Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Από τους πρωτοστάτες της ska μουσικής, με πολλές επιτυχίες και άλλες τόσες τρομερές συναυλίες, στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός και καταφέρνουν να σπείρουν κέφι. Οι Ska-P μετά από ένα διάλειμμα 6 χρόνων είχαν επιστρέψει με καινούρια δισκογραφική δουλειά το 2008 ενώ ο frontman τους, Pipi, είχε «μπλεχτεί» και με ένα άλλο μουσικό project με το όνομα The Locos (Tiempos Dificiles). 5 χρόνια αργότερα, το γνωστό συγκρότημα από την Ισπανία επιστρέφει με νέα τραγούδια με σκοπό να ξεσηκώσει για μία ακόμη φορά με τις μελωδίες του.
"99%" είναι ο τίτλος του δίσκου, ο οποίος περιλαμβάνει 15 κομμάτια. 5 χρόνια είναι πολλά για ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα της ska και έτσι οι 6 τύποι παρουσιάζουν ένα γεμάτο πόνημα. Η αρχή γίνεται με ένα ορχηστρικό κομμάτι που η αλήθεια είναι πως σε πιάνει απροετοίμαστο διότι ακούγεται σαν ένα συνοθύλευμα άσχημων ήχων. Ωστόσο, η συνέχεια είναι αυτή που σχεδόν επιθυμείς. Το “Canto a la Rebelion” σε χώνει αμέσως στην σβούρα των Ska-P όπως και τα επόμενα τραγούδια. Δεν θα ακούσεις κάτι διαφορετικό από την ισπανική μπάντα αφού όλα τα κομμάτια ανήκουν στην ska και punk μουσική. Υπάρχει το ενδεχόμενο να κουραστείς από κάποια στιγμή και μετά επειδή οι μελωδίες, αν και είναι ξεσηκωτικές και πολύ δυνατές, επαναλαμβάνονται. Φυσικά, και οι στίχοι απαιτούν την δική τους προσοχή γιατί γνωστό είναι πως οι Ska-P καταπιάνονται στιχουργικά με την ανθρώπινη ελευθερία και την καταπίεση των "μεγάλων" προς το πρόσωπο των λαών.
Από το σύνολο του δίσκου δεν ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι, με εξαίρεση το τελευταίο “Africa Agonica” που κλείνει τον χορό των κομματιών κάπως πιο ήρεμα. Το «99%» ακούγεται άνετα από την αρχή μέχρι το τέλος αλλά πολύ δύκολα σου αφήνει το περιθώριο για παραπάνω ακροάσεις. Όπως και να έχει, οι Ska-P επέστρεψαν και αυτό είναι ευχάριστο νέο για μια μπάντα που όσες φορές και να την ακούσεις ζωντανά δεν θα βαρεθείς ποτέ.
Σχηματίστηκαν πριν πέντε χρόνια στη Θεσσαλονίκη και κατάφεραν αμέσως να εντυπωσιάσουν με τη μουσική τους. Αυτό φαίνεται, φυσικά, από το ότι έχουν ανοίξει συναυλίες σημαντικών συγκροτημάτων, όπως τους Zagar. Οι Κατερίνα Παπαγεωργίου (φωνητικά), Θεοχάρης Γκέκας (μπάσο), Κωνσταντίνος Υφαντής (κιθάρα), Κώστας Μπαλάτσος (τύμπανα) και Ηλίας Τσιπτσέ (πλήκτρα, βιολί) αποτελούν τους Broken Tempo. Φέτος το funk – trip hop γκρουπ κυκλοφόρησε το πρώτο του ΕΡ, με τίτλο “Broken Tempo”.
Το ΕΡ αποτελείται από τέσσερα τραγούδια, τα τρία συνθέσεις της μπάντας και μια διασκευή του “Personal Jesus” των Depeche Mode. Οι Broken Tempo αναμειγνύουν με όμορφο τρόπο τις funky μελωδίες με στοιχεία εντελώς διαφορετικά, όπως το βιολί. Αυτό φαίνεται στο “Only One”, το οποίο ανοίγει το χορό των τεσσάρων κομματιών. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το αμέσως επόμενο τραγούδι, “Out Of My Life”.
Η συνέχεια αλλάζει, καθώς μπαίνουμε στη μπαλάντα με τίτλο “Winds Of My Childhood”, στο οποίο κυριαρχούν τα πανέμορφα φωνητικά της Κατερίνας Παπαγεωργίου. Το ΕΡ κλείνει με το γνωστό “Personal Jesus”, σε μια πιο funky και όμορφη εκτέλεση, πράγμα δύσκολο να πετύχεις σε διασκευή.
Οι Broken Tempo συνδυάζουν τις ροκ μελωδίες με τις funky νότες τους, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Το “Broken Tempo” είναι η αρχή από αυτό που η 5μελής μπάντα έχει τη δυνατότητα να παρουσιάσει στο μέλλον, δηλαδή ένα αρκετά όμορφο άλμπουμ. Και το συγκρότημα φαίνεται να το έχει.
Ο κιθαρίστας Dan Taylor και ο τραγουδιστής Kelvin Swaby, έχοντας στη πλάτη τους πολλά χρόνια φιλίας μεταξύ τους και αγάπη για τη μουσική, αποφασίζουν κάπου στα μέσα του 2007 να σχηματίσουν ένα συγκρότημα. Στο σχήμα ενσωματώνονται και ο ντραμίστας Chris Ellul και ο μπασίστας Spencer Page. Έτσι, δημιουργούνται στην Μεγάλη Βρετανία οι Heavy, παίζοντας λίγο από funk, soul και indie rock. Την ιδια χρονιά που σχηματίζεται το γκρουπ, κυκλοφορεί και ένα single με τίτλο “That Kind of Man”. Επίσης, τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί και το ντεμπούτο τους άλμπουμ, “Great Vangeance and Furious Fire”. Κάπου εκεί αρχίζουν να γίνονται οι Heavy να γίνονται γνωστοί, καθώς το άλμπουμ αγαπήθηκε αρκετά από τον κόσμο. Η μπάντα δεν έμεινε εκεί, όμως, και το 2009 κυκλοφορεί το “The House That Dirt Built”.
Στο άνοιγμα του δίσκου μας υποδέχεται μια βαριά φωνή που μας «προειδοποιεί» να μην εισέλθουμε στο «σπίτι που χτίστηκε βρώμικα» και αμέσως μπαίνει το πολύ δυνατό και ξεσαλωτικό “Oh No! Not You Again”. Δεν προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις τί άκουσες, και πριν καλά καλά πατήσεις το repeat να το ξανακούσιες, έρχεται το “How You Like Me Now?”. Η επιτυχία του δίσκου και όχι άδικα, αφού αποτελεί ένα πανέμορφο χορευτικό κομμάτι και παίζεται παντού (σε ραδιόφωνα και μπαρ εννοώ). Το “No Time” σε κρατάει σε αυτό τον χορευτικό ρυθμό που δίνει το συγκρότημα, ενώ οι φίλοι των ηλεκτρονικών παιχνιδιών μπορεί να το έχουν πετύχει στο Grand Tourismo 5. Στη συνέχεια, θα γυρίσεις λίγες δεκαετίες πίσω, εξ αιτίας του “Love Like That”, ενώ ακολουθεί το “What You Want Me To Do?”. Το συγκεκριμένο τραγούδι συναγωνίζεται άνετα για το ομορφότερο του δίσκου, το οποίο, επίσης, «ντύνει» και το τρέιλερ της ταινίας “The Green Hornet”.
Οι Heavy κάνουν ενα μονάχα πράγμα. Καταφέρνουν να σε βάλουν στο ρυθμό τους και ας μην είσαι φαν τους. Όλες οι δεκαετίες βρίσκονται σε αυτό το άλμπουμ και τα είδη μουσικής μπλεγμένα. Soul, rock, blues, ακόμη και στοιχεία country, όλα αναμειγνύονται και δημιουργούν ένα από τα ωραιότερα ακούσματα. Το “The House That Dirt Built” όχι μόνο αξίζει προσοχή, αλλά αξίζει μια υπόκλιση στους δημιουργούς του.
Ίσως η πολυαναμενόμενη κυκλοφορία δίσκου του 2011 έφτασε. Φυσικα, ο λόγος για τους Red Hot Chili Peppers και το 10ο τους στούντιο άλμπουμ, με τίτλο “I’m With You”. Μια πενταετία μετά το καταπληκτικό “Stadium Arcadium”, η μπάντα από το Los Angeles επιστρέφει με 14 ολοκαίνουρια τραγούδια, αλλά και τροποποιημένη διάταξη καθώς μετά την αποχώρηση του κιθαρίστα John Frusciante, ενσωματώθηκε ο Josh Klinghoffer.
Αναγνωρίζεις αμέσως την φωνή του Anthony Kiedis και ενθουσιάζεσαι που την ακούς σε νέους στίχους και μελωδίες. Με τα γνωστά χτυπήματα των χορδών του μπάσου, ο Flea καταφέρνει να «ανεβάζει» το τραγούδι και να του δίνει μια πιο funk διάθεση. Τα κλασικά κρουστά του Chad Smith, όχι κάτι αξιοσημείωτο αλλά ικανά να δώσουν την ώθηση. Και στην κιθάρα ο Klinghoffer που δείχνει να έχει δέσει πολύ καλά στο γκρουπ και μένει να το δείξει και live στις επερχόμενες συναυλίες (δυστυχώς,ακόμη μοιάζει άπιαστο όνειρο μια συναυλία τους στα μέρη μας).
Ξεκίνημα με το “Monarchy of Roses”, το δεύτερο single του δίσκου, το οποίο είναι ένα πολύ καλό ξεκίνημα,μιας και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κομμάτια. Στο ίδιο ύφος κυμαίνεται και το “Factory of Faith”, αν και δεν ενθουσιάζει τόσο. Ακολουθεί το “Brendan’s Death Song”, όπου μιλάει για τον Brendan Mullen,έναν ιδιοκτήτη ενός πανκ κλαμπ του Λος Άντζελες που ήταν και φίλος με τους Peppers. Ο ίδιος ο Mullen ξεκίνησε να γράφει την βιογραφία του συγκροτήματος,όταν το 2009 πέθανε μετά από ξαφνικό εγκεφαλικό και δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του (το έργο ολοκλήρωσε η σύντροφός του Kateri Butler). Στη συνέχεια συναντούμε το “Ethiopia”,ένα τραγούδι για την αγάπη στα παιδιά και την οικογένεια, τον σεβασμό και την ελπίδα.
Ακριβώς, στα μέσα του δίσκου ακούμε το “The Adventures of Rain Dance Maggie”,το πρώτο single που παίζεται ήδη στο ραδιόφωνο. Ένα όμορφο dance τραγούδι και δικαίως ξεχωρίζει αμέσως. Τα “Did I Let You Know” και “Goodbye Hooray” αποτελούν επίσης όμορφες στιγμές, με το τελευταίο κομμάτι να κυριαρχείται από το γρήγορο τέμπο και τα κιθαριστικά σόλα του Klinghoffer.
Οι RHCP κυκλοφορούν δίσκο περίπου ανά 5 χρόνια. Δεν είναι όμως αυτός λόγος για να τρέξεις να ακούσεις τα καινούρια τους τραγούδια. Ο λόγος βρίσκεται στο παρελθόν. Σε όλα αυτά που έχουν πράξει μουσικά και για τα οποία θα μείνουν στην ιστορία. Το “I’m With You” δεν ενθουσιάζει αμέσως, όμως μετά την δέυτερη ακρόαση δεν ξεκολλάς. Υπάρχουν πανέμορφα τραγούδια που μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο για να αποδείξουν την ομορφιά τους. Και που ξέρεις! Ίσως γίνει το θαύμα και ακούσουμε ζωντανά τον δίσκο...
