Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Night On Earth – Second Hand

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς της εποχής μας είναι αναμφισβήτητα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Εδώ και 2,5 δεκαετίες συνθέτει καταπληκτικές μουσικές δημιουργίες που σε αγγίζουν και τσακίζουν κόκαλα. Συνδυασμός της παράδοσης με τον σύγχρονο ροκ κόσμο δημιουργούν ένα απίστευτο μουσικό αποτέλεσμα που μονάχα ο Λαρισαίος καλλιτέχνης – σε συνεργασία με τους μουσικούς του πάντα – γνωρίζει να ενορχηστρώνει με τέλειο τρόπο. Πέρα τούτου, όμως, κυκλοφορεί ένα άλμπουμ με συνθέσεις του Θανάση Παπακωνσταντίνου, με μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Οι Night On Earth σχηματίστηκαν το 2004 και 2 χρόνια μετά κυκλοφορούν τον ντεμπούτο τους δίσκο ενώ το 2008 διασκευάζουν με τον δικό τους τρόπο μουσικές δημιουργίες του γνωστού τραγουδοποιού.
Το “Second Hand” αποδεικνύει πως όταν υπάρχει έμπνευση, ακόμη και κομμάτια που είναι χιλιοτραγουδισμένα μπορούν να διασκευαστούν με τέτοιο τρόπο που να εντυπωσιάζουν. Οι «Γλώσσες του Κάμπου» ανοίγουν τον δίσκο χρησιμοποιώντας στιχάκια από διάφορα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου ενώ στη συνέχεια ακολουθούν funky αλλά και ηλεκτρισμένες μελωδίες. Η υπέροχη φωνή της Σοφίας Σαρρή καρφώνεται αμέσως στο μυαλό σου, μια και τα φωνητικά της δίνουν αίγλη στα κομμάτια. Αρκετά τραγούδια είναι διασκευασμένα με έναν πιο ελεύθερο και αγγλικό στίχο, ξεφεύγοντας από την φόρμα που τους έχει φορέσει ο Παπακωνσταντίνου. Η εκτέλεση που αποτελεί την (δική μου) κορυφή του άλμπουμ είναι η εξαιρετική διασκευή του «Άτμαν», ένα κομμάτι που βρίσκεται στον «Βραχνό Προφήτη» σε ερμηνεία του Γιάννη Αγγελάκα.
Το καλό με το “Second Hand” είναι ότι δεν απευθύνεται μόνο στους ακροατές των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Και κάποιος που δεν έχει ακούσει ποτέ Θανάση, μπορεί εύκολα να μπει στον κόσμο των Night On Earth και να λατρέψει τον δίσκο. Αφού η 8μελής μπάντα έχει βάλει το χεράκι της στα κομμάτια έτσι ώστε να μην καταλαβαίνεις κιόλας ότι είναι διασκευές.
Η φωτογραφία είναι του Νίκου Νικολόπουλου (fridge.gr)

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

The Intouchables

Ο Philippe είναι ένας πλούσιος, τετραπληγικός Γάλλος ο οποίος ψάχνει έναν άνθρωπο για να τον περιποιείται. Στην αγγελία του θα ανταποκριθεί ο Driss, ένας νεαρός από τις φτωχογειτονιές της Γαλλίας, ο οποίος έχει ως σκοπό να πάρει το επίδομα ανεργίας και όχι τελικά να πιάσει την δουλειά. Μεταξύ αυτών των δύο τόσο διαφορετικών ανθρώπων θα δημιουργηθεί μια μοναδική φιλία που θα αλλάξει τις ζωές και των δύο.
Το δίδυμο των Eric Toledano και Olivier Nakache δεν θα μπορούσε να είχε φανταστεί την τεράστια επιτυχία που θα έκανε η ταινία τους στην χώρα τους αλλά και στο εξωτερικό. Οι Άθικτοι έχουν γίνει ήδη μια από τις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών στην Γαλλία ενώ όπου έχουν παιχτεί έχουν αποκομίσει πολύ καλά σχόλια. Το έργο, που βασίζετε σε αληθινή ιστορία, προσπαθεί να διαγράψει τις τεράστιες κοινωνικές διαφορές που υπάρχουν και να φέρει κοντά δύο ανθρώπους που έχουν πολλά να δώσουν ο ένας στον άλλον. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, βλέπουμε τους Omar Sy στον ρόλο του Driss, και τον François Cluzet (Little White Lies) στον ρόλο του Philippe. Η εκφραστικότητα τους είναι μοναδική, ενώ ο Omar Sy τιμήθηκε και με το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου στα πρόσφατα βραβεία Cesar.
Το The Intouchables είναι μια δραματική κομεντί που ασχολείται με ένα ουτοπικό αλλά όμορφο σκηνικό όπου δύο άντρες ξεπερνούν όσα τους χωρίζουν και δημιουργούν δεσμούς ζωής. Στην Γαλλία των γκέτο πάντως, η πιο feel-good ταινία της χρονιάς έχει ήδη γίνει φαινόμενο λατρείας, έχοντας ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια εισιτήρια. 

Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012

Extremely Loud & Incredibly Close

Ο μικρός Oscar είναι ένα 11χρονο παιδί με αυξημένη νοημοσύνη αλλά αρκετά προβλήματα κοινωνικότητας. Ο πατέρας του έχει δημιουργήσει για αυτόν ένα πολύ ξεχωριστό παιχνίδι ανακάλυψης που τον βοηθά να κοινωνικοποιηθεί και να γεμίσει δημιουργικά τον χρόνο του. Η ζωή του παιδιού όμως, που θέλει όλα να τα καταλαβαίνει και να τα εξηγεί, θα αλλάξει μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους, όπου ο πατέρας του θα είναι ένα από τα θύματα. Αποκομμένος από την μητέρα του, θα ξεκινήσει ένα μεγάλο ταξίδι μέσα στην Νέα Υόρκη, με την πεποίθηση πως κάπου τον περιμένει ένα τελευταίο σημείωμα από τον πατέρα του.
Ο σκηνοθέτης του πολύ καλού The Reader, Stephen Daldry, επιστρέφει με το δράμα περιπέτειας, Extremely Loud & Incredibly Close. Βασισμένο στο ομότιτλο best seller βιβλίο του Jonathan Safran Foer, το έργο μας δείχνει την τραγική επίδραση που είχε η επίθεση στους πύργους στους ανθρώπους της πόλης, αρχικά μέσα από την οικογένεια του Oscar και μετά από όλους όσους θα συναντήσει στο ταξίδι του ο μικρός. Ο Daldry έχει συνθέσει ένα σύνολο από στοιχεία, από τις ξεκάθαρα αυτιστικές τάσεις του παιδιού μέχρι ότι το παιδί έχει κρατήσει και ακούει τα τελευταία λόγια του πατέρα του μέσα από τους πύργους ξανά και ξανά, που σκοπό έχουν να κάνουν τον καθένα να δακρύσει. Σε κάποιους μπορεί να φανεί “φθηνό” αυτό, αλλά σίγουρα θα αγγίξει τους περισσότερους.
Το cast, πέρα από τα δύο μεγάλα του αστέρια, τον Tom Hanks και την Sandra Bullock στους ρόλους των γωνιών του Oscar, έχει πολλές καλές ερμηνείες από τους μικρούς ρόλους των John Goodman (The Artist, Red State) , Viola Davis (The Help, Doubt) και Jeffrey Wright(The Ides of March, Source Code). Ιδιαίτερα καλός ήταν και ο Max von Sydow (Robin Hood , The Exorcist) στον ρόλο του μουγκού και “μυστήριου” νοικιάρη της γιαγιάς του Oscar. Φυσικά, το αστέρι και αποκάλυψη της ταινίας είναι ο μικρός Thomas Horn, ο οποίος χωρίς καθόλου προηγούμενη εμπειρία στον χώρο, κατάφερε να πάρει πάνω του μια τέτοια παραγωγή και να την απογειώσει.
Το Extremely Loud & Incredibly Close είναι μια ταινία με σκοπό να σε κάνει να δακρύσεις, παραπάνω από μια φορές. Αυτό το καταφέρνει και με το παραπάνω, χάρη στις πολύ καλές ερμηνείες και στο δέσιμο με τον χαρακτήρα του μικρού Oscar. Το θέμα του όμως ήταν ένα ρίσκο που δεν βγήκε, καθώς αρκετοί δεν είδαν με καλό μάτι την “εκμετάλλευση” μιας τραγωδίας και γιαυτό εισπρακτικά το έργο δεν πήγε καλά.

Zola Jesus – Conatus

Έκανε το πρώτο δισκογραφικό της βήμα στα μέσα του 2009 με το ντεμπούτο της άλμπουμ “The Spoils”. Μπορεί η συγκεκριμένη δουλειά να πέρασε κάπως απαρατήρητη, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορεί το “Stridulum II” με το οποίο σκούντηξε λίγο τον κόσμο της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Χωρίς να λείψει πολύ καιρό, επανέρχεται με τον τρίτο κατά σειρά δίσκο της με τίτλο “Conatus”. Ο λόγος για την Zola Jesus (ή Nika Roza Danilova όπως είναι το πραγματικό της όνομα) η οποία στα 22 της χρόνια έχει καταφέρει να κυκλοφορήσει εκπληκτικές συνθέσεις. Έτσι, το “Conatus” έρχεται στο τέλος του 2011 για να απογειώσει την ρωσικής καταγωγής τραγουδοποιό.
Ο δίσκος δεν αποτελεί καμιά εξηζητημένη δημιουργία. Όμως αυτή η απλότητα της ερμηνείας της Zola Jesus, απλότητα που παρατηρείται και στις συνθέσεις φτάνει για να λατρέψεις τα τραγούδια της. 11 κομμάτια, στο καθένα από τα οποία η νεαρή τραγουδοποιός δίνει την προσωπική της πινελιά με το συνολικό αποτέλεσμα να κρίνεται τουλάχιστον εξαιρετικό. Σε ένα μπαλαντοειδές τοπίο ακούμε να ξεπηδούν ηλεκτρικές κιθάρες, hip hop στοιχεία αλλά και beat-άκια. Δεν μπαίνω στον κόπο να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, διότι δεν σε αφήνουν τα ίδια τα κομμάτια να επιλέξεις μια και ο δίσκος είναι πολύ καλά «δομημένος».
Παρόλο το νεαρό της ηλικίας της, η Zola Jesus φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά που βαδίζει μουσικά. Αποτελεί μια εξαιρετική συνθέτρια και ερμηνεύτρια ενώ στις δισκογραφικές της δουλειές φαίνεται η άνεση και ο αέρας που έχει. Το “Conatus” είναι ένας τρομερός δίσκος, οπου καθιερώνει την Zola Jesus στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα και ο οποίος αποτελεί τον προάγγελο για εκείνο το άλμπουμ που θα κάνει εκατομμύρια ακροατές να μιλούν για χάρη της (αν φυσικά δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής αυτό).

Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Opeth – Heritage

Από τους καλύτερους στο είδος τους, έχουν καθιερωθεί εδώ και πολλά χρόνια και συγκεκριμένα από το 1995 με 9 δίσκους στο ενεργητικό τους, ανοίγοντας το δρόμο σε νέα συγκροτήματα και αποτελώντας επιρροή για τα μετέπειτα σχήματα της metal σκηνής. Οι Opeth επέστρεψαν πριν λίγους μήνες με το 10ο άλμπουμ τους, το οποίο δέχθηκε εξαιρετικές κριτικές παγκοσμίως, με την μπάντα να στρέφεται σε πιο progressive μουσικές. Με το “Heritage” οι Σουηδοί δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο κινούνται μουσικά όλα αυτά τα χρόνια, τα τρομερά τραγούδια που βγάζουν και που συνδυάζουν το μέταλλο με τις απαλές μελωδίες.
Ο δίσκος ανοίγει μονάχα με πιάνο σε ένα ορχηστρικό κομμάτι ενώ η συνέχεια ανήκει στους σκληρούς, μελωδικούς ήχους. Αμέσως το “The Devil’s Orchard” μπαίνει για να τα σπάσει. Χαρακτηριστικό των τραγουδιών των Opeth είναι η (σχετικά) μεγάλη διάρκειά τους, καθώς το κάθε κομμάτι διαρκεί γύρω στα 6 λεπτά. Γι’ αυτό ακούμε πολλές εναλλαγές μέσα σε ένα τραγούδι, από απαλές μελωδίες που ξεσπούν ξαφνικά σε δυνατά ηλεκτρικά στοιχεία, με τα καταπληκτικά riffάκια του Fredrik Akesson. Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ κινείται σε ατμοσφαιρικά μονοπάτια, πράγμα στο οποίο βοηθούν και τα φωνητικά του Mikael Akerfeldt. Η συνταγή της επιτυχίας για τους Opeth ακούει στη λέξη «πειραματικοί». Γιατί καθ’ όλη τη διάρκεια της δισκογραφίας τους, οι 5 τύποι από την Στοκχόλμη δεν έπαψαν να είναι πειραματικοί και να μπαίνουν σε καινούριους μουσικούς δρόμους. Έτσι και σε αυτό τον δίσκο δείχνουν να έχουν δουλέψει πολύ καλά με την παραγωγή φυσικά βρίσκεται στα ύψη. Το “Heritage” είναι μια αριστουργηματική δισκογραφική δουλειά, δείχνοντας πως οι Opeth παραμένουν ακάθεκτοι να παρουσιάζουν δίσκους που θα μένουν στο πάνθεον των metal άλμπουμ.

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012

The Hunger Games

Μετά την καταστροφή της Βόρειας Αμερικής, το έθνος του Panem ίδρυσε την Capitol και γύρω της 12 αποικίες. Κάθε χρόνο οι αποικίες πρέπει να στέλνουν ένα αγόρι και ένα κορίτσι για να συμμετάσχουν στους Αγώνες Πείνας, ένα reality show όπου κάθε παιδί προσπαθεί να σκοτώσει τα υπόλοιπα μέχρι να μείνει μόνο ένας ζωντανός. Η νεαρή Katniss Everdeen κατάγεται από την 12η αποικία, και όταν το όνομα της μικρής της αδερφής θα βγει από την κλήρωση για τον φετινό απεσταλμένο, θα βγει μπροστά και θα δηλώσει εθελόντρια για να την σώσει. Μέσα στην μάχη της αρένας των Αγώνων Πείνας, η νεαρή Katniss θα χρειαστεί να επιλέξει αν θα ενδώσει στα δολοφονικά ένστικτα που απαιτεί το παιχνίδι ή αν θα διατηρήσει την ανθρωπιά της.
Μεταφορά του πρώτου βιβλίου της πολύ επιτυχημένης τριλογίας The Hunger Games της Suzanne Collins, η νέα ταινία του Gary Ross είναι ένα σίγουρο στοίχημα επιτυχίας, τουλάχιστον οικονομικής. Η ιστορία που έχει κάνει την Suzanne Collins πάμπλουτη από τις πολλαπλές εκδόσεις των βιβλίων της, ακουμπάει πολλά σοβαρά θέματα, από την χουντική Capitol και τις ξεκάθαρες ταξικές διαφορές μέχρι την ανθρωποφάγα εξέλιξη της showbiz. Το πρόβλημα είναι πως αυτά τα θέματα χτίζουν μόνο τον κόσμο του Hunger Games, μέσα στον οποίο η νεαρή πρωταγωνίστρια θα γνωρίσει τον έρωτα και θα προσπαθήσει να είναι αυτή που θα πάρει της ηθικά σωστές αποφάσεις. Η θεματολογία φωνάζει πως έχει δάνεια τεράστια από το, πολύ πιο ώριμο και αληθινό, Ιαπωνικό Battle Royale, παρότι η Collins υποστηρίζει πως δεν γνώριζε καν την ύπαρξη του έργου μέχρι την έκδοση του βιβλίου της.
Το κοινό της ταινίας είναι πολύ συγκεκριμένο, οπότε με τον κανόνα του PG13, η δράση εξαλείφεται ενώ οι περισσότεροι των διαγωνιζόμενων εξοντώνονται συνοπτικά και κατά κύριο λόγο μακριά από την κάμερα. Σε αυτό αρκετά περιορισμένο μοτίβο, ευχάριστη έκπληξη για άλλη μια φορά είναι η Jennifer Lawrence (Winter's Bone) στον ρόλο της νεαρής Katniss. Στο υπόλοιπο cast των, όχι τόσο ενδιαφέρον, χαρακτήρων, την διαφορά κάνουν οι Woody Harrelson (Friends with Benefits , 2012) και Wes Bentley (American Beauty).
Όσο και αν δεν θέλει να το παραδεχτεί ο Gary Ross, το Hunger Games έρχεται να καλύψει το κενό που θα αφήσει πίσω του το Twilight, και απ' ότι φαίνεται θα το κάνει με μεγάλη επιτυχία. Στους λάτρεις των βιβλίων και σε όσους είναι, ή αισθάνονται, παιδία θα αρέσει πολύ. Με την επιτυχία της πρώτης ταινίας, η μεταφορά του δεύτερου βιβλίου φαντάζει σίγουρη.

Σάββατο 24 Μαρτίου 2012

Soulfly – Enslaved

Πέρασαν 15 χρόνια από τότε που ένα συγκρότημα έμελλε να γράψει την δική του ιστορία στον χώρο της metal μουσικής. Σε έναν εξαιρετικό μουσικό που ακούει στο όνομα Max Cavalera φαίνεται να χρωστάει πολλά πράγματα η παγκόσμια metal σκηνή, καθώς έχει ηχογραφήσει πολλούς δίσκους που θεωρούνται – δικαίως – μουσικά παραδείγματα προς μίμηση. Εδώ και τρεις δεκαετίες ο κιθαρίστας – ερμηνευτής – συνθέτης ασχολείται με αρκετά projects όπως οι τρομεροί Sepultura, οι εξίσου καλοί Cavalera Conspiracy και οι Soulfly. Φέτος ήρθε η στιγμή για την μεγάλη επιστροφή των Soulfly με την κυκλοφορία του 8ου δίσκου τους, ο οποίος φέρει τον τίτλο “Enslaved”.
Δύο χρόνια μετά το “Omen”, που μάλλον δεν έμεινε και δεν πρόκειται να μείνει στην ιστορία (όχι ότι ήταν βέβαια ένας άσχημος δίσκος), η 4μελής μπάντα επιστρέφει στο προσκήνιο με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Ακούγοντας το “Enslaved”, από τη πρώτη ακρόαση, είσαι διχασμένος. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα ήθελα τον Cavalera να μπει σε δυνατά μεταλλικά μονοπάτια με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Μας έχει συνηθίσει στον σκληρό ήχο με τους Cavalera Conspiracy ενώ αντίθετα οι Soulfly κυμαίνονται σε πιο groove metal μελωδίες. Ωστόσο, τον δίσκο μόνο άσχημο δεν μπορώ να τον χαρακτηρίσω. Από το “Resistance” που ανοίγει τον χορό των 11 τραγουδιών μπαίνεις σε έναν διαφορετικό κόσμο από ότι είχες συνηθίσει τους Soulfly. Ο δίσκος δεν περιέχει το κομμάτι – hit που θα ξεχωρίσει, όμως το συνολικό αποτέλεσμα δεν περνάει απαρατήρητο. Αν υπάρχει μια κορυφή στο άλμπουμ, τότε επιλέγω το “American Steel” που μου καρφώθηκε αμέσως στο μυαλό. Ο Mark Rizzo για μια ακόμη φορά εντυπωσιάζει με τα κιθαριστικά του riffάκια ενώ ο frontman του συγκροτήματος δείχνει να βρίσκεται σε μια συνεχή, υψηλή παραγωγικότητα τα τελευταία χρόνια.
Το στοίχημα τώρα είναι ο επόμενος δίσκος της μπάντας μετά από τη φετινή στροφή σε πιο σκληρούς ήχους και με το ενδεχόμενο πως αρκετοί οπαδοί των Soulfly «χαλάστηκαν» με αυτή την διαφορετικότητα. Πώς θα συνεχίσουν την μουσική τους πορεία έχοντας στο ενεργητικό τους απίστευτους groovy δίσκους, όπως τα “3” και “Dark Ages”. Ίσως ο Cavalera θέλει να ανοίξει μια νέα εποχή για την εν λόγω μπάντα πράγμα που ή θα του βγει σε θρίαμβο ή που θα πατώσει ολοκληρωτικά.

Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

Dream House

Μία τετραμελής οικογένεια αποφασίζει να φύγει από το Manhattan και να μετακομίσει σε μία μικρότερη και πιο ήσυχη πόλη. Σύντομα μαθαίνουν πως μέσα στο νέο τους σπίτι είχε γίνει ένας πολύ περίεργος φόνος, ενώ παράλληλα έχουν την αίσθηση πως κάποιος τους παρακολουθεί έξω από το σπίτι χωρίς να μπορούν ποτέ να τον πιάσουν. Με την αστυνομία να συμπεριφέρεται ιδιαιτέρως αφύσικα, μόνη βοήθεια του πατέρα Will Atenton να βοηθήσει την οικογένειά του είναι η Ann, μια γειτόνισσα που φαίνεται πως γνωρίζει περισσότερα για το σπίτι και την οικογένεια που ζούσε παλιότερα σε αυτό.
Ο σκηνοθέτης, παλιότερων επιτυχιών, Jim Sheridan (In the Name of the Father , In America) επιστρέφει με το θρίλερ μυστηρίου Dream House. Το σενάριο της ταινίας φαίνεται χιλιοειπωμένο, και στην πραγματικότητα είναι και πολύ κακογραμμένο, με την συνολική διάρκεια της ταινίας να φτάνει οριακά τα 90 λεπτά και αρκετά από αυτά να θεωρούνται ανούσια. Όταν, άλλωστε, η κύρια ανατροπή του έργου προσφέρεται αρκετά πριν το τέλος και δεν κάνει καν εντύπωση στον θεατή, καταλαβαίνει κανείς πως η δουλειά που έχει γίνει πάνω στο σενάριο είναι πολύ φτωχή. Μοναδική αχτίδα φωτός της ταινίας η πρωταγωνιστική τριάδα και ειδικά ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , James Bond) που προσπαθεί να σώσει ότι μπορεί. Δίπλα του βλέπουμε, στον ρόλο της μητέρας την Rachel Weisz (The Fountain , The Constant Gardener) ενώ στον ρόλο της γειτόνισσας την Naomi Watts (J. Edgar , 21 Grams).
Στο Dream House καταλαβαίνεις από την πλοκή του πως θα χρειαστεί κάτι παραπάνω για βγει καλό το αποτέλεσμα. Τελικά η ταινία φτάνει να μην έχει ούτε τα βασικά, και αν δεν ήταν τα γερά ονόματα που κουβαλάει πίσω της τότε κανείς δεν θα ασχολιόταν μαζί της.

Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012

Anathema – Weather Systems

Μονάχα χαρμόσυνο μήνυμα μπορεί να θεωρηθεί η επιστροφή των Anathema στην δισκογραφία. 22 χρόνια και 8 άλμπουμ είναι υπεραρκετά για να λατρευτεί το γκρουπ από το Λίβερπουλ που έχει χαρίσει εξαιρετικά τραγούδια και τρομερές συναυλίες (ειδικά στην χώρα μας). Ύστερα από 2 χρόνια και το “We’ re Here Because We’ re Here”, με το οποίο η μπάντα συνέχισε να κανει στροφή προς το ατμοσφαιρικό progressive rock, το 5μελές συγκρότημα επιστρέφει με τον 9ο στούντιο δίσκο. Το “Weather Systems” κυκλοφόρησε και είναι έτοιμο να μας κατακλύσει με τις σκληρές αλλά ταυτόχρονα και μελωδικές νότες των αδερφών Cavanagh και της παρέας τους.
Ο δίσκος ανοίγει με δυναμικό τρόπο που ονομάζεται “Untouchable, Part 1”. Γρήγορη κιθάρα, κρουστά που εκρήγνυνται σταδιακά προς το τέλος και δυνατά φωνητικά. Αμέσως μετά έρχεται το δεύτερο μέρος, το “Untouchable, Part 2”, το οποίο αποτελεί μια ακουστική version, όπου κάνει την εμφάνισή της η Lee Douglas με τα εξαιρετικά της φωνητικά. Υπέροχο σημείο είναι το “Lightning Song” στο οποίο και πάλι συναντάμε την φωνή της μοναδικής γυναίκας του γκρουπ να τα δίνει όλα. Συναίσθημα σε συνδυασμό με ηλεκτρικό ξέσπασμα δημιουργούν 5 λεπτά απίστευτης μουσικής δημιουργίας. Στη συνέχεια, περνάμε σε λίγο πιο ψυχεδελικά μονοπάτια με το “The Storm Before The Calm” να κάνει την διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου. Γρήγορο τέμπο και σκληρός ήχος που ξαφνικά μετατρέπεται σε απαλές μελωδίες. Κάλλιστα θα μπορούσε το συγκεκριμένο κομμάτι να αποτελεί 2 εντελώς διαφορετικά τραγούδια. Προς το κλείσιμο του άλμπουμ, υπάρχει το “Internal Landscapes” που κυμαίνεται στο κλασικό Anathema ύφος, δηλαδή ήρεμο ξεκίνημα με σταδιακό ξέσπασμα.
Το “Weather Systems” αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο. Από την αρχή μέχρι το τέλος δεν θα τον βαρεθείς καθόλου, αρκετές καλές στιγμές σου μένουν στο μυαλό και δεν έχεις κανένα απολύτως πρόβλημα να τον ξανακούσεις από την αρχή. Οι Anathema έχουν αποδείξει πόσο μεγάλη μπάντα είναι όλα αυτά τα χρόνια και με τις δεκάδες επιτυχίες που έχουν βγάλει, ωστόσο δεν αρκούνται εκεί και το αποδεικνύουν και αυτή τη φορά.

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

Perfect Sense

Οι φίλοι του Michael τον πειράζουν επειδή έχει πολλές κατακτήσεις στο γυναικείο φύλο, αλλά ο ίδιος δεν δένεται με καμία. Απέναντι από το εστιατόριο που δουλεύει ως σεφ, μένει η Susan, μια επιστήμονας επιδημιολόγος που νιώθει προδομένη από τους άντρες, μετά τον πρόσφατο χωρισμό της. Η συνάντηση τους δεν αργεί να έρθει και το ειδύλλιο ξεκινά να διαμορφώνεται. Ταυτόχρονα όμως, ο κόσμος θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιον νέο ιό, ο οποίος αφαιρεί σιγά σιγά τις αισθήσεις από τον άνθρωπο, ξεκινώντας από την όσφρηση. Όσο η ασθένεια εξαπλώνεται και χειροτερεύει, τόσο το έρωτας τους δυναμώνει.
Στη νέα ταινία του David Mackenzie, μια πανδημία που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Ο σκηνοθέτης όμως αφήνει την καταστροφή σε δεύτερο πλάνο και επικεντρώνεται στην δημιουργία που προέρχεται από τον έρωτα του ζευγαριού. Η ταινία εμπνέει έναν βαθύ ρομαντισμό, όχι όμως μόνο λόγο του έρωτα του Michael, ο οποίος δεν κατάφερε να σταθεί όπως έπρεπε στην μόνη γυναίκα που αγάπησε, και της Susan, η οποία ζηλεύει την αδερφή της γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να αποκτήσει μια οικογένεια σαν την δικιά της. Το μήνυμα της ταινίας είναι η διαρκής επιθυμία του ανθρώπου για ζωή, και στην τελική η προσαρμοστικότητα που μπορεί να επιδείξει για να να συνεχίσει να ζει. Στον ρόλο του Michael βλέπουμε τον Ewan McGregor (Beginners , The Ghost Writer) ενώ στον ρόλο της Susan βρίσκουμε την Eva Green (Casino Royale, Kingdom of Heaven). Οι δυο τους έχουν πολύ καλή χημεία και αυτό φάνηκε μέσα στην ταινία, καθώς ήταν καταπληκτικοί τόσο στης ρομαντικές σκηνές όσο και στης δραματικές.
Το Perfect Sense είναι μια καταστροφολογική ταινία διαφορετική από τις άλλες. Εδώ δεν θα βρει ο θεατής καμία από τις κλασικές ιστορίες που έχουν να κάνουν με την καταστροφή του κόσμου. Το σενάριο επικεντρώνεται στον έρωτα δύο ανθρώπων, όπου όταν χάσουν όλα όσα είχαν δεδομένα, θα ανακαλύψουν πως η αγάπη είναι η μόνη αίσθηση που χρειάζονται.

Τρίτη 20 Μαρτίου 2012

Boomstate – Undisclosed Recipient

Ποτέ δεν απόκτησαν μεγάλη επωνυμία, ποτέ δεν έβγαλαν ένα hit που θα ακουστεί στο ραδιόφωνο, ποτέ δεν προσπάθησαν να διαφημιστούν άσκοπα. Σχηματίστηκαν το 1996 στη Θεσσαλονίκη και μετά από πολλές εσωτερικές αλλαγές στο συγκρότημα, πολλές ηχογραφήσεις τραγουδιών – που δύσκολα κυκλοφόρησαν σε κάποιο δίσκο – έκαναν το ντεμπούτο τους δισκογραφικό βήμα το 2007 με το άλμπουμ “Waiting Out There”. Στον συγκεκριμένο δίσκο συμμετείχαν οι HP Marksman (μπάσο – ακορντεόν), Theo Papadimitriou (τσέλο), Nicky Tree (κιθάρα – πλήκτρα), Theo (κρουστά), Yoka – Juliette (φωνητικά), Γιώργος Bandoek (κιθάρα) και Δημήτρης Μπασλάμ (μπάσο). Τους δύο τελευταίους τους γνωρίσαμε για τα καλά στο σχήμα του Θανάση Παπακωνσταντίνου, τους «Λαϊκεδέλικα», πριν 6 χρόνια.
Φέτος ήρθε η στιγμή να ηχογραφήσουν 9 τραγούδια τα οποία προορίζονταν για το πρώτο άλμπουμ τους που είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2003. Ωστόσο, αυτό ποτέ δεν συνέβη αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τα κομμάτια βρήκαν το δρόμο τους και τώρα αποτελούν έναν πανέμορφο δίσκο με τίτλο “ Undisclosed Recipient”. Οι ευρηματικοί στίχοι σε συνδυασμό με τις εντελώς πειραματικές μελωδίες, συνθέτουν ένα εξαιρετικό μουσικό σύνολο. Καθένα κομμάτι μια διαφορετική περιπλάνηση. Πολλά διαφορετικά όργανα δημιουργούν μια πανδαισία μελωδιων, μελωδίες που θα μπορούσαν να αποτελούν τρομερά soundtracks για ταινίες. Το “Undisclosed Recipient” σε μεταφέρει σε πολλά διαφορετικά μέρη, με τους ηλεκτρικούς του ήχους, τα γρήγορα κρουστά, τα τρελαμένα πλήκτρα αλλά και με το βιολί που βγάζει κάποιες φορές μιλιά. Η ηχογράφηση των 9 αυτών τραγουδιών πραγματοποιήθηκε στο «Αγροτικόν», το στούντιο του Νίκου Παπάζογλου ενώ οι συντελεστές (δηλαδή τα μέλη του συγκροτήματος) είναι οι Jim Lau (φωνητικά - πλήκτρα), Harry Elektron (πλήκτρα – κρουστά), Babyluck (κιθάρα - βιολί), Meg (κιθάρα), Foot – κατά κόσμο Φώτη Σιώτα - (βιολί – πλήκτρα) και ο μοναδικός από την παρέα του δίσκου του 2007 που παρέμεινε HP Marksmann (μπάσο – κιθάρα).
To “Undisclosed Recipient” μπορεί άνετα να θεωρηθεί ένας από τους καλύτερους δίσκους της εγχώριας, ανεξάρτητης, μουσικής σκηνής και η κίνηση της Alltogethernow, της ανεξάρτητης δισκογραφικής του Γιάννη Αγγελάκα, να τον διαθέσει δωρεάν είναι εξαιρετική. Διότι αυτό το άλμπουμ μπορεί να θεωρηθεί «διαμάντι», καθώς σπάνιες δισκογραφικές δουλειές αποτελούνται από τόσο όμορφα μουσικά πειράματα.
Το παρακάτω κομμάτι είναι από τον δίσκο "Waiting Out There" του 2007 ενώ η φωτογραφία είναι από το cultzine.wordpress.com

Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012

The Awakening

Βρισκόμαστε λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μια εποχή που λόγω των πολλών θανάτων, ο κόσμος πιστεύει στα φαντάσματα όσο ποτέ άλλοτε. Η Florence είναι μια ερευνήτρια που αναλαμβάνει να ξεχωρίσει αν μια υπόθεση έχει παραφυσική υπόσταση ή όχι. Ένα οικοτροφείο, μετά από έναν μυστήριο θάνατο, θα ζητήσει την βοήθεια της Florence, και αυτή στην προσπάθειά της να ανακαλύψει τα μυστικά του ιδρύματος, θα παλέψει με τα δικά της φαντάσματα.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, με εμπειρία μόνο από την τηλεόραση, Nick Murphy, δημιουργεί το θρίλερ τρόμου The Awakening. Για πρώτη του δουλειά μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά καλή, με μόνο σε λίγα κομμάτια να κουράζει ο αργός ρυθμός της ταινίας, η διάρκεια της οποίας, αν και μόλις λίγο παραπάνω από τα 100 λεπτά, θα μπορούσε να είναι ελαφρώς μικρότερη για να είναι πιο γρήγορη η εξέλιξη της υπόθεσης. Η πρωταγωνίστρια Rebecca Hall (The Prestige, Vicky Cristina Barcelona) μαζί με τους Dominic West (John Carter , 300) και Imelda Staunton (Another Year , Vera Drake) συνθέτουν ένα πολύ δυνατό cast, ενώ το σενάριο προσφέρει μερικές ωραίες ανατροπές που δεν περιμένεις κατά την διάρκεια της ταινίας.
Στο The Awakening λείπει ο κατάλληλος ρυθμός για να κρατήσει τον θεατή σε αγωνία, πράγμα που σε ένα θρίλερ είναι απαραίτητο. Το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται μπλεγμένο ανάμεσα σε δράμα και τρόμο, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο από τα δύο. Γενικά μια καλή παραγωγή η οποία δεν αφήνει εντελώς αδιάφορο τον θεατή.

Σάββατο 17 Μαρτίου 2012

The Ting Tings – Sounds From Nowheresville

Το ντεμπούτο τους άλμπουμ εντυπωσίασε και προκάλεσε πολλές καλές κριτικές ενώ στην Αγγλία έγινε πολυπλατινένιο. Έπρεπε να περάσουν 4 χρόνια για να κυκλοφορήσουν την επόμενη δισκογραφική δουλειά με τραγούδια σε εντελώς διαφορετικό ύφος από ότι τους είχαν συνηθίσει οι εκατομμύρια οπαδοί τους. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή για τους Ting Tings να κυκλοφορήσουν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο “ Sounds From Nowheresville ”.
Χρειάζονται αρκετές ακροάσεις για να κατασταλάξεις αν τελικά ο δίσκος σου αρέσει ή είναι κάτω του μετριου. Ίσως το ίδιο το γκρουπ ήθελε να δημιουργήσει ένα χάος στα 10 τραγούδια του άλμπουμ. Από hip hop και beats ξαφνικά βρίσκεσαι να χορεύεις σε funky και pop ρυθμούς. Εξαιρετικό το “Silence” που κάνει την αρχή για τον δίσκο ενώ αμέσως μετά αλλάζεις ρότα με το αρκετά όμορφο hip hop “Hit Me Down Sonny”. Μέχρι που έρχεται ίσως η καλύτερη στιγμή του δίσκου, που ακούει στο όνομα “Hang It Up”. Η πορωτική γραμμή του μπάσου σε συνδυασμό με το τέμπο που δίνει η ηλεκτρική κιθάρα δεν σου δίνει πολλά περιθώρια στο να μην το ξαναβάλεις να το ακούσεις. Οι συνεχείς εναλλαγές στο άκουσμα συνεχίζονται, καθώς συναντάμε ακόμη και ένα πιο «ρεγκεειδές» κομμάτι, το “Guggenheim”. Για το κλείσιμο του δίσκου, το ντουέτο μας επιφυλάσσει 2 μπαλάντες. Τίποτα το αξιοσημείωτο για ένα άλμπουμ που «στοιχημάτιζε» στο τέμπο και την πιο funky διάθεση.
Οι Katie White και Jules de Martino έχουν καταφέρει ήδη να ταράξουν τα νερά της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Με το “Sounds From Nowheresville” μπορεί να απομακρύνουν αρκετούς που τους είχαν λατρέψει με το προηγούμενο άλμπουμ τους, ωστόσο η μπάντα από το Salford της Αγγλίας δείχνει να μην φοβάται να δοκιμάσει σε ξένα μουσικά μονοπάτια, πράγμα τουλάχιστον αξιέπαινο.

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012

Underworld: Awakening

Η Selene βρίσκεται παγωμένη μέσα σε ένα θάλαμο των εργαστηρίων Antigen. Όταν ξυπνήσει, δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά από την αιχμαλώτιση της, θα καταλάβει πως ο κόσμος που θα βρει δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που θυμάται. Οι άνθρωποι γνωρίζουν την ύπαρξη των λυκανθρώπων και των βαμπίρ, και έχουν χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να τους εξολοθρεύσουν και να αφανίσουν και τα δύο είδη ενώ ο Michael, ο άντρας που την έκανε να πάει κόντρα στην οικογένειά της, θεωρείται νεκρός. Η Selene πρέπει τώρα να δώσει την δικιά της μάχη για την σωτηρία του είδους της, αλλά μαζί, να ανακαλύψει την κρύβεται πίσω από την μικρή Eve, το κορίτσι που την ελευθέρωσε.
Το Underworld είναι μια σειρά που έχει κερδίσει το κοινό λόγω του σεναρίου με ωραία δομημένη ιστορία που έχει δημιουργήσει ο Len Wiseman. Η τέταρτη ταινία της σειράς έρχεται μαζί με την επιστροφή της, άλλη μια φορά πολύ καλής, Kate Beckinsale στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μετά από την αισθητή απουσία της στην τρίτη ταινία. Περιέργως, ενώ με το prequel ο Wiseman έδειξε πως ήθελε να εμβαθύνει στην μυθολογία της σειράς, στην νέα ταινία αποφασίζει να διαγράψει ότι καλό έχει φτιάξει και ουσιαστικά να υπεραπλουστεύσει την πλοκή της και να διαγράψει το μυστήριό της. Η σκηνοθεσία έχει πέσει στα χέρια των Måns Mårlind, Björn Stein (Shelter) οι οποίοι με την βοήθεια των καταπληκτικών εφέ και της υψηλής ποιότητας παραγωγής παραδίδουν μια καλή περιπέτεια με πολλές και καλές σκηνές δράσης.
Η νέα συνέχεια του Underworld το μετέτρεψε σε έναν ανταγωνιστή του Resident Evil, και αυτό δεν το χρειαζόταν καθόλου η σειρά. Με την τεράστια οικονομική επιτυχία της βέβαια, είναι παραπάνω από σίγουρο πως πρέπει να περιμένουμε κιάλλες αντίστοιχες προσθήκες στην σειρά.

Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012

Sinead O’ Connor – How About I Be Me (And You Be You)?

Έχει προκαλέσει πολλάκις με τις δημόσιες,κοινωνικόπολιτικές της τοποθετήσεις οι οποίες – όπως φαίνεται από το αποτέλεσμα κάθε φορά – έχουν προσβάλλει ένα μεγάλο μερίδιο κοινού. Πρόσφατα, κιόλας, παντρεύτηκε και «κατάφερε» να χωρίσει μετά από 16 ημέρες κοινού βίου! Πέρα, όμως, από όλα αυτά, η τραγουδοποιός από την Ιρλανδία έχει μια μεγάλη και αξιοσημείωτη δισκογραφία. Έτσι, η Sinead O’ Connor επιστρέφει, μετά από 5 χρόνια και το διπλό “Theology”, με τον 9ο προσωπικό της δίσκο με τον τίτλο “ How About I Be Me (And You Be You)?”
Δυνατοί στίχοι, που πολλές φορές θεωρούνται και προκλητικοί (λέμε τωρα), και εξαιρετικές ενορχηστρώσεις απαρτίζουν και αυτή την δισκογραφική δουλειά της 45χρονης τραγουδοποιού. Από τη μία κομμάτια με γρήγορο και ανεβαστικό ρυθμό ενώ από την άλλη τραγούδια που η Sinead O’ Connor θέλει να σε ανατριχιάσει με την τρομερή της ερμηνεία αλλά και να σε βάλει να σκεφτείς τί στο καλό μπορεί να θέλει να πει με τέτοιους στίχους. Το “4th And Vine” που αποτελεί και ένα εκ των δύο singles ανοίγει το άλμπουμ με όμορφο τρόπο. Το άλλο single είναι το “The Wolf Is Getting Married” που έχει κάνει αίσθηση από τότε που κυκλοφόρησε. Κάποια στιγμή συναντάμε και το “Queen of Denmark” του John Grant σε μια διαφορετική εντελώς εκτέλεση. Η ηλεκτρική κιθάρα δεν λείπει ούτε σε αυτό τον δίσκο της καλλιτέχνιδος ενώ στο κλείσιμο του άλμπουμ η Ιρλανδή αποχαιρετά μονάχα με πιάνο σε μια «παθιασμένη» ερμηνεία.
Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από το ντεμπούτο άλμπουμ της Sinead O’ Connor, η οποία δείχνει να έχει ακόμα πολλά να δώσει σε μουσικό τομέα. Το “How About I Be Me (And You Be You)?” αποτελεί μια αρκετά καλή δισκογραφική δουλειά, δεμένη στο σύνολό της, χωρίς να ξεχωρίζει υπερβολικά κάποιο τραγούδι από τα συνολικά 10 του δίσκου.

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012

The Woman In Black

Ο Arthur Kipps είναι ένας νεαρός δικηγόρος που το γραφείο του τον στέλνει σε ένα απομακρυσμένο χωριό για να τακτοποιήσει τις κληρονομικές εκκρεμότητες που άφησε πίσω της η Alice Drablow. Στο χωριό δεν θα συναντήσει την υποδοχή που περίμενε, αλλά όταν αρχίσει να βλέπει μια μαυροφορεμένη γυναίκα, θα πιστέψει στις προλήψεις των χωρικών και θα προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από το περίεργο παρελθόν της Alice Drablow.
Ο James Watkins μας έγινε γνωστός με την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, Eden Lake, το 2008. Τώρα συνεχίζει να δουλεύει πάνω σε θρίλερ με το The Woman in Black, το οποίο βασίζεται σε ομότιτλο βιβλίο. Αν και στην προηγούμενη δουλειά του ο Watknis είχε κάνει αίσθηση, η νέα του ταινία είναι υπεργεμισμένη με κλισέ σκηνές που προσπαθούν να δώσουν στο έργο μια αισθητική παλαιότερων ετών. Καταφέρνει να σε κάνει να τρομάξεις κάποιες φορές, αλλά με “φθηνά” κόλπα που δεν σε δένουν τελικά με την ταινία. Υπεύθυνη για την μεταφορά του σεναρίου είναι η Jane Goldman (The Debt , Kick-Ass) η οποία δεν αποδίδει το ίδιο καλά με τις υπόλοιπες δουλειές της.
Στον πρώτο του ρόλο στην μετά-Harry Potter εποχή, ο Daniel Radcliffe προσπαθεί να αποδείξει πως το ταλέντο του δεν τέλειωσε μαζί με την οκταλογία. Στο The Woman in Black πάντως αυτό δεν το καταφέρνει, καθώς δεν πείθει καθόλου στον ρόλο του νεαρού χήρου που προσπαθεί να ανακάμψει από τον χαμό της γυναίκας του. Ευτυχώς έχει δίπλα του τον πολύπειρο Ciarán Hinds (John Carter , The Debt) στον ρόλο του εύπορου του χωριού που θα βοηθήσει τον Arthur, αρχικά να αντισταθεί στην επιθετικότητα των υπόλοιπων χωρικών και τελικά να βρει την αλήθεια.
Το The Woman in Black προσφέρει μόνο μερικές μετρημένες σκηνές στον θεατή. Από την αρχή της ταινίας τα κλισέ είναι πολλά και διάσπαρτα, ενώ το τέλος της δεν έχει ιδιαίτερη λογική. Αν δεν είχε το όνομα του Radcliffe στην αφίσα της, θα μπορούσε να έβγαινε κατευθείαν σε dvd, χωρίς να περάσει καν από τις αίθουσες.

Τρίτη 13 Μαρτίου 2012

Γιώργος Χατζηπιερής - Η Επιστροφή του Τεμπέλη Δράκου

Τι κάνει ένας ασπροδόντης καρχαρίας, ένας κόκορας που ξέμεινε μονάχος του στο κοτέτσι, μια ντομάτα καμικάζι και μια αλεπού που εμφανίζεται σε γιορτές; Συνθέτουν την μεγάλη επιστροφή του «τεμπέλη δράκου», του παιδικού δίσκου που αγαπήθηκε από παιδιά και μεγάλους. Όσο μεγάλη επιτυχία είχε το πρώτο άλμπουμ του Γιώργου Χατζηπιερή, άλλο τόσο μεγάλη επιτυχία παρουσιάζει και το δεύτερο μέρος των παιδικών τραγουδιών. Έτσι, και σε αυτή την δισκογραφική δουλειά πέρασαν πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες που χάρισαν την ερμηνεία τους στους στίχους και τις μελωδίες του Κύπριου συνθέτη.
Πρώτη ερμηνεία είναι εκείνη της Έλλης Πασπαλά στον «Ασπροδόντη Καρχαρία» που τον φροντίζει η μικρούλα Μαρία ενώ αμέσως μετά έρχεται ο Διονύσης Σαββόπουλος με τον «Κόκορα που Ξυπνάει». Κιθάρα, πνευστά, κρουστά , φλογέρες και άλλα όργανα συνθέτουν έναν πανέμορφο μουσικό χαμό που σε ξεσηκώνει, χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνεις δημοτικό. Καλλιτέχνες που συναντάμε στο πρώτο μέρος του «τεμπέλη δράκου» θα τους βρούμε και σε αυτό το άλμπουμ να ερμηνεύουν με τον μοναδικό τους τρόπο τα κομμάτια. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Απόστολος Ρίζος, ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι κάποια από τα ονόματα που θα συναντήσουμε, καθώς και την Μελίνα Κανά. Επίσης, ο ίδιος ο Γιώργος Χατζηπιερής ερμηνεύει την «Ντομάτα Καμικάζι» ενώ η χορωδία Νέας Γενιάς Ζηρίδη το «Για που για που για που». Η ενορχήστρωση της «επιστροφής του τεμπέλη δράκου» ανήκει ξανά στον Μάριο Τακούσιη. Η καταπληκτική επιτυχία του «τεμπέλη δράκου» συνεχίζεται με την επιστροφή του, δίνοντας γέλιο αλλά και χαρά σε μικρά και μεγάλα παιδιά.

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012

Real Steel

Στην Αμερική του κοντινού μέλλοντος, το άθλημα της πυγμαχίας έχει αλλάξει εντελώς και οι παλαιστές έχουν αντικατασταθεί από ρομπότ που τα χειρίζονται άνθρωποι έξω από το ρινγκ. Ο Charlie Kenton είναι ένας καιροσκόπος, πρώην αληθινός πυγμάχος, ο οποίος τώρα πια βγάζει λεφτά μόνο από μικρούς αγώνες και show που λαμβάνει μέρος με το ρομπότ του. Όταν η μητέρα του μικρού του γιου πεθάνει, θα χρειαστεί να αποφασίσει αν θα συνεχίζει την ζωή που κάνει ή αν θα βρει θέση σε αυτήν και για το παιδί που έχει παρατήσει από την μέρα που γεννήθηκε. Με την εύρεση ενός παλιού πεταμένου ρομπότ από τον μικρό Max, θα ξεκινήσει ένα μαγικό ταξίδι προς την διεκδίκηση του τίτλου και την επανένωση του πατέρα με τον γιο του.
Βασισμένο στην μικρή ιστορία Steel του συγγραφέα Richard Matheson (I Am Legend), αν και σε πολλούς μπορεί να ξυπνήσει μνήμες από τα παιδικά τους χρόνια και τα Jumaru, το Real Steel είναι η νέα ταινία του Shawn Levy (Night at the Museum). Ο Shawn κρατάει σωστές ισορροπίες ώστε η ταινία να μπορεί να χαρακτηριστεί και ως μπλοκμπαστερική περιπέτεια αλλά και κλασική οικογενειακή ταινία, με τις δύο ιστορίες να τρέχουν παράλληλα και η μία να “κουβαλάει” την άλλη.
Με όπλο τα πολύ καλά εφέ και τις καταπληκτικές χορογραφίες η ταινία σε κρατά σε ένταση συνεχώς, ενώ χάρη στις πολύ καλές ερμηνείες τόσο του Dakota Goyo στον ρόλο του μικρού Max ( Thor , Arthur) όσο και του Hugh Jackman (X-Men ,The Prestige) στον ρόλο του πατέρα Charlie. Το σενάριο δεν χαρακτηρίζεται από την ευρηματικότητά του, αλλά χειρίζεται ακριβώς όπως πρέπει την κεντρική ιδέα ώστε να γίνει αρεστό στην πλειοψηφία του κόσμου.
Με αρκετά αναπόφευκτα κλισέ αλλά και δάνεια από το Rocky, το Real Steel καταφέρνει να σε ενώσει με τους χαρακτήρες και σου ανεβάζει την αγωνία μέχρι το τέλος. Η παραγωγή φαίνεται πως είναι υψηλών προδιαγραφών και γι' αυτό το αποτέλεσμα είναι ποιοτικότατο.

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Kimbra – Vows

Το επόμενο μεγάλο όνομα στην μουσική βιομηχανία ακούει στο όνομα Kimbra Johnson, η οποία έρχεται με φόρα για να κατακλύσει την παγκόσμια μουσική σκηνή από τη Νέα Ζηλανδία. Η πρώτη της εμφάνιση αποτελεί η συνεργασία της με τον Gotye στο τραγούδι “Somebody I Used To Know”. Έκτοτε, η 21χρονη Kimbra απασχολεί τον παγκόσμιο χώρο της μουσικής, καθώς αποφασίζει να ηχογραφήσει και να κυκλοφορήσει τον ντεμπούτο της δίσκο. Τα πρώτα singles που βγήκαν από το συγκεκριμένο άλμπουμ απογείωσαν τη νεαρή τραγουδοποιό, αφού αποτελούν τον καλύτερο οιωνό για αυτή την δισκογραφική της δουλειά. Το “Vows”, όπως είναι ο τίτλος, κυκλοφόρησε τέλη Αυγούστου στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, δημιουργώντας κύμα αποθεώσεων για την χαριτωμένη – κατά τ’ άλλα – Νεοζηλανδέζα.
Το “Vows” αποτελείται από 12 κομμάτια, όπου στίχοι και μουσική οφείλονται εξ ολοκλήρου στην ίδια την Kimbra (πλην ενός τραγουδιού). Δεν δείχνει να είναι μία απλά καλή φωνή ακόμη που ερμηνεύει κάποια όμορφα τραγούδια κάποιου συνθέτη. Φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τί θέλει να βγάλει προς τα έξω με τα τραγούδια της, τραγούδια που, αν πάρει την απόφαση η νεαρή τραγουδοποιός να μετακινηθεί προς αμερικανικά μέρη, θα αποκτήσουν τεράστια απήχηση παγκοσμίως (όχι ότι τώρα που βρίσκεται στην ήπειρο της Ωκεανίας δεν θα έχει όλο το μέλλον της μπροστά αλλά όπως και να το κάνουμε άλλο Αμερική). Από τις πρώτες κιόλας μελωδίες ξαφνιάζεσαι ευχάριστα. Είναι κάτι περίεργο, κάτι που σπάνια το έχεις ξανακούσει, ένα μίγμα από soul, pop και πολύ αλτερνατίβα. Το “Settle Down” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί το πρώτο single αποτελεί εξαιρετικό άνοιγμα, δίνοντας με τον καλύτερο τρόπο τη σκυτάλη στο αμέσως επόμενο και εξίσου όμορφο κομμάτι, “Cameo Lover”. Το τέμπο που επικρατεί είναι συμπαθητικό, δίνοντας στην ποπ της Kimbra μια όμορφη ζωντάνια χωρίς τις υπερβολές που θα μπορούσαν να «βαρύνουν» τα κομμάτια. Τα jazz ψίγματα που ξεπετάγονται κάνουν ακόμη πιο funky την όλη κατάσταση του “Vows”.

Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Good Intent” που αρχίζει να αποκτά την δική του αναγνωρισιμότητα ενώ το “Call Me” – το μοναδικό που στίχοι και μουσική δεν είναι της Kimbra – αποτελεί την κορυφή του άλμπουμ με το μπάσσο να απογειώνει το κομμάτι αλλά και τα εκπληκτικά soul φωνητικά της τραγουδοποιού από τη Νέα Ζηλανδία. Η φωνή της Kimbra μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο καταπληκτική. Μονάχα με τα φωνητικά της δίνει το κάτι παραπάνω στα τραγούδια, με αυτά τα απαλά και συγχρόνως ανεβαστικά φωνητικά. Στο κλείσιμο του δίσκου υπάρχει και ένα κρυφό κομμάτι μετά το “Somebody Please”, με το οποίο η Kimbra μας αποχαιρετάει αφήνοντάς μας με τις μεγαλύτερες ελπίδες για το επόμενο δισκογραφικό της βήμα. Το “Vows” μπορεί να έχει κυκλοφορήσει εδώ και 6 μήνες στο νοτιοανατολικό μέρος της υφηλίου, ωστόσο το πλήρωμα του χρόνου ήρθε να δείξει σε παγκόσμιο επίπεδο πως ο συγκεκριμένος δίσκος είναι απλά καταπληκτικός.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More