Beady Eye – BE

Beady Eye ή αλλιώς Oasis χωρίς τον Noel Gallagher. Το σίριαλ των αδερφών Gallagher καλά κρατεί με κατηγορίες εκατέροθεν. Και οι δυο προχωρούν στην δισκογραφία ξεχωριστά με τον Liam Gallagher να σχηματίζει μαζί με τρία μέλη των Oasis και τον πρώην κιθαρίστα των Kasabian τους Beady Eye. Το πρώτο άλμπουμ αυτού του νέου μουσικού σχήματος, το “Different Gear, Still Speeding”, ήρθε στις αρχές του 2011 δέχοντας αρκετά καλές κριτικές. Φυσικά δεν γινόταν να αλλάξει το μουσικό ύφος και έτσι και σε αυτό το πόνημα η βρετανική rock κυριαρχούσε. Η φετινή χρονιά φέρνει την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου για τους Beady Eye με τον τίτλο «ΒΕ».

Επόμενο είναι, λοιπόν, ο ήχος των Beady Eye να είναι κοντά σε αυτό των Oasis. O Liam Gallagher και η παρέα του συνεχίζει ακάθεκτος την παραδοσιακή μουσική του Manchester, δηλαδή την γνωστή σε όλους britpop και rock. Βέβαια μετά την ακρόαση του «ΒΕ» θα ακούσεις και νέα στοιχεία τα οποία δεν θυμίζουν δεκαετία ’90. Τα πνευστά έχουν μπει για τα καλά στα τραγούδια του δίσκου ενώ η κιθαριστική διάθεση υπάρχει και εδώ. Μόνο που το τελικό αποτέλεσμα δεν σε εντυπωσιάζει. Για την ακρίβεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ρηχά νερά καθώς δεν υπάρχει καν το single – χιτάκι κομμάτι που θα ξεχωρίσει. Στην πλειοψηφία τους τα τραγούδια δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον ενώ αυτό που βγαίνει μετα την ακρόαση των 11 κομματιών είναι πως λείπει η αμεσότητα που έβγαζε παλιά ο Gallagher στις συνθέσεις του. Δυστυχώς, το rock ‘n’ roll που περιμένεις από τους Beady Eye δεν έρχεται ποτέ και το «ΒΕ» στο τέλος της ημέρας καταλήγει μια αποτυχία.

Read More

Miles Kane – Don’t Forget Who You Are

Οπαδός – λάτρης – συνεχιστής της βρετανικής rock-pop μουσικής με (κλασικό) είδωλο τον John Lennon. Ίδιο σινάφι με εκείνο των Oasis και γενικότερα της ηλεκτρικής κιθαριστικής μελωδίας που βασιλεύει στην Μεγάλη Βρετανία. Τον γνωρίσαμε από τους Last Shadow Puppets. Ο Miles Kane έδειχνε, από την εποχή που συνεργαζόταν με τον Alex Turner των Arctic Monkeys (Suck It And See), πως διαθέτει την έμπνευση και το μεράκι. Πριν δυο χρόνια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο “Colour of the Trap”, το οποίο ήταν αρκετά καλό. Φέτος, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο και 11 καινούρια τραγούδια.

Το “Don’t Forget Who You Are” αναμενόταν πολύ από τους οπαδούς της αγγλικής σχολής. Εξ αρχής γνωρίζεις πως αυτό που θα ακούσεις είναι ένας αμιγώς βρετανικός rock-pop ήχος. Ο δίσκος ανοίγει με πολύ γρήγορο ρυθμό και την κιθάρα του Kane να παίρνει αμέσως φωτιά στο εναρκτήριο “Taking Over”. Η συνέχεια όχι μόνο παραμένει ίδια αλλά το τέμπο ανεβαίνει ολοένα και συνεχώς. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ θα σου μείνει αμέσως με το πιασάρικο ρεφρέν του ενώ ο 27χρονος Βρετανός συνεχίζει να κυμαίνεται στους κλασικούς δρόμους που τον έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή, το “Out of Control” δείχνει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Miles Kane από τις μπαλάντες των Oasis ή των Arctic Monkeys.

Ο δίσκος στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να συμπαθείς την εν λόγω μουσική σκηνή θα ζοριστείς να αγαπήσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα σε τραβήξουν από το πρώτο άκουσμα αλλά ο Miles Kane δεν κάνει το επόμενο βήμα με την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του. Παραμένει επαναπαυμενος στα ίδια επίπεδα του προηγούμενου "Colour of the Trap".  Συμπαθητικά riffακια και τραγούδια που έχουν τα φόντα να γίνουν μικρές επιτυχίες αλλά μέχρι εκεί. Το “Don’t Forget Who You Are” είναι πιασάρικο, έχει κομμάτια που θα ακούσεις αρκετές φορές αλλά δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Καλύτερα Last Shadow Puppets παρά solo καριέρα για έναν Miles Kane, όμως, που κινείται σε καλά και ενδιαφέρουσα μουσικά μονοπάτια.

Read More

Miles Kane – Colour of The Trap

Αποτελεί ιδρυτικό μέλος, μαζί με τον Alex Turner των Arctic Monkeys, στους The Last Shadow Muppets, όπου και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τον μοναδικό δίσκο που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Ο λόγος για τον Miles Kane που κάνει το δικό του δισκογραφικό βήμα και αποφασίζει να κυκλοφορήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ. Έτσι, ακούμε όλο χαρά το “Colour of The Trap”, συνδυάζοντας αναπόφευκτα τους ήχους του με τις μελωδίες της μπάντας με την οποία καθιερώθηκε.

Αυτή η σύγκριση δεν μπορεί να μην γίνει, αφού από την πρώτη ακρόαση του δίσκου και μέχρι να τελειώσουν τα 12 κομμάτια ίσως να νομίσεις πως τόση ώρα άκουγες The Last Shadow Puppets ή Arctic Monkeys. Τα ριφάκια της κιθάρας θυμίζουν στο έπακρο το ύφος του “The Age of The Understatement” λες και ο Miles Kane δεν έχει βάλει το ελάχιστο από προσωπικής πινελιάς στον δίσκο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως το άλμπουμ είναι και άσχημο. Αρχικά, ανοίγει με τον καλύτερο τρόπο που ονομάζεται “Come Closer”, ένα φοβερό, χορευτικό τραγούδι. Αξιοσημείωτο σημείο αποτελεί το “Inhaler” και το “Rearrange” που είναι και singles. Δυστυχώς, τα υπόλοιπα κομμάτια δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο ύψος του δίσκου, με αποτέλεσμα να μην δικαιώνουν μουσικά τον Βρετανό. Φυσικά η κίνησή του να κυκλοφορήσει τα δικά του τραγούδια με τον δικό του μουσικό τρόπο αξίζει χαιρετισμών, ασχέτως που μάλλον καλύτερα θα ήταν να επικεντρωθεί στο φοβερό πρότζεκτ των The Last Shadow Puppets.
Στον δίσκο υπάρχουν και δύο συνεργασίες. Στο “My Fantasy” συναντάμε τον Noel Gallagher στα φωνητικά, ενώ στο κάπου “Telepathy” θα βρούμε τον Alex Turner. Το “Colour of The Trap” έχει τα κομμάτια – επιτυχίες αλλά αυτό δεν το σώζουν. Εξάλλου, ο Miles Kane έχει αποδείξει το ταλέντο του μέσα από την μπάντα του.

Read More

Noel Gallagher’s High Flying Birds

Πριν ένα χρόνο περίπου οι Beady Eye, με τα εναπομείναντα μέλη των Oasis, κυκλοφορήσανε το Different Gear Still Speeding, κάνοντας ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα, με rock n roll ήχους, χωρίς ωστόσο να έχει διάρκεια στο χρόνο και ύστερα από κάποιες ακροάσεις του δίσκου να αρχίζει να σε κουράζει το επαναλαμβανόμενο mood των 60’s .

Ένα χρόνο ύστερα ο Noel αποφασίζει να κυκλοφορήσει και αυτός με τη σειρά του τον πρώτο του σόλο δίσκο, με όνομα Noel Gallagher’s High Flying Birds και να προσπαθήσει να μας αποδείξει ότι δεν θεωρείται άδικα από τους μεγαλύτερους συνθέτες της Βρετανίας τα τελευταία 20 χρόνια.

Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τον Stadium Rock αέρα και εστιάζοντας στη μελωδικότητα και το Baroque Rock, ηχογραφώντας όλα τα όργανα ο ίδιος πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προκύπτει ο νέος του δίσκος, κάνοντας εντυπωσιακό ξεκίνημα με το πιασάρικο αλλά και ταυτόχρονα όμορφο The Death Of You And Me, όπου είναι και το πρώτο single του δίσκου, θυμίζοντας κάτι από την επιτυχία του The Importance Of Being Idle, ενώ το 2o single, If I Had A Gun αν κυκλοφορούσε νωρίτερα θα θεωρούνταν ήδη κλασικό. Παρόμοια μελωδικά τραγούδια του δίσκου που εντυπωσιάζουν είναι το Everybody’s On The Run, στο οποίο η παρουσία ορχηστρικής χορωδίας το ανεβάζει επίπεδο, αλλά και το κλασικό AKA.. Broken Arrow, το οποίο είναι και από τα αγαπημένα μου στο δίσκο. Επίσης εντύπωση προκαλεί η εισαγωγή dance  στοιχείων στο ΑΚΑ…What A Life, το οποίο παραδόξως δεν ακούγεται καθόλου γελίο, αντιθέτως αποδεικνύει ότι αυτός ο άνθρωπος ότι και να κάνει, σχεδόν πάντα θα είναι επιτυχημένο!

Στο σύνολο του ο δίσκος είναι από τους κορυφαίους του 2011, έχοντας δεχτεί πολύ θετικές κρητικές και συνιστώ ανεπιφύλαχτα να ακούσετε ακόμα και τα singles, διότι ως συνήθως ο Noel κρύβει θησαυρούς στα B-sides.

Αναμένουμε με αγωνία τον 2ο του δίσκου μέσα στο 2012 σε συνεργασία με τους Amorphous Androgynous, όπου αναμένεται να περιέχει κάποιες ψυχεδελικές versions κάποιων τραγουδιών του παρόντος δίσκου καθώς και κάποια νέα!

The Death Of You And Me

Read More

Snow Patrol – Fallen Empires

Μετά τα δύο εξαιρετικά άλμπουμ, το “Eyes Open” (2006) και το “A Hundred Million Suns” (2008), που εκτόξευσαν το συγκρότημα, οι Snow Patrol επιστρέφουν φέτος με τον έκτο τους δίσκο. Η μπάντα από τη Σκωτία καταφέρνει να κατακτά με τα τραγούδια της τα charts, χωρίς διιαίτερες προσπάθειες. Μονάχα με τα απαλά, και ταυτόχρονα δυνατά κιθαριστικά riff-ακια, τα κρουστά που δίνουν το καταλληλότερο τέμπο για ένα χορευτικό ρυθμό και η εξαιρετική φωνή του Gary Lightbody.

 Όμορφο ξεκίνημα με το “I’ll Never Let Go”, με την ωραία παραμόρφωση στη κιθάρα και τα δυνατά κρουστά που μπαίνουν σταδιακά στο κομμάτι. Το πρώτο single του δίσκου ονομάζεται “Called Out In The Dark”. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί από εκείνα που με τη πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως έχει να κάνεις με ένα hit, το οποίο φυσικά θα ξαναβάλεις απευθείας να ακούσεις. Σου μένει η μελωδία στο μυαλό και αμέσως το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ γίνεται μεγάλη επιτυχία στο ραδιόφωνο. Στη συνέχεια, ακούμε το “The Weight Of Love” όπου αποτελεί αρκετά όμορφη στιγμή του δίσκου, ενώ αμέσως μετά έρχεται και το δεύτερο single που τιτλοφορείται “This Isn’ t Everything You Are”, μια δυναμική μπαλάντα. Εξαιρετική στιγμή αποτελεί το “New York” αλλά και το “In The End” που κατα πάσα πιθανότητα θα αποτελέσουν singles.
Στο σύνολό του το “Fallen Empires” είναι ένας όμορφος δίσκος, με τις εξαιρεττικές του στιγμές αλλά και τα κομμάτια που θα περάσουν και δεν θα ακουμπήσουν ποτέ. Ωστόσο, αυτά τα 2-3 κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι καλές επιτυχίες που χαρακτηρίζουν τη μουσική της 5μελής μπάντας. Μέχρι εκεί, όμως, διότι ο έκτος δίσκος τους δεν μπορεί να αποτελέσει – όσο και να θέλουμε – συνέχεια των “A Hundred Million Suns” ή “Up To Now”.

Read More

Doves- Lost Souls

Ήτανε αρχές του 2000, η χρυσή δεκαετία των ‘90s και της Britpop είχε φτάσει στο τέλος της και μία καινούρια μουσική δεκαετία, με νέους ήχους, νέα πρόσωπα και νέα κουλτούρα, περίμενε να κάνει την εμφάνισή της. Οι Doves ετοίμαζαν τον δίσκο “Lost Souls” από το 1996, όμως αυτός ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2000, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι θα περιείχε ήχους ανάμεσα σε ‘90s και ‘00s. Έτσι και έγινε, η μελωδική και δυναμική μεριά της Britpop συνδυάστηκε με ατμοσφαιρικούς και μελαγχολικούς ήχους, πλούσιους σε εφέ χώρου, χαρακτηριστικό των Doves,  προσφέροντας έναν δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελούνταν μόνο από instrumental κομμάτια προσφέροντας χαλαρωτική pop μουσική. Το Firesuite στην εισαγωγή και το Here It Comes αμέσως μετά, μας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει μουσικά στο υπόλοιπο του δίσκου. Και πάνω που έχουμε μπεί στο χαλαρωτικό mood, που μας επέβαλαν οι Doves, έρχεται το Catch The Sun να το ανατρέψει και να μας θυμίσει ότι ο δίσκος αυτός γράφτηκε πάνω στο αποκορύφωμα της κιθαριστικής Britpop. Οι Doves θέλησαν να μας παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή για το πώς θα μοιάζει η μουσική στο νησί στα ‘00s, ωστόσο δυστυχώς για εμάς δεν έπεσαν μέσα, με τη βρετανική μουσική να ακολουθεί άλλο μονοπάτι.

Read More