Fire”.

Το ενδιαφέρον για τους Foals γίνεται μεγαλύτερο καθώς ο frontman της μπάντας είναι ελληνικής καταγωγής. Ο Γιάννης Φιλιππάκης είναι η ψυχή του βρετανικού συγκροτήματος, το οποίο φέτος θέλει να πραγματοποιήσει το επόμενο βήμα που θα το πάει ακόμα πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο. Το “Holy Fire” ξεκινάει πολύ δυνατά με τις ηλεκτρικές κιθάρες να παίρνουν φωτιά και τα κρουστά να βουϊζουν ακόμα στα αυτιά σου. Το ορχηστρικό “Prelude” και το “Inhaler” ανοίγουν την αυλαία με απίστευτο δυναμισμό και γενικά εξαιρετικό τρόπο αφού είναι ένα καλό σημάδι για την συνέχεια. Εκεί, όπου συναντάμε το “My Number”, το οποίο αλλάζει άρδην το μουσικό ύφος των πρώτων λεπτών του άλμπουμ. Μπαίνουμε σε καθαρά πιο χορευτικά μονοπάτια δικαιολογώντας τον όρο dance που χαρακτηρίζει τα κομμάτια του συγκροτήματος.

Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και η συνέχεια του δίσκου. Δηλαδή pop rock μελωδίες και πιο «ήρεμες» κιθάρες. Οι Foals γνωρίζουν πολύ καλά πώς να σε εντυπωσιάσουν με τέτοιες μουσικές. Απλώς γύρισε λίγα χρόνια πίσω και άκου τους προηγούμενους δίσκους τους για να καταλάβεις πως οι τύποι το έχουν. Τραγούδια όπως το “Everytime” και “Milk & Black Spiders” είναι τουλάχιστον κολλητικά. Ωστόσο, είναι απορίας άξιον πώς το 5μελές γκρουπ διάλεξε να ανοίξει και να κλείσει τον δίσκο του με κάτι διαφορετικό από ότι το έχουμε συνηθίσει. Στο κλείσιμο του άλμπουμ επιστρέφουμε στην αρχή, δηλαδή βαριές κιθάρες και δυνατά φωνητικά, με εξαίρεση το “Stepson”. Το “Holy Fire” είναι ένας πολύ καλός δίσκος με κομμάτια που μένουν. Αν βγάλουμε στην άκρη την ακατανόητη κίνηση αλλαγής μουσικού ύφους σε αρχή και τέλος, τότε μιλάμε για μια αρκετά άρτια δισκογραφική δουλειά που αξίζει πολλές ακροάσεις.

Taken 2

2/25/2013 steve62742 No comments

Ο Bryan Mills είναι ένας πρώην πράκτορας της CIA που πριν μερικά χρόνια κατάφερε να σώσει την κόρη του από μία ομάδα Αλβανών απαγωγέων. Τώρα, προσπαθεί να ξαναενώσει την οικογένεια του και αποφασίζει να πάνε όλοι μαζί ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί όμως, τον περιμένει ο πατέρας ενός από τους απαγωγείς, που ο Mills είχε σκοτώσει κατά την διάσωση της κόρης του, για να πάρει την εκδίκησή του. Μία νέα μάχη με την αλβανική μαφία ξεκινά, αυτή τη φορά όμως εκτός από Mills πρέπει να παλέψουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του.

Μετά την τεράστια εισπρακτική επιτυχία του Taken το 2008, ήταν σίγουρο πως αργά η γρήγορα ο Liam Neeson θα επέστρεφε στον ρόλο του Bryan Mills. Σε σενάριο του Luc Besson (Lockout) και σκηνοθεσία του Olivier Megaton (Colombiana) η ταινία προσφέρει άπλετη δράση, στην φόρμα του πρώτου μέρους αλλά και των προηγούμενων δουλειών των συντελεστών της. Αυτή τη φορά, το budget ήταν εμφανές πιο μεγάλο και γι' αυτό υπάρχουν και μερικές πιο θεαματικές σκηνές ενώ, εκτός του Liam Neeson, ο οποίος έχει αποκτήσει πια μοναδικό χαρακτήρα στις action ταινίες, βλέπουμε σε πιο ενεργό ρόλο και την κόρη του, Maggie Grace, η οποία είναι ομολογουμένως αρκετά καλή.

Σε σχέση με την πρώτη ταινία, το Taken 2 δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο θέαμα και λιγότερη στο σενάριο, αλλά αποζημιώνει με τις δόσεις αδρεναλίνης και τα όμορφα τοπία της Κωνσταντινούπολης. Γι' αυτό, οι λάτρεις των action films θα την βρουν πολύ δυνατή επιλογή, αλλά όσοι ψάχνουν το κάτι παραπάνω, δεν θα το βρουν εδώ. Όπως και το πρώτο μέρος, έτσι και το δεύτερο έκανε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, οπότε δεν θα πρέπει να μας παραξενέψει αν σε λίγα χρόνια δούμε ξανά τον Liam Neeson ως Bryan Mills.

Nick Cave & the Bad Seeds – Push the Sky Away

2/23/2013 Ανώνυμος No comments

Αναμφισβήτητα αποτελεί μια μεγάλη δισκογραφική επιστροφή. Εδώ και τρεις γεμάτες δεκαετίες μας προσφέρει, όπως μόνο εκείνος γνωρίζει, απίστευτες ροκ μελωδίες ενώ στο πρόσωπό του έχουν βρει την έμπνευση πολλοί μεταγενέστεροι καλλιτέχνες. Μετά τον τελευταίο δίσκο με τους Grinderman, o Nick Cave πραγματοποιεί φέτος το comeback του με το βασικό του σχήμα, τους Bad Seeds. Με την συγκεκριμένη μπάντα είχαμε να τον ακούσουμε σε καινούριες συνθέσεις από το 2008 και το πολύ καλό “Dig, Lazarus, Dig!!!” ενώ το 2010 κυκλοφόρησε με τους Grinderman το τελευταίο τους δίσκο.

Το “Push the Sky Away” περιλαμβάνει 9 τραγούδια, τα οποία όλα ηχογραφήθηκαν σε ένα παλαιό κάστρο στην Βόρεια Γαλλία. Από την πρώτη, κιόλας, ακρόαση καταλαβαίνεις πως η αύρα του κάστρου επέφερε και τρομερή έμπνευση σε Cave και Bad Seeds. Ο τραγουδοποιός από την Αυστραλία καταφέρνει να συνθέτει μελωδίες στο ίδιο μοτίβο πάντα αλλά ταυτοχρόνως να εντυπωσίαζει. Στον φετινό δίσκο του κυριαρχούν η ηρεμία, οι χαμηλοί τόνοι και η «κατανυκτικότητα» που σε αγγίζει τόσο που δεν μπορείς παρά να κάτσεις να ακούσεις μελωδία μελωδία όλο το άλμπουμ. Το “We No Who U R” ανοίγει τον χορό των 9 κομματιών με εξαιρετικό τρόπο καθώς είναι από εκείνα που σου μένουν αμέσως στο μυαλό.

Η καλύτερη στιγμή του δίσκου βρίσκεται στα “Water’s Edge” και “Jubilee Street”. Το πρώτο σε ανατριχιάζει με το βιολί που παίζει πίσω από ένα σκοτεινό φόντο ενώ το δεύτερο εκρήγνυται ακούγοντας κάπως πιο δυνατά τα κρουστά και οι κιθάρες. Το ατμοσφαιρικό ταξίδι συνεχίζεται με το μαγευτικό “We Are Cool” ενώ προς το κλείσιμο το ανεβαστικό “Higgs Boson Blues” ανεβάζει τις στροφές με τον Cave να δείχνει πιο άγριος στα φωνητικά του. Με το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ μας αποχαιρετάει η 7μελής μπάντα των Bad Seeds κάνοντάς μας, κάθε φορά που τους ακούμε, να κολλάμε.
Ο Nick Cave έκανε πάλι – περίπου – το θαυματάκι του. Και λέω περίπου διότι το “Push the Sky Away” έχει χαμηλούς τόνους, αν και μας κάνει με αυτό τον τρόπο να εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο την ερωτεύσιμη φωνή του Cave και την γαλήνη που σου προσφέρουν οι συνθέσεις, αλλά οι λίγες στιγμές που σε κοιμίζουν χαλάνε κάπως το συνολικό αποτέλεσμα.